Η κυβέρνηση δεν βλέπει την κανονική εικόνα της Ελλάδας και του εαυτού της

Η κυβέρνηση είναι μονόπλευρα προσανατολισμένη στην υπηρέτηση της πολιτικής του μνημονίου κι έτσι δεν αντιλαμβάνεται τις δυνατότητες που εμφανίζονται για ουσιαστικές πολιτικές διαπραγματεύσεις. Όπως ακριβώς παρέδωσε τα όπλα αμαχητί, η κυβέρνηση Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου και δέχθηκε ότι της σερβίρισαν γιατί δεν είχε σχέδιο, το ίδιο κάνει τώρα η κυβέρνηση Σαμαρά Στουρνάρα, γιατί έτσι πρέπει να βλέπουμε το οικονομικό επιτελείο, ως ξεχωριστό κόμμα που έχει την εμπιστοσύνη της τρόϊκας. Ο Βενιζέλος έχει επίσης την εμπιστοσύνη της τρόϊκας ως πρώην υπουργός Οικονομικών κι εκείνος σκέφτεται να διατηρήσει αυτή την εύνοια έναντι άλλων πρόθυμων όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος ή ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, να γίνουν τα πουλαίν της.

Ομπάμα - Ερντογάν και Μέρκελ - Ολάντ, δυό δίδυμα που δείχνουν πόσο έχει αποδυναμωθεί η Ελλάδα

 

Δύο ζητήματα της επικαιρότητας, τα οποία μπορούν να επηρεάσουν μακροπρόθεσμα τα συμφέροντα της Ελλάδας. Το ένα είναι η επίσκεψη Ερντογάν στις ΗΠΑ και το άλλο η επιδείνωση των σχέσεων Μέρκελ και Ολλάντ. Οι ΗΠΑ όταν καλούν έναν ηγέτη μιας περιφερειακής χώρας, το κάνουν για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Αν ο ηγέτης ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις τους, τον τιμούν και με το παραπάνω. Αν όχι δείχνουν τη δυσφορία τους, όπως το έδειξαν με το να μην ορίσουν μια επίσκεψη του Σαμαρά στην Ουάσινγκτον είτε πριν είτε μετά τον Ερντογάν αν και γνωρίζουν ότι αυτές οι ισορροπίες είναι κρίσιμες και τις έχουν κρατήσει τα προηγούμενα χρόνια.

Ο γερμανικός εκβιασμός και η κτηνώδης επιβολή στον Νότο.

Το Βερολίνο, διαστρέφει την πραγματικότητα για να ικανοποιήσει τα εθνικιστικά και ταξικά του σχέδια για ηγεμονία στην Ευρώπη, με όργανο και προς όφελος του μεγάλου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου της Γερμανίας.

Έχουμε αναφερθεί πρόσφατα από την εκπομπή μας στη θεωρία που αγαπάει περισσότερο από οτιδήποτε η Μέρκελ. Ότι δηλαδή, οι λαοί του Νότου, αντιμετωπίζουν τώρα προβλήματα (ευφημισμός για την επίθεση που δέχονται από τη Γερμανία) χαμηλής ανταγωνιστικότητας, λόγω της αύξησης των μισθών που απολάμβαναν τα προηγούμενα χρόνια, έναντι των Γερμανών εργαζομένων. Επομένως τώρα πρέπει να πληρώσουν, με την έννοια της εσωτερικής υποτίμησης, δηλαδή υποτίμηση, ακινήτων, επιχειρήσεων και εργασίας. Ως εργαλείο χρησιμοποιείται η μείωση των μισθών, συντάξεων και γενικά των εισοδημάτων.

Είναι μια κλασσική περίπτωση, όπου η πολιτική επιλογή προϋπάρχει της οικονομικής επιχειρηματολογίας που επιστρατεύεται για να την δικαιολογήσει. Μαζί με τους μισθούς ανέβαιναν και οι τιμές των προϊόντων τα οποία ήταν κυρίως εισαγόμενα και κυρίως από τη Γερμανία, αυξάνονταν επίσης τα κέρδη των επιχειρήσεων και κυρίως των ξένων μεταξύ των οποίων πρώτες οι γερμανικές, αυξανόταν το κόστος του κεφαλαίου με αποτέλεσμα να κερδίζουν οι τράπεζες, μεταξύ των οποίων κυρίως οι ξένες που δάνειζαν το κράτος για να μπορέσει να συντηρήσει αυτόν τον κύκλο ελλειμμάτων στον Νότο, τα οποία μετατρέπονταν σε πλεονάσματα του Βορρά.

Η Μέρκελ ψάχνει αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψει τις ευθύνες της Γερμανίας

Όσο περνάει ο καιρός και τα επιχειρήματα της Γερμανίας τα οποία κάποτε ήταν ατράνταχτα στο εσωτερικό και ισχυρά στο εξωτερικό, αρχίζουν να τελειώνουν και να μην πείθουν τόσο καλά. Είναι ακόμα ισχυρά αλλά όχι ακλόνητα. Δεν στηρίζονται τόσο στη λογική, όσο στην κρατική ισχύ.

Ως πριν από 6 μήνες γερμανικά έντυπα, έγραφαν με χαρά ότι η Μέρκελ, μεταχειρίζεται τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, σαν απείθαρχα παιδιά. Έπιανε και έδινε πόντους αυτή η προπαγάνδα. Τα επιχειρήματα της Μέρκελ όμως περί της ανόδου των μισθών στο Νότο, με πολύταχύτερους ρυθμούς σε σύγκριση με τους μισθούς στη Γερμανία, έχουν καταρριφθεί. Πλέον όλοι γνωρίζουν ότι ήταν μια προπαγανδιστική θέση και όχι ένα επιχείρημα που στηριζόταν σε πραγματικά στοιχεία και στην οικονομική ανάλυση. Εκ των υστέρων μπορούμε να μετρήσουμε ότι η Γερμανία κατασκεύασε τρείς φορές ενόχους για να αποσείσει τις ευθύνες της από πάνω της.

Είναι ανήθικο να συνεχίζουμε να πληρώνουμε

 Μά θα πεί κάποιος εδώ και χρόνια λένε όλοι ότι οι Γερμανοί διαφωνούν με το να κόβει χρήμα η κεντρική τράπεζα της Ευρώπης! Τώρα πως το επέτρεψαν και μάλιστα την ίδια μέρα που ο Ντράγκι ανακοίνωσε αυτή την απόφαση, τον βράβευσε ο Σόϊμπλε και οι Γερμανοί με βραβείο για τις προσπάθειες που καταβάλει για να σώσει την Ευρώπη; Μα αν θυμόσαστε και τον Γιώργο Παπανδρέου τον  είχαν βραβεύσει με το ανάλογο βραβείο, για τις προσπάθειές του να σώσει την Ελλάδα και την Ευρώπη, την ίδια μέρα που υπόγραψε το μνημόνιο. Και ο Ντράγκι επίσης πήρε τα συγχαρητήρια της Μέρκελ την ίδια μέρα που πήρε την απόφαση με την οποία θεωρητικά η Γερμανία διαφωνεί. Τι γίνεται; Υπάρχει εξήγηση; Φυσικά…

Τί διαβάζει η Μέρκελ στις ευρωπαϊκές εφημερίδες

Το επίκεντρο της ευρωπαϊκής διπλωματίας, ενόψει των αποφάσεων του Οκτωβρίου, είναι το Βερολίνο, όπως και συμβολικά μπορούμε να αντιληφθούμε από την παρέλαση των πολιτικών ηγετών των ημερών. Ολάντ, Σαμαράς, Μόντι και έπεται συνέχεια. Όλοι περνάνε από την έδρα του ηγεμόνα και υποβάλουν τις προτάσεις τους και σε όλες τις περιπτώσεις χωρίς εξαίρεση, δεν ανακοινώνεται καμιά απόφαση, όλα παραπέμπονται για τη Σύνοδο Κορυφής, όταν ο ηγεμόνας θα έχει λάβει τις αποφάσεις του. Στις συνεντεύξεις μετά από τις συναντήσεις, ουδεμία πρόοδος σε κανένα θέμα δεν πρέπει να θεωρείται αναμενόμενη. Γιατί η Γερμανία δεν συναποφασίζει με κανέναν άλλον.

