Να πώ μια κουβέντα για την Ολυμπιακή Αεροπορία, ή Ολυμπιακές αερογραμμές ή όπως και αν ονομαστούν. Εμείς ξέρουμε ότι είναι η αεροπορική εταιρία που έχει δεθεί με την Ελλάδα και με τον τουρισμό της. Αν δεν είχε τον τουρισμό δεν χρειαζόταν μια Ολυμπιακή Αεροπορία. Το δημόσιο όμως δεν μπορεί να διοικήσει μια τέτοια εταιρία γιατί την γεμίζει με ρουσφέτια και δεν είναι διεθνώς ανταγωνιστική. Ενώ όπως ακριβώς είμαστε υπερδύναμη στον τουρισμό, έτσι μπορούμε και στις αερομεταφορές και γενικά στις μεταφορές όπως αποδεικνύει και η ναυτιλία.
Εκείνο που δεν κατάλαβα, είναι το εξής: Η AEGEAN αποκλείστηκε και σωστά γιατί θα ήταν σαν να δημιουργεί το κράτος μονοπώλιο. Επίσης είναι αλήθεια ότι η Ολυμπιακή Αεροπορία με το σωστό μάνατζμεντ, μπορεί να είναι δεκαπλάσια σε μέγεθος από την Ετζίαν. Για ποιο λ΄’ογο όμως δεν προβλέφθηκε αυτό στη συμφωνία με την οποία η κυβέρνηση της ΝΔ ξεφορτώθηκε την Ολυμπιακή και ένιωσε ανακούφιση; Η Ετζίαν ήδη προσέφερε μεγαλύτερο ποσό για να αγοράσει το πτητικό έργο της Ολυμπιακής. Η Μίγκ μπορεί μετά από 12 μήνες να πουλήσει ότι θέλει σε όποιον θέλει. Τι την εμποδίζει λοιπόν να πουλήσει ένα κομμάτι του πτητικού έργου στον ανταγωνιστή της έναντι του μεγαλύτερου τιμήματος; Δεν υπάρχει καμιά απόφαση της Επιτροπής ανταγωνισμού που να το απαγορεύει. Ενώ αν είχε φροντίσει η κυβέρνηση να εκδοθεί τώρα, θα ήταν και για το μέλλον δεσμευτική.
Αυτή η κυβέρνηση δηλαδή το έχει σε κακό να κάνει μια δουλειά σωστά και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να γίνει η δουλειά σωστά. Πάλι προβλήματα θα έχουμε στο μέλλον με την Ολυμπιακή, και θα φταίει η σημερινή κυβέρνηση που δεν φρόντισε να κλείσει τα παράθυρα σε κερδοσκοπικές κινήσεις και να αφήσει ανοιχτό μόνο το παράθυρο της κερδοφορίας από την ανταγωνιστική λειτουργία. Δεν είναι όλες οι δουλειές για επενδυτές. Υπάρχουν δουλειές που μόνον οι κατάλληλοι επιχειρηματίες μπορούν να κάνουν. Δεν κάνουν τις δουλειές τα λεφτά, αλλά η εργασία.
Συναίνεση χωρίς σχέδιο είναι λευκή επιταγή είπε ο Παπανδρέου και έχει δίκιο. Αυτό το τόσο αυτονόητο προσπαθούμε να πούμε κι εμείς όσο πιο έντονα γίνεται τους τελευταίους μήνες και θυμώνουν στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Χωρίς ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα, η ψήφος σε κάθε κόμμα, άρα και στο ΠΑΣΟΚ είναι λευκή επιταγή. Το ίδιο ισχύει και για τον ΣΥΝ. Πρέπει οι ψηφοφόροι του να γνωρίζουν ακριβώς τι λέει για τη χώρα και τι υπόσχεται να κάνει γι αυτό. Ενδιαφέρεται μόνο για συνδικαλιστικού επιπέδου διεκδικήσεις, ή ενδιαφέρεται και για τη διακυβέρνηση της χώρας; Και αν ισχύει το δεύτερο που θα γίνει μέσα από συνεργασίας, τότε πρέπει και ο ΣΥΝ να έχει ένα αναλυτικό και όχι μίνιμουμ πρόγραμμα που να απαντά με καλύτερο τρόπο στα προβλήματα της χώρας πρώτα-πρώτα και μετά φυσικά να ενσωματώνει και τις ιδεολογικές αρχές του σοσιαλισμού που πρεσβεύει ο ΣΥΝ.
Δεν είναι εύκολη δουλειά με την έννοια ότι δεν την έχουν ξανακάνει, αλλά είναι εύκολη δουλειά με την έννοια ότι είναι προαπαιτούμενο. Ότι ισχύει για τη ΝΔ και για το ΠΑΣΟΚ ισχύει και για τον ΣΥΝ. Χωρίς πρόγραμμα που να περιλαμβάνει φυσικά και τη συνεργασία, είναι σαν να ζητάει λευκή επιταγή. Ο ΣΥΝ άφησε τους πολίτες να εννοήσουν ότι επιθυμεί να είναι μέρος της εναλλακτικής λύσης για τη διακυβέρνηση της χώρας. Αν θέλει να το αποκλείσει όπως και το ΚΚΕ, είναι στο χέρι του.
Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο ΠΑΣΟΚ για να τονίσω ότι έχει δίκιο ο Παπανδρέου όταν λέει ότι δεν δίνει ο λαός λευκή επιταγή. Σε κανέναν. Ούτε στο ΠΑΣΟΚ. Γι αυτό και θα κάνουν χάρη στον εαυτό τους να ξεκαθαρίσουν από τώρα μερικά πράγματα και κυρίως όσον αφορά το αναπτυξιακό σχέδιο για τη χώρα. Και είναι οι πολιτικές αποφάσεις που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στα κόμματα. Όχι το τεχνοκρατικό μέτρημα των ελλειμμάτων και των φόρων. Αυτά είναι λογιστική όχι πολιτική…
