Για τον Ιούνιο ετοιμάζουν την επόμενη "ληστεία" οι τράπεζες στην Ευρώπη!

Για δεύτερη μέρα στη σειρά θα προσπαθήσουμε να ενημερώσουμε τους ακροατές μας για τα σχέδια της ΕΕ τα οποία θα συζητηθούν στην επόμενη σύνοδο κορυφής, τα οποία παραμένουν απόρρητα για τους πολίτες της Ευρώπης, άρα και της Ελλάδας ενόψει εκλογών. Δεν είναι τυχαίο, γιατί αλλιώς οι Έλληνες θα μπορούσαν να κάνουν πιο εύκολα και την επιλογή τους στην κάλπη.


Κατ αρχήν είναι δημοκρατικά απαράδεκτο και πέραν πάσης συμφωνίας και ευρωπαϊκής συνήθειας, να διαβουλεύονται για το μέλλον ολόκληρης της Ευρώπης οι Γερμανοί και οι Γάλλοι τραπεζίτες, κι αφού έχουν καταλήξει στο τι θέλουν, το λένε στην Μέρκελ και στον Ολάντ κι αυτοί μιλάνε εμπιστευτικά μόνον στους αρμόδιους κοινοτικούς αξιωματούχους και όχι στα όργανα. Μπαρόζο, Ρομπάϊ και Όλι Ρέν. Η δημοκρατική και νόμιμη διαδικασία είναι η Επιτροπή και η τρόϊκα της εξάμηνης προεδρίας δηλαδή η Δανία μαζί με την Κύπρο και την Πολωνία να φτιάχνουν τα σχέδια, στη συνέχεια με συνεχείς επαφές με όλες τις κυβερνήσεις να λάβουν υπόψιν τους τις ιδιαιτερότητες και τα συμφέροντα του κάθε κράτους μέλους και μετά να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις μέσα στα όργανα και τελικά στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Είναι εντελώς προκλητικό ότι αυτό το τελευταίο σχέδιο το έφτιαξαν οι τραπεζίτες, οι οποίοι το έδωσαν στον γαλλογερμανικό άξονα ο οποίος αποφάσισε ή θα αποφασίσει γιατί ακόμα διαφωνούν και μόλις συμφωνήσουν θα ενημερώσουν την Επιτροπή του Μπαρόζο και τον Ρομπάϊ κι αυτοί απλώς θα το κοινοποιήσουν στους άλλους ηγέτες της ΕΕ. Για τις τελικές υπογραφές και μόνον θα συγκληθεί το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες γιατί έχουν καταργηθεί και οι παλιές συνήθειες να συνεδριάζουν στο έδαφος της χώρας που ασκεί την εξάμηνη προεδρία πράγμα που υπενθύμιζε την ισοτιμία. Αυτό ξεχάστηκε.



Στην ουσία οι τράπεζες θέλουν να μην πέφτουν στον έλεγχο των κρατών ή πολύ περισσότερο μιάς ομοσπονδιακής πολιτικής εξουσίας εκλεγμένης από τους πολίτες, ούτε όταν χρεοκοπούν. Δηλαδή ούτε όταν αποδεικνύεται ότι έφαγαν τα λεφτά που τους είχαν καταθέσει οι πολίτες. Η μία ιδέα είναι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που χρεοκοπούν να γίνεται από τον EFSF και τον μόνιμο ESF. Και οι δύο μηχανισμοί δεν είναι όργανα ή οργανισμοί της ΕΕ, αλλά νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, ιδιώτης δηλαδή όπως είναι ο Σόρος, το οποίο δανείζεται από τράπεζες που δεν χρεοκόπησαν ακόμα. Αυτοί οι μη ελεγχόμενοι από την ΕΕ μηχανισμοί, αλλά από τους δανειστές δηλαδή από τις ίδιες τις ιδιωτικές τράπεζες θέλουν να αναδειχθούν με απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου πάνω από την ΕΕ και έξω από την ΕΕ, να εγγυώνται τις καταθέσεις, να ανακεφαλαιοποιούν τις τράπεζες όλης της Ευρώπης και μετά να τις μοιράζονται μεταξύ τους ή να τις εξαγοράζουν πανάκριβα αν το επιθυμούν τα εθνικά κράτη αν έχουν κεφάλαια, που δεν έχουν.

