Οι τραπεζίτες παίρνουν την πραγματική εξουσία από τους πολιτικούς

Το σχέδιο να αναθέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση κεντρικό ρόλο στην εποπτεία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος στην ΕΚΤ είναι η απορύθμιση των απορυθμίσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά κανείς δεν το αναγνωρίζει έτσι όπως είναι. Πουθενά στον κόσμο, οι τράπεζες δεν κατάφεραν να σφετεριστούν την πολιτική εξουσία να επιβάλουν φόρους στους πολίτες καμιάς χώρας, αυτοκρατορίας ή εθνικού κράτους, αλλά φιλοδοξούν να το καταφέρουν στην Ευρώπη και είναι πολύ κοντά στην επίτευξη του στόχου τους. Αν υλοποιηθεί το σχέδιο του Μπαρόζο, μια χούφτα τραπεζίτες θα ελέγχουν περίπου 6.000 τράπεζες στην Ευρώπη, από τις οποίες η μία στις τρείς είναι γερμανικές. Στο άμεσο μέλλον, η μία στις δύο θα είναι γερμανικές, καθώς οι υπόλοιπες θα οδηγηθούν στο κλείσιμο και στη συγχώνευση μαζί τους. 

Τα κανόνισαν με τις τράπεζες, θα ενημερώσουν και το Υπουργικό Συμβούλιο!!!