Η ρευστότητα, Ο Ολάντ και η Ισπανία. Τίποτα δεν πάει όπως ελπίζαμε!

Πολλοί αναρωτιούνται σήμερα που έχει πάει η ρευστότητα ύψους περίπου 3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, την οποία έδωσαν πρόσφατα οι κεντρικές τράπεζες στο παγκόσμιο σύστημα. Η αβεβαιότητα δεν έχει φύγει και όπως έλεγε ο Ελ Εριάν του μεγαλύτερου ιδιωτικού επενδυτικού κεφαλαίου της PIMCO, ή θα έχουμε έξοδο μιάς χώρας από την ευρωζώνη και θα πάμε σε κατάρρευση, ή θα έχουμε ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας στηριζόμενη στην Κίνα, στη Βραζιλία και στην Ινδία. Αν υπάρξει εξέλιξη προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση οι αγορές θα σπεύσουν να προσαρμοστούν, αλλά προς το παρόν κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει κι έτσι οι αγορές κάθονται πάνω στη ρευστότητά τους. 

Μπορεί να θεωρηθεί "νίκη", η αυτομαστίγωση Σαμαρά;

Ας δούμε ψύχραιμα το ταξίδι του Σαμαρά και τις επαφές του με την Μέρκελ και τον Ολάντ. Κατ αρχήν είναι μια επικοινωνία που δεν μπορούσε παρά να γίνει και είχε καθυστερήσει λόγω των προβλημάτων υγείας του πρωθυπουργού. Το γεγονός ότι καθυστέρησε επέτρεψε να προετοιμαστεί όπως πρέπει να προετοιμάζονται επαγγελματικά οι επαφές όχι μόνον του πρωθυπουργού αλλά και των υπουργών. Αναφέρομαι στις συνεντεύξεις που έδωσε σε δύο γερμανικές εφημερίδες και στο γεγονός ότι όλες του οι δηλώσεις είχαν αποδέκτες του Γερμανούς και όσους έχουν την ίδια άποψη με τους Γερμανούς σε όλη την Ευρώπη.

Ο Χίτλερ, η Μέρκελ, οι μικρομεσαίοι και οι αυτοκτονίες

Μερικοί αναλυτές στον παγκόσμιο Τύπο βρίσκουν ομοιότητες ανάμεσα στη σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη η οποία διοικείται από την Άνκελα Μέρκελ και στις τελευταίες μέρες του Χίτλερ, ο οποίος έβλεπε τους Συμμάχους να έχουν αποβιβαστεί στην Ευρώπη και τη Ρωσία να ετοιμάζεται να εισβάλει στο έδαφός της, αλλά εκείνος ήταν πεπεισμένος ότι έχει στη διάθεσή του δύο στρατιές με τις οποίες θα μπορούσε να αντεπιτεθεί επιτυχώς και στα δύο μέτωπα και να κερδίσει τον πόλεμο.

Η ελπίδα είναι πράγματι εκείνη που πεθαίνει πρό τελευταία. Και η μακαριότητα της Ευρώπης είναι πράγματι δελεαστική για τέτοιες προσομοιώσεις. Μέσα σε λίγες εβδομάδες,  έγιναν πέντε οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου οι οποίες χρειάζονται βοήθεια για να «διασώσουν» τις τράπεζές τους, οι οποίες είναι οι μόνες που αξίζει να σωθούν κατά την άποψη της νεοφιλελεύθερης ηγεσίας της ΕΕ. Ούτε οι χώρες ούτε οι πολίτες έχουν καμιά σημασία. Οι άνθρωποι μάλιστα δεν υφίστανται ως θέμα συζήτησης εδώ και τρία χρόνια στα μεγάλα τραπέζια των διαπραγματεύσεων.

Τα τραγικά λάθη που έχουν γίνει σε βάρος χωρών και ανθρώπων, με τη συνεργασία πρόθυμων τοπικών πολιτικών ελίτ, δεν τους απασχολούν καθόλου. Συζητούν μόνον την αποτυχία να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα έστω κι αν απορροφά εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για τα οποία χρεώνονται οι φορολογούμενοι πολίτες  όλων των χωρών και όχι μόνον όσων δανείζονται, αλλά κι εκείνων που φέρονται ως δανειστές.

Η βασική συνταγή, ότι κρατικοποιούνται οι ζημιές ενώ ήταν ιδιωτικά τα κέρδη, δεν αμφισβητείται ούτε κατά κεραία. Απασχολεί μόνον ότι παρά τις προσπάθειες και τις θυσίες, οι τράπεζες δεν σώζονται αλλά η κατάσταση διαρκώς επιδεινώνεται. Μετά από κάθε αποτυχημένη «διάσωση» της Ελλάδας, η οποία πανηγυριζόταν με δηλώσεις χαράς και ανακούφισης όχι μόνον από τους ντόπιους πρόθυμους να συμφωνήσουν σε οτιδήποτε πολιτικούς, αλλά και από τους ευρωπαίους οι οποίοι σχεδίαζαν την «λύση» και εισέπρατταν τα χρήματα στο έδαφός τους, στην έδρα τους, ακολουθούσε λίγων ημερών άνοδος των αγορών και των χρηματιστηριακών αγορών και πτώση των σπρέντ. Μετά ξαναγυρνούσαν φυσιολογικά στην αντίθετη πορεία όταν συνειδητοποιούσαν ότι πάλι δεν έγινε τίποτα.

Αυτή τη φορά με την δανειοδότηση της Ισπανίας και μάλιστα χωρίς μνημόνιο (αλλά με την εθελοντική δέσμευση της Ισπανίας ότι θα συνεχίσει την πολιτική λιτότητας) δεν έγινε ούτε κι αυτό. Έγινε το αντίθετο. Τα σπρέντ ανέβηκαν και οι αγορές δεν ανέπνευσαν ούτε για μία ώρα. Η ανησυχία δεν διασκεδάστηκε και η φυγή κεφαλαίων από ευρωπαϊκά χρεόγραφα κάθε είδους συνεχίζεται αν δεν εντείνεται. Η Ισπανία δεν είχε ούτε βραχυπρόθεσμα οφέλη, η Ευρώπη δεν κέρδισε καθόλου χρόνο και η Μέρκελ με τον Σόϊμπλε παρατηρούν αμήχανοι. Για επικοινωνιακούς λόγους περιμένουν το εκλογικό αποτέλεσμα της Ελλάδας το οποίο φυσιολογικά αναμένεται φυσιολογικό, δηλαδή καταδικαστικό της πολιτικής που ακολουθείται ακόμα για να πούν ίσως ότι … φταίει ο Τσίπρας που ανησυχούν οι αγορές, ενώ οι ίδιοι έχουν προκαλέσει τη σημερινή κατάσταση. Όχι ο Τσίπρας αλλά ολόκληρη η Ελλάδα έχουν καταλάβει όλοι δεν έχει καμιά επιρροή στα γεγονότα γιατί δεν συμμετέχει στις αγορές με κανένα τρόπο. Είναι πλήρως απομονωμένη και επομένως απαλλάσσεται κάθε ευθύνης γιατί είναι δεμένη χειροπόδαρα. Ελέγχοντας τα μέσα ενημέρωσης μπορούν φυσικά να λένε ότι θέλουν, αλλά δεν πείθονται παρά μόνον αυτοί που έχουν πεισθεί χωρίς να ακούσουν.

