Ο γερμανικός εκβιασμός και η κτηνώδης επιβολή στον Νότο.

Το Βερολίνο, διαστρέφει την πραγματικότητα για να ικανοποιήσει τα εθνικιστικά και ταξικά του σχέδια για ηγεμονία στην Ευρώπη, με όργανο και προς όφελος του μεγάλου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου της Γερμανίας.

Έχουμε αναφερθεί πρόσφατα από την εκπομπή μας στη θεωρία που αγαπάει περισσότερο από οτιδήποτε η Μέρκελ. Ότι δηλαδή, οι λαοί του Νότου, αντιμετωπίζουν τώρα προβλήματα (ευφημισμός για την επίθεση που δέχονται από τη Γερμανία) χαμηλής ανταγωνιστικότητας, λόγω της αύξησης των μισθών που απολάμβαναν τα προηγούμενα χρόνια, έναντι των Γερμανών εργαζομένων. Επομένως τώρα πρέπει να πληρώσουν, με την έννοια της εσωτερικής υποτίμησης, δηλαδή υποτίμηση, ακινήτων, επιχειρήσεων και εργασίας. Ως εργαλείο χρησιμοποιείται η μείωση των μισθών, συντάξεων και γενικά των εισοδημάτων.

Είναι μια κλασσική περίπτωση, όπου η πολιτική επιλογή προϋπάρχει της οικονομικής επιχειρηματολογίας που επιστρατεύεται για να την δικαιολογήσει. Μαζί με τους μισθούς ανέβαιναν και οι τιμές των προϊόντων τα οποία ήταν κυρίως εισαγόμενα και κυρίως από τη Γερμανία, αυξάνονταν επίσης τα κέρδη των επιχειρήσεων και κυρίως των ξένων μεταξύ των οποίων πρώτες οι γερμανικές, αυξανόταν το κόστος του κεφαλαίου με αποτέλεσμα να κερδίζουν οι τράπεζες, μεταξύ των οποίων κυρίως οι ξένες που δάνειζαν το κράτος για να μπορέσει να συντηρήσει αυτόν τον κύκλο ελλειμμάτων στον Νότο, τα οποία μετατρέπονταν σε πλεονάσματα του Βορρά.

Το δρόμο μας δείχνει η Ισλανδία

Αξίζει να μελετάμε τις λύσεις που υιοθέτησαν άλλες χώρες για να αντιμετωπίσουν προβλήματα ανάλογα με τα δικά μας ιδίως αν τα παραδείγματα που μελετάμε είναι πρόσφατα. Άλλωστε η μίμηση είναι αυτή που δημιούργησε τον ανθρώπινο πολιτισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ουρές για να εξυπηρετηθούμε είτε σε μια τράπεζα, είτε στην ουρά για να αγοράσουμε πατάτες σε χαμηλή τιμή χωρίς μεσάζοντες. Αντί να σπρωχνόμαστε απολίτιστα και να χτυπιόμαστε για το ποιος θα εξυπηρετηθεί πρώτος, μπαίνουμε σε μια ουρά δηλαδή μιμούμαστε αυτό που έκανε ο προηγούμενος από μας και εξυπηρετήθηκε αξιοπρεπώς.
Όπως λοιπόν τώρα η Πορτογαλία και η Ιρλανδία μπορούν να μελετήσουν για να μιμηθούν το παράδειγμα της Ελλάδας για να ελαφρύνουν το χρέος τους εφόσον υπόκειται σε εγχώριο δίκαιο, έτσι και η Ελλάδα ενόψει εκλογών πρέπει να μελετήσει το παράδειγμα της Ισλανδίας η οποία κατάφερε επιτυχώς μετά από 3 μόλις χρόνια να επιστρέψει στις αγορές, να διαγράψει ολόκληρο το χρέος της στο εξωτερικό αντί να μετατρέψει το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιες ζημιές και να διαγράψει το 25% του χρέους επιχειρήσεων και νοικοκυριών στις τράπεζες.

Ας μην σπεύσει κανείς να μιλήσει για διαφορές, οι οποίες υπάρχουν, γιατί είναι υπεκφυγή για να μην κάνουν τίποτα. Υπάρχουν και ομοιότητες όπου μπορούν να εφαρμοστούν τα ίδια (κατά μίμηση) υπάρχουν και διαφορές όπου θα πρέπει να υπάρξουν και προσαρμογές για να πετύχουμε το ίδιο αποτέλεσμα. Στην Ισλανδία αναγνωρίστηκε αμέσως ότι το πρόβλημα του χρέους είναι πολιτικό. Έτσι ενώ η κυβέρνηση της Ισλανδίας αποδέχθηκε αμέσως ότι πρέπει να αποζημιώσει τους ξένους πελάτες των τραπεζών της οι οποίες κατέρρευσαν το 2008, οι πολίτες εναντιώθηκαν και ζήτησαν δημοψήφισμα. Απέναντι στη ραγιάδικη κυβέρνηση που αποδέχθηκε αμέσως τους εκβιασμούς Βρετανίας και Ολλανδίας, μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας αρνήθηκε να υπογράψει το νόμο και προκάλεσε δημοψήφισμα το οποίο απέρριψε την απόφαση της Βουλής με συντριπτική πλειοψηφία. Τα δημοψηφίσματα λοιπόν είναι το πρώτο που πρέπει κι εμείς να αντιγράψουμε υπακούοντας στο δικό μας Σύνταγμα.
Η προσπάθεια στην Ισλανδία δεν ήταν σύντομη, αλλά ο λαός έδειξε επιμονή για τρία χρόνια. Απέρριψε σε δεύτερο δημοψήφισμα τον συμβιβασμό που έκανε η δεύτερη κυβέρνηση με τους ξένους δανειστές (είχαν αποδεχθεί κούρεμα 60%) κρατικοποίησε τις τράπεζες, πήρε δάνειο από το ΔΝΤ χωρίς να υπογράψει μνημόνιο, διπλάσιο από της Ελλάδας (ως ποσοστό του ΑΕΠ) και μετά από τρία χρόνια διέγραψε και μέρος του ιδιωτικού χρέους επιστρέφοντας ταυτόχρονα στις αγορές με το σπαθί της.
Μια σημαντική διαφορά Ελλάδας και Ισλανδίας είναι ότι έχει το εθνικό της νόμισμα, ενώ η Ελλάδα δεν έχει. Πρέπει λοιπόν να προσαρμοστεί σε αυτή τη διαφορά. Αμέσως μόλις οι ξένες χώρες συνεπικουρούμενες από το ΔΝΤ και από την ΕΕ είδαν ότι απορρίφθηκε ο εκβιασμός τους (ενώ πέρασε στην Ελλάδα από την πρώτη στιγμή μέχρι σήμερα) επιτέθηκαν στην Ισλανδία και το εθνικό της νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 50%. Το αντί9στοιχο στην Ελλάδα είναι αυτό που έχουμε υποστεί. Να μειωθεί το εισόδημα όλων μαζί με τις τιμές κατά 50%. Ούτε έλλειψη καυσίμων όμως παρατηρήθηκε, ούτε φαρμάκων ούτε τροφίμων τα οποία και στην Ισλανδία είναι εισαγόμενα όπως και στην Ελλάδα. Η ισοτιμία φυσικά άρχισε αμέσως να αποκαθίσταται σταδιακά από την πρώτη μέρα και ακόμα βρίσκεται σε ελαφρώς χαμηλότερα επίπεδα.
Η απότομη υποτίμηση δημιούργησε πρόβλημα στις ξένες εταιρίες που είχαν εγκατασταθεί στη χώρα (όπως τα Μακ Ντόναλντς) πολλές από τις οποίες έκλεισαν και έφυγαν. Αυτό ευνόησε αμέσως τις ντόπιες ανταγωνιστικές τους επιχειρήσεις οι οποίες κάλυψαν αμέσως το κενό στην αγορά αυξάνοντας τα έσοδα του δημοσίου γιατί είναι γνωστό ότι οι ξένες εταιρίες έχουν τον τρόπο να είναι πρακτικά αφορολόγητες στο εσωτερικό κάθε χώρας.
Μια άλλη διαφορά της Ισλανδίας με την Ελλάδα είναι ότι η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα με σημαντικό πλούτο έτοιμο για λεηλασία όπως η ιδιωτική περιουσία του δημοσίου στην οποία περιλαμβάνονται επιχειρήσεις μονοπωλιακού χαρακτήρα με σίγουρα κέρδη, ακίνητα φιλέτα και ο ορυκτός πλούτος. Η Ελλάδα έχει επίσης σημαντική γεωπολιτική θέση καθώς αποτελεί το κλειδί για τον έλεγχο των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Η διαφορά δεν είναι μειονέκτημα, αλλά ενώ η Ισλανδία δεν αξίζει τον κόπο να κάνει κάποιος μια εκστρατεία για να την εξουσιάσει, η Ελλάδα αξίζει να ξοδέψει κανείς περισσότερα γιατί αποτελεί χρυσόμαλλο δέρας για όποιον την ηγεμονεύει. Μπορεί λοιπόν η Ελλάδα να διαπραγματευθεί αν κατέχει το έδαφός της και ασκεί κυριαρχία στα εθνικά της σύνορα. Κι αυτό κάνει επιτακτική την ανάγκη της δημοκρατίας ώστε οι πολίτες να ελέγχουν ασφυκτικά την κυβέρνησή τους κι όχι να έχουν μια δοτή κυβέρνηση στην υπηρεσία των ξένων που θέλουν να την κατέχουν. Ενδεχομένως λοιπόν χρειάζεται επέκταση της άμεσης δημοκρατίας ακόμα και πέραν των βημάτων που έκανε η Ισλανδία η οποία ανέθεσε σε απλούς πολίτες την αναθεώρηση του Συντάγματός της με κατεύθυνση τον παραπέρα εκδημοκρατισμό του.
Το συμπέρασμα είναι αυτό που βγαίνει και από τη μελέτη της ιστορίας για αιώνες. Οι πολίτες μπορούν να είναι νοικοκύρηδες στον τόπο τους αν καταφέρουν να ελέγχουν την κυβέρνησή τους και αντιστρόφως αν η κυβέρνηση εκφράζει τα συμφέροντα ολόκληρης της κοινωνίας και όχι μόνον του πλουσιότερου τμήματός της. Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή κανένα κόμμα δεν εκπροσωπεί το 21% των άνεργων, το 23% των φτωχών και το 30% των νέων έως 30 ετών δηλαδή το 75% του πληθυσμού. Υπερ εκπροσωπείται το ένα τέταρτο της κοινωνίας και κυρίως το 1% που είναι το απολύτως πλουσιότερο. Αντί για διαδικασίες αποχής λοιπόν έχουμε ανάγκη από τη συμμετοχή και τον δημοκρατικό έλεγχο.



Βλέπουμε όμως ότι επιλέγονται διαρκώς διαδικασίες που σπρώχνουν τους πολίτες στην απογοήτευση και στην αποχή. Λαμβάνονται αποφάσεις ερήμην τους, τα κόμματα εξουσίας κάνουν τα αντίθετα από αυτά που δεσμεύθηκαν ατιμώρητα, πράγμα που απογοητεύει τους πολίτες αλλά αποθρασύνει το 1% τα συμφέροντα των οποίων υπερεκπροσωπούνται. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ για την ανάδειξη του αρχηγού του, είδατε ότι επέλεξε τη διαδικασία εκείνη που θα εξασφαλίσει την ελάχιστη δυνατή συμμετοχή. Όποιος δεν θέλει να ψηφίσει τον Βενιζέλο, δεν έχει λόγο να πάει να ψηφίσει γιατί θα εκλεγεί έτσι κι αλλιώς ακόμα κι αν πάρει ελάχιστες ψήφους. Σκεφθείτε τι θα είχε συμβεί αν υποψήφια για την αρχηγία ήταν μόνον η Ντόρα Μπακογιάννη. Για να είναι ένα κόμμα πολλυσυλλεκτικό και άρα μεγάλο, πρέπει να επιτρέπει να εκφράζονται στο εσωτερικό του διαφορετικά και συχνά αντιτιθέμενα συμφέροντα και πολιτικές απόψεις. Με τη διαδικασία που επέλεξε, όχι απλός πολίτης δεν θα πάει να ψηφίσει, αλλά αμφιβάλω αν θα κάνει τον κόπο να πάει να ψηφίσει και ο ίδιος ο Παπουτσής με τον Τζουμάκα, δηλαδή οι άλλοι δύο επίδοξοι διεκδικητές. Τι να πάει να κάνει; Να ψηφίσει άκυρο ή λευκό; Δεν έχει νόημα. Κι αν εκείνοι είναι υποχρεωμένοι να πάνε ως επαγγελματίες για να δείξουν αφοσίωση στις διαδικασίες του καταστατικού, ο απλός πολίτης δεν θα καταδεχθεί ούτε να το σκεφτεί. Αν όμως πάνε μόνον οι υπάλληλοι των κομματικών, βουλευτικών και υπουργικών γραφείων, οι διορισμένοι σε πολιτικές θέσεις, οι συγγενείς και οι πελάτες τους τότε δεν έχει νόημα η ανοιχτή εκλογή γιατί δεν είναι συμμετοχή των πολιτών, των ψηφοφόρων και των φίλων. Ούτε καν των μελών γιατί σιωπηρά έχουν αποχωρήσει σε ποσοστό 75% όπως δείχνουν οι μετρήσεις.



Δεν είναι καν το ίδιο με την εκλογή του Παπανδρέου την πρώτη φορά που είχε πάρει το δαχτυλίδι από τον Σημίτη και ήταν ο μόνος υποψήφιος γιατί κατά κάποιο τρόπο, η συμμετοχή 1.000.000 απλών πολιτών νομιμοποίησε εκ των υστέρων την αντιδημοκρατική κληρονομική διαδοχή με τη διαδικασία του δαχτυλιδιού στον εκλεκτό του Σημίτη. Και η αλήθεια είναι ότι τότε κατατροπώθηκε στις κάλπες μαζί με την παιδική χαρά που είχε φέρει μαζί του. Τη δεύτερη φορά, όπου συμμετείχαν 800.000 πολίτες με τρείς υποψήφιους έγινε πραγματικός αρχηγός όταν υποστηρίχθηκε όχι από την παιδική χαρά αλλά από ένα σημαντικό μέρος της βάσης που αποδείχθηκε πλειοψηφικό και νικηφόρο και στην κοινωνία μετά από 2 χρόνια. Είναι αυτό το μέρος της κοινωνίας το οποίο αγνόησε τα δύο χρόνια που ήταν στην κυβέρνηση, το οποίο του γύρισε την πλάτη και επειδή του κούνησε το δάχτυλο με απρεπή και αλαζονικό τρόπο, του ανταπέδωσε τη χειρονομία με όλα τα δάχτυλα ανοιχτά.
Είναι αμφίβολο, αν σε αυτές τις εσωκομματικές εκλογές θα πάνε έστω και οι μισοί από όσους είχαν ψηφίσει Βενιζέλο το 2007 όταν ήταν δεύτερος, αλλά μαζί με τον Σκανδαλίδη, όπως και τώρα, είχαν πάρει το 47% από τους 800.000 πολίτες υποστηρικτές μαζί με τις οικιακές βοηθούν τους.

Ένα σημαντικό κεφάλαιο που διδάσκει η Ισλανδία είναι φυσικά η παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων για την κρίση στην Ισλανδία από την Ισλανδική Δικαιοσύνη. Γιατί αποδείχθηκε ως μέτρο πρόνοιας που συνέβαλε στην κοινωνική συνοχή και στην τροφοδότηση της διάθεσης των πολιτών να μην αφήσουν να τους ξεφύγει ο έλεγχος. Η αίσθηση της ατιμωρησίας αποθρασύνει και τους ξένους να ζητούν όλο και περισσότερα, αλλά και απογοητεύει τους πολίτες όταν βλέπουν ότι οι νόμοι δεν εφαρμόζονται αν πρόκειται για το 1% του πληθυσμού που έχει όλο τον πλούτο και την πολιτική εξουσία στα χέρια του. Οι νόμοι ως γνωστόν θεσπίζονται όχι για να κατοχυρώνουν τα προνόμια των λίγων, αλλά των πολλών. Θεσπίζονται για να περιορίζουν την εξουσία των λίγων οι οποίοι έχουν τη δύναμη και τον πλούτο στα χέρια τους. Στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια, όλοι οι νόμοι ψηφίζονται για να απαλλαγούν οι πλούσιοι και οι εξουσιαστές από τις ποινικές ευθύνες για τις πράξεις τους. Ακόμα και οι φορολογικοί νόμοι, δεν είναι ανάλογα με την ικανότητα του καθενός αλλά ανάλογα με το πόσο μπορεί να ξεφύγει κάποιος ή όχι.