Εντάξει έχουν τακτοποιηθεί στο παρασκήνιο όλες οι λεπτομέρειες χωρίς κανείς να μάθει ακριβώς τι έγινε. Με την παρασκηνιακή δραστηριότητα του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, χωρίς καμιά ανακοίνωση, λύθηκε το πρόβλημα και του πώς θα γίνει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών χωρίς να χάσουν οι σημερινοί διαχειριστές τη διοίκηση, αλλά να πάρουν τα κεφάλαια των φορολογουμένων με τρόπους που δεν έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή, όπως και το θέμα που απείλησε για λίγες μέρες με αναβολή τις εκλογές, δηλαδή το ομόλογο της 15ης Μαίου το οποίο διέπεται από αγγλικό δίκαιο και απειλούσε το PSI, απειλούσε με ενεργοποίηση τα CDS και απειλούσε να επιστρέψει η Ελλάδα σε κατάσταση Χρεοκοπίας στις 15 Μαίου, δηλαδή πριν ορκιστεί ο επόμενος πρωθυπουργός. Άγνωστο τι γίνεται με το ομόλογο της 15ης Ιουνίου. Μπορεί να το κρατάνε για να εκβιάσουν τον επόμενο πρωθυπουργό.
Λοιπόν ένα - ένα: Αγοράστηκε από κάποιον, δεν ξέρουμε από ποιόν αυτό το ομόλογο και ανακοινώθηκε ήδη ως κουρεμένο. Μπορεί κάποιος πολύ ισχυρός πλανητάρχης τους έτριξε τα δόντια και φοβηθήκανε (πράγμα απίθανο) ή μπορεί να αγοράστηκε στο 100% της ονομαστικής του αξίας από την εθνική τράπεζα επικεφαλής σχήματος και άλλων ελληνικών τραπεζών. Αυτό συνάγεται και από το έκτακτο ραντεβού που είχαν πάλι χωρίς ανακοίνωση ο κ. Παπαδήμος, με τον κ. Ράπανο και τον κ. Ταμβακάκη της Εθνικής. Αυτό σημαίνει ότι οι προηγούμενοι κάτοχοι βγάλανε καλά λεφτά, αλλά ούτε αυτοί έχει ανακοινωθεί ποιοι είναι. Πάντως δεν κινδυνεύει η χώρα άρα και το τραπεζικό σύστημα με χρεοκοπία στις 15 Μαίου. Ο ΟΔΗΧ ανακοίνωσε το ομόλογο ως ήδη κουρεμένο, μαζί με 11 σειρές ομολόγων υπό αγγλικό δίκαιο. Στις 18-20 Απριλίου θα μάθουμε τι γίνεται και με τις λίγες απομένουσες σειρές ομολόγων υπό ξένο δίκαιο.
Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έχει κλείσει, αλλά τις αποφάσεις θα λάβει αύριο το Υπουργικό Συμβούλιο, ώστε με τη σύμπτωση της διάλυσης της Βουλής σήμερα το βράδυ, να μην μπορεί να διαμαρτυρηθεί κανείς, άλλωστε ποιος θα ασχολείται με αυτό το θέμα, αφού όλα θα κριθούν στις κάλπες. Αντί λοιπόν για κοινές μετοχές, έστω και χωρίς ψήφο για τη διοίκηση, θα πάρουν περίπου 40 δισεκατομμύρια ευρώ με τη μορφή μετατρέψιμων ομολόγων, τα οποία όμως δεν έχουν το σύνηθες υψηλό επιτόκιο. Αυτά τα ομόλογα έχουν υψηλό επιτόκιο, το θυμόσαστε ίσως και από το επιτόκιο 10% που είχε επιβάλει το Κατάρ προς την Άλφα Μπάνκ, γιατί υποτίθεται ότι προέρχονται από την ελεύθερη ιδιωτική αγορά. Δεν θα έχουν υψηλό επιτόκιο αυτά, αλλά χαμηλό, δεν ξέρουμε πόσο. Τουλάχιστον τα 15 από τα 40 θα είναι τέτοιας μορφής. Από τα υπόλοιπα 25 δις το 10% θα είναι μετοχές με πλήρη δικαιώματα που θα πρέπει να αγοράσουν οι παλαιοί μέτοχοι αν το επιθυμούν. Δηλαδή συνολικά πρέπει να βάλουν 2,5 δισεκατομμύρια για να κρατήσουν τις τράπεζες. Τα απομένοντα 22,5 δισεκατομμύρια ευρώ θα είναι μετοχές του κράτους χωρίς δικαίωμα διοίκησης, οι οποίες δεν θα παραμείνουν ούτε στιγμή στο κράτος, αλλά θα πάνε στο ταμείο εκποίησης κρατικής περιουσίας. Στην περίπτωση τώρα που οι παλαιοί μέτοχοι που ελέγχουν τη διοίκηση δεν καταφέρουν να βάλουν ούτε αυτό το ελάχιστο ποσό που είναι 2,5 ίσως και λίγο παραπάνω, τότε μόνον το κράτος θα μπορεί να ασκεί διοίκηση. Αλλά επειδή αυτό το κουστούμι που θα αποφασίσει αύριο το Υπουργικό Συμβούλιο έχει κοπεί με βάση τα μέτρα και τις δυνατότητες των διοικήσεων, είναι μάλλον βέβαιο ότι θα ισχύσει όπως θα αποφασιστεί. Άλλωστε ποιος επιχειρηματίας δεν θα δεχόταν να πάρει 40 δις βάζοντας από την τσέπη του 2,5 και για τα υπόλοιπα ελπίζει ότι θα τα βγάλει η ίδια η τράπεζα δουλεύοντας με τα κέρδη της τα οποία έχει εξασφαλιστεί με τις φοροαπαλλαγές που ήδη ψηφίστηκαν ότι θα είναι τεράστια. Ήδη θα προσέξατε κέρδη των τραπεζών στο χρηματιστήριο ύψους 21% γιατί έχουν διαρρεύσει αυτές οι αποφάσεις για τις οποίες θα ενημερωθεί με καθυστέρηση 2 ημερών και το Υπουργικό Συμβούλιο.