Το θεμελιακό λάθος των άπληστων τραπεζιτών και της Μέρκελ είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καμιά σημασία και μπορούν να αντέξουν τα πάντα. Στο μυαλό τους υπάρχει μια νέα παγκόσμια δημοκρατία του χρήματος, με δισεκατομμύρια καταναλωτές οι οποίοι αγοράζουν τα προϊόντα τους και τα πληρώνουν ευχάριστα. Δεν περνάει από το μυαλό τους ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν ανάγκες και πρέπει πρώτα να φροντίσουν να ζήσουν αξιοπρεπώς και μετά να σκεφτούν να καταναλώσουν οτιδήποτε. Σε κάθε χώρα, τουλάχιστον στις δημοκρατίες προηγούνται οι άνθρωποι και η ευτυχία τους και όχι κάποια αφηρημένα μηδενικά σε κάποιον υπολογιστή τράπεζας.

Εμείς εδώ στην Ελλάδα είμαστε ίσως σε προνομιούχα θέση να το καταλάβουμε γιατί οι εργαζόμενοι ετοιμαζόμαστε να γίνουμε άνεργοι, οι άνεργοι ζούν στη φτώχεια και οι ανισότητες πολλαπλασιάζονται αντί να μειώνονται. Ο υπουργός που κατέστρεψε δισεκατομμύρια ευρώ από ασφαλιστικά ταμεία και αποθεματικά δεκαετιών πανεπιστημίων και νοσοκομείων κατεβαίνει στις εκλογές χαλαρός και υποψήφιος να μας σώσει ενώ οδηγείται στη φυλακή όποιος κατηγορείται ότι δεν απέδωσε ΦΠΑ 70.000 ευρώ και πάνω, ακόμα κι αν δεν πρόκειται για φόρους που εισέπραξαν και δεν απέδωσαν, αλλά για πρόστιμα της εφορίες που επιβλήθηκαν δικαίως ή αδίκως.

Εκατοντάδες χιλιάδες μικρομαγαζάτορες, επιχειρηματίες, επαγγελματίες και άνεργοι, απειλούνται με εξοντωτικά πρόστιμα και οφειλές και προσαυξήσεις προηγούμενων ετών και με στέρηση της ελευθερίας τους ακόμα, πέραν των κατασχέσεων και των απειλών, αλλά την ίδια στιγμή που οι τράπεζες απορροφούν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ από δανεικά ψηφίζονται φοροαπαλλαγές γιατί ακόμα και μέσα στην χρεοκοπία τους πρέπει να εμφανίζουν λειτουργικά κέρδη. Οι μικρομεσαίοι που είχαν συνηθίσει σε σταθερό και υψηλό εισόδημα βρίσκονται  άεργοι να μην έχουν τι να κάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους και τα παιδιά τους αντί για τα πανεπιστήμια που ετοιμάζονταν να φοιτήσουν μαθαίνουν ότι μπορεί ο πατέρας τους να μην έχει να πληρώσει για τα φάρμακα που χρειάζεται μετά το έμφραγμα που έπαθε γιατί το ασφαλιστικό του ταμείο δεν πληρώνει και οι φαρμακοποιοί και τα νοσοκομεία δεν τους δίνουν δωρεάν ή με πίστωση.

Σε αυτές τις συνθήκες δεν είναι να απορεί κανείς που το προσδόκιμο ζωής έκανε βουτιά από 2 μέχρι δέκα χρόνια και οι αυτοκτονίες είναι καθημερινό φαινόμενο. Η ΕΕ δεν ιδρώνει το αυτό της με τέτοιες λεπτομέρειες γιατί το γνωρίζει και το έχει συνηθίσει. Θα σας πώ μια ιστορία που όλοι οι κοινοτικοί αξιωματούχοι γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες. Το παλιό κτίριο της ΕΕ στο κέντρο των Βρυξελλών είχε κανονικά παράθυρα τα οποία άνοιγαν κατά βούληση. Από τα παράθυρα αυτά σχεδόν κάθε μέρα όλο και κάποιος κοινοτικός υπάλληλος ή αξιωματούχος αυτοκτονούσε με βουτιά και συχνά άφηνε και σημειώματα στο γραφείο του, όπου εξηγούσε γιατί αυτοκτόνησε. Οι συχνότερες αιτίες ήταν οι εξής: Ή αυτοκτονούσε γιατί αποκαλύφθηκε κάποια οικονομική ατασθαλία στην οποία είχε ανάμιξη και συχνά όχι για να πάρει λεφτά από κάποιο ταμείο, αλλά για να ευνοήσει ή για να καθυστερήσει οδηγίες, αποφάσεις και εισηγήσεις από τις οποίες μεγάλες εταιρίες θα κέρδιζαν πολλά. Χώρες ολόκληρες πίεζαν για αποφάσεις υπέρ ή κατά του ανταγωνισμού γύρω από τις οποίες είχε στηθεί χορός από μίζες ώστε να βγάλουν πολλαπλάσια. Κάποια στιγμή αποκάλυπτε ο ανταγωνιστής τον ένοχο κι αν είχε φιλότιμο και δεν ήξερε πώς να δικαιολογηθεί στους συναδέλφους του αυτοκτονούσε. Οι άλλες αιτίες ήταν η μοναξιά που οδηγούσε σε κατάθλιψη αφού δούλευαν μακριά από φίλους και συγγενείς που ήταν στις χώρες προέλευσης, ή από ερωτική απογοήτευση, αφού ήταν επίσης συνηθισμένο να αλλάζουν ερωτικούς συντρόφους μεταξύ τους, ιδίως οι παντρεμένοι που ήταν οι σύζυγοι στην πατρίδα και μέσα στα γραφεία είχαν εκατοντάδες σταζιέρ νέους και φιλόδοξους που ήταν διαθέσιμοι.

Η αντίδραση της ΕΕ σε όλα αυτά ήταν η εξής: Στο νέο κτίριο φρόντισαν τα παράθυρα να μην ανοίγουν και να είναι απαραβίαστα με τη δικαιολογία της μόνωσης και του μηχανικού εξαερισμού, ώστε να αυτοκτονούν με άλλο τρόπο και όχι πηδώντας από τα παράθυρα. Χώρια που όταν περπατούσες απέξω έπρεπε και να προσέχεις να μην πέσει κανείς στο κεφάλι σου και σε σκοτώσει ενώ εκείνος ο απελπισμένος μπορεί και να ζούσε. Με τον ίδιο τρόπο αντιδρούν και τώρα αν τους πείς ότι αυτοκτονούν οι απελπισμένοι Έλληνες και κυρίως οι ηλικιωμένοι που δεν είχαν ταπεινωθεί και δεν φαντάζονταν ότι μπορεί να έψαχναν στα σκουπίδια για το βραδινό τους. Σου λέει, αλλάξτε τα παράθυρα και απαγορεύστε τις βόλτες από τις ψηλές  γέφυρες. Τι να σου κάνω; Δεν βλέπω άλλη λύση. Γι αυτούς οι άνθρωποι είναι αόρατοι. Δεν υπάρχουν.