Στο ξεκίνημα της κρίσης η Ισλανδία είχε δημόσιο χρέος 130% του ΑΕΠ και ιδιωτικό χρέος των τραπεζών στο 1000% του ΑΕΠ. Τρία χρόνια αργότερα το δημόσιο χρέος είναι στο 100%, το χρέος των τραπεζών στο 200% και η ανεργία στο 7% κι έχει επιστρέψει στις αγορές. Η Ελλάδα ξεκίνησε με δημόσιο χρέος 113% και πριν το κούρεμα είχε 170% θα καταλήξει μετά το κούρεμα στο 120 ή στο 160% το 2020. Οι ελληνικές τράπεζες είχαν εξωτερικό χρέος 23% του ΑΕΠ, αλλά χρεοκόπησαν εξαιτίας του κουρέματος και οι φορολογούμενοι δανείστηκαν με επαχθείς όρους 40 ή 50 δισεκατομμύρια ευρώ χώρια τις εγγυήσεις και τα ομόλογα για να τις επανακεφαλαιοποιήσουν. Η ανεργία είναι στο 21% και η ύφεση στο 7% για Πέμπτη συνεχή χρονιά. Μόνον στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχε πάθει τέτοια καταστροφή. Το 2012 το δημόσιο χρέος θα διαμορφωθεί στο 155% δηλαδή όλοι θα συμφωνούν ότι χρειάζεται άλλο ένα γενναίο κούρεμα γιατί δεν είναι βιώσιμο.

Κι επειδή έχουμε εκλογές πρέπει να σκεφτόμαστε απλά. Μπορεί να φαίνεται πολύ καλό να κουρεύει η τράπεζα κατά 30% το δάνειό σου, αλλά αν ταυτόχρονα απαιτεί να είσαι άνεργος και ταυτόχρονα βάζει υποθήκη στο σπίτι σου, στην περιουσία σου, ενώ πριν δεν είχε, είναι φανερό ότι σε έχει πιάσει σε μια παγίδα, και δεν είναι σωστό να θριαμβολογείς. Καλό είναι να σκεφτείς τι μπορείς εσύ να πληρώσεις και πως, κρατώντας τη δουλειά σου και την περιουσία σου. Αυτό που λέμε εμείς πιστεύουν και οι αγορές. Τα νέα ομόλογα που είναι εγγυημένα από το EFSF και διέπονται από αγγλικό δίκαιο, διαπραγματεύονται κάτω από τα 20 σέντς ανά ευρώ. Άρα προεξοφλούν ότι δεν θα πληρωθούν, και ότι μετά από μια χρεοκοπία θα μπορέσουν να πάρουν κάτω από 20% της ονομαστικής τους αξίας αν και λήγουν το 2046. Το αν αυτό θα γίνει με πρωτοβουλία της ΕΕ ή με πρωτοβουλία μιας εξέγερσης των πολιτών η οποία θα διαλύσει τη Βουλή και θα επιβάλει αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει.

Μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αυτοκτονούν Έλληνες επιχειρηματίες και τραπεζίτες

Όλοι έχουμε ακούσει το επιχείρημα ότι το νέο μνημόνιο δεν είναι σαν το πρώτο. Μάλιστα μερικοί ισχυρίζονται (από αυτούς που ψήφισαν και τα δύο μνημόνια) ότι στο δεύτερο μνημόνιο, μειώνεται το χρέος κατά 107 δισεκατομμύρια ευρώ, και συνεπώς μόνον αυτό κάνει τη διαφορά. Είναι μια κλασσική περίπτωση χειραγώγησης της κοινής γνώμης, με σκοπό να την εξαπατήσουν για να προσχωρήσει σε μια πολιτική επιλογή, στην οποία λογικά δεν θα προσχωρούσαν. Κι αυτό γιατί τα μισά από αυτά είναι δικά μας και συνεπώς δεν μας χαρίζονται αλλά θα τα πληρώσουμε αλλάζοντας απλώς όνομα λογαριασμού. Τα άλλα μισά που δεν είναι δικά μας για να καλυφθούν θα υποχρεωθούμε σε νέο δανεισμό με επαχθείς όρους. Το σημαντικό στην προηγούμενη πρόταση είναι οι «επαχθείς όροι». Αν δεν υπήρχαν θα ήταν συζητήσιμο αν θα ήταν και επωφελές.

Δυστυχώς οι αποφάσεις που αφορούν την Ελλάδα και ελήφθησαν χωρίς η Ελλάδα να μπορεί να συμμετέχει ισότιμα στο τραπέζι των συζητήσεων, θυμίζουν το ανάλογο της εκκαθάρισης εν λειτουργία μιάς πτωχευμένης ιδιωτικής εταιρίας. Η εμπειρία μας από τέτοιες περιπτώσεις είναι αρκετή για να ξέρουμε ότι οι διαχειριστές οι οποίοι τοποθετούνται από τους δανειστές στη διοίκηση της εταιρίας δεν ενδιαφέρονται ούτε για το μέλλον της εταιρίας ούτε για το μέλλον ή για τα συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά για την εκποίηση των έτοιμων εμπορευμάτων, για τη διατήρηση ανοικτής της επιχείρησης με το ελάχιστο προσωπικό, μέχρι να εκποιηθούν τα περιουσιακά και ρευστοποιήσιμα στοιχεία της και όταν αυτό ολοκληρωθεί η πώληση της συρρικνωμένης επιχείρησης η οποία έχει χάσει πλέον την πελατειακή της βάση, τη θέση της στην αγορά, το καλό της όνομα, την αξιοπιστία στους προμηθευτές και την ικανότητα πωλήσεων που είχε (άρα και ικανότητα παραγωγής κέρδους) σε τιμή που αποτελεί κλάσμα της αξίας των ακίνητων εγκαταστάσεών της.



Σε όλες τις περιπτώσεις, ο σκοπός των δανειστών είναι ο ίδιος. Αν όμως ζοριστούν από αμυνόμενους εργαζόμενους οι οποίοι όσο είναι απλήρωτοι δεν επιτρέπουν είτε εκποίηση των έτοιμων εμπορευμάτων, είτε τερματισμό της παραγωγής νέων, είτε πληρωμή των δανειστών κατά προτεραιότητα και κόντρα στο νόμο ο οποίος προβλέπει το ακριβώς αντίθετο (πρώτα οι εργαζόμενοι, μετά τα ασφαλιστικά ταμεία, μετά το κράτος, και μετά όλοι οι άλλοι) τότε αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους, γιατί δεν νομιμοποιούνται να κάνουν τίποτα περισσότερο. Αν όμως οι εργαζόμενοι πληρωθούν προσωρινά μέσω ενός νέου δανείου, οι εργαζόμενοι χάνουν κάθε δικαίωμα και δεν μπορούν να εμποδίσουν την εκποίηση της περιουσίας της εταιρίας.

Κάτι ανάλογο γίνεται με την Ελλάδα γι αυτό και η φροντίδα να χάσει κάθε έννοια κυρίαρχου κράτους και να γίνει απλώς έδαφος που δεν έχει καθόλου τα στοιχεία οργανωμένου κυρίαρχου κράτους. Να εξομοιωθεί με μια οικονομική οντότητα ασαφούς περιεχομένου και δικαιωμάτων και οι συναλλαγές να ορίζονται από το δίκαιο που διέπει τις συναλλαγές μεταξύ ιδιωτών.
Έναντι ενός δανείου το οποίο εξασφαλίζει τη λειτουργία της χώρας για ένα τρίμηνο κάθε φορά, οι δανειστές κάνουν άλλο ένα βήμα κάθε φορά για να βάλουν στο χέρι την ιδιωτική περιουσία του δημοσίου, επιχειρήσεις ακίνητα και ορυκτό πλούτο, πληρώνοντας κάθε φορά όσα λιγότερα μπορούν, μειώνοντας τα εισοδήματα στο μισό κι από κεί ακόμα χαμηλότερα. Ταυτόχρονα αυτό δεν το κάνουν απλώς για να δανείζουν λιγότερα, αλλά για να μειώσουν την αξία του πλούτου στα χέρια ιδιωτών εντός Ελλάδος. Όλες οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αξιζουν σήμερα το 10% τα ακίνητα έχουν ήδη μειωθεί κατά εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ και πάλι δεν τα αγοράζει κανένας και η εργασία στον ιδιωτικό τομέα αξίζει το πολύ 50% σε σύγκριση με το 2008 ενώ οι τιμές είναι τουλάχιστον 25% μεγαλύτερες. Δηλαδή ενώ οι ονομαστικοί μισθοί έχουν μειωθεί στο μισό, οι πραγματικοί μισθοί έχουν μειωθεί πάνω από 60%.



Και βλέπουμε ότι συνεχίζουν όσο δεν σημειώνεται μια γενική εξέγερση του πληθυσμού, αλλά μένουμε προσηλωμένοι στη συνταγματική τάξη δηλαδή τις εκλογές για να αλλάξει η κυβέρνηση. Επειδή όμως πρόκειται για συσχετισμούς δύναμης, δηλαδή οι επιλογές επιβάλλονται με τη βία και όχι με δημοκρατικές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις, είναι φανερό ότι και εκλογές δεν θα γίνονται όσο η κυβέρνηση παραμένει ανεκτή από τους πολίτες.

Άλλωστε το δυτικό κοινοβουλευτικό σύστημα έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να εκπροσωπεί μόνον το ένα τρίτο της πλουσιότερης κοινωνίας. Τα δύο τρία των οικονομικά ασθενέστερων πολιτών δεν εκπροσωπούνται. Αυτό είναι ολοφάνερο για παράδειγμα στις ΗΠΑ, όπου στις εκλογές συμμετέχει το πολύ το 38% των πολιτών που έχουν δικαίωμα. Οι υπόλοιποι δεν συμμετέχουν γιατί έτσι κι αλλιώς δεν τους αφορούν οι αποφάσεις που λαμβάνονται είναι εντελώς εκτός κοινωνικού συστήματος. Στην Ευρώπη τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα, οι πολίτες εκπροσωπούνταν στο παρελθόν κατά δύο τρία, αλλά τώρα τελευταία το ποσοστό έχει πέσει στο μισό.



Η επιδίωξη είναι πάντοτε να συμμετέχουν όσο το δυνατόν λιγότεροι και κυρίως τις αποφάσεις να λαμβάνουν ακόμα λιγότεροι ταυτίζοντας το εθνικό συμφέρον με το δικό τους συμφέρον. Σήμερα όλοι οι Έλληνες έχουμε καταλάβει ότι το εθνικό συμφέρον έχει ταυτιστεί με το συμφέρον των τραπεζιτών και μάλιστα των ξένων. Γι αυτό και βλέπετε ότι οι αποφάσεις δεν συζητούνται καν ούτε στο υπουργικό συμβούλιο, ούτε στη Βουλή, ούτε στις κοινοβουλευτικές ομάδες ούτε πολύ περισσότερο στο λαό, με τη δυνατότητα εκλογών και δημοψηφισμάτων. Αυτό το ξορκίζουν σαν να πρόκειται για μεταδοτική ασθένεια, σαν την πανούκλα του σύγχρονου καπιταλισμού. Η δημοκρατία όμως δεν είναι η πανούκλα, είναι η θεραπεία των σύγχρονων προβλημάτων για να δώσουμε προτεραιότητα στα προβλήματα των ανθρώπων αντί για την απληστία των λίγων. Γιατί η εργασία των ανθρώπων είναι μόνον αυτή που παράγει πλούτο και μπορεί να πληρώσει και χρέη, άρα να βγάλουν και κέρδη οι επιχειρηματίες και οι τραπεζίτες. Αν εξοντώσουμε την αγελάδα δεν μπορούμε να την αρμέγουμε. Και η αγελάδα πρέπει να έχει και την ελευθερία της να βόσκει στα λιβάδια, γιατί αν της το απαγορεύσουμε θα κολλήσει αρρώστιες και το γάλα της θα γίνει ακατάλληλο. Μόνον οι αγελάδες που προορίζονται για σφάξιμο περιορίζονται σε κλειστό χώρο, για να μην περπατάνε και γυμνάζονται ώστε το κρέας τους να γίνει πιο μαλακό και να μπορούν να το μασήσουν αυτοί που θα το φάνε.

Το ανάλογο σε επίπεδο χώρας είναι ότι δεν μπορεί να πληρώνονται κατά προτεραιότητα οι δανειστές και μετά να καλύπτονται οι πρωτογενείς ανάγκες των Ελλήνων. Ο εκτελεστικόςμηχανσιμός που πάει μαζί με αυτό τον πολιτικό στόχο, είναι η τάσκ φόρς που θα ελέγχει τα υπουργεία ώστε να εγκρίνει ή να απορρίπτει τις ανάλογες δαπάνες. Αυτός ο μηχανισμός χειραγώγησης της κρατικής μηχανής χρειάζεται στους δανειστές, ώστε παρά τις εκλογές να μην αλλάξει το κράτος στόχους. Να μην εγκριθεί κανένα αναπτυξιακό πρόγραμμα, το μόνο που θα έκανε αξιόπιστο οποιοδήποτε πρόγραμμα δημοσιονομικής λιτότητας, ώστε να μπορέσουν στη συνέχεια δηλαδή το 2013 που θα είναι έτοιμο το μόνιμο ταμείο σταθερότητας, να υποχρεώσουν την Ελλάδα να βγεί και από το ευρώ, δηλαδή από τον πυρήνα της πλούσιας Ευρώπης, μια πολιτική επιλογή που έγινε το 1980 και επιβεβαιώθηκε το 2000. Θυμίζουμε ότι το 2013 με το ESF θα παίρνει αποφάσεις με το 85% και όχι με ομοφωνία. Όταν λοιπόν Μέρκελ λέει ότι η Ελλάδα δεν θα βγεί από το ευρώ εννοεί ότι δεν υπάρχει τρόπος να βγεί χωρίς τη θέλησή της ως τότε. Μετά το 2013 μπορεί να υποχρεωθεί να το κάνει από το 85% εκείνων που συμμετέχουν.
Γι αυτό λένε ότι το δάνειο των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ θα το δίνουμε με δόσεις, θα είναι σε δεσμευμένο λογαριασμό και δεν σας δίνουμε κανένα αναπτυξιακό πρόγραμμα, γιατί αλλιώς θα δεσμευθούμε να παραμείνεται στην ΕΕ. Κι αυτό δεν το θέλουμε. Αργότερα μπορούμε να διαπραγματευθούμε νέους όρους αντίστοιχους με της Βουλγαρίας ή της Λετονίας. Είναι τόσο καθαρά και διαφανή πλέον τα πράγματα που απορώ πως επιδιώκουν άνθρωποι που δούλεψαν επί δεκαετίες για να είναι η Ελλάδα μέλος της ΕΕ, να συνεργάζονται με εκείνους που επιδιώκουν την αποβολή μας. Για την Ελλάδα ήταν στρατηγική απόφαση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που μας έβαλε στην ΟΝΕ και την στρατηγική αυτή επιλογή στήριξαν όχι μόνον οι εργαζόμενοι, αλλά και οι επιχειρηματίες και οι τραπεζίτες. Αυτοί κανονικά θα έπρεπε να αμύνονται σε αυτές τις πολιτικές μείωσης της κυριαρχίας της χώρας και μετατροπής της σε ένα οικονομικό οικόπεδο χωρίς κανόνες. Κανένας Γερμανός ή Γάλλος ή Ιταλός πολίτης δεν έχει εγκρίνει τέτοια πολιτική ούτε και θα την εγκρίνει αν ερωτηθεί,

Τρία κόμματα από το χώρο του ΠΑΣΟΚ

Το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον είναι φυσικό να στρέφεται στις διεργασίες οι οποίες γίνονται στα κόμματα ενόψει των εκλογών, γιατί ότι νέο, είναι το αντικείμενο της ενημέρωσης. Από την άλλη είναι γεγονός ότι από πολλές απόπειρες, οι περισσότερες από τις οποίες θα είναι αποτυχημένες, θα προκύψει το νέο πολιτικό σκηνικό, το οποίο θα διαμορφωθεί με ρυθμούς ταχύτατους, δεδομένου ότι η ρευστότητα συμπυκνώνει τον πολιτικό χρόνο. Στη ΝΔ έχει ξεκινήσει η διαδικασία επιστροφής όλων των διαγραμμένων βουλευτών, μέχρι τις εκλογές. Αν δεν βιαστούν να γυρίσουν άνευ όρων, (όπως ήδη το ζήτησε ο Γιάννης Μιχελάκης) αλλά με σεβασμό στην συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία συνείδησης των βουλευτών, ελευθερία γνώμης και ψήφου, τότε θα ωφελήσουν και την κοινωνία, και τη ΝΔ και τον εαυτό τους. Γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν κόμματα με βουλευτές πρόβατα που θα ψηφίζουν ότι έρθει στη Βουλή, τυφλά. Πολύ περισσότερο που ο Σαμαράς φλερτάρει με την ιδέα οι υπουργοί να μην είναι βουλευτές, επομένως οι βουλευτές θα νομοθετούν με δική τους πρωτοβουλία και οι υπουργοί θα είναι εκτελεστικά όργανα, όπως επιβάλει και ο διαχωρισμός των εξουσιών. Ο Αντώνης Σαμαράς, έχει κάθε συμφέρον, συλλογικό κοινωνικό και ατομικό, να είναι ο πρώτος πολιτικός αρχηγός που δεν θα τιμωρήσει, αλλά θα επιβραβεύσει την ιδεολογική και πολιτική ενότητα, αντί να προτιμήσει τον εύκολο δρόμο της διαγραφής κάθε διαφοροποίησης.
Στο ΠΑΣΟΚ είναι γεγονός ότι γίνονται τα πιο ενδιαφέροντα, καθώς το 75% των ψηφοφόρων του, του 2009 έχουν ήδη αποχωρήσει. Το επίσημο ΠΑΣΟΚ θα διεκδικήσει το υπόλοιπο 25% των ψηφοφόρων του, δηλαδή το 11% στα έγκυρα ψηφοδέλτια και θα το πετύχει αν δεν κάνει σοβαρά λάθη. Αυτή τη στιγμή το πιθανότερο είναι να προκύψουν άλλα δύο κόμματα που θα διεκδικήσουν στις εκλογές μαζί με τα άλλα κόμματα της Αριστεράς, το υπόλοιπο του 75% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ το 2009. Το ένα θα αποτελείται από περίπου δέκα σημερινούς διαγραμμένους βουλευτές, οι οποίοι μαζί με την Λούκα Κατσέλη και τον Χάρη Καστανίδη, θα συστήσουν κόμμα που θα διεκδικήσει στις κάλπες την είσοδο στην επόμενη Βουλή. Δεν υπάρχει θέμα αρχηγού του νέου σχήματος και το πιθανότερο είναι ο οριστικός επικεφαλής του σχήματος να εκλεγεί μετεκλογικά από την κοινοβουλευτική ομάδα ή από το ιδρυτικό συνέδριο το οποίο θα οριστεί παράλληλα με το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.