Αυτά είναι τα γεγονότα χωρίς σχόλια. Δεν βλέπω όμως και κανένα κόμμα πρόθυμο να σχολιάσει τέτοια θέματα ούτε της Δεξιάς ούτε του μνημονίου, ενώ προφανώς της Αριστεράς και του αντιμνημονίου ή δεν τα γνωρίζουν ή περιμένουν τις επίσημες ανακοινώσεις για να βγάλουν μια τυπική ανακοίνωση. Κατά τα άλλα δεν έχει διάθεση κανείς να ασχοληθεί σοβαρά με την ανεργία ιδίως των νέων η οποία στην Ελλάδα και στην Ισπανία είναι 50% και αυτό συνδέεται άμεσα με το ευρώ και με τις συγκεκριμένες προσπάθειες σταθερότητας. Κάποτε, το 1961 είχε διατυπωθεί η άποψη ότι δεν χρειάζεται να συμπίπτουν τα εθνικά σύνορα με τα σύνορα μιάς νομισματικής Ένωσης, αρκεί να υπήρχε μεγάλη κινητικότητα των εργαζομένων. Και από τότε άρχισαν να ονειρεύονται ένα κοινό νόμισμα στην ΕΟΚ, με ταυτόχρονη απελευθέρωση της διακίνησης των εργαζομένων στο εσωτερικό της. Αυτό που είπε πρόσφατα και ο Μόντι και η Μέρκελ, ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να μάθουν να δουλεύουν 2-3 χρόνια στην Ιταλία, 2-3 χρόνια στην Ελλάδα, 2-3 χρόνια σε άλλες χώρες όπως η Ρουμανία ή η Βουλγαρία, και μετά να παίρνουν μια ενιαία σύνταξη που θα βγαίνει από το άθροισμα αυτών των ασφαλειών. Στην πράξη όμως βλέπουμε ότι όταν έχουμε 50% ανεργία των νέων στην Ελλάδα και στην Ισπανία ενώ είναι 7% στη Γερμανία, δεν φεύγουν όλοι από την Ελλάδα να πάνε να δουλέψουν στη Γερμανία, αλλά οι μεν Πορτογάλοι φεύγουν για τη Βραζιλία ή το Μακάο, οι Ισπανοί για τη Λατινική Αμερική, οι Ιρλανδοί για την Αυστραλία, τον Καναδά, ή τις ΗΠΑ και οι Έλληνες πάνε όπου υπάρχουν μετανάστες προηγούμενων γενεών, δηλαδή Κύπρο, λίγοι, Αυστραλία, Γερμανία και λίγοι στις ΗΠΑ. Δηλαδή η ελεύθερη διακίνηση εργαζομένων στην πράξη δεν ισχύει, αλλά πηγαίνουν με κριτήριο μάλλον τη γλώσσα. Κανένας όμως δεν πήρε νόμπελ γιατί κανένας δεν έγραψε τέτοιο πράγμα επειδή ήταν γνωστό εδώ και αιώνες.
Κανένας λοιπόν δεν συζητάει για το ευρώ, ενώ όλη η Ευρώπη πλέον το συζητάει και επομένως όλοι ζητάνε λευκή επιταγή. Κανείς δεν λέει ποια Ευρώπη θέλουμε και ποια έχουμε ήδη αποφασίσει. Αλλά λένε ότι το ευρώ είναι της Γερμανίας και για να μας θέλουν μέσα, πρέπει να συμφωνούμε με τη Γερμανία. Και επιπλέον λένε ότι δεν έχουμε ακούσει άλλη ιδέα, ενώ είναι ακριβώς η δική τους δουλειά να διατυπώσουν όχι απλώς ιδέα, αλλά σχέδιο το οποίο δεσμεύονται ότι θα ακολουθήσουν. Καλλιγραφίες….

Όλη η Ευρώπη, εκτός από την Ελλάδα, συζητάει για την διάλυση της Ευρωζώνης.

Τις τελευταίες εβδομάδες, έχουν πληθύνει στον ξένο Τύπο τα δημοσιεύματα και οι μελέτες, από νομικούς, ή από οικονομολόγους για το θέμα του ευρώ και πως θα μπορούσε να βγει από το ευρώ μία χώρα. Η Ελλάδα χρησιμοποιείται φυσικά ως παράδειγμα χώρας που ίσως αποφασίσει να βγει από το ευρώ εφόσον δεν μπορεί να επιβιώσει εντός. Αλλά το ενδιαφέρον αυτή τη φορά δεν είναι για την Ελλάδα αλλά για μια σειρά χώρες που ίσως αντιμετωπίσουν αυτό το ενδεχόμενο συντεταγμένα γιατί αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να εφαρμοστεί για μία μόνο χώρα.