Πρόκειται περί κανονικής ληστείας δηλαδή η οποία μπορεί να νομιμοποιηθεί εκ των υστέρων με αποφάσεις των εθνικών κρατών τα οποία τώρα αγνοούνται όπως και το ευρωκοινοβούλιο. Αυτή τη στιγμή οι καταθέσεις στις Ιταλικές, ισπανικές Πορτογαλικές και Ιρλανδικές τράπεζες είναι 5,5 τρισεκατομμύρια ευρώ. Ποιος θα εγγυηθεί αυτές τις καταθέσεις; Ποιος είναι σε θέση, (όσο μεγάλη τράπεζα κι αν είναι) να πληρώσει αμέσως, σε πρώτη ζήτηση ένα τέτοιο ποσό; Κανείς! Το μετοχικό κεφάλαιο ακόμα και της ΕΚΤ είναι το μισό από τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία έχει αγοράσει από τη δευτερογενή αγορά. Δηλαδή θα χρεοκοπήσει και θα χρειαστεί ανακεφαλαιοποίηση αν η Ελλάδα δεν της τα πληρώσει καταγγέλοντας το μνημόνιο…

Τα εθνικά κράτη εγγυώνται όχι γιατί έχουν περισσότερα χρήματα, αλλά γιατί έχουν την εξουσία και κυριαρχία στο έδαφός τους, άρα αν χρειαστεί επιβάλουν περιορισμούς στις αναλήψεις, ή και κόβουν χρήμα, ή επιβάλουν την τάξη και όταν ομαλοποιηθεί η αγορά, αρκεί το 4% του ΑΕΠ (δηλαδή ένα μικρό ποσοστό των εσόδων τους) για να λειτουργήσουν πάλι κανονικά οι τράπεζες και να παραμένουν εγγυημένες οι καταθέσεις. Οι τραπεζίτες ζητούν δηλαδή την απορύθμιση των απορυθμίσεων, όταν λένε ότι εκείνες θα εγγυηθούν, τις καταθέσεις και θα ανακεφαλαιοποιούν τις χρεοκοπημένες. Με τι λεφτά αφού δεν έχουν τίποτα άλλο εκτός από τη φούσκα του εικονικού χρήματος;

Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι εμφανίζεται μια τράπεζα και λέει ότι εγώ έχω αυτή τη στιγμή 5,5 τρισεκατομμύρια ευρώ διαθέσιμα σε μετρητά, θα πρέπει να εξηγήσει που τα βρήκε και κατά πάσα πιθανότητα θα πάει στη φυλακή ο τραπεζίτης γιατί δεν είναι δυνατόν από νόμιμη δραστηριότητα να έβγαλε τόσα λεφτά καθώς θα έπρεπε να έχει πληρώσει στην εφορία της χώρας όπου εδρεύει άλλα τόσα στην εφορία. Δεν υπάρχει όμως τέτοιο εθνικό κράτος ούτε η Γερμανία που να εισέπραξε 5,5 τρισεκατομμύρια ευρώ από φόρους τραπεζών. Τι πουλάνε λοιπόν; Αέρα. Και ζητάνε να πάρουν και αμοιβή για τον αέρα τον κοπανιστό. Η ληστεία είναι απλή. Εμείς θα εγγυηθούμε όλα αυτά τα τρισεκατομμύρια που δεν έχουμε έναντι μικρής αμοιβής, όπως 0,1% το χρόνο. Αντί δηλαδή οι χώρες να φορολογήσουν τις τραπεζικές εργασίες, οι τραπεζίτες θα φορολογήσουν και μέσω των εθνικών κρατών θα υποχρεώσουν τους πολίτες να πληρώσουν! Γι αυτό δεν περισσεύουν χρήματα για κοινωνικό κράτος, ή για ευρωπαϊκή άμυνα και εξωτερική πολιτική, για παιδεία και για υγεία, έρευνα και ανάπτυξη, γιατί τους φόρους θέλουν να τους φάνε οι τραπεζίτες με τη δικαιολογία ότι εγγυώνται τις καταθέσεις, τις τράπεζες και μέσω αυτών τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας με τα λεφτά μας. Δεν έχει καμιά διαφορά από τις ληστείες αν διαβάσετε και την ανάλυση του Νόαμ Τσόμσκι είτε στα βιβλία του, είτε στην συνέντευξη που πρόσθεσα χθες στο μπλόγκ.