Το άλλο σχήμα θα ιδρυθεί (δεν έχει ακόμα αποφασιστεί) πιθανότατα από το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών του Γιάννη Δημαρά, την Ενωτική Κίνηση του Παναγιώτη Κουρουμπλή, με τον Νίκο Κοτζιά, τον Αλέξη Μητρόπουλο και συνδικαλιστικά στελέχη και ενδεχομένως τον Νότη Μαριά επικεφαλής σχήματος αυτοοργανωμένων πολιτών. Η έκπληξη στις κάλπες, την οποία δεν προλαβαίνουν να μετρήσουν οι σφυγμομετρήσεις, θα είναι ένα από τα νεοπαγή σχήματα να πάρει περισσότερες ψήφους από το επίσημο ΠΑΣΟΚ. Δεν αποκλείεται χωρίς να είναι και σίγουρο. Οι πιθανότητες θα ήταν περισσότερες, αν αντί για δύο σχήματα, εκείνων που αποχώρησαν από την αρχή διαφωνώντας με τη μνημονιακή πολιτική και απευθύνθηκαν στην κοινωνία, και εκείνων που αναγκάστηκαν να διαφοροποιηθούν όταν διαγράφτηκαν (κι ως τότε είχαν καταγράψει μόνον εσωκομματικά τις διαφωνίες τους) είχαμε ένα ευρύτερο σχήμα. Φυσιολογικά το νέο σχήμα θα είχε πιο θολή ιδεολογική και πολιτική εικόνα, αλλά θα είχε υποστήριξη από διαμορφωμένους μηχανισμούς εντός του ΠΑΣΟΚ, πράγμα που θα αποδυνάμωνε το επίσημο ΠΑΣΟΚ. Είναι φανερό ότι η καθαρότητα της πολιτικής γραμμής και η ξεκάθαρη τοποθέτηση του νέου σχήματος στην Αριστερά και όχι στην σοσιαλδημοκρατία θα κάνει τη διαφορά. Γιατί οι πολίτες που είχαν ψηφήσει ΠΑΣΟΚ το 2009 έδειξαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία ότι κατευθύνθηκαν στην Αριστερά και όχι σε κεντρώα ή κεντροαριστερά σχήματα. Δημοκρατική Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ήταν οι ως τώρα δημοσκοπικά ωφελημένοι και σχεδόν κανείς δεν προτίμησε τη ΝΔ ακόμα και την εποχή της αντιμνημονιακής ρητορικής.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο, αλλά θα ήταν λάθος να ληφθούν οι πολιτικές αποφάσεις με βάση τις μετρήσεις, ή μια προσπάθεια να μαντέψεις προς τα πού θα πάει το ρεύμα, για να καβαλήσεις το κύμα. Σημαντικός παράγοντας επίσης της βιωσιμότητας ενός νέου σχήματος στο χώρο του ΠΑΣΟΚ θα είναι και η δυνατότητά του να προσελκύσει ψηφοφόρους από τη ΝΔ όπου το αντιμνημονιακό ρεύμα είναι κυριαρχικό στη βάση, αλλά έχει τρωθεί σε επίπεδο κορυφής. Όποιος ακολουθήσει πολιτική αρχών, και όχι εκλογικές λογικές με βάση το παρελθόν, τοποθετήσει το κόμμα του σταθερά και αδιαμφισβήτητα στην Αριστερά, με ενωτική και μαζική λογική και αποκλείσει προκαταβολικά συμβιβαστικές πολιτικές με την τρόϊκα, θα κριθεί από την αποτελεσματικότητά του να ανατρέψει τα σημερινά πολιτικά δεδομένα. Μετά τις εκλογές ασφαλώς θα υπάρχει μεγαλύτερο περιθώριο συγκρότησης ενός κοινωνικού μετώπου, το οποίο θα είναι πλειοψηφία στην κοινωνία ασχέτως αν η Βουλή θα έχει νοθευμένη εκπροσώπηση της κοινωνίας. Ή αν θα έχει αυθεντική εκπροσώπηση γιατί ο εκλογικός νόμος δεν θα πετύχει να αλλοιώσει το αποτέλεσμα.

Θα είναι πολύ ενδιαφέρον όμως να καταγραφεί αυθεντικά ως αριθμός ψήφων στο εκλογικό σώμα, η επιρροή του μνημονιακού ΠΑΣΟΚ στο σύνολό του με όλους τους αυθεντικούς εκπροσώπους του, όπως ο νέος αρχηγός (προφανώς ο Βαγγέλης Βενιζέλος) ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης (δεν έχει εγκαταλείψει ακόμα την πιθανότητα να είναι υποψήφιος) ο Ανδρέας Λοβέρδος, η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Δημήτρης Ρέππας, ο Χρήστος Παπουτσής, και πλήθος άλλων υπουργών και στελεχών. Ένα τέτοιο σχήμα είναι φανερό ότι κουβαλάει όλη την ιστορία ενός ιστορικού κόμματος, επίσης έχει το ατού της εξουσίας με όλους τους ακριβοπληρωμένους υπαλλήλους του κράτους και ασφαλώς έχει πλήρη οικονομικά και τεχνικά μέσα, πανελλαδικό μηχανισμό, και χρήματα κρατικά και ιδιωτικά για να κάνει μια καλή προεκλογική καμπάνια. Θεωρητικά δεν μπορεί να πέσει κάτω από τις μετρήσεις, ακόμα κι αν δεν αλλάξει πολιτική γραμμή. Το εύρος όμως των ποσοστών που καταγράφονται στις μετρήσεις από 8% έως 20% είναι πολύ μεγάλο και ασφαλώς το μικρότερο ποσοστό θα το οδηγήσει στη διάλυση, ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό θα του δώσει ελπίδες διατήρησης ως αξιωματική αντιπολίτευση. Όχι όμως και ως κυβερνητικό κόμμα γιατί μπορεί να συνεργαστεί μόνον με τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά.

Καμία μέτρηση επίσης δεν υπάρχει επίσης για τις δυνατότητες ενός αντιμνημονιακού κόμματος της κεντροδεξιάς όπως αυτό που θα εξαγγείλει αύριο ο Παναγιώτης Καμένος. Όλα θα εξαρτηθούν από τα υπόλοιπα πρόσωπα που θα στρατευθούν και η συνέπεια που έχουν δείξει στην υποστήριξη πατριωτικών θέσεων της λαϊκής δεξιάς. Από την άποψη αυτή είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον ΛΑΟΣ, γιατί θα βρεθεί να ψάχνει ψηφοφόρους στην ίδια δεξαμενή της ίδιας πολυκατοικίας και με μεγαλύτερη αξιοπιστία. Δεν έχει κάνει τρείς κωλοτούμπες ως τώρα.

Ο φόβος μας είναι η δύναμή τους

Τις τελευταίες μέρες και όσο προχωρούν οι διαπραγματεύσεις για το κούρεμα, ακούσαμε πολλούς ξένους οικονομολόγους να χρησιμοποιούν την έκφραση, «οι Έλληνες πυροβολούν τα πόδια τους», γιατί το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους βρίσκεται εντός Ελλάδος, στις τράπεζες και στα ασφαλιστικά ταμεία. Η Βουλή ετοιμάζεται να ψηφίσει με τις διαδικασίες του κατεπείγοντος και τους εφαρμοστικούς νόμους του μνημονίου, δηλαδή να δεσμευθεί οριστικά για όλα τα εκκρεμή ζητήματα. Χωρίς ακόμα να έχουμε μάθει ποιο είναι το κούρεμα, αν φτάνει στα 103 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία τα 50 προβλεπόταν να είναι στα χέρια ξένων τραπεζών. Και πόσα νέα δάνεια θα πρέπει να λάβουμε με επαχθείς όρους για να καλυφθούν οι ζημιές στο εσωτερικό εξαιτίας του κουρέματος.
Δυστυχώς η διαχείριση της κρίσης εξακολουθεί να είναι από τους Έλληνες ιθύνοντες καταστροφική όπως ήταν και τα προηγούμενα 2,5 χρόνια και να δημιουργεί διαρκώς νέα προβλήματα αντί να λύνει τα υπάρχοντα. Χωρίς σχέδιο εκ μέρους της Ελλάδας είναι προφανές ότι κανείς δεν πρότεινε και δεν διαπραγματεύθηκε κανένα νέο δάνειο που να κατευθυνθεί σε νέες επενδύσεις, σε νέες επιχειρήσεις στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να βρουν δουλειά οι άνεργοι και να δημιουργηθούν νέα εισοδήματα, τα οποία θα αυξήσουν το ΑΕΠ, θα δημιουργήσουν νέα κατανάλωση και θα δώσουν νέα έσοδα στο δημόσιο. Μέσα στα 240 δισεκατομμύρια ευρώ των νέων δανείων που πηγαίνουν στο βαρέλι δίχως πάτο, κανείς δεν ζήτησε έστω το 10% ή το 20% (24 ή 48 δις αντίστοιχα) να πηγαίνει σε νέες επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα ή σε δημόσιες επενδύσεις.
Το αποτέλεσμα είναι να οδηγούμαστε ολοταχώς στη χρεοκοπία εντός του ευρώ, με πρωτοβουλία και απόφαση των δανειστών, οι οποίοι θα ελέγχουν την κίνηση των λογαριασμών όπου θα κατατίθενται τα νέα δάνεια, ώστε να πληρώνονται μόνον οι δανειστές. Οι Έλληνες πρέπει να ζούν το 2012 από όσα εισπράττουν και από το 2013 να δίνουν 5 δισεκατομμύρια ευρώ για τόκους και το 2014 10 δισεκατομμύρια ευρώ για τόκους. Αυτό είναι το σχέδιο, το οποίο καταστρέφει την οικονομία, οδηγεί στο κλείσιμο ακόμα και πολύ υγιείς ως τώρα επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα και φυσικά σε εκτόξευση της ανεργίας.
Επειδή δεν θέλει να παραδεχθεί το λάθος της, τόσο η τρόϊκα όσο και η κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία στηρίζεται στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ, συνεχίζει τον ίδιο λαθεμένο δρόμο και φυσικά δεν πρέπει να νιώθει έκπληξη από τις μετρήσεις που λένε ότι και τα δύο κόμματα μαζί έχουν πέσει στο 40% με αρνητικές προοπτικές!
Μόνον η πλήρης εξάρτηση της χώρας από τους ξένους, εξηγεί αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο στον οποίο επιδιδόμαστε με το να στρέφονται τα κυβερνητικά κόμματα εναντίον του εαυτού τους, αυτοκτονώντας για να εκτελέσουν τις εντολές των ξένων, οι οποίοι τις υπαγορεύουν άμεσα όπως γινόταν μόνον το 1944. Κι αυτό άνευ λόγου. Γιατί δεν έχουμε χάσει κανέναν πόλεμο, δεν παραδώσαμε τη χώρα μας άνευ όρων και δεν έχουμε κανένα λόγο να μην καταλαβαίνουμε ότι από τον εμφύλιο πόλεμο δεν θα κερδίσουμε εμείς.
Πάρτε για παράδειγμα το μικρό θέμα του Ελληνικού. Πρόκειται για σκάνδαλο τεράστιου μεγέθους αν σκεφτείτε ότι σε έναν διαγωνισμό όπου θα το πουλήσουμε σαν να είναι άνυδρο χωράφι, δεν πρόκειται να εισπράξουμε πάνω από 6 με 8 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία είναι οι τόκοι μόνον για έξι μήνες. Έναντι αυτού του ευτελούς ποσού θα πουλήσουμε ένα φιλέτο 5.500 στρεμμάτων στο κέντρο της πρωτεύουσας. Αυτό το οικόπεδο μπορεί να συγκριθεί μόνον με το πριγκιπάτο του Μονακό, το οποίο είναι το ένα τρίτο του Ελληνικού δηλαδή μόνον 1.950 στρέμματα κι έχει ετήσιο τζίρο 6,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Μά με 10% να το φορολογήσεις κι όχι με 23% που είναι ο ΦΠΑ θα εισπράττεις 600 εκατομμύρια το χρόνο, δηλαδή σε 30 χρόνια θα έχεις εισπράξει τα τριπλάσια και θα σου έχει μείνει και το Ελληνικό. Με 23% που είναι ο ΦΠΑ αν υπολογίσεις ως έσοδο, φτάνεις στο 1,3 δισε ευρώ το χρόνο, κι αν το προεξοφλήσεις με ένα ομόλογο 30 ετών, χωρίς να χάσεις την ιδιοκτησία, μπορείς να εισπράξεις 39 δισεκατομμύρια δηλαδή να αγοράσεις σε σημερινές τιμές όλες τις ελληνικές τράπεζες μετά το κούρεμα των ομολόγων.
Μπορεί κάποιος Έλληνας να πιστέψει ότι τέτοιο φιλέτο θα δοθεί κοψοχρονιά χωρίς διαφθορά δηλαδή χωρίς να εισπράξουν αυτοί που θα υπογράψουν και θα υποχρεώσουν τα κορόϊδα τους βουλευτές να το ψηφίσουν και να νομιμοποιήσουν με την ψήφο τους την παρανομία, χωρίς αντάλλαγμα; Επειδή οι βουλευτές είναι βέβαιο ότι δεν είναι στο κόλπο και δεν θα πληρωθούν για την ψήφο τους, αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να μην μπορούν να κάνουν έναν μπακάλικο λογαριασμό και να σκεφτούν αν θα το πουλούσαν στην περίπτωση που ήταν δικό τους, για να πληρώσουν τους τόκους έξι μηνών, ενώ μπορούν να έχουν ένα πάγιο έσοδο το χρόνο, δημιουργώντας κιόλας νέες δουλειές. Το δημόσιο να βάλει τη γή και οι ξένοι ή ντόπιοι επενδυτές να βάλουν τα κεφάλαια για να αξιοποιηθεί καλύτερα από το Μονακό. Πιο μάγκας είναι ο Αλβέρτος;