Στην Ελλάδα μπορεί το θέμα αυτό να είναι ταμπού, αλλά αυτό δεν βοηθάει τη χώρα μας να καταστρώσει τη στρατηγική της και κυρίως δεν βοηθάει τους πολίτες να δώσουν εγκαίρως και αφού ενημερωθούν έγκυρα, την δέουσα λαϊκή εντολή. Τέλος πάντων με το ζόρι δεν μπορείς να επιβάλεις στα κόμματα να ρωτήσουν το λαό, αλλά οι πολίτες ήδη ενημερώνονται κάθε μέρα κυρίως οι 2.500.000 χρήστες του ίντερνετ και κυρίως του φέης μπουκ. Απλώς οι πολιτικοί δεν παίρνουν χαμπάρι ότι πλέον τα κανάλια χρησιμοποιούνται εντελώς συμπληρωματικά και όχι για ενημέρωση σε βάθος. Μόνο για υπενθύμιση. Το βλέπω άλλωστε κι εγώ κι έχω εντυπωσιαστεί από το γεγονός ότι ακριβώς στις 8 υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν το Σάνι τσάνελ την ίδια στιγμή με όλα τα μεγάλα κανάλια. Προφανώς δηλαδή είναι λίγοι, αλλά πάνω στο ζάπινγκ μας βρίσκουν εμάς και μένουν γιατί ακούνε κάτι ενδιαφέρον που δεν το ακούν ούτε σε εκπομπές λόγου σαν του Πρετεντέρη για παράδειγμα.

Η επιτροπή του οικονομικού βραβείου Γουόλφον, λοιπόν έθεσε ένα ερώτημα: «Αν κάποια κράτη μέλη εγκαταλείψουν την οικονομική και νομισματική ένωση, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης των συναφών οικονομικών διαδικασιών ώστε να έχουμε το πιο υγιές υπόβαθρο για τη μελλοντική ανάπτυξη κι ευημερία;».
Αμέσως λοιπόν δημοσιεύθηκαν απόψεις κυρίως από νομικούς συνταγματολόγους και πολιτικά στελέχη με εποπτική εικόνα του προβλήματος και επεσήμαναν ότι το ερώτημα έχει άρρητες προϋποθέσεις οι οποίες δεν ισχύουν και επομένως παρέλκει η όποια απάντηση οικονομολόγων ή υπουργών Οικονομικών.
Για παράδειγμα: Τι θα γινόταν αν ένα Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δηλαδή το ανώτατο πολιτικό όργανο όπου συμμετέχουν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, αποφάσιζε ομόφωνα να επιτρέψει σε ένα μέλος να αποχωρήσει από το ευρώ, παραμένοντας στην ΕΕ; Αυτό παραβιάζει το νόμο, αλλά εάν όλοι ταυτόχρονα παραβιάσουν το νόμο δεν ασκείται καμιά δίωξη εναντίον κανενός. Για παράδειγμα υπάρχει η ρήτρα μη διάσωσης, αλλά διασώζονται χώρες και δεν εφαρμόζεται απλώς η ευρωπαϊκή απαγόρευση. Διαπιστώνουν λοιπόν ότι αυτό απλώς δεν γίνεται. Αν παρέμενε δηλαδή μέλος της ΕΕ θα εξακολουθούσε να ισχύει η ευρωπαϊκή νομοθεσία. Αν εγκατέλειπε το ευρώ μόνον στις εσωτερικές υποθέσεις, στο εσωτερικό της χώρας, αλλά το κρατούσε για όλες τις συμβάσεις στο εξωτερικό, αυτή η πράξη θα συνιστούσε την πιο σοβαρή παράβαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, δηλαδή τη διάκριση λόγω ιθαγένειας, όπου στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της ΕΕ. Επομένως ο κάθε πολίτης θα στρεφόταν και εναντίον της κυβέρνησής του που συμφώνησε και εναντίον όλων των άλλων κυβερνήσεων που συμφώνησαν και θα ζητούσε την αποζημίωσή του με πολύ στερεή νομική βάση. Με βάση όμως τις ευρωπαϊκές συνθήκες, το ευρώ θα εξακολουθήσει να είναι το νόμισμα της αποχωρούσαν χώρας, δηλαδή θα αμφισβητηθούν όλες οι συμβάσεις. Με λίγα λόγια η υπόθεση των οικονομολόγων του οικονομικού βραβείου Γουόλφσον, είναι ο απόλυτος νομικός εφιάλτης.
Μπορεί όμως επίσης ο καθένας να φανταστεί τις τεράστιες γεωπολιτικές επιπτώσεις μιάς διάρρηξης της ευρωζώνης και μάλιστα με απόφαση του Συμβουλίου Κορυφής. Αυτός είναι ο απόλυτος πολιτικός εφιάλτης και τίθεται πάλι από το ερώτημα του οικονομικού βραβείου Γουόλφσον. Μπορούμε επίσης να φανταστούμε μια ευρωζώνη έτσι όπως είναι δηλαδή με όλους σχεδόν, απογοητευμένους. Εκείνο που κανένας δεν μπορεί να φανταστεί είναι η διαπραγμάτευση της εθελοντικής εξόδου μιάς χώρας, δηλαδή αυτό που θα ήθελε να ερευνήσει η επιτροπή του βραβείου Γουόλφσον. Το γεγονός ότι δεν μπορούν να μελετηθούν οι μακροοικονομικές επιπτώσεις μιάς εθελοντικής αποχώρησης από το ευρώ, δείχνει ότι οι νέες συνθήκες οι οποίες προτάθηκαν από τη Γερμανία και έχουν ήδη εγκριθεί, κατ αρχήν, δεν έχουν πίσω τους οικονομική τεκμηρίωση για τις επιπτώσεις. Αυτό που έθεσε και ήθελε να μελετήσει το βραβείο Γουόλφσον για να καλύψει το κενό. Είναι μια πολιτική απόφαση, η οποία δεν λαμβάνει υπόψιν της τις οικονομικές επιπτώσεις.