Το μέτωπο δεν είναι αρραγές φυσικά. Η Γερμανία είναι σε συνεχή αντιπαράθεση με μερικές τράπεζες γι αυτό και επέμενε στο ελληνικό PSI για να τις βάλει να πληρώσουν ένα πολύ μικρό ποσοστό. Οι αγγλοσαξωνικές δηλαδή κυρίως οι αμερικανικές τράπεζες (οι μεγαλύτερες φούσκες) δεν θέλουν να επιτρέψουν στη Γερμανία αυτό το παιχνίδι. Η Μέρκελ τους δίνει λοιπόν άλλες αντιπαροχές σε βάρος του ευρωπαϊκού Νότου με αντάλλαγμα να ελέγχει εκείνη το παιχνίδι. Απαγορεύει λοιπόν στον Ραχόϊ και στον Ολάντ να δανειστούν χωρίς μνημόνιο από τις τράπεζες δηλαδή από τον EFSF και τον ESF με τη δικαιολογία ότι αυτά τα λεφτά έχουν την εγγύηση της Γερμανίας, ενώ έχουν την εγγύηση όχι του κράτους αλλά της KfW που είναι κρατική τράπεζα και λειτουργεί ως ιδιωτική. Αν θέλεις τα λεφτά των τραπεζών, να ζητήσεις βοήθεια από εμάς τους δανειστές, να μας παραδώσεις την κυριαρχία της χώρας σου όπως η Ελλάδα για να μην μας φέρεις στο μέλλον εσύ ή ο διάδοχός σου αντιρρήσεις, και τότε μόνον θα σου δώσουμε τα λεφτά. Όταν εμείς θα αποφασίζουμε τις τιμές των ακινήτων στην Ισπανία, τους μισθούς και τις συντάξεις και το ασφαλιστικό σύστημα, δηλαδή και πότε θα παίρνουν σύνταξη οι Ισπανοί πολίτες. Όταν θα έχετε μειώσει το κράτος δηλαδή τις δαπάνες για υγεία, παιδεία, κοινωνική προστασία και πρόνοια, και θα μας πληρώνετε σε τόκους μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο για να κάνουμε εμείς επενδύσεις, δηλαδή να αγοράσουμε και την Ισπανία.

Τη στιγμή λοιπόν που στην Ελλάδα βγάζουν 4 ανακοινώσεις το κάθε κόμμα για το ντημπέϊτ τσίπρα Σαμαρά, δηλαδή μιλούν περί όνου σκιάς, δεν έχουν καιρό να μας πούν τη γνώμη τους για τη θέση της Ελλάδας.