Δεν έχει καμία σημασία τίποτα άλλο, εκτός από το να σωθεί η τράπεζα και η ιδιωτικότητά της. Να μην θιχτεί το ανεξέλεγκτο της λειτουργίας της. Να μην γίνεται καμιά πληρωμή που να μην περνάει από την τράπεζα με τη δικαιολογία της φοροδιαφυγής. Ούτε το δημόσιο δεν δικαιούται να κάνει πληρωμές εκτός τραπεζών γιατί χάνουν προμήθειες οι τράπεζες. Ούτε συμψηφισμούς δεν μπορεί να κάνει το δημόσιο γιατί χάνουν οι τράπεζες. Ούτε ομόλογα δεν μπορεί να κυκλοφορεί το δημόσιο γιατί χάνουν οι τράπεζες. Γι αυτό έχουν μείνει απλήρωτοι οι μικροκαταθέτες σε ομόλογα για να δυσφημιστούν τα ομόλογα και να μην τολμήσει το κράτος και ξανακυκλοφορήσει απευθείας έστω και ένα ομόλογο. Ή κάνει πληρωμή με ομόλογα. Δεν τους νοιάζει το ότι η τρομολαγνεία για το ευρώ διώχνει τις καταθέσεις, αρκεί να πάρουν λίγες ψήφους τρομοκρατημένων για να μην ανατραπούν οι αποφάσεις των τραπεζιτών που έχουν ήδη υπογραφεί και εφαρμόζονται. Ας πεθάνουν και μερικές χιλιάδες ακόμα. Έτσι κι αλλιώς όλοι θνητοί είμαστε, κάποτε θα πεθαίναμε…

Το μόνο που δεν περιμένει η Μέρκελ είναι την ελληνική αντίσταση!

Το τελευταίο χρονικό διάστημα διαπιστώνουμε ότι οι ξένοι δεν κατανοούν την Ελλάδα. Ακόμα και έγκυροι αρθρογράφοι, όταν επιχειρούν να βγούν έξω από τους αριθμούς, έλλειμμα, χρέος, ΑΕΠ κλπ αποδεικνύεται στα μάτια μας ότι αγνοούν πλήρως την ελληνική πραγματικότητα και ζούν μέσα σε μία πλάνη που έχουν δημιουργήσει οι εθνικές τους προπαγάνδες. Ο Ανδρέας Παπανδρέου για παράδειγμα αναφέρεται ως ακροαριστερός ηγέτης που πήρε στο λαιμό του με το κόμμα και τη χώρα που έφτιαξε τον καλοπροαίρετο γιό του Γιώργο Παπανδρέου. Το ίδιο ακροαριστερός είναι και ο Τσίπρας ο οποίος στα μάτια του διαδέχεται το ακροαριστερό ΠΑΣΟΚ που δεν μπόρεσε να υποτάξει ο Γιώργος Παπανδρέου. Όπως καταλαβαίνετε βλέπουν τα πράγματα εντελώς επιφανειακά και δεν περνάει από το μυαλό τους η πιθανότητα η Ελλάδα και οι Έλληνες να επιθυμούν να είναι μια ανεξάρτητη χώρα και οι πολίτες της είναι δυνατόν να σκεφτούν να έχουν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα με τους Γερμανούς ή τους Άγγλους ή τους γάλλους πολίτες.

Από την άλλη δεν είναι βέβαιο ότι εμείς οι Έλληνες καταλαβαίνουμε  την Ευρώπη και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες περισσότερο. Μου έλεγε ο Γιάννης Πανούσης, ότι οι Γάλλοι πάντοτε συμπεριφέρονται σαν να είναι μια αυτοκρατορία και όχι μόνον ο Σαρκοζί, αλλά και ο Ολάντ και παλαιότερα ο Μιττεράν. Το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία και για την Αγγλία. Ακόμα και οι αριστερά σε αυτές τις χώρες, καταλαβαίνει ότι πρόκειται για αυτοκρατορίες και όχι για μικρές αποικίες όπως ήταν η Ελλάδα από την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ένα τμήμα μιάς επαρχίας της Μακεδονίας.

Αν σε αυτούς προσθέσουμε και τις άλλες χώρες που υπήρξαν μεγάλες δυνάμεις με αποικίες σε όλο τον κόσμο, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, ή η Ολλανδία καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μια μάζωξη πρώην αριστοκρατών οι οποίοι ακόμα δεν έχουν χωνέψει τον ξεπεσμό τους και ονειρεύονται μια Ευρώπη που θα τους επιτρέψει να ξαναζήσουν ένα λαμπρό παρελθόν, μέσα από μια Ένωση που θα πραγματοποιήσει τα δικά τους όνειρα. Αν προσθέσουμε μάλιστα και χώρες όπως η Ελλάδα η οποία δεν θέλει καν να ξαναζήσει το παρελθόν της Βυζαντινής αυτοκρατορίας της εποχής του Ιουστινιανού, γιατί δεν έχει την πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη να κάνει έδρα των ονείρων της, κι έτσι με πρωτεύουσα την  Αθήνα, αναγκάστηκε να δημιουργήσει μια χώρα που υποτίθεται έχει τις ρίζες της στον Περικλή και στη δόξα της αρχαίας Αθήνας, δημιουργό της δυτικής δημοκρατίας η οποία όρισε τη Δύση με τον Μαραθώνα και τη νίκη στις δυνάμεις της Ανατολής δηλαδή των Περσών, καταλαβαίνετε που φτάνουμε.

Ο κάθε ευρωπαίος έχει μια δική του εκδοχή του ευρωπαϊκού οράματος, όπως και ο κάθε μετανάστης που φτάνει στην Ευρώπη έχει διαφορετική εικόνα για την Ευρώπη. Άλλος νομίζει ότι θα βρεί δουλειά κι άλλος ότι θα βρεί καλή δουλειά ενώ καταλήγει να σκουπίζει τα βουστάσια όπως και στην πατρίδα του. Άλλος ονειρεύεται ότι θα φοιτήσει σε ένα εξαιρετικό πανεπιστήμιο, και θα γίνει διάσημος επιστήμονας ενώ καταλήγει να τρώει τα χρήματα και την περιουσία του μπαμπά του για να γυρίσει και να διαδεχθεί τον μπαμπά του στην οικογενειακή επιχείρηση.

Αυτή την εβδομάδα η Μέρκελ αναφέρθηκε για πρώτη φορά δημόσια, στο σχέδιο Β της Γερμανίας για την Ευρώπη. Την Ευρώπη των δύο ή περισσότερων ταχυτήτων. Το σχέδιο Α ήταν η Ευρώπη της σύγκλισης την οποία γνωρίζαμε στο παρελθόν. Το σχέδιο Γ είναι η συρρίκνωση της ΕΕ μόνον στις πλεονασματικές χώρες και εκδίωξη των χωρών του Νότου, περιλαμβανομένης της Ισπανίας και της Ιταλίας. Και το σχέδιο Δ αν αποτύχουν όλα τα άλλα είναι να βγεί η Γερμανία από το ευρώ διατηρώντας την ενοποίηση της Γερμανίας και να επιστρέψει στο μάρκο και στη δική της αυτοκρατορία.