Πιάσαμε το πιο μικρό από όλα για να δείξουμε ότι οικονομικά, αυτοί δεν είναι λογαριασμοί νοικοκυραίων αλλά αρπαχτές, είναι λεηλασία του συλλογικού μας πλούτου. Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε. Κι αυτό για να μην μπλέξουμε τα πατριωτικά, όπου έχουμε παραιτηθεί της ασυλίας του δημοσίου, όπως δεν παραιτείται Η Γερμανία ακόμα και για εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας όπως είναι η σφαγή του Διστόμου και άλλες 160 τέτοιες περιπτώσεις. Το είδαμε πριν από λίγες μέρες στο δικαστήριο της Χάγης. Δεν παραιτήθηκε του ασύλου, να μην μπορεί να δικάζεται από ξένα δικαστήρια, όχι για χρέος, όχι για χρήματα αλλά για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε κάνει ακόμα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το πιο μεγάλο μας έγκλημα είναι ότι βάλαμε χρέη. Μέχρι εκεί φτάνει η εγκληματική μας δράση, αλλά ετοιμαζόμαστε να αυτοτιμωρηθούμε (αφού κανείς δεν μπορεί με τη βία να μας υποχρεώσει) με παραίτηση από το άσυλο όχι μόνον για το δημόσιο αλλά και για την Τράπεζα της Ελλάδας, γιατί φαίνεται κάποιοι σκέφτηκαν να κατασχέσουν όσο από τον ελληνικό χρυσό έχει απομείνει στα θησαυροφυλάκια της Τράπεζας της Αγγλίας, όπου φυλάσσεται από το 1944. Πάλι μπροστά μας το 1944. Για ιστορικούς λόγους λέει η Τράπεζα της Ελλάδας ότι φυλάσσεται ακόμα εκεί και όχι στην Αθήνα. Οι ιστορικοί λόγοι είναι να μας θυμίζουν τον εμφύλιο πόλεμο του 1944 – 1949 και να μην τον ξεχνάμε. Αυτό θέλουμε πραγματικά να κάνουμε;
Ας δούμε λίγο και τα πολιτικά. Εμείς από εδώ έχουμε πεί εδώ και δύο μήνες από τη στιγμή που η ΝΔ συμφώνησε να σχηματιστεί η κυβέρνηση Παπαδήμου, αντί να απεγκλωβιστούμε από την παγίδα του θανάτου μέσω δημοψηφίσματος ότι και τα δύο κόμματα μαζί, θα είναι κάτω από 50% στο λαό και επομένως δεν μπορούν να κυβερνήσουν. Ήδη οι μετρήσεις λένε ότι είναι κάτω από 40% με τάση να πάνε κάτω από 35% στις εκλογές. Επομένως δεν μπορούν να κυβερνήσουν με κανέναν εκλογικό νόμο ούτε μετά τις εκλογές. Δεν αρκεί πλέον να έχεις 151 βουλευτές όπως είχε ο Μητσοτάκης το 1989. Οι βουλευτές δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να ψηφίζουν τα πάντα όλα.
Το αισιόδοξο είναι ότι όπως δείχνουν οι μετρήσεις και αρνούνται να σχολιάσουν τα μεγάλα κανάλια, τα δύο μεγάλα κόμματα, αν δεν αλλάξουν γραμμή, απλώς δεν θα έχουν 150 βουλευτές και με το ζόρι θα έχουν 130 βουλευτές για να μπλοκάρουν αναθεώρηση του Συντάγματος. Αλλιώτικα η επόμενη Βουλή όχι μόνον θα καταργήσει όλες αυτές τις αποφάσεις της υποτέλειας, αλλά με διαδικασίες δημοψηφίσματος μπορεί να καθιερώσει διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας και να περάσει από δίκη όλους τους επίορκους πολιτικούς, όπως έγινε στην Ισλανδία. Με οκτώ ή και περισσότερα κόμματα στην επόμενη Βουλή, είναι πιο πιθανό κάτι τέτοιο και μου κάνει εντύπωση ότι δεν έχουν κάνει την αναγωγή αυτή οι αναλυτές αν και υπάρχει εύκολη εξήγηση.
Γιατί αν ο πολίτης αποβάλει το φόβο του, τότε θα καλοπεράσουν όλα αυτά τα καλόπαιδα. Και για να μας φύγει ο φόβος, φρόντισαν οι άπληστοι δανειστές μας. Θα ζούμε έτσι κι αλλιώς με μηδενικά ελλείμματα ή με πρωτογενή πλεονάσματα. Δηλαδή δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, αφού θα ζούμε σε μόνιμο καθεστώς χρεοκοπίας. Η χρεοκοπία είναι το τρομακτικό. Ούτε το ευρώ ούτε η δραχμή τρομάζει κανέναν. Ένα νόμισμα είναι και μπορείς να το έχεις είτε χρεοκοπημένος είτε πλούσιος.

Τρείς τέσσερις Γερμανοί πολίτες, καταδικάστηκαν στη Γερμανία, επειδή λάδωσαν τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, (μέχρι φέτος) αλλά ο Καραμανλής δεν το έμαθε ακόμα!!!

Χρειάζεται πολύ μεγάλη δόση υποκρισίας πλέον από τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, να παριστάνουν ότι ερευνούν αλλά δεν βρίσκουν λεφτά στα ταμεία τους από τη Ζήμενς, ή ότι και καλά περιμένουν από την ελληνική Δικαιοσύνη να διερευνήσει την υπόθεση. Την ίδια στιγμή η γερμανική Δικαιοσύνη έχει εκδώσει ήδη καταδικαστική απόφαση για τους Γερμανούς πολίτες στελέχη της Ζήμενς οι οποίοι λάδωσαν για λογαριασμό της εταιρίας τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι μόνον ο Χριστοφοράκος, είναι κι άλλοι τρείς τέσσερις γερμανοί πολίτες που ομολόγησαν και καταδικάστηκαν από τη γερμανική Δικαιοσύνη, για λάδωμα των ελληνικών κομμάτων.

Κι εμείς ακόμα επιμένουμε σε ένα φανταστικό παραμύθι που δεν πιστεύει κανείς και το οποίο διαψεύδεται κάθε μέρα. Δεν τίθεται πλέον κανένα θέμα αμφισβήτησης ότι η Ζήμενς λάδωσε τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Και μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι ήταν το πιο καθαρό λάδωμα. Επειδή ήταν πολυεθνική η Ζήμενς όχι επειδή ήταν οι δικοί μας πιο έντιμοι. Απλώς η Ζήμενς πλήρωνε από τα λεφτά που ήδη είχε πάρει από τον ΟΤΕ ή και από άλλες υπηρεσίες του ελληνικού κράτους, το 2% στα ελληνικά κόμματα. Δεν πλήρωνε χαμηλόβαθμους υπαλλήλους πίσω από την πλάτη της διοίκησης του ΟΤΕ και πίσω από την πλάτη του αρμόδιου υπουργού και του πρωθυπουργού και του ταμία του κόμματος. Επι σειρά ετών ήξεραν τη δουλειά τους και ήταν καθαρή. Θα εισπράξουν το 2% από τις πληρωμές που είχαν ήδη κάνει.

Αυτή είναι η πολιτική υπόθεση που ενδιαφέρει τους πολίτες. Η άλλη πτυχή που είναι παρονυχίδα του πολιτικού σκανδάλου, είναι αν κάποιος ταμίας ή ενδιάμεσος κράτησε για τον εαυτό του κάποιο ποσό αντί να τα δώσει όλα στο κόμμα. Ας τα βρουν μεταξύ τους. Ούτε έχει πολιτικό ενδιαφέρον αν κάποιος ταμίας ή ενδιάμεσος της Ζήμενς κράτησε κάτι για τον εαυτό του και έριξε την εταιρία. Ας τα βρουν κι αυτοί μεταξύ τους. Η υποκρισία των Ελλήνων πολιτικών είναι να παριστάνουν ότι δεν υπάρχει μείζον πολιτικό σκάνδαλο με το πολιτικό χρήμα που καρπώνονταν τα κόμματα εξουσίας. Κανένας δεν θα πιστέψει ότι ο εκάστοτε πρωθυπουργός ήταν τόσο ανόητος ώστε να μην καταλαβαίνει γιατί δίνονταν τα χρήματα. Άλλωστε πως ήταν αρκετά πονηρός ώστε να βάζει υπεύθυνο οικονομικών του κόμματος ανθρώπους της απολύτου εμπιστοσύνης του, τους οποίους περιβάλουν ακόμα με την απόλυτη εμπιστοσύνη τους, αλλά δεν ήταν αρκετά πονηροί ώστε να καταλαβαίνουν τα αυτονότητα. Απλώς οι πρωθυπουργοί και αρχηγοί των κομμάτων γι αυτό το λόγο έβαλαν ανθρώπους της εμπιστοσύνης τους για να μην είναι υποχρεωμένοι οι ίδιοι να παρακολουθούν και να μαθαίνουν τις λεπτομέρειες. Αρκεί που μαζέψατε τα λεφτά που μας χρειάζονται. Δεν θέλω να μου πείτε από πού ήρθαν, ούτε φυσικά να θεωρήσει οποιοσδήποτε ότι θα κάνουμε ότι θέλουν επειδή μας πλήρωσαν.

Η εμπειρία λέει ότι από τέτοιες παρεξηγήσεις ξεκινάνε οι μεγάλες εχθρότητες. Αφού παίρνεις τα λεφτά μου γιατί δεν μου δίνεις τις δουλειές; Θα σε εκδικηθώ λοιπόν. Και στο παρελθόν είχαμε τέτοιες παρεξηγήσεις και στο παρόν σας υπενθυμίζω τις διαμαρτυρίες γνωστών κατασκευαστών και εφοπλιστών οι οποίοι κατήγγειλαν εκβιασμό για να τους πάρουν λεφτά. Ή πλήρωσαν και ήθελαν περισσότερα αμέσως κι αφού δεν τα πήραν τους κατήγγειλαν. Αν δεν υπάρξει ομολογία δεν μαθαίνουμε επισήμως τίποτα. Αυτές οι υποθέσεις μόνον απασχολούν τη Δικαιοσύνη και τα μέσα ενημέρωσης. Οι αναλύσεις για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος είναι θέμα που πραγματεύονται τα δοκίμια πολιτικής ή τα βιβλία πολιτικής ιστορίας και οι πανεπιστημιακοί. Χωρίς ονόματα και λεπτομέρειες. Απλώς διαβάζουμε ότι π.χ. η κυβέρνηση Κουντουριώτη διασπάθησε τα χρήματα του πολεμικού δανείου μοιράζοντάς τα στους οπαδούς της ή ότι ο Μαυροκορδάτος ανέπτυξε φατριαστική πολιτική με τα χρήματα του ελληνικού κράτους.

Χαίρομαι πάρα πολύ που ο Γιώργος Παπανδρέου φιλοτιμήθηκε να στείλει επιστολή στους δικηγόρους του Χριστοφοράκου που είχαν το θράσος να δηλώσουν στο ΒΗΜΑ ότι αν η ΝΔ θέλει στοιχεία, δεν έχουν παρά να μας το ζητήσουν. Είχαν σχολιάσει τη Δευτέρα το θέμα λέγοντας ότι και το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να ζητήσει στοιχεία και να αποδείξουν τον ισχυρισμό τους, όπως και η κυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει το ίδιο αντί να λέει ο κυβερνητικός Αντώναρος ότι δεν θα ανοίξουμε διάλογο με φυγόδικους. Γιατί αυτό δείχνει ότι γνωρίζουν και την απάντηση. Γι αυτό δεν ρωτάνε. Ο Παπανδρέου λοιπόν αποδεικνύει κατά τη γνώμη μου ότι δεν φοβάται την απάντηση την οποία επίσης γνωρίζει. Το ίδιο πρέπει να κάνει και η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός. Αλλά προφανώς δεν θα το κάνει.

Ο πολίτης καταλαβαίνει ότι ο Καραμανλής αν μαζέψει στο γραφείο του όλα τα έμπιστα στελέχη του και τους ρωτήσει πόσα λεφτά πήρατε από τη Ζήμενς, θα του απαντήσουν αμέσως και θα είναι το 2% από τις πληρωμές προς τη Ζήμενς ως τον Ιανουάριο του 2009 που άρχισε η έρευνα στη Γερμανία. Άλλωστε η γερμανική Δικαιοσύνη έχει ήδη καταδικάσει τρείς γερμανούς πολίτες (όχι τον Χριστοφοράκο) οι οποίοι ομολόγησαν ότι λάδωσαν μέσω του Χριστοφοράκου και του Μαυρίδη το ελληνικό πολιτικό σύστημα και ότι οι πληρωμές έγιναν, συνεχίστηκαν κανονικά καθόλη τη διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ με πρωθυπουργό τον Κ. Καραμανλή. Τα περισσότερα λεφτά προφανώς έπεσαν ενόψει των εκλογών του 2007. Πιθανόν και στο ΠΑΣΟΚ να έφτασαν χρήματα της Ζήμενς όσο ήταν στην αντιπολίτευση, δηλαδή επί Γιώργου Παπανδρέου. Γι αυτό κι εκείνος πρέπει να καλέσει τα έμπιστα στελέχη του κι αφού βρούν τα λεφτά να πάνε πριν από τις εκλογές και να τα επιστρέψουν. Γιατί τώρα έμαθαν ή έστω τώρα αποφάσισαν αφού έμαθαν, να μην κρατούν τέτοια χρήματα.

Δέν έτυχε... Πέτυχε!

Μάλλον θα πρέπει να θεωρηθεί αναμενόμενη λεπτομέρεια το γεγονός ότι όπως γράφουν σήμερα οι εφημερίδες, τα εντάλματα για την έκδοση του Μιχάλη Χριστοφοράκου στην Ελλάδα αναφέρονται σε πράξεις που τελέστηκαν ως το 2003. Έτσι είναι σίγουρο ότι τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται έχουν παραγραφεί στη Γερμανία και άρα δεν θα εκδοθεί. Τι επέβαλε να σταματούν οι πράξεις στο 2003; Η απάντηση είναι εύκολη. Γιατί αλλιώς θα αναφέρονταν σε πράξεις χρηματισμού μελών ή στελεχών της κυβέρνησης Καραμανλή πράγμα απαράδεκτο.

Αφού λοιπόν ο πρωθυπουργός αποφάσισε το κλείσιμο της Βουλής ώστε να παραγραφούν οι πιθανές ποινικές ευθύνες νεοδημοκρατών πολιτικών, για τους πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ έχουν ήδη παραγραφεί, ήταν περιττό να ψάξει η Δικαιοσύνη. Έτσι τώρα παίρνει σειρά με εύσχημο τρόπο και με ευθύνη της Δικαιοσύνης όχι της κυβέρνησης, το κουκούλωμα των ευθυνών και για τα μη πολιτικά πρόσωπα. Δεν έτυχε. Πέτυχε.

Έτσι εδραιώνεται η δικαιολογημένη κοινή πεποίθηση των πολιτών ότι ποτέ κανείς δεν πήγε φυλακή επειδή διασπάθησε δημόσιο χρήμα ή επειδή καρπώθηκε δημόσιο χρήμα. Η πιο διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση στην Ελλάδα, πάει χέρι-χέρι με την πιο διεφθαρμένη πολιτική ηγεσία η οποία περιμένει να δεί πότε θα την πάρουν με τις πέτρες οι πολίτες. Έχουν τεράστια υπομονή οι πολίτες στην Ελλάδα και ποτέ δεν απελπίζονται. Οι πολιτικοί βέβαια τους υποτιμούν ακόμη περισσότερο.

Για παράδειγμα είχα πεί πριν από περίπου ένα δύο μήνες όταν άρχιζαν να εμφανίζονται δημοσίως πολιτικοί στους οποίους έχουν χρεωθεί πολλά από τους πολίτες, όπως ο Αλογοσκούφης, ο Ρουσόπουλος και πιο παλιά ο Βουλγαράκης, ο Δούκας κλπ ότι είναι λάθος οι συμβουλές που τους έδωσαν οι διάφοροι ακριβοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι τους. Αντί να εμφανίζονται γρήγορα ελπίζοντας ότι έτσι θα σπάσει και πιο γρήγορα η κακή τους εικόνα και θα ξεχάσει πιο γρήγορα ο κόσμος γιατί τους χρέωσε τις αμαρτίες τους, έπρεπε να μένουν μακριά. Γιατί αλλιώς τους προκαλούνται μόνιμα σημάδια στο πρόσωπο από τα τραύματα. Όπως γίνεται και στην ιατρική αν δεν επουλωθούν καλά τα τραύματα, αφήνουν σημάδια. Ο χρόνος είναι αναντικατάστατος.

Αυτοί κάνουν τα δικά τους και προτιμούν τους κόλακες από τους φίλους. Προτιμούν να ακούνε αυτά που ακούγονται ευχάριστα και όχι αυτά που είναι χρήσιμα. Και όμως πληγώνουν έτσι τους ψηφοφόρους τους οι οποίοι γίνονται πρώην. Είναι σχεδόν ανέκδοτο να γράφει βιβλίο για να δώσει συμβουλές και ιδέες για την κρίση, ο υπουργός που επί πέντε χρόνια διαχειρίστηκε την οικονομία σχεδόν εν λευκώ και χωρίς καμία αντιπολίτευση αν εξαιρέσει κανείς τον Γιάννη Μανώλη από τη ΝΔ. Αυτή η οίηση, συνεχίζεται και είναι ότι πιο απωθητικό για τον πολίτη, πράγμα που δεν αντιλαμβάνεται σχεδόν κανένας πολιτικός. Όλοι νομίζουν ότι είναι αγαπητά πρόσωπα. Δεν είναι όμως. Έτσι τρώνε το κεφάλι τους. Το έφαγε και ο Ρουσόπουλος θα το φάνε και οι άλλοι και θα καθυστερήσουν την επιστροφή τους στην πρώτη γραμμή, αντί να την επιταχύνουν.

Ο πρωθυπουργός φαίνεται ότι το έχει πάρει απόφαση ότι θα χάσει τις εκλογές και μάλλον θα κάτσει να τις χάσει χωρίς να αντιδράσει. Ο Σημίτης επίσης ήξερε ότι πάει για να χάσει τις εκλογές και είχε αποφασίσει πρώτα να ολοκληρώσει την προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, μετά να ολοκληρωθεί η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ βάσει του χρονοδιαγράμματος, μετά να προεδρεύσει στην ΕΕ, μετά να δώσει ένα τσιγκούνικο αλλά αληθινό πακέτο παροχών της τάξης ένα κουλούρι την ημέρα όπως το είχε χαρακτηρίσει ο Σουφλιάς και μετά να παραιτηθεί και να δώσει το δαχτυλίδι της διαδοχής στον Γιώργο Παπανδρέου και να διεκδικήσει εκείνος την εκλογική νίκη. Στο μυαλό του μ’ αυτά μπορούσε το ΠΑΣΟΚ να ξανακερδίσει τις εκλογές και πάντως αν έβγαινε η ΝΔ θα μπορούσε το ΠΑΣΟΚ σύντομα, δηλαδή το 2007 να επιστρέψει το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση.