Γιατί το κόμμα του μνημονίου, δεν μας λέει την αλήθεια για τις τράπεζες, αλλά ετοιμάζουν νέα απορύθμιση στα μουλωχτά;

Πάνω στην κρίση, αλλά στα μουλωχτά, οι τράπεζες προσπαθούν να καταφέρουν άλλο ένα ισχυρό χτύπημα στην ΕΕ και στα εθνικά κράτη που την απαρτίζουν. Να προχωρήσουν σε απώλεια κάθε ελέγχου πάνω στο τραπεζικό σύστημα από τα εθνικά κράτη, χωρίς να αντικατασταθεί από έναν ομοσπονδιακό έλεγχο. Να αυτονομηθούν ακόμα περισσότερο δηλαδή οι τράπεζες οι οποίες προκάλεσαν την κρίση με την απληστία τους και να κάνουν ακόμα περισσότερα προκαλώντας νέες κρίσεις, χρεοκοπίες κλπ. Νέα απορρύθμιση δηλαδή, ενώ έχει αποδειχθεί με πολύ πόνο για εκατομμύρια ανθρώπους ότι οι αγορές αδυνατούν να ρυθμίζονται μόνες τους, αλλά η απληστία τις κυβερνά.


Τι γίνεται τώρα; Τώρα ένα προνόμιο το οποίο έπρεπε να είναι συλλογικό μας προνόμιο, το νέμονται ιδιώτες. Ποιο είναι αυτό το προνόμιο; Είναι το γεγονός ότι τις αποταμιεύσεις μας που έχουμε καταθέσει στις τράπεζες, δεν τις χρειαζόμαστε όλοι ταυτόχρονα. Χρειαζόμαστε περίπου το 4% σε χαρτονόμισμα από το σύνολο των ετήσιων συναλλαγών μας. Το 96% το έχουμε στις τράπεζες. Αυτό λέγεται τραπεζική πίστη. Δηλαδή έχουμε εμπιστοσύνη στην τράπεζα, ότι όποτε κι αν χρειαστούμε τις καταθέσεις μας θα μας τις δώσει στο χέρι η τράπεζα. Σε έκτακτες καταστάσεις λοιπόν καμιά τράπεζα δεν μπορεί να ανταποκριθεί αν εμφανιστούν περισσότεροι καταθέτες από το σύνηθες, και ζητάνε τις καταθέσεις τους.



Αυτό οι τραπεζίτες το ονομάζουν Bank Run δηλαδή επιδρομή στην τράπεζα, ληστεία της τράπεζας λες και δεν είναι απόλυτα νόμιμος όποιος καταθέτης ζητάει τα λεφτά του και απαιτεί να είναι διαθέσιμα σε πρώτη ζήτηση. Καμία ιδιωτική τράπεζα όμως δεν εγγυάται τις καταθέσεις γιατί δεν τις έχει. Τις έχει δώσει και μάλιστα στο πολλαπλάσιο σε δάνεια και εισπράττει τόκους χωρίς να τους μοιράζεται με κανέναν. Το κάθε εθνικό κράτος εγγυάται τις καταθέσεις με την έννοια όχι ότι έχει λεφτά, και τα δίνει σε όποιον τα ζητάει, αλλά έχει την εξουσία στο έδαφός του να αλλάζει τους κανόνες να επιβάλει περιορισμούς αν χρειαστεί, στις αναλήψεις, ή να τυπώνει όσο χρήμα χρειάζεται η αγορά, και μετά από λίγες μέρες όταν επέρχεται ομαλοποίηση, πάλι χρειάζεται το 4% των συναλλαγών, οπότε το κάθε εθνικό κράτος επιτυχώς εγγυάται εδώ και τουλάχιστον 300 χρόνια τις καταθέσεις. Γι αυτό και αν μια τράπεζα καταρρεύσει και δεν διαθέτει τα απαραίτητα αποθεματικά ώστε να λειτουργεί με τους κανόνες που έχει θεσπίσει το κράτος και τα εθνικά κράτη παγκοσμίως, τότε η τράπεζα κρατικοποιείται με ελάχιστα χρήματα σε σύγκριση με τα δάνεια που έχει δώσει. Χρειάζεται περίπου το 1% των συνολικών χορηγήσεων. Γι αυτό και σε κάθε κρίση τα εθνικά κράτη μπορούν να φτιάξουν μια «κακή τράπεζα» μαζεύοντας όλες τις επισφάλειες και με ελάχιστα χρήματα να διαγράψει όλα τα δάνεια που δεν μπορεί να εισπράξει. Γιατί με το 1% που θα εισπράξει από ένα στα εκατό δάνεια κατά μέσο όρο, διαγράφει περίπου 100 φορές ονομαστικά δάνεια που δεν μπορούν να πληρωθούν. Αν η κάθε εμπορική ιδιωτική τράπεζα είχε διατηρήσει 10% αποθεματικά σε κάθε δάνειο που έχει δώσει, θα μπορούσε και η ίδια να διαγράψει το δάνειο χωρίς κίνδυνο κρατικοποίησης. Η κρατικοποίηση στην πραγματικότητα είναι απαλλαγή του τραπεζίτη από κάθε ευθύνη περαιτέρω, προστασία της περιουσίας του και ανάληψη της ευθύνης από το κράτος, δηλαδή από τους πολίτες που είναι οι ίδιοι οι καταθέτες στο σύνολό τους. Μόνον τη στιγμή της κρατικοποίησης δηλαδή οι πολίτες – καταθέτες απολαμβάνουν πλήρως του προνομίου τους να δανείζονται μεταξύ τους και να παίρνουν αυτοί που χρειάζονται χρήματα από αυτούς που τους περισσεύουν, πληρώνοντας έναν μικρό τόκο.