Όλα αυτά τα σχέδια έχουν πιθανότητες επιτυχίας σε βάθος χρόνου, αλλά προς το παρόν είναι σενάρια στο χαρτί. Η πραγματικότητα είναι πολλές φορές διαφορετική. Το σχέδιο Α θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα αν η Γερμανία και οι άλλες πλεονασματικές χώρες προτιμούσαν να πληρώσουν για να διατηρήσουν τον Νότο στο εσωτερικό και να μπορεί να καταναλώνει τα προϊόντα του Βορρά και κυρίως τα δάνεια του Βορρά μέσα από ένα σύστημα μόνιμων μεταβιβάσεων. Μέσω μιάς ομοσπονδίας. Η Γερμανία σπάει την παράδοση 50 ετών γιατί δεν θέλει να πληρώσει. Έχει δημιουργήσει τέτοιο κλίμα στο εσωτερικό της Γερμανίας ώστε είναι μια αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία. Όπως η ευρωπαϊκή ενοποίηση ήταν αυτοτροφοδοτούμενη, έτσι και η διάλυση είναι αυτοτροφοδοτούμενη. Η Μέρκελ προσπαθεί να βάλει μπρός μια τέτοια δυναμική και προς το παρόν το καταφέρνει. Γι αυτό και είναι η μόνη που πιέζει για εκδίωξη της Ελλάδας πριν συμφωνήσει να δανείσει με μνημόνιο την Ισπανία, γιατί ξέρει ότι έτσι θα προχωρήσει ως συμβιβασμό το σχέδιο Β. Δηλαδή μια μετατροπή της ΕΕ σε γερμανική αυτοκρατορία. Όποιος διαφωνεί ή δεν αντέχει όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία θα εκδιώκεται χωρίς να υπάρχει μηχανισμός αποβολής. Με το πιστόλι στον κρόταφο. Αν η Ισπανία και η Ιταλία δεν θελήσουν να υποταχθούν στην γερμανική αυτοκρατορία, κι επειδή η Γερμανία θα επιμένει να μην πληρώνει, γιατί εκεί είναι τα πολλά λεφτά όχι στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία, τότε απλώς θα έχουμε το σχέδιο Γ. Στην έσχατη περίπτωση που όλη η Ευρώπη και οι ΗΠΑ αντιδράσουν σθεναρά και απλώς απαγορεύσουν στη Γερμανία και τα τρία σχέδια, τότε απειλεί με το σχέδιο Δ δηλαδή ότι πάλι δεν θα πληρώσει τίποτα και για να κανέναν, αλλά θα αποχωρήσει εκείνη από το ευρώ και θα επιστρέψει στο μάρκο.

Το νόμισμα και οι πληρωμές δηλαδή είναι το διακύβευμα και το όπλο της Γερμανίας. Έτσι επιχειρεί είτε να μετατρέψει την Ευρώπη σε γερμανική αυτοκρατορία είτε να γίνει μόνη της μια αυτοκρατορία χωρίς την ΕΕ στην οποία εντάχθηκε μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο υποχρεωτικά και ενισχύθηκε από τη Δύση για να γίνει ανάχωμα στη Σοβιετική Ένωση. Τώρα θέλει να συμμαχήσει με τη Ρωσία για να έχει αντίβαρο και να αποτινάξει το ζυγό των ΗΠΑ και της Αγγλίας και να ενθυλακώσει τη Γαλλία στην αυτοκρατορία της. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις χθές χρησιμοποίησε η Μέρκελ το εξής επιχείρημα: Στην Ελλάδα έχουμε ήδη δανείσει το 150% του ΑΕΠ της. Το σχέδιο Μάρσαλ για την Ευρώπη ήταν το 3% του ΑΕΠ της Ευρώπης. Καμία σχέση δηλαδή. Εμείς πληρώνουμε πολύ ακριβά για να φτιάξουμε την αυτοκρατορία μας, ενώ οι Αμερικάνοι πήραν τζάμπα την Ευρώπη ως λάφυρο με το 3% του ΑΕΠ της.

Ουδέν αναληθέστερον φυσικά από το επιχείρημα της Μέρκελ. Είναι καθαρή προπαγάνδα. Είναι πλήρης διαστροφή της πραγματικότητας. Κατ αρχήν εκτός από την αμερικανική βοήθεια η οποία ήταν φυσικά η βοήθεια του κατακτητή για την ανοικοδόμηση του ηττημένου ως προτεκτοράτου για να χρησιμοποιηθεί ως ανάχωμα στην επέκταση του αντιπάλου που ήταν η Σοβιετική Ένωση, η γερμανία απαλλάχθηκε από όλα τα χρέη της και από τις αποζημιώσεις που είχε συμφωνηθεί να πληρώσει. Μόνον για την Ελλάδα ήταν ένα τεράστιο ποσό. Για τις ΗΠΑ ήταν περισσότερα φυσικά, αλλά οι ΗΠΑ πήραν την Δυτική Γερμανία ως λάφυρο. Της χάρισαν τα χρέη και τις αποζημιώσεις αλλά και της έστειλαν το 50% του σχεδίου Μάρσαλ το οποίο χωρίς συναλλαγματική ισοτιμία μπορεί να είναι σήμερα το 3% του σημερινού ευρωπαϊκού ΑΕΠ, αλλά σε τιμές του 1945 ή του 1950 η βοήθεια που πήραν ήταν σαφώς πολύτιμη και σαφώς μεγαλύτερη από το 150% του ΑΕΠ της Γερμανίας μετά τον πόλεμο και μάλιστα δεν πήγε στις τσέπες των Αμερικανών, αλλά στην πραγματική οικονομία της Γερμανίας. Ξαναχτίστηκαν τα εργοστάσια, οι βιομηχανίες, οι πόλεις, οι υποδομές, τα σπίτια εκτός από στρατό. Το στρατό τον είχαν οι ΗΠΑ στις στρατιωτικές τους βάσεις. Και μόνο από τις στρατιωτικές δαπάνες που έχουν απαλλαγεί εδώ και τόσα χρόνια, ήταν τεράστια βοήθεια μεγαλύτερη κι από το 300% του σημερινού της ΑΕΠ.  Η ρητορία της Μέρκελ όμως λέγεται ήδη δημοσίως. Θέλει τη Γερμανία  αυτοκρατορία και για να πληρώσει έστω και 20 δισεκατομμύρια ευρώ για τις τράπεζες της Ισπανίας απαιτεί την ψήφο της για να εκδιώξει την Ελλάδα από το ευρώ. Για παραδειγματισμό των άλλων χωρών… και σύμφωνη γνώμη της Ιταλίας και της Γαλλίας. Και προτιμά τώρα να δώσει μερικά λεφτά στις χώρες αυτές για να συμφωνήσουν να διώξουν την Ελλάδα, και μετά Πορτογαλία και Ιρλανδία. Το μόνο που δεν έχει υπολογίσει η Γερμανία είναι οτι πιθανόν να τα έβαλε με τους λάθος Ευρωπαίους. Η ελληνική αντίσταση μπορεί να της χαλάσει τα σχέδια...

Μετά από μιά εβδομάδα προβολής του αποτυχημένου διλήμματος ευρώ ή Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο 30%

Πριν από δυόμιση χρόνια, η άρνηση της ΕΕ να εγγυηθεί το χρέος της Ελλάδας και να της διαθέσει 10 δισεκατομμύρια ευρώ για να επιστρέψει στην ανάπτυξη, (και να συνεχίσει να δανείζεται από τις αγορές με σπρέντ 1% από τα γερμανικά ομόλογα, οδήγησε στο μνημόνιο. Από τη στιγμή που η ΕΕ αρνήθηκε να εγγυηθεί το συνολικό χρέος των χωρών μελών (και συνεχίζει να το κάνει) όλοι θεώρησαν ότι η Ελλάδα δεν θα πληρώσει το σύνολο του χρέους, άρα οι τράπεζες που το είχαν δανείσει κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν κυρίως οι γαλλικές (είχαν δώσει το 36%) οι γερμανικές, (είχαν δώσει το 21%) και οι ελληνικές που είχαν δώσει τα υπόλοιπα. Αμέσως άρχισε η φυγή των καταθέσεων από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και μέσα σε έναν χρόνο είχαν φύγει 70 δισεκατομμύρια ευρώ, από 240 δις έπεσαν οι καταθέσεις στα 170. Σήμερα είναι περίπου 160 δις δηλαδή κάτω από το ετήσιο ΑΕΠ.


