Πολιτική απεργία αντί για "εμφύλιο πόλεμο"

Σήμερα είναι η μέρα της γενικής απεργίας στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα. Άρα είναι μέρα για να σκεφτεί ο κάθε εργαζόμενος τι κάνουμε πού πάμε και για να διαμαρτυρηθεί ο καθένας με τον τρόπο0 που θεωρεί πρόσφορο.  Στην πραγματικότητα βέβαια κυρίως τρώμε τις σάρκες μας μεταξύ μας και λιγότερο χρόνο ασχολούμαστε με τον κύριο αντίπαλό μας. Είναι το σύστημα που έχει καταφέρει να μας κάνει να το ρίξουμε στον εμφύλιο πόλεμο, γιατί διαφορετικά δεν θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα μαζί μας.

Περισσότερο από όλους έχει χτυπηθεί βέβαια ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας λόγω της ύφεσης και της υπερφορολόγησης. Και για να τα βγάλει πέρα μαζί μας το σύστημα μας βομβαρδίζει με λόγους για να τσακωνόμαστε μεταξύ μας οι ιδιωτικοί υπάλληλοι με τους δημόσιους υπαλλήλους. Τα μέσα ενημέρωσης του συστήματος λοιπόν μας λένε διαρκώς ότι πρέπει να πιούμε το αίμα των δ.υ. που είναι άλλοτε τεμπέληδες, άλλοτε ρουσφετοδιορισμένοι, άλλοτε αντιπαραγωγικοί και γραφειοκράτες και δεν αξίζει να τους πληρώνουμε και πρέπει να τους απολύσουμε ή να τους μειώσουμε τους μισθούς.  Κανείς όμως δεν λέει, πόσο τοις εκατό θα μειωθεί η φορολογία μας, αν απολύσουμε 150.000 δημόσιους υπαλλήλους. Γιατί δεν θα μειωθεί η φορολογία μας. Ούτε μειώνοντας τις συντάξεις μας λέει κανείς πόσο θα μειωθεί η φορολογία. Δεν θα μειωθεί.

Θα ακολουθήσουν μετασεισμοί!

Κι εκεί που ετοιμαζόμουνα να κλείσω την εκπομπή μου… αρχίσαμε να κουνιόμαστε με 6,5 Ρίχτερ, αλλά από 225 χιλιόμετρα μακριά και σε βάθος 30 χιλιομέτρων. Γι αυτό και η αίσθηση που είχαμε ήταν ότι κουνιόμαστε «αργά». Μας χτύπησαν μόνον τα κύματα «μεγάλης περιόδου» ‘όπως λένε οι επιστήμονες.

Κι έλεγα κι εγώ… μήπως έγινε κανένας σεισμός στο μέγαρο Μαξίμου, κι έμαθε για τον Κλαδά ο πρωθυπουργός κάτι από αυτά που όλοι ξέρουμε αλλά εκείνου τα κρατούσαν μυστικά; Μήπως ξύπνησε ο κόσμος της ΑΕΚ και ταρακουνήθηκε; Αλλά πάλι τόσα χιλιόμετρα και μέσα στη θάλασσα, αποκλείεται εκτός κι αν τα έχουμε κάνει τόσο θάλασσα πια!

Τι να πει κανείς για τον καημό της αλληνής. Έληξε η απεργιακή κινητοποίηση και ελπίζω να κατάλαβαν όλοι οι απεργοί και κυρίως όλοι οι δημοσιογράφοι, ότι το να απεργούν οι δημοσιογράφοι μαζί με τη ΓΣΕΕ είναι εναντίον της ΓΣΕΕ και των αιτημάτων της. Είναι η φύση της δημοσιογραφίας τέτοια. Δεν μπορώ σήμερα να παίζω χθεσινή είδηση, όσο σημαντική και αν ήταν. Η σημερινή είδηση μόνον παίζει. Άρα από την απεργία των δημοσιογράφων ευνοείται η κυβέρνηση καθώς κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος που δεν φτάνει στον πολίτη η εντύπωση της απεργίας και δεν είναι ανάγκη να επιχειρηματολογήσω για τη σημασία των μέσων ενημέρωσης στην προώθηση κάποιου αιτήματος. Είναι μεγάλη. Τεράστια.

Ακόμα κι εσείς που δεν είσαστε δημοσιογράφοι, σκεφτείτε το εξής για να καταλάβετε τι λέω: Ποιος από σας έχει στο σπίτι του μια χθεσινή εφημερίδα; Ποιος από σας έχει σήμερα στο σπίτι του την εφημερίδα της Τετάρτης; Κανένας. Την έχετε πετάξει στα σκουπίδια. Αυτή την απλή αλήθεια, ας μην κάνουμε εμείς οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι ότι δεν την ξέρουμε. Αν θέλουμε να κάνουμε αβάντα στην κυβέρνηση με αριστερή φρασεολογία ας την κάνουμε. Αλλά το αντάλλαγμα δεν βλέπω…