Ε! κι ο Καραμανλής έτσι τα σχεδιάζει. Θα προσπαθήσει να εξαντλήσει την τετραετία αγοράζοντας χρόνο και μεταθέτοντας τα προβλήματα της χώρας στο μέλλον. Έτσι όχι μόνον μακροημερεύει, αλλά και δυσκολεύει τη δουλειά του διαδόχου του. Επίσης δεν έχει σκοπό να παραιτηθεί από την ηγεσία της ΝΔ, αλλά να αρχίσει από την επομένη την κριτική ξεχνώντας τα χρόνια που εκείνος κυβέρνησε. Πως το κάνει τώρα ο Αλογοσκούφης; Ε! έτσι ακριβώς θα το κάνει και ο Καραμανλής και μαζί του όλοι οι πρώην υπουργοί. Νομίζοντας ότι έτσι σε μια τετραετία θα κουραστεί ο Γιώργος και δεν θα έχει επαρκή πλειοψηφία για να κυβερνήσει αλλά θα κρέμεται από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ή από όποιο άλλο μικρό και ανεύθυνο κόμμα της κεντροαριστεράς για να κυβερνήσει. Αλλά τα μικρά κόμματα της Αριστεράς είναι πολύ μικρά για να μπορούν να αντέξουν τέτοιες ευθύνες. Άρα η μόνη λύση θα είναι να επιστρέψει πάλι η ΝΔ στη διακυβέρνηση της χώρας.

Η αλήθεια είναι πως όποιος ποντάρει στην πτώση της χώρας, στην αδράνεια των πραγμάτων στον ωχαδερφισμό και στον παχυδερμισμό, κερδίζει πιο συχνά από όποιον ποντάρει στη σκληρή δουλειά για να πετύχεις κάτι καλό. Προς το παρόν πάντως όλοι επενδύουν στις διακοπές τους και πως θα απολαύσουν μερικά από αυτά που άρπαξαν. Από Σεπτέμβριο βλέπουμε…

Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει και παίζει παιχνίδι...

Νομίζω ότι τις επόμενες 14 μέρες από τις οποίες οι δέκα είναι εργάσιμες, θα βαρεθούμε μέχρι θανάτου. Οι βουλευτές και οι υπουργοί της ΝΔ όταν δεν αποφεύγουν να μιλήσουν για να μην εκτεθούν έχουν στο μυαλό τους ένα χαρτί που έχουν απομνημονεύσει, το οποίο έχει γράψει κάποιος ανεγκέφαλος εγκέφαλος και το οποίο λένε παπαγαλία. Δεν έχει σημασία ότι είναι παλιό και ανεπίκαιρο, δεν έχει σημασία που έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα, αυτοί πρέπει να το πουν απέξω για να κάνουν το κομματικό τους καθήκον.

Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορείς να κάνεις και τη δουλειά σου ως δημοσιογράφος γιατί επί 14 μέρες θα παριστάνεις ότι μιλάς και διαλέγεσαι με κάποιους πολιτικούς οι οποίοι έχουν κάτι να πουν ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν να πουν τίποτα. Η βαρεμάρα προκαλεί μικρότερο ενδιαφέρον για την πολιτική και λογικά θα αυξήσει και την αποχή και την ψήφο διαμαρτυρίας. Κανένα κόμμα εξουσίας δεν ωφελήθηκε από τη βαρεμάρα και την πλήξη. Ούτε από την αποχή ούτε από την ψήφο διαμαρτυρίας. Από αυτή την άποψη πιο κοντά στο 30% θα βρεθεί η ΝΔ παρά πιο κοντά στο 33% που είναι ο στόχος της.

Για τη ΝΔ είναι ζήτημα ζωής και θανάτου το ποσοστό που θα πάρει στις ευρωεκλογές γιατί από το ποσοστό που θα καταγράψει την κάλπη, έχει να χάσει ψήφους ως τη στιγμή που θα γίνουν οι εθνικές εκλογές ενώ είναι σίγουρο ότι δεν θα κερδίσει πια ούτε μια ψήφο, ότι και να κάνει. Μα ότι και να κάνει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Θα είναι λοιπόν το μικρότερο ποσοστό που θα έχει καταγράψει η ΝΔ σε κάλπες είτε εκλογών είτε ευρωεκλογών. Και αυτό θα είναι προμήνυμα του γκρεμίσματος ενός κόμματος εξουσίας και της διάλυσής του στα εξ ων συνετέθη. Παρόλα αυτά δεν έχουν συνειδητοποιήσει τα στελέχη και η ηγεσία την κρισιμότητα των στιγμών και νομίζουν ότι με την επανάληψη των ίδιων συνθημάτων και προτάσεων που έλεγαν και πριν από 6 χρόνια θα πάρουν ένα 33% το οποίο έχουν τη λαθεμένη διαβεβαίωση από ακριβοπληρωμένους επικοινωνιολόγους ότι στις εθνικές εκλογές θα γίνει 35% τουλάχιστον, πράγμα που σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα έχει αυτοδυναμία, άρα επετεύχθη ο στόχος του να χάσουμε μεν τις εκλογές αλλά υπό όρους που όχι μόνον δεν θα διαλυθεί το κόμμα μας αλλά θα είναι και πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Θα απειλεί ανά πάσα στιγμή να επανέλθει στην εξουσία άρα θα αρχίσει να βελτιώνει τη συσπείρωσή του και να επαναπατρίζει ψηφοφόρους, άρα και ο Καραμανλής μπορεί να παραμείνει αρχηγός γιατί πιο γρήγορα και εύκολα θα ανασυντάξει την ηγετική του ομάδα.

Αυτό το σενάριο όμως κρίνεται στις ευρωεκλογές. Και η ΝΔ που επιδοτεί την αποχή κάνει μεγάλο λάθος. Η αποχή θα χτυπήσει λιγότερο το ΠΑΣΟΚ και περισσότερο τη ΝΔ. Αλλά και από τους πρώην ψηφοφόρους της που θα πάνε στην κάλπη, θα ευνοηθεί το ΠΑΣΟΚ και ο ΛΑΟΣ και οι Οικολόγοι και όχι οι ίδιοι. Θεωρώ λοιπόν πιθανότερο το ποσοστό της ΝΔ να τείνει προς το 30% παρά προς το 33%. Από το ποσοστό αυτό, δηλαδή το 30%, από την επομένη των ευρωεκλογών έχει να χάσει όχι να κερδίσει. Άρα στις εθνικές εκλογές όταν γίνουν και όσο αργότερα τόσο το χειρότερο για τη ΝΔ, η ΝΔ θα καταγράψει 30%. Επομένως το ΠΑΣΟΚ μπορεί να έχει αυτοδυναμία με δέκα μονάδες διαφορά δηλαδή με 40%. Πολύ χαμηλό ποσοστό, είναι το ποσοστό ήττας του ΠΑΣΟΚ του παρελθόντος, αλλά αυτή τη φορά θα είναι ποσοστό νίκης με την προϋπόθεση ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μεταλλαχθεί και είναι το κόμμα του μέλλοντος δηλαδή των συνεργασιών και των συναινέσεων.

Τα μικρότερα κόμματα με τα οποία μπορεί να συνεργαστεί είναι πλέον δύο και όχι ένα. Και τα δύο θα είναι το άλλοθι και η δέσμευση ότι δεν θα υποχωρήσει στις προοδευτικότερες θέσεις του δηλαδή εφόσον συνεργάζεται μαζί τους δεν χάνει ψήφους προς τα αριστερά και μπορεί να δημιουργηθεί μια συνείδηση κυβερνώσας αριστεράς στη βάση και των τριών κομμάτων. Αυτή μπορεί να είναι η πρώτη πράξη της εποχής μετά τη μεταπολίτευση, της αρχής του τέλους του δικομματισμού και της αλαζονικής και αυταρχικής διακυβέρνησης. Αν είναι και αποτελεσματική στη διαχείριση της οικονομίας μπορεί να είναι το μέλλον της χώρας και της κάλυψης του δημοκρατικού ελλείμματος.

Αντιθέτως για τη ΝΔ που θα βρεθεί στην αντιπολίτευση με λιγότερους, πολύ λιγότερους από 100 βουλευτές, η εποχή θα είναι πρόσφορη σε αλλαγές γιατί με την σίγουρη τροποποίηση του εκλογικού συστήματος με ένα αναλογικότερο και δικαιότερο, περισσότερους βουλευτές μπορεί να βγάλει ο χώρος αν είναι χωρισμένος σε τρία κόμματα, παρά σε ένα. Μεγαλύτερες πιθανότητες έχουν να επανέλθουν στην εξουσία ως συνασπισμός κομμάτων της κεντροδεξιάς, παρά ως ένα ενιαίο κόμμα που διεκδικεί την αυτοδυναμία των 152 βουλευτών. Είναι όμως το κόμμα στο οποίο η πολιτική ιδεολογία και στρατηγική των συνεργασιών δεν έχει εμπεδωθεί καθόλου και επομένως δύσκολα μπορεί να πείσει ότι άλλαξε στρατηγική. Αλλά και η θέση του Καραμανλή θα είναι δύσκολη δεδομένου ότι δύο φορές κέρδισε τις εκλογές, αλλά κατέληξε με τις επιλογές του στη διαχείριση των σκανδάλων να ταυτιστεί με ότι πιο σάπιο υπάρχει στην κοινωνία και να οδηγήσει το κόμμα του σε μια μικρή κοινοβουλευτική ομάδα π.χ. 90 βουλευτών την οποία θα πρέπει να συνδιοικήσει με 9-10 στελέχη που θα έχουν πετύχει την επανεκλογή τους μόνο χάρη στην ατομική τους πελατεία και επιρροή και όχι του κόμματος.

Ακόμα όμως κι αν η ΝΔ καταφέρει να πετύχει το στόχο της να πιάσει το 33% και να δυσκολέψει την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές, δεν διασώζεται γιατί πάλι από την επομένη των ευρωεκλογών δεν μπορεί να περιμένει να κερδίσει έστω και μία ψήφο. Απλώς δυσκολεύει το ΠΑΣΟΚ και το υποχρεώνει να ανεβάσει τον πήχυ των στόχων του. Σε συνθήκες ανόδου, το ΠΑΣΟΚ μπορεί πράγματι να τροποποιήσει τους στόχους του και επίσης έχει πιθανότητες να τους πετύχει έστω καννιβαλίζοντας τα μικρότερα κόμματα που είναι σύμμαχοί του με τη λογική ότι ο εκλογικός νόμος είναι που παίζει αυτό το ρόλο και όχι η πολιτική ανάγκη. Αλλά έχουμε δυό εκλογικές αναμετρήσεις μπροστά μας από τις οποίες στην πρώτη θα ισχύσει ο νόμος Σκανδαλίδη που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα ή τον πρώτο συνασπισμό κομμάτων με 40 έδρες και στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση με το νόμο που τροποποίησε ο Παυλόπουλος, επιδοτείται μόνον το πρώτο κόμμα και όχι οι συνασπισμοί κομμάτων με 50 έδρες.

Επομένως αν σε μία τετραετία το ΠΑΣΟΚ έχει καταφέρει να κυβερνήσει με συνεργασία των δύο μικρότερων κομμάτων, έχει το χρόνο να εμπεδώσει αυτή τη νέα μεταπολίτευση και να έχει τροποποιήσει το πολιτικό σύστημα ακόμα και με την αυξημένη πλειοψηφία που απαιτεί το Σύνταγμα ώστε ο νέος εκλογικός νόμος να ισχύσει αμέσως και όχι από την μεθεπόμενη εκλογική αναμέτρηση. Στην περίπτωση που δεν το πετύχει, μόνον το ΠΑΣΟΚ θα είναι το ωφελημένο με την έννοια ότι θα κερδίσει 50 έδρες παραπάνω από όσες δικαιούται αρκεί να παραμένει πρώτο κόμμα. Πράγμα μάλλον εύκολο. Ο Καραμανλής δηλαδή δουλεύει για τον Παπανδρέου και του εξασφαλίζει με στοιχειωδώς μέτριες έως καλές επιδόσεις μια γεμάτη οκταετία ως πρωθυπουργού της χώρας. Περισσότερα μετά τις ευρωεκλογές όταν θα έχει κατακαθίσει η σκόνη και θα μπορούμε να δούμε πιο καθαρά…

Χωρίς τύψεις!

Νομίζω ότι τα κόμματα κάνουν ότι μπορούν για να μην έχουν τύψεις οι πρώην ψηφοφόροι τους οι οποίοι θα τους γυρίσουν την πλάτη. Ελπίζουν βέβαια ότι θα τους γυρίσουν την πλάτη με το να πάνε στη θάλασσα εκδρομή την ημέρα των εκλογών και ότι δεν θα κάτσουν να ρίξουν ψήφο διαμαρτυρίας. Έτσι βλέπουμε ότι ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Παπανδρέου έστυψαν το μυαλό τους για να κάνουν έστω μια μικρή προσπάθεια είτε να εκτονώσουν τους διαμαρτυρόμενους για την πολιτική τους, είτε να επιχειρήσουν ένα νέο άνοιγμα στην κοινωνία, μια φυγή προς τα εμπρός για να ξεφύγουν από το κόλλημα.

Με τη Μαριέττα Γιαννάκου επικεφαλής, τη μόνη πρώην υπουργό που αποδοκίμασε με την ψήφο του ο ελληνικός λαός, μόλις το 2007, αλλά που εν τω μεταξύ έγινε συμπαθής στην κοινή γνώμη λόγω του προβλήματος υγείας που αντιμετώπισε και παρά λίγο να της στοιχίσει τη ζωή, ο Καραμανλής έλυσε το πρόβλημά του. Δεν έχει σημασία που εκμεταλλεύτηκε και ο ίδιος ένα πρόβλημα υγείας και την ανθρωπιά που έδειξε ο κόσμος ξεχνώντας το πολιτικό της παρελθόν που χωρίς να είναι ξεχωριστό πάντως οδήγησε στη μη εκλογή της. Βέβαια η ίδια προφανώς θα προτιμούσε να μην είχε αντιμετωπίσει τα προβλήματα υγείας έστω κι αν είχε μείνει έτσι στον κομματικό καταψύκτη ως αποτυχημένη, αλλά έτσι είναι η ζωή. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.

Στις υπόλοιπες θέσεις που είναι εκλόγιμες και στις μια δύο επόμενες που μπορεί να ενεργοποιηθούν έχει τοποθετήσει κομματικά ελεγχόμενα στελέχη τα οποία αναμένεται ότι δεν θα του δημιουργήσουν κανένα πρόβλημα και ήδη εκλεγμένους ευρωβουλευτές. Με τη σιγουριά και με την αλαζονεία του αρχηγού μεγάλου κόμματος που ξέρει ότι βρέξει χιονίσει 6-7 δικούς του ευρωβουλευτές θα τους βγάλει, δεν θέλει να δείξει καμιά ευαισθησία προς τους ψηφοφόρους για να τους στείλει ένα μήνυμα του στυλ… να βρε παιδιά βλέπετε ότι προσπαθώ. Δεν προσπαθεί καθόλου. Απλώς επιβραβεύει μερικά κομματικά στελέχη τηρώντας ισορροπίες.

Από την άλλη πλευρά έχουμε το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα της αντιπολίτευσης που είναι σε άνοδο και με αρχηγό τον Γιώργο Παπανδρέου που ακόμα προσπαθεί να πείσει ότι είναι κατάλληλος για αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και όλοι οι πολίτες που αυτοτοποθετούνται στο χώρο του ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να του βρουν ελαφρυντικά και προσόντα. Ελαφρυντικά επειδή δεν τα λέει και πολύ, επειδή και στα ελληνικά δυσκολεύεται επειδή σαν παιδί αναγκάστηκε να ζήσει στο εξωτερικό, και προσόντα που είναι τα ίδια του τα μειονεκτήματα. Όπως ότι είναι ένας άνθρωπος μειλίχιος και χαμηλών τόνων, δεν λένε ότι δεν είναι μαχητικός αλλά ότι είναι συνεργάσιμος και του αρέσει να ακούει τον συνομιλητή του. Έχει άλλο ήθος, έχει περιβαλλοντικές ευαισθησίες κλπ

Φαίνεται όμως ότι βαρέθηκε κι αυτός τους πειραματισμούς οι οποίοι δεν του βγήκαν στις προηγούμενες ευρωεκλογές και είπε να το παίξει απλώς αρχηγός του κόμματος που ανεβαίνει παρόλα αυτά. Κι αφού φροντίζει ο Καραμανλής να ανεβαίνει το ΠΑΣΟΚ γιατί να στείλει κάποιο τολμηρό μήνυμα στους ψηφοφόρους; Δεν στέλνει κανένα. Γιατί να προσεγγίσει καμιά προσωπικότητα της προκοπής ρισκάροντας να απορρίψει την πρόταση; Κρατάει κι αυτός τις ισορροπίες, βάζει και μερικούς δικούς του ανθρώπους σε εκλόγιμες θέσεις και από κει και πέρα ακολουθεί την πεπατημένη όλων των κομμάτων του περασμένου αιώνα. Για την επικοινωνιακή πολιτική έχουν τις μη εκλόγιμες θέσεις. Ένας μετανάστης, έναν μουσουλμάνο, έναν ανάπηρο με κινητικά προβλήματα για να φαίνεται στις φωτογραφίες ότι είναι ανάπηρος άρα δείχνουμε ευαισθησία και εκπρόσωποι των άλλων κοινωνικών φορέων με την προϋπόθεση ότι έτσι κι αλλιώς είναι δικά μας κομματικά στελέχη και όχι άτομα που δεν τα γνωρίζουμε και δεν ξέρουμε πως θα αντιδράσουν στο μέλλον.