Η ρύθμιση αυτή της ΕΕ τι σημαίνει; Ότι αυτό το προνόμιο των πολιτών- καταθετών,, το οποίο τώρα διαχειρίζεται το κράτος, για λογαριασμό τους, θα φύγει από τον έλεγχό τους και δεν θα ανατεθεί σε μια ευρωπαϊκή ομοσπονδιακή εξουσία που θα εκλέγεται από τους πολίτες καταθέτες της Ευρώπης, (όπως π.χ. στις ΗΠΑ) μέσω μια ομοσπονδιακής εξουσίας (γιατί δεν υπάρχει τέτοια ομοσπονδία στην Ευρώπη) αλλά θα το ελέγχουν μόνοι τους οι τραπεζίτες ως υπερκυβέρνηση, μέσω άλλων μεγαλύτερων τραπεζών και μέσω της ΕΚΤ που είναι επίσης μια ιδιωτική τράπεζα, ανεξάρτητη από κάθε κοινοτικό όργανο, στην οποία έχει ανατεθεί από τα ευρωπαϊκά κράτη η εξουσία να κόβει χρήμα αντί για τις εθνικές κεντρικές τράπεζες που είναι επίσης ιδιωτικές. Η ΕΚΤ έχει επίσης παραιτηθεί του δικαιώματός της να κόβει χρήμα για να εξυπηρετεί τα κράτη και το έχει αναθέσει αποκλειστικά με τη συνθήκη του Μάαστριχτ στις ιδιωτικές εμπορικές τράπεζες, οι οποίες χρεώνουν μεγαλύτερα επιτόκια απλώς επειδή είναι κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Η συνθήκη του Μάαστριχτ επειδή υποτίθεται ότι δεν μπορεί να δίνει εντολές στην ΕΚΤ, ενώ σαφώς και μπορεί ακόμα και να την διαλύσει αν θέλει, δίνει την εντολή στα εθνικά κράτη, να μην δανείζονται απευθείας από την ΕΚΤ με 1% αλλά από τις ιδιωτικές τράπεζες με 5% ενώ οι εμπορικές τράπεζες δανείζονται με 1% από την ΕΚΤ και κρατούν τη διαφορά. Η ΕΚΤ επίσης δεν έχει λεφτά. Να φανταστείτε ότι το μετοχικό της κεφάλαιο είναι μικρότερο από τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία έχει φορτωθεί από τη δευτερογενή αγορά και είναι τώρα περίπου 40 -45 δισεκατομμύρια ευρώ. (Τα οποία αγόρασε και απάλλαξε από το κούρεμα κυρίως από γαλλικές και από γερμανικές τράπεζες).