Η ΕΚΤ, αγόρασε μέρος του ελληνικού χρέους από γαλλικές και γερμανικές τράπεζες (περίπου 50 δισεκατομμύρια ευρώ) και η Ελλάδα πλήρωσε μέσω του πρώτου μνημονίου περίπου 60 δισεκατομμύρια ευρώ, άρα οι ξένες τράπεζες έσωσαν περίπου τα δύο τρίτα από τα δάνεια που είχαν δώσει. Από το υπόλοιπο ένα τρίτο, υποχρεώθηκαν να κουρέψουν με το κούρεμα που ακολούθησε μόνον 29 δισεκατομμύρια ευρώ και άλλα τόσα κούρεψαν οι ελληνικές τράπεζες. Η υπόθεση των ξένων σχεδιαστών του μνημονίου ήταν ότι έτσι οι καταθέσεις θα επέστρεφαν στις ελληνικές τράπεζες και κυρίως δεν θα υπήρχε διαρροή καταθέσεων από τις ξένες τράπεζες.

Η υπόθεση αυτή δεν επαληθεύτηκε. Οι καταθέσεις από τις ελληνικές τράπεζες δεν επέστρεψαν αντιθέτως έφυγαν κι άλλες για τα μαξιλάρια. Τώρα επιβεβαιώνεται ότι δεν είναι μόνον οι ελληνικές καταθέσεις που κάνουν φτερά αλλά γίνεται το ίδιο με την Ισπανία και με την Ιταλία, χωρίς το φαινόμενο να έχει πάρει ακόμα τεράστιες διαστάσεις. Η ΕΚΤ εμφανίζεται ψύχραιμη γιατί οι περισσότερες από τις ελληνικές καταθέσεις κατευθύνθηκαν στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και όχι σε τρίτες χώρες όπως η Ελβετία, η Αγγλία ή οι ΗΠΑ. Ήταν μικρό το τμήμα που έφυγε εκτός ευρωζώνης. Απόδειξη ότι τα γερμανικά ομόλογα έχουν πλέον επιτόκιο 0,07% δηλαδή σχεδόν μηδενικό και πάντως μικρότερο από το επιτόκιο της ΕΚΤ που είναι 1%.

Αντιθέτως οι λίγες καταθέσεις που κατευθύνθηκαν στην Ελβετία, οδήγησαν σε ανατίμηση του ελβετικού φράγκου πράγμα που αντιμετωπίστηκε από την κεντρική τράπεζα με κόψιμο χρήματος για να κρατήσει την ισοτιμία στο 1,2 του ευρώ.Η ΕΚΤ ανησύχησε μόνον για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα γι αυτό και έδωσε έκτακτη ρευστότητα περίπου 1 τρισεκατομμύριο ευρώ, το οποίο όμως κράτησε μόνον για τρείς μήνες χωρίς να ρίξει τα επιτόκια. Αυτή της στιγμή μεγάλες οικονομίες της Ευρώπης δανείζονται με το απαγορευτικό 6% πράγμα που δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ. Το ελληνικό πειραματόζωο δείχνει ότι η πολιτική αυτή είναι αδιέξοδη. Το ελληνικό πειραματόζωο δεν ενδιαφέρει τους Ευρωπαίους. Ενδιαφέρουν μόνον τα αποτελέσματα της πολιτικής που δοκιμάζεται. Αν η Ελλάδα θέλει να σωθεί, πρέπει να έχει δική της πολιτική και να στηριχθεί στις δικές της δυνάμεις. Αν ζητήσει βοήθεια μπορεί να της δοθεί ή όχι, μπορεί να είναι μικρή ή μεγαλύτερη, αλλά μόνον αν στηριχθεί στις δικές της δυνάμεις και σταματήσει να είναι πειραματόζωο, μπορεί να σωθεί.

Αντίθετα η Γερμανία θέλει να κάνει κι άλλο ένα πείραμα πάνω μας. Να ακρωτηριάσει την ευρωζώνη, βγάζοντας την Ελλάδα και την Πορτογαλία από το ευρώ. Αν αυτή η θεραπεία για την ευρωζώνη αποδειχθεί σωστή και σταματήσει η κρίση της Ευρώπης, θα σπρώξει εκτός ευρώ και άλλες χώρες διατηρώντας το ευρώ μόνον για τον πλεονασματικό πυρήνα. Η δοκιμή είναι σαφώς παράνομη, γιατί το ευρώ αποσκοπούσε στην ενοποίηση της Ευρώπης και όχι στη διάλυσή της. Ήταν μάλιστα το πολιτικό τίμημα για να επιτραπεί η ενοποίηση της Γερμανίας. Η Γερμανία δοκιμάζει τώρα να δεί αν μπορεί να αλλάξει τη συμφωνία, να κρατήσει την ενοποίηση αλλά να απαλλαγεί από το ευρώ, δηλαδή από τις υποχρεωτικές μεταβιβάσεις πόρων στο εσωτερικό της ευρωζώνης.

Οι άλλες ισχυρές χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γαλλία, οι G-8 διαφωνούν πολιτικά και έτσι πρέπει να διαβάσουμε την ανακοίνωσή τους και τις δηλώσεις των ηγετών τους: Η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ. Η προσθήκη που κάνουν, ότι πρέπει και να τηρήσει το πειραματόζωο τα συμφωνηθέντα είναι αυτονόητη. Είναι απλώς το φύλλο συκής προς την Μέρκελ η οποία το εισπράττει. Ότι και καλά δεν της λένε απαγορεύεται ο ακρωτηριασμός της ευρωζώνης, αλλά της λένε ότι θα τηρήσει η Ελλάδα τα συμφωνηθέντα και δεν θα της στοιχίσει πολύ ακριβά. Με βαριά καρδιά η Μέρκελ το αποδέχεται ενώ ο Σόϊμπλε δεν έχει καταθέσει ακόμα τα όπλα, γιατί ξέρει ότι αυτό θα της κοστίσει μερικά τρισεκατομμύρια σε βάθος δεκαετιών σε μεταβιβάσεις πόρων σε όλη την ευρωζώνη. Και εύχεται να συμβεί κανένα ατύχημα στην Ελλάδα ώστε αφού δεν μπορεί να την δολοφονήσει, να αυτοκτονήσει μόνη της. Ο Τσίπρας όμως δεν συνεργάζεται και δεν θέλει έξοδο από το ευρώ όπως ήλπιζαν. Ο Παπαδήμος έκανε ότι μπορούσε για να προκαλέσει κρίση με τη δήλωση ότι υπάρχουν προετοιμασίες για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, το χρηματιστήριο έχασε 100 μονάδες στη Νέα Υόρκη, αλλά μετά κι αυτό σταμάτησε. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κάνουν ότι μπορούν συνδυάζοντάς το με εκλογικές σκοπιμότητες ισχυριζόμενοι ότι ο Τσίπρας μπορεί να μας οδηγήσει εκτός ευρώ, ακόμα και χωρίς να το θέλει λόγω ασχετοσύνης και ανικανότητας και γιατί η ΚΟΕ και ο Λαφαζάνης έχουν διαφορετική άποψη από τον Τσίπρα. Αλλά και η ΚΟΕ και ο Λαφαζάνης είπαν ότι δεν έχουν διαφορετική άποψη από τον Τσίπρα και δεν θέτουν τέτοιο ζήτημα σε αυτή τη φάση και πάντως σε αυτή τη δεκαετία. Το σύστημα γενικώς αξιοποίησε ακόμα και δηλώσεις Στρατούλη για να προκαλέσει κρίση στο τραπεζικό σύστημα, πάντα σε συνδυασμό με εκλογικά οφέλη, και φορτώνοντας την ευθύνη στον Στρατούλη που κάνει λάθος διατυπώσεις και όχι στους ίδιους που κάνουν την τρίχα τριχιά. Η ουσία είναι ότι ακόμα και ο Προβόπουλος παραδέχεται ότι μετά από μια εβδομάδα προσπαθειών, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ έπαψε να είναι πρώτο κόμμα, ούτε οι καταθέσεις που έφυγαν ξεπέρασαν το 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ, δηλαδή είναι απλώς τα λεφτά που φάγαμε από τις καταθέσεις μας του προηγούμενου μήνα για να βγάλουμε τον μήνα των εκλογών που είχαμε λίγα έξοδα παραπάνω. Το ΑΕΠ της χώρας είναι περίπου 15 δισεκατομμύρια ευρώ το μήνα, οπότε λογικό είναι να υπάρχουν τέτοιες μικρές αναταράξεις στο πορτοφόλι μας. Δέκα εκατομμύρια Έλληνες αν κρατήσουμε κατά μέσο όρο 150 ευρώ στην τσέπη μας αντί για την τράπεζα, κάνουν 1,5 δις. Δεν είναι κανένα φοβερό ποσό. Αυτό έγινε και τα υπόλοιπα είναι για προπαγάνδα που λέει και ο Γιούνκερ.