Νομίζω επομένως ότι δεν υπάρχει ΠΑΣΟΚτζής ή Νεοδημοκράτης ψηφοφόρος που δεν θα πάει να ψηφίσει στις εκλογές, αλλά θα προτιμήσει την ψήφο διαμαρτυρίας ή το μπάνιο, και θα έχει τύψεις. Άλλωστε και η Γιαννάκου και ο Παπαστάμκος θα εκλεγούν. Και ο Παπακωνσταντίνου και η Συλβάνα θα εκλεγούν. Τώρα αν θα εκλεγεί και ο έβδομος υποψήφιος ή όχι, δεν έχει καμιά σημασία. Γενικά νομίζω ότι αξίζει στους πολιτικούς αρχηγούς το μαύρισμα γιατί δείχνουν την αλαζονεία τους. Δεν εξαιρώ το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί ενεργούν ως καθεστωτικές δυνάμεις προσπαθώντας να χαλιναγωγούν την ψήφο διαμαρτυρίας, ενώ δεν την εκφράζουν και δεν την επιθυμούν. Κομματικά τους στελέχη ώστε να ελέγχουν οι ηγεσίες τις εκλόγιμες θέσεις, έβαλαν και τα δύο κόμματα της Αριστεράς. Καμία φαντασία στην εξουσία, κανένας νέος άνθρωπος ούτε από την Παπαρήγα, ούτε από τον Τσίπρα που φαίνεται ότι δεν θέλει να χάσει το προβάδισμα. Και το μονοπώλιο. Εγώ είμαι ο πιο νέος εγώ και το πείραμα. Σιγά μην κάνω ότι έκανε ο Αλαβάνος με μένα και του βγήκε. Καλύτερα να μιμούμαι την Παπαρήγα σκέφτεται ο Τσίπρας παρά τον Αλαβάνο.

Δεν είναι έκπληξη μ’ αυτά και μ’ αυτά που οι Οικολόγοι – Πράσινοι είναι το μόνο κόμμα διαμαρτυρίας στο χώρο της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης. Γενικά έχει την τάση ο Παπανδρέου να φτιάχνει τους άλλους. Έφτιαξε τον Αλαβάνο, έφτιαξε τον Τσίπρα, φτιάχνει και τους Οικολόγους. Δίνει γενικά ευκαιρίες έστω κι αν δεν το θέλει.

Στις πέντε μονάδες η διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στις ευρωεκλογές

Νομίζω ότι οι διάφοροι εκλογολόγοι, γκαλοπατζήδες πολιτικοί αναλυτές οι οποίοι σχολιάζουν τις μετρήσεις της κοινής γνώμης, πρέπει να βλέπουν τα νούμερα, αλλά να μην μένουν σ’ αυτά. Για παράδειγμα βλέπω ότι όλοι συμφωνούν ότι μπορεί η διαφορά αν γίνονταν εθνικές εκλογές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα ήταν 5 μονάδες, πράγμα που λέμε εμείς από τότε που με τον ανασχηματισμό έδειξε να μειώνεται η ψαλίδα, αλλά για τις ευρωεκλογές η διαφορά βλέπουν να είναι στις δύο μονάδες, επειδή αυτό ακριβώς δείχνουν οι μετρήσεις.

Αν όμως δέχονται ότι και σ’ αυτές τις ευρωεκλογές είναι κυρίως τα εσωτερικά κριτήρια που θα καθορίσουν την ψήφο των πολιτών, τότε πρέπει να το λάβουν υπόψιν τους. Δηλαδή αλλιώς απαντάει ο πολίτης στην τηλεφωνική ερώτηση της μέτρησης και αλλιώς σκέφτεται πάνω από την κάλπη. Πάνω από την κάλπη ακόμη κι αυτός που δεν απαντάει θα αποφασίσει. Και κυριολεκτικά πάνω από την κάλπη η διαφορά κατά την εκτίμησή μου θα φτάσει στις πέντε μονάδες. Έτσι όπως πάει η κυβέρνηση και με την προϋπόθεση ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας και δεν θα κάνει το λάθος το ΠΑΣΟΚ να προκαλέσει εκλογές το 2010 με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, η διαφορά στην κάλπη θα φτάσει στις δέκα μονάδες δηλαδή θα εξασφαλίζει αυτοδυναμία.

Αμέσως μετά τις ευρωεκλογές θα δεί ο κόσμος ότι η κυβέρνηση της ΝΔ λέει για άλλη μια φορά προεκλογικά ψέματα. Ότι έκανε και στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Και από την επομένη των ευρωεκλογών η διαφορά με το ΠΑΣΟΚ θα αρχίσει να μεγαλώνει μέχρι να φτάσει στις δέκα μονάδες το 2011. Η κυβέρνηση, ξοδεύει τώρα στο α’ εξάμηνο του 2009 τον προϋπολογισμό ολόκληρου του έτους. Ήδη έχει προαναγγείλει νέους φόρους και ήδη έχει αρχίσει να παίρνει πίσω ακόμα και τις αυξήσεις που ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες στις συντάξεις. Τα 300 ευρώ που λέγαμε πριν από λίγες μέρες. Μόνον στους συνταξιούχους του δημοσίου λέει ότι θα τις δώσει. Και όμως τα προηγούμενα πέντε χρόνια που έβαζε χέρι στα ταμεία των ασφαλιστικών φορέων, έλεγε ο κ. Αλογοσκούφης… τι διαμαρτύρεστε; Το κράτος έτσι κι αλλιώς δεν εγγυάται την πληρωμή των συντάξεων; Άρα έχουμε κάθε δικαίωμα να βάζουμε χέρι στα ταμεία των ελάχιστων μικρών εύρωστων ταμείων και να τα κάνουμε κι εκείνα χρεοκοπημένα. Το κράτος εγγυάται τις συντάξεις. Ήδη το κράτος δεν εγγυάται τις συντάξεις.

Και η αρχή γίνεται από το ότι δεν εγγυάται το ύψος των συντάξεων. Ούτε και γι αυτό το πενιχρό ποσό των 300 και 500 ευρώ που θα έδιναν τον Μάρτιο και για όλο το χρόνο. Είναι το βλέποντας και κάνοντας. Το ανακοινώνουν και μετρά μετράνε τα λεφτά τους. Δεν τους βγαίνουν και το κόβουν. Βλέποντας και κάνοντας. Αφού δεν επιθυμούν να κόψουν τις σπατάλες στο δημόσιο, τα ρουσφέτια, τους διορισμούς στα πολιτικά γραφεία, τους συμβούλους και τα γαλάζια συμβούλια, κόβουν τις συντάξεις που όποιοι τις παίρνουν είναι ήδη φτωχοί. Κάτω από το όριο της φτώχειας…

Όταν πηγαίνεις με τέτοιες προϋποθέσεις πάνω από την κάλπη, είναι σίγουρο ότι η διαφορά που καταγράφεται στις μετρήσεις θα διευρυνθεί. Από δύο μονάδες εκτιμώ ότι θα φτάσει στις πέντε. Και μάλιστα οι μετρήσεις ως και 15 μέρες πριν από τις ευρωεκλογές θα δείχνουν τη διαφορά στις τρείς μονάδες και κυριολεκτικά στο τελευταίο διάστημα που θα απαγορεύεται και η ανακοίνωση μετρήσεων, θα φτάσει η διαφορά στις πέντε μονάδες…

Μπράβο Γιώργο... Όχι στις λευκές επιταγές!

Να πώ μια κουβέντα για την Ολυμπιακή Αεροπορία, ή Ολυμπιακές αερογραμμές ή όπως και αν ονομαστούν. Εμείς ξέρουμε ότι είναι η αεροπορική εταιρία που έχει δεθεί με την Ελλάδα και με τον τουρισμό της. Αν δεν είχε τον τουρισμό δεν χρειαζόταν μια Ολυμπιακή Αεροπορία. Το δημόσιο όμως δεν μπορεί να διοικήσει μια τέτοια εταιρία γιατί την γεμίζει με ρουσφέτια και δεν είναι διεθνώς ανταγωνιστική. Ενώ όπως ακριβώς είμαστε υπερδύναμη στον τουρισμό, έτσι μπορούμε και στις αερομεταφορές και γενικά στις μεταφορές όπως αποδεικνύει και η ναυτιλία.

Εκείνο που δεν κατάλαβα, είναι το εξής: Η AEGEAN αποκλείστηκε και σωστά γιατί θα ήταν σαν να δημιουργεί το κράτος μονοπώλιο. Επίσης είναι αλήθεια ότι η Ολυμπιακή Αεροπορία με το σωστό μάνατζμεντ, μπορεί να είναι δεκαπλάσια σε μέγεθος από την Ετζίαν. Για ποιο λ΄’ογο όμως δεν προβλέφθηκε αυτό στη συμφωνία με την οποία η κυβέρνηση της ΝΔ ξεφορτώθηκε την Ολυμπιακή και ένιωσε ανακούφιση; Η Ετζίαν ήδη προσέφερε μεγαλύτερο ποσό για να αγοράσει το πτητικό έργο της Ολυμπιακής. Η Μίγκ μπορεί μετά από 12 μήνες να πουλήσει ότι θέλει σε όποιον θέλει. Τι την εμποδίζει λοιπόν να πουλήσει ένα κομμάτι του πτητικού έργου στον ανταγωνιστή της έναντι του μεγαλύτερου τιμήματος; Δεν υπάρχει καμιά απόφαση της Επιτροπής ανταγωνισμού που να το απαγορεύει. Ενώ αν είχε φροντίσει η κυβέρνηση να εκδοθεί τώρα, θα ήταν και για το μέλλον δεσμευτική.

Αυτή η κυβέρνηση δηλαδή το έχει σε κακό να κάνει μια δουλειά σωστά και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να γίνει η δουλειά σωστά. Πάλι προβλήματα θα έχουμε στο μέλλον με την Ολυμπιακή, και θα φταίει η σημερινή κυβέρνηση που δεν φρόντισε να κλείσει τα παράθυρα σε κερδοσκοπικές κινήσεις και να αφήσει ανοιχτό μόνο το παράθυρο της κερδοφορίας από την ανταγωνιστική λειτουργία. Δεν είναι όλες οι δουλειές για επενδυτές. Υπάρχουν δουλειές που μόνον οι κατάλληλοι επιχειρηματίες μπορούν να κάνουν. Δεν κάνουν τις δουλειές τα λεφτά, αλλά η εργασία.

Συναίνεση χωρίς σχέδιο είναι λευκή επιταγή είπε ο Παπανδρέου και έχει δίκιο. Αυτό το τόσο αυτονόητο προσπαθούμε να πούμε κι εμείς όσο πιο έντονα γίνεται τους τελευταίους μήνες και θυμώνουν στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Χωρίς ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα, η ψήφος σε κάθε κόμμα, άρα και στο ΠΑΣΟΚ είναι λευκή επιταγή. Το ίδιο ισχύει και για τον ΣΥΝ. Πρέπει οι ψηφοφόροι του να γνωρίζουν ακριβώς τι λέει για τη χώρα και τι υπόσχεται να κάνει γι αυτό. Ενδιαφέρεται μόνο για συνδικαλιστικού επιπέδου διεκδικήσεις, ή ενδιαφέρεται και για τη διακυβέρνηση της χώρας; Και αν ισχύει το δεύτερο που θα γίνει μέσα από συνεργασίας, τότε πρέπει και ο ΣΥΝ να έχει ένα αναλυτικό και όχι μίνιμουμ πρόγραμμα που να απαντά με καλύτερο τρόπο στα προβλήματα της χώρας πρώτα-πρώτα και μετά φυσικά να ενσωματώνει και τις ιδεολογικές αρχές του σοσιαλισμού που πρεσβεύει ο ΣΥΝ.

Δεν είναι εύκολη δουλειά με την έννοια ότι δεν την έχουν ξανακάνει, αλλά είναι εύκολη δουλειά με την έννοια ότι είναι προαπαιτούμενο. Ότι ισχύει για τη ΝΔ και για το ΠΑΣΟΚ ισχύει και για τον ΣΥΝ. Χωρίς πρόγραμμα που να περιλαμβάνει φυσικά και τη συνεργασία, είναι σαν να ζητάει λευκή επιταγή. Ο ΣΥΝ άφησε τους πολίτες να εννοήσουν ότι επιθυμεί να είναι μέρος της εναλλακτικής λύσης για τη διακυβέρνηση της χώρας. Αν θέλει να το αποκλείσει όπως και το ΚΚΕ, είναι στο χέρι του.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο ΠΑΣΟΚ για να τονίσω ότι έχει δίκιο ο Παπανδρέου όταν λέει ότι δεν δίνει ο λαός λευκή επιταγή. Σε κανέναν. Ούτε στο ΠΑΣΟΚ. Γι αυτό και θα κάνουν χάρη στον εαυτό τους να ξεκαθαρίσουν από τώρα μερικά πράγματα και κυρίως όσον αφορά το αναπτυξιακό σχέδιο για τη χώρα. Και είναι οι πολιτικές αποφάσεις που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στα κόμματα. Όχι το τεχνοκρατικό μέτρημα των ελλειμμάτων και των φόρων. Αυτά είναι λογιστική όχι πολιτική…

Τί έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Η έρευνα που έκανε χθες ο Φλάς με την έρευνα σε πραγματικές συνθήκες μεταξύ όλων των τραπεζών για την άρνησή τους να χορηγήσουν δάνεια μέσω του προγράμματος ΤΕΜΠΜΕ στο οποίο έχουν ενταχθεί, αποδεικνύει μεταξύ άλλων και πόσο δύσκολο είναι να διαβάσεις πραγματικά οικονομικά ρεπορτάζ. Το γεγονός ότι το ρεπορτάζ αυτό έχει να κάνει με ιδιωτικές τράπεζες και ιδιωτικές επιχειρήσεις δηλαδή με μεγάλους διαφημιζόμενους, σημαίνει ότι επηρεάζεται από τα ιδιωτικά συμφέροντα πιο πολύ από άλλα ρεπορτάζ.

Αυτό το οποίο είναι κοινό μυστικό, σπάνια φτάνει στους ακροατές ή στους αναγνώστες και περισσότερο στους τηλεθεατές. Γιατί κανένας διαφημιζόμενος δεν θέλει να του ασκείται κριτική ή να επικρίνεται ενώ την ίδια στιγμή δίνει χρήματα σε ένα κανάλι. Και μάλιστα πολλά. Στο μυαλό τους είναι εφιαλτικό. Σας πληρώνω για να με βρίζετε; Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η δουλειά της δημοσιογραφίας είναι άλλη και ότι είναι αγαθό που προστατεύεται από το Σύνταγμα. Νομίζουν ότι είναι κάτι που μπορούν να αγοράσουν. Και υπάρχουν φυσικά μερικά μαγαζιά που τους το υπόσχονται. Γι αυτό τα λέω μαγαζιά. Πουλάνε τα πάντα.

Χρειάστηκαν μεγάλες προσπάθειες επί σειρά ετών αρκετών εξ ημών και η πολιτική συγκυρία για να ασχοληθεί ο Τύπος με την ανηθικότητα και την εγκληματική κυριολεκτικά την παράνομη δραστηριότητα των τραπεζών. Η οποία φυσικά συνεχίζεται, δεν έχει ιδρώσει το αυτί τους. Δεν φαντάζονται ότι υπάρχει κράτος ή κάποια εξουσία πάνω από αυτούς η οποία να τους υποχρεώσει να εφαρμόζουν τους νόμους. Από τη μια με τα λεφτά τους επιβάλουν τη σιωπή στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης κι από την άλλη οι υπάλληλοί τους υπουργοί και κυβερνητικοί παράγοντες όπως ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος τους υποστηρίζουν και τους καλύπτουν.

Καμία νομοθεσία ούτε την εργατική ούτε την πιστωτική εφαρμόζουν. Ενεργούν ως κράτος εν κράτει και η κυβέρνηση τους χαϊδεύει. Για παράδειγμα όπως απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας η έρευνα του Φλάς, όλες οι ιδιωτικές τράπεζες, αδιαφορούν πλήρως για την εφαρμογή ενός κυβερνητικού προγράμματος το οποίο επιδοτεί το επιτόκιο, όχι το κεφάλαιο στη δανειοδότηση μικρών επιχειρήσεων. Τι έκαναν οι ιδιωτικές τράπεζες; Δανειοδότησαν μόνον πελάτες τους οι οποίοι δεν χρειάζονταν τα χρήματα για να τα καταθέσουν στην τράπεζά τους. Δηλαδή μια χρήση που ξεφεύγει εντελώς από τους στόχους του προγράμματος που ενδιαφέρθηκαν να ενταχθούν. Όχι μόνο δεν έκαναν καλό αλλά έκαναν και ζημιά. Απέσπασαν χρήματα έστω και λίγα από αυτούς που έπρεπε για να τα δώσουν σ’ αυτούς που δεν έπρεπε. Κι ακόμα η κυβέρνηση με τη φροντίδα του υπουργείου Οικονομίας και τους υπουργείου Ανάπτυξης δεν τους απέκλεισαν από τη μελλοντικά εφαρμογή του προγράμματος.