Τώρα λοιπόν αυτοί οι ιδιώτες τραπεζίτες στο σύνολό τους θέλουν να είναι εντελώς ανεξέλεγκτοι από κάθε πολιτική εξουσία στην Ευρώπη, και να μην έχουν κανένα κανόνα λειτουργίας και ελέγχου που θα τίθεται από τα εθνικά κράτη και οπωσδήποτε όχι από τα μικρά κράτη. Τα μεγάλα κράτη και κυρίως η Γερμανία φυσικά διατηρούν έλεγχο και επιρροή γιατί οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες εδρεύουν στη Γερμανία και επομένως πάντοτε μπορούν να πιεστούν ή να εκβιαστούν έστω κι αν δεν το κάνει η Μέρκελ γιατί είναι πελάτης τους και υπηρέτης τους. Το είδαμε αυτό και στο PSI όπου μέσω της Ντόϊτσε Μπάνκ επηρέασε όλες τις ιδιωτικές τράπεζες να δεχθούν εθελοντικά το κούρεμα που έφτασε στο 53,5% σε όσα τους είχαν απομείνει. Τελικά κουρεύτηκαν λιγότερα από 29 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα υπόλοιπα ήταν ελληνικών τραπεζών και των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων και των μικροκαταθετών.

Αντί δηλαδή να περιοριστεί η απληστία των τραπεζιτών, βρήκαν ευκαιρία τώρα να επεκτείνουν την ασυδοσία τους. Δεν πρέπει να τους το επιτρέψει η Ευρώπη και φυσικά ούτε η Ελλάδα. Γιατί χρειάζεται ομοφωνία και γι αυτό. Γι αυτό πρέπει να έχουμε τα πλήρη μας δικαιώματα ως πλήρες μέλος της ΕΕ ώστε να μην επιβάλλονται κανόνες που μας οδηγούν στη χρεοκοπία και την ΕΕ να είναι Ένωση τραπεζών. Να είναι η ΕΕ ένωση των πολιτών και των κρατών όπως ήταν ως τώρα και όπως ξεκίνησε. Το σωστό λοιπόν είναι για την Ευρώπη, η πολιτική της ένωση σε ομοσπονδία δημοκρατική με εκλεγμένα όργανα που θα ελέγχονται από τους πολίτες, με ομοσπονδιακό προϋπολογισμό που θα εγγυάται τις ίδιες δαπάνες για παιδεία, υγεία και κοινωνική προστασία για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες το ίδιο, ανεξαρτήτως αν ζούν στη Γερμανία ή στη Βουλγαρία, και ολόκληρο το ευρωπαϊκό χρέος και τα τρισεκατομμύρια της Γερμανίας και τα δισεκατομμύρια της Ελλάδας να πληρωθούν από την ομοσπονδία μέσω ενιαίου ομοσπονδιακού φόρου όπως ο ΦΠΑ τον οποίο θα πληρώνουν όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες εξίσου. Συνταγματική Ομοσπονδία.



Ποιο ελληνικό κόμμα είπε καθαρά τη θέση του; Κανένα. Γιατί; Γιατί θέλει λευκή επιταγή για να κάνει μετά τις εκλογές τη δουλειά των τραπεζιτών χωρίς να μπορούμε μετά τις εκλογές να τους εμποδίσουμε. Κανονικά για τη συνθήκη που θα αναθεωρεί την ιδρυτική συνθήκη του Μάαστριχτ θα πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, όπως έγινε πριν από 20 χρόνια σε πολλές χώρες. Και μάλιστα πρέπει να είναι πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές και με την εκλογή των οργάνων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης που θα ελέγχει τις τράπεζες. Είτε άμεσα είτε έστω μέσω του ευρωκοινοβουλίου. Το κόμμα του μνημονίου πάντως δεν λέει κουβέντα όπως και τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχονται από τις τράπεζες.