Από δευτέρα θα το έχουν καταλάβει όλοι και θα σταματήσει η προπαγάνδα και λίγο λίγο και σιωπηρά το δίλημμα ευρώ ή Τσίπρα θα αποσυρθεί γιατί δεν το πιστεύει κανείς. Σύμμαχος του Τσίπρα δυστυχώς ήταν μόνον η Παπαρήγα η οποία έκανε δηλώσεις στην κατεύθυνση … σιγά να μην θέλει ο Τσίπρας να βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ. Δεν τον βλέπετε που είναι η εφεδρεία του συστήματος; Εμένα πρέπει να ψηφίσετε που δεν συμμετέχω σε καμιά κυβέρνηση, ούτε με τον Τσίπρα. Πριν μια εβδομάδα έλεγα με τον Γιάννη το Μηλιό, ότι δεν φαντάζομαι να σας κάνει τέτοιο δώρο η ΝΔ και να σας επιτεθεί με το δίλημμα ευρώ ή δραχμή και σας κάνει κόμμα του 30% και ήδη αυτό έχει γίνει. Αν συνεχίσουν άλλη μια εβδομάδα, θα γράψει 10 μονάδες διαφορά από τη ΝΔ…Γιατί κανείς δεν πιστεύει τέτοια χονδροειδή προπαγάνδα, η οποία εξυπηρετεί μόνον τη Μέρκελ και τον Σόϊμπλε. Κανέναν άλλον στην Ευρώπη και ασφαλώς ούτε τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Αν θέλουν να είναι πειστικοί ότι επιδιώκουν την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, πρέπει να αλλάξουν πολιτική και να πείσουν ότι αυτό που υπόσχεται ο Τσίπρας μπορούν κι εκείνοι να το κάνουν πιο καλά και πιο γρήγορα. Για παράδειγμα μπορούν να προσχωρήσουν στην πρόταση της ΓΣΕΕ και να δεσμευθούν ότι η επόμενη κυβέρνηση θα ακυρώσει τις μειώσεις μισθών από 22 ως 50% στον ιδιωτικό τομέα και ότι θα ακυρώσει την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και της μετενέργειας.

Ο Μόνος που μπορεί να φρενάρει τον Τσίπρα είναι ο εαυτός του. Γιατί ασφαλώς δεν πρέπει να υποτιμούμε το γεγονός ότι οι λεγόμενες αγορές, και η Μέρκελ και το ΔΝΤ και όλα αυτά τα ευαγή ιδρύματα στα οποία έχουμε παραδοθεί, εκδικούνται σκληρά όποιον δεν υποτάσσεται όπως π.χ. ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς. Και ασφαλώς αν θέλουν να τρομοκρατήσουν τους υπόλοιπους δεν θα στραφούν εναντίον του ΚΚΕ που δεν συμμετέχει σε καμιά κυβέρνηση ή κατά της Χρυσής Αυγής η οποία είναι εκτός συστήματος διακυβέρνησης. Κανείς δεν πετάει πέτρες στα στέρφα δένδρα. Πέτρες πετάνε σε αυτά που κάνουν καρπούς.

Και επίσημα η Μέρκελ μας ζήτησε να αυτοκτονήσουμε!

Είναι προφανές ότι οι Έλληνες πολίτες και η Ελλάδα δέχονται ενορχηστρωμένη επίθεση από τους προστάτες της ΕΕ και κυρίως από τη Γερμανία, να ψηφίσουν όπως εκείνοι επιθυμούν. Η κυρία Μέρκελ είναι λογικό ότι δεν θέλει να αφήσει το προτεκτοράτο της να της ξεφύγει από τα χέρια, πολύ περισσότερο να στραφεί εναντίον της και να καταστρέψει τα σχέδιά της για ηγεμονία στην Ευρώπη. Είναι πολιτικό το παιχνίδι που παίζεται και είναι αναμενόμενο. Το ίδιο είχε γίνει και το 1981 όταν φαινόταν από μακριά ότι οι Έλληνες θα ψηφίσουν το ΠΑΣΟΚ και θα γκρεμίσουν τη δεξιά που κυβερνούσε την Ελλάδα για 50 χρόνια, από την κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο.

Τότε οι προστάτες μας αντιμετώπιζαν την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ σαν να κέρδιζε μετά από 50 χρόνια το ΕΑΜ τις εκλογές και εν μέρει είχαν δίκιο. Γιατί ήταν η πρώτη απόπειρα της Ελλάδας να γίνει ανεξάρτητη χώρα μετά το 1940. Ως το 1974 είχαμε στρατιωτική δικτατορία που είχε επιβληθεί από τη CIA  όπως αναγνώρισε με καθυστέρηση ο Μπίλ Κλίντον ως πρόεδρος των ΗΠΑ. Τα τελευταία 35 χρόνια περάσαμε μια μεταβατική φάση και πιστέψαμε ότι κανείς δεν απειλεί πιά την ανεξαρτησία μας και την κυριαρχία μας. Τα τελευταία δύο χρόνια ήταν αρκετά ώστε να χάσει η χώρα την κυριαρχία της, η κυβέρνηση το δικαίωμα να κυβερνά, η Βουλή το δικαίωμα να ψηφίζει και να υλοποιεί τον προϋπολογισμό και τα ελληνικά δικαστήρια την αρμοδιότητα επί του χρέους. Το σημαντικότερο οι Έλληνες πολίτες έχασαν το δικαίωμα να ψηφίζουν τα κόμματα της επιλογής τους και τα κόμματα εκχώρησαν αυτό το δικαίωμα των πολιτών στους ξένους και κυρίως στη Γερμανία. Αυτά τα δικαιώματα ασκεί η Μέρκελ με το θράσος που της δίνει η δύναμή της και η ευκολία με την οποία υπέταξε το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ με τη συνεργασία του ΛΑΟΣ το τελευταίο εξάμηνο.

Αυτό το δικαίωμα διεκδικούν εκ νέου οι Έλληνες πολίτες, να ψηφίζουν τα κόμματα της επιλογής τους και αυτά τα κόμματα να απαρτίζουν τη Βουλή η οποία θα ανακτήσει τα δικαιώματά της να διορίζει κυβέρνηση και να την ανακαλεί κατά βούληση και να ψηφίζει τον προϋπολογισμό. Και οι Έλληνες πολίτες διεκδικούν πάλι το δικαίωμά τους να έχουν μια κυβέρνηση που θα ελέγχουν οι ίδιοι και όχι οι ξένοι και η οποία θα εκφράζει τα συμφέροντά τους στην ΕΕ ισότιμα με τις άλλες χώρες. Και όχι ως επικυριαρχούμενη χώρα από τη Γερμανία και τους πελάτες της.

Αυτές οι ωμές παρεμβάσεις στα εσωτερικά της χώρας μας είναι καταδικασμένα να πέσουν στο κενό. Ο ελληνικός λαός καταλαβαίνει πολύ καλά γιατί η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αποφεύγουν να καταδικάσουν ρητά και κατηγορηματικά τις παρεμβάσεις της Μέρκελ. Και όχι μόνον γιατί αν διαβάσετε όλες πλέον τις επίσημες ανακοινώσεις της ΕΕ και του G-8  όλοι μας λένε τι ακριβώς πρέπει να ψηφίσουμε. Μια κυβέρνηση η οποία δεν θα αμφισβητεί την πολιτική του μνημονίου και την επικυριαρχία των ξένων πάνω στη χώρα μας. Από την άλλη τα πράγματα είναι πολύ απλά.