Κάτι τέτοιο θα τους εξέθετε στην αγορά, θα τους προξενούσε κόστος και μελλοντικά θα μείωνε τα κέρδη τους. Η κυβέρνηση οφείλει να αναθέσει μελλοντικά το πρόγραμμα αποκλειστικά στην Αγροτική Τράπεζα, δίνοντάς της και την απαραίτητη ρευστότητα. Αυτό θα βοηθήσει την Τράπεζα να αναπτύξει μελλοντικά τις πελατειακές της σχέσεις με ένα καινούργιο πελατολόγιο που τώρα δεν έχει. Προσθέτει δηλαδή υπεραξία στην τράπεζα αυξάνει την εμπειρία της και τις δυνατότητές της άρα βελτιώνει και τον ανταγωνισμό. Η Εθνική Τράπεζα που ανταποκρίθηκε μόνον στο 50% της Αγροτικής, πρέπει να πιεστεί να πετύχει συγκεκριμένους στόχους. Να πληρώσει δηλαδή τις επιταγές που έχει ήδη εγκρίνει η Αγροτική Τράπεζα, αλλά δεν έχει την αναγκαία ρευστότητα να πληρώσει. Και να μείνει στο πρόγραμμα ώστε και η Αγροτική να έχει ανταγωνισμό στο μέλλον.

Θα δώσει δηλαδή η κυβέρνηση ένα δείγμα γραφής ότι δεν είναι υπάλληλοι, και ότι έχει αποφασίσει να κυβερνήσει. Φυσικά και δεν θα το κάνει. Ούτε το ΠΑΣΟΚ θα το προτείνει. Και γιατί δεν επιθυμεί να δώσει δείγμα γραφής, αλλά και γιατί δεν θέλει να κηρύξει τον πόλεμο στις τράπεζες. Είναι ένα πολύ μικρό πρόγραμμα ύψους μόλις 100 εκατ. Ευρώ. Και όμως είναι βέβαιο ότι οι τράπεζες θα το θεωρήσουν κήρυξη πολέμου. Το ΠΑΣΟΚ είναι σε φάση που θέλει να χτίσει καλές σχέσεις με τους τραπεζίτες ώστε να τους έχει συμπαραστάτες στην πορεία του προς την εξουσία. Ή να τους αποσπάσει από την υποστήριξη της ΝΔ. Γι αυτό και διστάζει ή απορρίπτει τέτοιες ιδέες. Δεν χτίζει όμως υγιείς σχέσεις σε στέρεες βάσεις με τους τραπεζίτες όταν τους χαϊδεύει. Το λάκκο του σκάβει.

Γενικά όπως θα έχετε παρατηρήσει, το ΠΑΣΟΚ έχει ένα πρόβλημα να καταθέτει προτάσεις για την καθημερινή κυβερνητική δραστηριότητα. Κυρίως φοβούνται ατομικά τα στελέχη να αναλάβουν πρωτοβουλίες και επίσης δεν θέλουν να έχουν δεσμεύσεις στο μέλλον. Προτιμούν λευκή επιταγή που είναι όμως και η θρυαλλίδα που υπονομεύει και το παρόν και το μέλλον του. Οι πολίτες είναι πολύ καλύτερα ενημερωμένοι από ότι φαντάζεται το ΠΑΣΟΚ και έχουν πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις. Δεν αρκεί η κριτική στη ΝΔ ούτε οι γενικόλογες υποσχέσεις.

Κυρίως όμως πάσχει στις σχέσεις του με τους εργαζόμενους. Σε δεκάδες επιχειρήσεις γίνονται απολύσεις, ή διαθεσιμότητες ή εφαρμόζονται δήθεν προγράμματα εθελουσίας εξόδου. Γίνονται συνελεύσεις εργαζομένων που είναι σε απελπισία και το ΠΑΣΟΚ είναι απών. Δεν έχει ανθρώπους πρόθυμους να εκφράσουν έστω και τη συμπαράστασή τους. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ το αποφεύγουν. Προτιμούν να έχουν καλές σχέσεις με τον επιχειρηματία εργοδότη και όχι με τους εργαζομένους του. Δεν συμπεριφέρονται δηλαδή σαν σοσιαλιστές, αλλά σαν δεξιοί. Να μη σας πώ ότι οι δεξιοί είναι καλύτεροι ηθοποιοί και πάντα προσπαθούν να τα έχουν καλά και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Οι ΠΑΣΟΚοι συνήθως είναι με τον εργοδότη σε κάθε άξια λόγου μεγάλη επιχείρηση. Και ο Παπανδρέου περιμένει να δεί γιατί δυσκολεύεται το ΠΑΣΟΚ να ξεπεράσει τα χαμηλά επίπεδα στα οποία έπεσε επί των ημερών του και να φτάσει σε ποσοστά που είχε επί Ανδρέα Παπανδρέου. Και όμως για το ΠΑΣΟΚ είναι απαράδεκτο να διεκδικεί στις εκλογές ποσοστά κάτω από 40%. Το 40% είναι το ποσοστό που πήρε το ΠΑΣΟΚ το 1989 όταν δηλαδή έπεσε στα ιστορικά του χαμηλά. Ευπρεπές ποσοστό για το ΠΑΣΟΚ είναι το 45% ή το 48%, τα υπόλοιπα δείχνουν ότι ακόμα δεν έχει, κι έτσι όπως πάει δεν πρόκειται να αποκαταστήσει την καλή του σχέση με τους ανθρώπους της εργασίας. Και μάλιστα σε περίοδο κρίσης στην οικονομία. Ύφεσης στην οικονομία.

Δεν έχετε καμιά ελπίδα!

Σήμερα έμαθα ότι συνεδριάζει το υπουργικό συμβούλιο για την οικονομία αλλά δεν έμαθα αν γκρεμίστηκε κανένας φούρνος. Προφανώς ο Καραμανλής ο οποίος έχει γίνει μέγας επικοινωνιολόγος και αναλυτής των μετρήσεων της κοινής γνώμης, κατάλαβε ότι παρά τις ομιλίες που έχει κάνει ο ίδιος, κανένας δεν έχει πεισθεί ότι η κυβέρνηση έχει σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, όλοι οι πολίτες αντιθέτως έχουν καταλάβει ότι η οικονομική πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση τα προηγούμενα 5 χρόνια μας έφερε στην ύφεση και βέβαια ο Καραμανλής δεν μπορεί να είναι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ και με το νεοφιλελευθερισμό και με τον κεϋνσιανισμό και κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Οπότε σου λέει πρέπει να μιλάω συνέχεια.

Κακώς πάντως πιστεύει τους συμβούλους του που του λένε ότι είναι το ισχυρό χαρτί της ΝΔ γιατί ήδη κάηκε και δεν φάνηκε όχι ανάκαμψη και κλείσιμο της ψαλίδας, αλλά ούτε υποψία ότι μπορεί να επιδράσει στις μετρήσεις. Και στις εκλογές πάντοτε η ψαλίδα μετράει, γιατί πάνω από τις κάλπες δημιουργούνται οι μεγάλες διαφορές.

Και φυσικά δεν υπάρχει καμία ελπίδα ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να κάνει κάτι για την οικονομία. Εννοώ καλό. Γιατί χειρότερα σαφώς και μπορεί να τα κάνει αυτή η κυβέρνηση. Και το δημόσιο χρέος μπορεί να μεγαλώσει, και το έλλειμμα και τον πληθωρισμό και την ύφεση να την κάνει βαθύτερη, και τους φόρους να αυξήσει και τα έσοδα να μειώσει. Κι αυτό γιατί το πολιτικό σύστημα είναι που πάσχει και αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη. Το πολιτικό σύστημα τροφοδοτεί τον δομικό πληθωρισμό. Γιατί είναι δέσμιο των καρτέλ και το μεγαλύτερο καρτέλ των τραπεζών κυριολεκτικά κυβερνά τη χώρα γιατί υπαγορεύει την οικονομική πολιτική και τις αποφάσεις του οικονομικού επιτελείου.

Ο πληθωρισμός τι είναι; Είναι ο εξευτελισμός του χρήματος. Να δίνεις όλο και πιο πολλά λεφτά για να κάνεις μια δουλειά που στοιχίζει φτηνότερα. Αν καφές κάνει ένα ευρώ κι εμείς πληρώνουμε 4 ευρώ για να τον πιούμε, αυτό είναι πληθωρισμός 300%. Αν για να πληρώσουμε τον λογαριασμό του ρεύματος που κάνει 99 ευρώ πληρώνουμε 1 ευρώ στην τράπεζα, αυτό είναι 1% πληθωρισμός. Όταν για να κάνουμε τη δουλειά μας λαδώνουμε την πολεοδομία και πληρώνουμε γρηγορόσημο, για μια δουλειά π.χ. 1000 ευρώ και δίνουμε 100 ευρώ γρηγορόσημο, αυτό είναι 10% πληθωρισμός. Ο μέσος όρος είναι ο δομικός εγχώριος, μη εισαγόμενος πληθωρισμός. Το ίδιο ισχύει και με τους μεσάζοντες που ανεβάζουν τις τιμές στα τρόφιμα κλπ.

Δείτε τώρα πόσο άχρηστη είναι αυτή η κυβέρνηση. Πριν από καιρό είχαν βάλει πιλοτικά σε μερικά ΚΕΠ αυτόματες μηχανές για να πηγαίνει ο κόσμος και να πληρώνει τους λογαριασμούς του χωρίς προμήθεια. Οι τράπεζες προφανώς που παίρνουν προμήθεια για να εξοφλούν λογαριασμούς των ΔΕΚΟ, διαμαρτυρήθηκαν και βγήκαν τα αυτόματα μηχανήματα. Δηλαδή τροφοδοτεί η ίδια η κυβέρνηση, με τις παρεμβάσεις της τον πληθωρισμό. Κάποιος είχε μια καλή ιδέα, την εφάρμοσαν πιλοτικά και κάποιο άλλο μέλος της κυβέρνησης παρενέβη για να αυξήσει τον πληθωρισμό και τα κέρδη των τραπεζών. Τόσο απλό.

Να μην αναφέρω τις αλληλοσυγκρουόμενες αποφάσεις υπουργείων. Το ΠΕΧΩΔΕ αυξάνει τα διόδια και επιβαρύνει έτσι το κόστος των μετακινήσεων. Η αύξηση της φορολογίας επίσης επιβαρύνει τον πληθωρισμό και ιδίως τις τιμές σε καταστήματα που πουλάνε τρόφιμα και διασκέδαση. Η ασυδοσία των ΔΕΚΟ, των εταιριών κινητής τηλεφωνίας και των τραπεζών επίσης επιβαρύνει τον πληθωρισμό. Το ότι δεν γίνονται αυστηροί έλεγχοι επιβαρύνει τον πληθωρισμό. Όλοι δηλαδή δουλεύουν για τον πληθωρισμό δηλαδή εναντίον του εισοδήματός μας. Πως λοιπόν να μαζευτεί το σύστημα; Με ευχές;

Όσες συνεδριάσεις λοιπόν κι αν κάνει το υπουργικό συμβούλιο, όσες ομιλίες κι αν κάνει ο Καραμανλής δεν γίνεται τίποτα γιατί δεν υπάρχει σχέδιο. Αν δεν υπάρχει σχέδιο και κυρίως πιστή του εφαρμογή χωρίς εξαιρέσεις και διακοπές, δεν πρόκειται να υπάρξει βελτίωση. Έφτιαξαν μιάν έκθεση ιδεών και την έστειλαν στις Βρυξέλλες. Θα μειώσουμε λέει τη σπατάλη του δημοσίου κατά 800 εκατομμύρια ευρώ. Η σπατάλη του δημοσίου είναι επίσης πληθωρισμός. Δεν έχουν όμως ιδέα πως θα μειώσουν τη σπατάλη. Και δεν έχουν εξαγγείλει τίποτα για τη μείωση της σπατάλης πέρα από ανοησίες όπως ότι θα μειώσουμε κατά 10% τους συμβασιούχους. Μα δεν έχουν σκοπό ούτε να μειώσουν τους συμβούλους όλων των πολιτικών προσώπων, ούτε να διαλύσουν τα εκατοντάδες συμβούλια και επιτροπές που λειτουργεί ο κάθε υπουργός και υφυπουργός, γραμματέας και περιφερειάρχης ή πρόεδρος κρατικής υπηρεσίας και εταιρίας.

Ο δανεισμός του κράτους επίσης επιβαρύνει τον πληθωρισμό. Γιατί; Γιατί οι τράπεζες αγοράζουν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου με επιτόκιο 5,5%. Αποκλείεται λοιπόν όσο παίρνουν τέτοια μεγάλα επιτόκια να δώσουν έστω και το πιο εξασφαλισμένο στεγαστικό δάνειο με 5,5%. Όταν το επιτόκιο της ΕΚΤ είναι 2% δηλαδή οι τράπεζες βγάζουν χέρι με χέρι, 3,5% αποκλείεται να δώσουν στεγαστικό δάνειο με ίσο ή μικρότερο κέρδος θα θελήσουν να βγάλουν περισσότερα. Ακόμα λοιπόν κι όταν θα ξεπεράσουν τα προβλήματα ρευστότητας, τα επιτόκια θα επιβαρύνουν τις χορηγήσεις. Όσο μικρότερο είναι το κέρδος από τα ομόλογα του δημοσίου, τόσο οι τράπεζες θα δίνουν περισσότερα δάνεια για να απορροφήσουν τη ρευστότητά τους, με μικρότερα επιτόκια και θα επιβαρύνουν επομένως το κόστος παραγωγής ή διακίνησης προϊόντων. Γιατί οι επιχειρήσεις ή οι κατασκευαστές θα επιβαρύνουν τα προϊόντα τους και με τα επιτόκια των τραπεζών.

Εδώ τι αποφάσισε ο Καραμανλής δηλαδή η κυβερνητική επιτροπή, όπου δεν συμμετέχει ούτε ένας υπουργός που να ξέρει τα οικονομικά; Για να είμαστε λέει σίγουροι ότι θα τηρήσουμε την υπόσχεσή μας στον Αλμούνια ότι θα μειώσουμε τις σπατάλες κατά 800 εκατομμύρια, να βάλουμε έναν πρόσθετο φόρο που θα μας αποδώσει άλλα 800 εκατομμύρια τα οποία θα πούμε ότι τα θέλουμε για ενίσχυση των φτωχών. Αν τα καταφέρουμε και μειώσουμε τις σπατάλες – που δεν θα το καταφέρουμε – έχει καλώς. Αλλιώς θα τα χρησιμοποιήσουμε για να κλείσουμε την τρύπα από τις σπατάλες, και να είμαστε εντάξει απέναντι στην ΕΕ και το ΕΚΟΦΙΝ. Μά δεν γίνεται δουλειά με τέτοιες μπακάλικες λογικές…

Δεν πρέπει λοιπόν να προξενεί κατάπληξη σε κανέναν που και στις μετρήσεις της κοινής γνώμης οι πολίτες δεν εμπιστεύονται κανέναν να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση. Γιατί οι άνθρωποι βλέπουν. Και μπορεί να μην ξέρουν να μιλούν καλά όσο οι υπουργοί, αλλά την αλήθεια και τα ψέματα τα πολιτικάντικα τα καταλαβαίνουν. Δύο στους τρεις λένε ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση. Δύο στους τρεις λένε ομοίως ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση. Και οι δύο όταν τους ρωτάς, λένε ότι δεν έχει σημασία αυτό, αλλά το γεγονός ότι ο ένας στους τρεις τους πιστεύει. Το ΠΑΣΟΚ μάλιστα θα έλεγα ότι είναι σε καλύτερη μοίρα γιατί είναι αντιπολίτευση. Πρέπει να φτιάξει μόνον το καλύτερο σχέδιο. Όχι και να το εφαρμόσει. Η κυβέρνηση κρίνεται όχι μόνον γιατί δεν έχει το σωστό σχέδιο αλλά και γιατί δεν μπορεί να το εφαρμόσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ακόμα πιο αρνητικά νούμερα. Τρεις στους τέσσερις νομίζουν ότι δεν ξέρει πως αντιμετωπίζεται η κρίση. Και φυσικά η αλήθεια δεν κρύβεται. Για τις τράπεζες η κοινή γνώμη έχει τη σωστή άποψη. Τέσσερις στους πέντε πολίτες έχουν τη γνώμη ότι επιδρούν αρνητικά στην κρίση. Δεν ενδιαφέρονται δηλαδή καθόλου…

Ανοίγει πάλι η ψαλίδα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και χωρίς Παλαιοκώστα!