Αυτή τη στιγμή τα ελληνικά ομόλογα αποτιμώνται από τις αγορές στα 13 σέντς για κάθε ευρώ. Η αγορά έχει προεξοφλήσει ότι ένα κούρεμα της τάξης του 87% στο δημόσιο και στο ιδιωτικό χρέος είναι δίκαιο και μάλιστα γίνονται πράξεις σε αυτό το επίπεδο. Μάλιστα σε αυτές τις τιμές έχουν ήδη πουλήσει  τα ομόλογά τους τα οποία διέπονται από αγγλικό δίκαιο, όλες οι τράπεζες που συμμετείχαν μέσω του IIF του Τσάρλς Νταλάρα. Αν και μόνον από τους τόκους θα έπαιρναν τα λεφτά τους πίσω σε 7 χρόνια, τα πούλησαν τώρα στα 13 σέντς ανά ευρώ. Άρα προβλέπουν ότι αυτές οι τιμές μπορεί να πέσουν κι άλλο. Δεν προσδοκούν ότι θα ανέβουν τουλάχιστον σύντομα.

Αυτοί οι σπασμοί της Μέρκελ, να παίρνει τηλέφωνο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να του υπαγορεύει το ερώτημα που κατά τη γνώμη της πρέπει να τεθεί υπόψιν του ελληνικού λαού με δημοψήφισμα, δείχνουν ότι κι αυτή προβλέπει ότι σε λίγο δεν θα έχει καμιά εξουσία πάνω στους Έλληνες. Οι πολίτες πρόκειται να ψηφίσουν αντί για το κόμμα του μνημονίου, το οποίο αν προσέξετε τις μετρήσεις παίρνει ακόμα λιγότερο και από το 35% που πήραν τα τρία κόμματα στις εκλογές του Μαίου. Μπορεί να εμφανίζουν τη ΝΔ να διατηρεί τις δυνάμεις της, αλλά ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ έχουν πέσει ακόμα περισσότερο και επομένως το σύνολο του κόμματος του μνημονίου πέφτει κάτω και από το ένα τρίτο των έγκυρων ψηφοδελτίων.

Ότι μαϊμουδιές και να κάνουν αυτό φαίνεται από μακριά. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες έχουν γίνει ο στόχος των ξένων γιατί δεν ελέγχονται και εν μέρει είναι αχαρτογράφητοι και δεν ξέρουν από πού να τους πιάσουν για να τους πιέσουν. Όσο προσπαθούν να περιορίσουν την αυξανόμενη δυναμική των δύο αυτών κομμάτων και ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο αυτή μεγαλώνει.

Το τελευταίο τους χαρτί είναι η προσπάθεια να μας πείσουν να αυτοκτονήσουμε δηλαδή να πούμε ότι εμείς με τη θέλησή μας και αν κι εσείς μας παρακαλάτε να μείνουμε στο ευρώ, εμείς όχι θέλουμε να αποχωρήσουμε. Κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι δεν πρόκειται να αυτοκτονήσουμε.

Μην νομίζετε όμως ότι και  με αυτό που επίσημα υποτίθεται ότι θέλει η Μέρκελ, δηλαδή να ψηφίσουμε τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, είναι ευτυχής. Απλώς θέλουν να βάλουν στο χέρι την ιδιωτική περιουσία του δημοσίου και τον ιδιωτικό πλούτο της χώρας μας. Γιατί εκτός από τη θέληση του ελληνικού λαού να ακυρώσει το μνημόνιο και όχι την ευρωπαϊκή ενοποίηση, το ίδιο το μνημόνιο είναι νεκρό γιατί δεν βγαίνουν τα νούμερα. Με άλλα λόγια και με κυβέρνηση Σαμαρά θα ακυρωθεί και θα διαγραφεί το επίσημο χρέος το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν το πήραν οι Έλληνες και δεν το παίρνουν ούτε τώρα που μιλάμε. Οι ξένοι το παίρνουν. Ήδη όπως ξέρετε πληρώσαμε ένα μικρό ομόλογο 435 εκατομμυρίων ευρώ στο 100% της αξίας του και σκίσανε τα πτυχία τους όλοι οι σύμβουλοι της ελληνικής κυβέρνησης. Και η ΕΚΤ πήρε το 4,2 δις ευρώ από το δικό της ομόλογο.

Ενώ το 1 δισεκατομμύριο ευρώ που έπρεπε να πάρει η κυβέρνηση για να πληρώσει το ασφαλιστικό σύστημα τις δαπάνες για φάρμακα και τις οφειλές τους τα ασφαλιστικά ταμεία δεν το πήραμε. Δεν βγήκε όμως ο υπουργός Υγείας να πεί επίσημα ότι πράγματι κάναμε στάση πληρωμών στο εσωτερικό και στο μέλλον πρέπει οι ασφαλισμένοι να πληρώνουν τα φάρμακα από την τσέπη τους! Γιατί αυτό ελπίζουν ότι θα είναι προσωρινό, όπως έχει γίνει ήδη και στο παρελθόν και ακόμα περιμένουν να πάρουν τα λεφτά τους οι ασφαλισμένοι άλλοι 7 μήνες και άλλοι 4 μήνες.

Η ανησυχία όλων των ξένων αυτή τη στιγμή δεν είναι για την Ελλάδα. Είναι για τη διάλυση της ευρωζώνης. Αν μπορούσαν να μας πείσουν να ζητήσουμε την έξοδό μας, απλώς θα φόρτωναν σε μας την ευθύνη για τη διάλυση της ευρωζώνης. Και θα μας βρίζανε για άλλον έναν χρόνο. Μετά δεν θα μπορούσαν πια να μας βρίζουν. Ενώ με την Ελλάδα μέσα στην ευρωζώνη και με το μνημόνιο άκυρο, δεν έχουν δικαιολογία να μας φορτώσουν. Πρέπει να παραδεχθούν ότι ήταν δικό τους λάθος το μνημόνιο και ότι δεν μπορούν να εξοντώσουν μια χώρα για να κερδίσουν μέρες οι δικές τους τράπεζες.

Ήδη οι ξένες τράπεζες, μετράνε από την αρχή όλα τα δάνεια που έχουν δώσει και με τρόμο διαπιστώνουν ότι γράφουν ότι έχουν συναφθεί στο εθνικό νόμισμα των χωρών. Της Ιταλίας στο ευρώ, της Ισπανίας στο ευρώ, της Πορτογαλίας στο ευρώ και της Γαλλίας στο ευρώ και της Ελλάδας φυσικά στο ευρώ. Επομένως αν καταρρεύσει η ευρωζώνη, όλα τα δάνειά τους θα μετατραπούν στα εθνικά νομίσματα (εκτός από της Ελλάδας που έχει προβλεφθεί να είναι σε ξένο συνάλλαγμα) και τρέχα γύρευε τι ζημιές πρέπει να γράψουν αν όλες οι χώρες αρχίσουν πάλι να κόβουν  χρήμα και να πληρώνουν τα δάνειά τους σε εθνικό νόμισμα. Αν λοιπόν καταρρεύσουν όλες οι ευρωπαϊκές τράπεζες ταυτόχρονα καταλαβαίνετε για τι πράγμα μιλάμε. Το 2008 θα ωχριά μπροστά στη κρίση αυτή. Και η Ελλάδα δεν μπορεί να χρησιμεύσει για δικαιολογία παρά για λίγες μέρες.