Όποιος έχει την κοινή λογική δεν χάνει. Όποιος αντιμάχεται την κοινή λογική στο τέλος θα χάσει. Χαίρομαι ιδιαιτέρως που οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, με τα αποτελέσματά τους επιβεβαιώνουν όσα έχουμε πει από το τέλος Ιανουαρίου. Αποδεικνύει ότι η πολιτική ανάλυση είναι απαραίτητη στην πολιτική περισσότερο από τις μετρήσεις. Όποιος πολιτεύεται με βάση τις μετρήσεις είναι περίπου ένα μήνα πίσω από τις εξελίξεις. Όποιος πολιτεύεται με βάση την κοινή λογική μπορεί και να διαμορφώνει μπορεί και να οδηγεί. Αλλιώς τρέχει από πίσω.

Η κυβέρνηση έχει σε εκκρεμότητα δύο τρία πράγματα που αφορούν την οικονομία. Πρώτα μια ρύθμιση που δεν θα επιτρέψει την ανηθικότητα οι μέτοχοι των τραπεζών να αδειάσουν τα ταμεία την ίδια στιγμή που οι φορολογούμενοι δανείζονται 28 δισεκατομμύρια ευρώ για να τις ενισχύσουν. Είναι αυτονόητο, το έχουμε πει ήδη από τον Νοέμβριο γιατί είναι κοινή λογική. Δεν μπορεί ο ιδιοκτήτης να μην ενδιαφέρεται για την επιχείρησή του, δεν μπορεί να μην βάζει το χέρι στην τσέπη να αυξήσει το μκ τη στιγμή που η επιχείρησή του περνάει κρίση. Αν η κυβέρνηση δεν είχε προσφερθεί εντελώς εσφαλμένα και με διάθεση υπαλλήλου να δώσει μετρητά και δωρεάν κρατική εγγύηση στις τράπεζες, ο τραπεζίτης θα είχε από μόνος του απευθυνθεί στην αγορά, στο επενδυτικό κοινό, στους μεγάλους και μικρούς επενδυτές για να αντλήσει ρευστότητα.

Εκεί, στη διαφημιστική καμπάνια, πρώτος αυτός θα έβαζε το χέρι στην τσέπη, ακόμα και με δανεικά, για να πείσει για την αξιοπιστία της επένδυσης και τους άλλους. Ανάλογα λοιπόν με το τι θα έκανε αυτός, θα ανταποκρίνονταν και οι άλλοι. Η αντιπολίτευση πρέπει να πιέσει την κυβέρνηση να διορθώσει τη λαθεμένη της νομοθετική πρωτοβουλία η οποία αφού έγινε από τον Αλογοσκούφη, είναι σαν να έγινε από τον ίδιο τον τραπεζίτη. Αύξηση μετοχικού κεφαλαίου σε όλες τις τράπεζες και αν οι άλλες δεν θέλουν,στην Εθνική τράπεζα. Αύξηση τουλάχιστον 5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Και αν οι μέτοχοι δεν ανταποκριθούν το τμήμα που θα μείνει ακάλυπτο, το κράτος με τα χρήματα του φορολογούμενου να καλύψει τη διαφορά.

Αν η Εθνική Τράπεζα είναι τόσο ισχυρή όσο φαίνεται, κανένας μέτοχος δεν θα αφήσει ανεκμετάλλευτο το δικαίωμα προαίρεσης. Το δικαίωμα προτίμησης. Αν το αφήσει πάει να πει ότι έχει ανάγκη και τότε χρειάζεται να παρέμβει το κράτος και να γίνει ο κύριος μέτοχος. Να αποτραπεί ο κίνδυνος επιθετικής εξαγοράς, και να γίνει παράγοντας ανταγωνισμού στην τραπεζική αγορά. Τώρα είναι σαν υποκατάστημα των ιδιωτικών τραπεζών και με τη διοίκηση Αράπογλου είναι απλώς ο λαγός των άλλων τραπεζιτών για υπερκέρδη. Απαράδεκτα πράγματα. Μόνον ακραίος νεοφιλελεύθερος νους που θεωρεί ιερό οτιδήποτε ιδιωτικό και απαίσιο οτιδήποτε δημόσιο, μπορεί να συμπεριφέρεται με τον δογματικό αυτό τρόπο.

Η αξιωματική αντιπολίτευση διστάζει ως τώρα και δεν έχει δηλώσει καθαρά και ξεκάθαρα τις προθέσεις της για την Εθνική τράπεζα. Η ΝΔ απλώς θέλει να την πουλήσει. Τουλάχιστον ο Αλογοσκούφης. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να πει καθαρά ποιος είναι ο ρόλος που επιθυμεί να παίξει η Εθνική. Είναι μεγάλο το μέγεθός της για να μην έχει ένα ειδικό κεφάλαιο στο κυβερνητικό του πρόγραμμα. Και όχι γενικότητα. Συγκεκριμένα πράγματα. Δεν μπορεί να τα έχει καλά και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ.

Το άλλο μέτρο που ετοιμάζει η κυβέρνηση, είναι έκτακτη εισφορά στους φορολογούμενους για να συγκεντρώσει περίπου 700 εκατ. Ευρώ πέραν της προβλεπόμενης φορολογίας. Θεωρητικά αυτά τα λεφτά τα θέλει για να ανακουφίσει τους φτωχότερους. Τρίχες. Τα θέλει γιατί προβλέπει ότι τα έσοδα θα υστερήσουν από τα προϋπολογιζόμενα. Ο Αλμούνια έχει ζητήσει αυξημένα έσοδα. Είναι υποχρεωμένη η κυβέρνηση να τα μαζέψει και δεν θα τα ξαναδώσει παρά σε σπατάλες του δημοσίου και σε συμβούλους, κολλητούς, ξαδέρφια κλπ κλπ Σε τρύπες θα πάνε τα λεφτά.

Η σκέψη είναι να πληρώσουν όλοι. Όσοι δηλώσουν εισοδήματα πάνω από 20.000 ευρώ να δώσουν μια δόση. Μά όσοι δηλώνουν 20.000 και είναι μισθωτοί θέλουν βοήθεια. Σημαίνει ότι παίρνουν 1500 με 1800 ευρώ το μήνα. Ποιος ενήλικος μπορεί να ζήσει στην Ελλάδα, να έχει και οικογένεια και σούπερ μάρκετ και αυτοκίνητο και να τη βγάζει με 1800 ευρώ το μήνα. Βοήθεια θέλει. Η δεύτερη σκέψη είναι να πληρώσουν με δόσεις ένα χιλιάρικο όσοι δηλώνουν 30.000 το χρόνο. Αυτοί είναι περίπου 700.000 άρα μαζεύονται τα 700 εκατομμύρια ευρώ που θέλουν. Δηλαδή ο κορμός των φορολογούμενων που είναι οικογενειάρχες με παιδιά. Εντελώς απαράδεκτο να μειώσει το εισόδημα των ανθρώπων που παίρνουν περίπου 2100 το μήνα και πρέπει να πληρώσουν 800 ευρώ σούπερ μάρκετ +600 ευρώ για τα παιδιά τους να σπουδάσουν + 700 ευρώ για στεγαστικό ή για νοίκι και επομένως ζουν με δανεικά γιατί χωρίς άλλα έξοδα φτάσαμε στα 2100. Βλέπετε τα παιδιά δεν έχουν δικά τους εισοδήματα.

Η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να πιέσει να φορολογηθεί το μεγάλο κεφάλαιο, τα κέρδη των επιχειρήσεων εφόσον υπάρχουν και τα μεγάλα εισοδήματα…

Ξεχάστε τις πρόωρες εκλογές!

Ήθελα να ήξερα γιατί κουράζεται ο φίλος μου ο Γιάννης Μανώλης και αγωνιά με το τι θα κάνει ο Καραμανλής μετά την εκλογική ήττα. Η γνώμη του είναι ότι ο Καραμανλής πρέπει να παραμείνει στην ηγεσία της ΝΔ. Μπορώ να τον διαβεβαιώσω ότι την ίδια γνώμη έχει και ο Καραμανλής.

Ένας ψύχραιμος παρατηρητής, μπορεί από τώρα να δει ότι ο Καραμανλής έχει αρχίσει εδώ και ένα εξάμηνο να διαχειρίζεται την εκλογική ήττα. Για παράδειγμα αν ένας βουλευτής σαν τον Δαϊλάκη διαφοροποιηθεί, στέλνει έναν κοινό φίλο να του εξηγήσει ότι εννοείται πως θα επιστρέψεις σε λίγες μέρες στην κυβερνητική πλειοψηφία γιατί γνωρίζει ότι ο Δαϊλάκης δεν είναι λαγός κανενός και δεν αμφισβητείται η ηγετική του θέση από τον Δαϊλάκη. Όταν όμως είσαι ο Πέτρος Τατούλης, δηλαδή ένας σύμμαχος της Ντόρας η οποία πάντοτε ζει για τις φιλοδοξίες της, τότε και χωρίς εκείνη τη στιγμή να έχεις κάνει τίποτα, θα σε διαγράψει χωρίς ελπίδα να επιστρέψεις στο μαντρί. Πόσο μάλλον που μετά τη διαγραφή, η κριτική σου αποκτά και ονόματα και γίνεται αποκλειστικά σε βάρος του πρωθυπουργού.

Ο Καραμανλής διαχειρίζεται την εκλογική ήττα του και με το είδος του ανασχηματισμού που επέλεξε. Ας μην μπω σε λεπτομέρειες. Δεν είναι σήμερα επίκαιρο. Ο Καραμανλής διαχειρίζεται την εκλογική του ήττα και με τις παροχές που κάνει τις τελευταίες μέρες και οι οποίες έχουν φτάσει ήδη στα 4 δισεκατομμύρια ευρώ. Μαζεύει τις τελευταίες ψήφους που ενδεχομένως να χάσει, όσο μπορεί ακόμα να τις μαζέψει. Δεν έχει κυβερνητικούς στόχους να πετύχει όπως είχε ο Σημίτης, ο οποίος ήλπιζε ότι οι πολίτες θα εκτιμούσαν το έργο του. Ο Καραμανλής κοιτάει από τώρα τη θέση του στην αντιπολίτευση και καταλαβαίνει ότι είναι δώρο θεού να έχει ως προσωπικό αντίπαλο τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος ως τώρα ήταν του χεριού του. Ήταν στα κυβικά του και μπορούσε να υπερισχύει.

Είναι και τυχερός. Για παράδειγμα αμέσως μετά το Σεπτέμβριο του 2008, εκεί δηλαδή που όλος ο ελληνικός λαός κατάλαβε ότι δεν κάνει γι αυτή τη δουλειά, έναν ακριβώς χρόνο μετά την επανεκλογή του, ξέσπασε ανοιχτά η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση η οποία του έδωσε το επιχείρημα να φορτώσει σε τρίτο την ύφεση στην οποία βύθισε τη χώρα, η οικονομική του πολιτική επί 5 χρόνια με τιμονιέρη τον Αλογοσκούφη. Θυσίασε τον Αλογοσκούφη, ενώ θα μπορούσε να τον διασώσει ατομικά κάνοντας τον ανασχηματισμό τον Οκτώβριο και βάζοντας τον Αλογοσκούφη σε άλλο υπουργείο. Λάθος απόφαση και λάθος χειρισμός. Ήταν η εποχή που έκανε και τα άλλα λάθη. Να πει πως ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Ότι είναι φεμινιστικό να εργάζεται ως πολιτική σχολιάστρια στα κανάλια η σύζυγος του κυβερνητικού εκπροσώπου. Και ότι σκάνδαλο Βατοπεδίου δεν υπάρχει και η Δικαιοσύνη θα κάνει ότι χρειάζεται χωρίς ο φάκελος να φτάσει ποτέ στη Βουλή. Αυτά είναι προσωπικά λάθη του Καραμανλή.

Από τότε άρχισε να μιλάει και με άλλους πλην του συστήματος Μαξίμου και άρχισε να εργάζεται σαν Έλληνας πρωθυπουργός. Δωδεκάωρο καθημερινό δηλαδή και όχι χαλαρό επτάωρο, πενθήμερο με πλήρεις απολαβές και διακοπές. Από τότε διαχειρίζεται την εκλογική του ήττα. Σε μια προσπάθεια να αποφύγει τα χειρότερα. Δεν του βγαίνουν όμως πια τα χαρτιά γιατί άργησε και άφησε την ψαλίδα με το ΠΑΣΟΚ να φτάσει στις πέντε μονάδες, ποσοστό που κατά πάσα πιθανότητα θα καταγραφεί και στις ευρωεκλογές, κι ας δείχνουν τώρα οι μετρήσεις ότι η διαφορά είναι στις δύο μονάδες. Πάνω από την κάλπη θα διευρυνθεί. Άλλωστε και τώρα αν γίνει μια αναγωγή του 15% όσων έχουν αδιερεύνητη ψήφο, θα καταλήξουν κατά τα δύο τρίτα στο ΠΑΣΟΚ και κατά ένα τρίτο στη ΝΔ.

Αφού λοιπόν δεν υπάρχει πιθανότητα εκλογικής νίκης της ΝΔ ή ακόμα και εκλογικής ήττας της ΝΔ με 1 έως 2% δηλαδή στα όρια του στατιστικού λάθους, δεν υπάρχει και πιθανότητα πρόωρων εκλογών. Κανένας πρωθυπουργός, υπουργός ή βουλευτής δεν επιθυμεί να χάσει πρόωρα την καρέκλα και την κουτάλα. Το λέω ωμά και κυνικά γιατί τέτοιοι είναι και οι πολιτικοί. Ξεχάστε τις πρόωρες εκλογές. Ο Καραμανλής απλώς κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια χωρίς να έχει δεσμευθεί, να κλείσει την ψαλίδα. Από τη στιγμή που δεν το καταφέρνει, δεν παίζει το σενάριο πρόωρων εκλογών. Θα πάει μέχρι να εξαντλήσει την τετραετία. Έχει προσωπικό και κομματικό συμφέρον. Άρα θα το προτιμήσει.

Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη πολύ σωστά ζητάει παραίτηση της κυβέρνησης και εκλογές με το αιτιολογικό ότι είναι ανίκανοι και όχι επικαλούμενο κανέναν άλλο λόγο. Παγιώνει έτσι τη διαφορά του από τη ΝΔ και εμπεδώνει την κοινή πεποίθηση ότι θα είναι ο νικητής των επόμενων εκλογών. Έτσι εκτός από το 8% των ψηφοφόρων της ΝΔ που διαρρέει προς το ΠΑΣΟΚ, θα κερδίσει και τους κυμαινόμενους ψηφοφόρους και αυτούς που πάνε πάντα με τον νικητή. Έτσι και η ΝΔ το 2007 άνοιξε την ψαλίδα πάνω από την κάλπη από το 2% των δημοσκοπήσεων στο 5%.

Ο στόχος του ΠΑΣΟΚ, αν δεν θέλει να είναι ένα πολιτικό ψοφίμι, πρέπει να είναι πάνω από την κάλπη όταν έρθει η ώρα να πετύχει μια διαφορά ψήφων στις δέκα μονάδες. Μια εκλογική νίκη που έχει να δεί από το 1981. Είναι όμως και η πρώτη φορά που μένει στην αντιπολίτευση τόσα χρόνια. Ήδη έχει πέντε και όλα πάνε συνταγματικά, θα μείνει συνολικά οκτώ χρόνια. Άρα έχει τη δυνατότητα να πάρει και θετικές και αρνητικές ψήφους και να φτάσει σε ένα ποσοστό κοντά στο 48%, αν και η Αριστερά μπορεί να πάρει άλλο ένα 15%. Κι εν πάσει περιπτώσει δεν έχουν σημασία τα νούμερα από τη στιγμή που το εκλογικό σύστημα είναι άλλο. Δεν είναι το εκλογικό σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής, αλλά ο νόμος Σκανδαλίδη που ευνοεί τους συνασπισμούς κομμάτων με 40 έδρες. Δεν ευνοείται το δικομματικό σύστημα, αλλά τα μικρά κόμματα που συνεργάζονται μεταξύ τους και με ένα μεγαλύτερο. Ο νόμος Παυλόπουλος δεν είναι το ίδιο. Αφαιρεί από συνασπισμούς κομμάτων 50 έδρες και τις δίνει στο μεγαλύτερο κόμμα. Δηλαδή απαγορεύσει στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΝ να συνεργαστούν και να πάρουν και 40 έδρες μπόνους. Ακόμα κι αν έπαιρναν μαζί το 50% των ψήφων, τις 50 έδρες θα τις έπαιρνε το ένα χωρίς συνεργάτες κόμμα, ακόμα κι αν είχε 30%.

Είναι ένα άλλο εκλογικό σύστημα που δεν έχει σχέση με το νόμο Σκανδαλίδη. Και δυστυχώς ούτε οι πολίτες ούτε οι κομματικές ηγεσίες το έχουν συνειδητοποιήσει, αλλά συμπεριφέρεται η μεν δεξιά σαν να έχουμε ενισχυμένη αναλογική, η δε αριστερά σαν να έχουμε ομοίως κάποιο σύστημα ενισχυμένης αναλογικής. Το ΠΑΣΟΚ τις μονές μέρες συμπεριφέρεται σαν να έχουμε απλή αναλογική και τις ζυγές μέρες σαν να έχουμε ενισχυμένη