Αυτή είναι μια συζήτηση που γίνεται σήμερα από όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ασφαλώς θα έπρεπε να συμμετάσχουν και να πούν τη γνώμη τους και οι Έλληνες πολιτικοί στους πολίτες. Δεν το κάνουν γιατί δεν έχουν κομματική γραμμή γι αυτό και θα περιοριστούν να λένε ότι επιθυμία μας και στρατηγική μας επιλογή είναι το ευρώ. Και θα φαινόταν σε όλους ότι δεν υπάρχει μελέτη, έρευνα και τεκμηρίωση αυτής της απόφασης για τις οικονομικές επιπτώσεις, στις χώρες του Νότου. Δηλαδή όχι μόνον δεν υπάρχει μελέτη εδώ και 12 χρόνια, αλλά παριστάνουμε και τους έκπληκτους που υπάρχει κρίση χρέους.

Επίσης ως μια λεπτομέρεια του μεγάλου πίνακα, κάνουμε τους έκπληκτους επειδή η Ισπανία προχθές δανείστηκε με 5,7% με το ζόρι τα 2,6 δισεκατομμύρια ευρώ που ζήτησε από τις αγορές δηλαδή μια ολόκληρη μονάδα παραπάνω σε σύγκριση με τον περασμένο μήνα. Εννοείται ότι το μεγαλύτερο μέρος των ισπανικών ομολόγων τα αγοράζουν ισπανικές τράπεζες με τη ρευστότητα που τους έχει δώσει η ΕΚΤ, άρα οι ισπανικές τράπεζες ταυτίζουν την τύχη τους με την κυβέρνηση της Ισπανίας. Αλλά και η ΕΚΤ έχει ταυτίσει την τύχη της με την κυβέρνηση της Ισπανίας γιατί το 47% των χρημάτων της έχει πάει σε ισπανικές τράπεζες. Με άλλα λόγια δεν είναι χωρίς λόγο που γίνονται τώρα διεθνώς αυτές οι συζητήσεις. Γιατί αν καταφύγει η Ισπανία στον μηχανισμό διάσωσης λόγω της ανόδου των επιτοκίων, τότε και η ΕΚΤ έχει πρόβλημα, δηλαδή ολόκληρη η ευρωζώνη. Ποια είναι η θέση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων για το θέμα αυτό; Δεν θα συνηγορήσουμε σε ενιαία αντιμετώπιση του ίδιου θέματος; Δεν θα συμπαρασταθούμε στην Ισπανία με τον τρόπο που συμφέρει κι εμάς δηλαδή με διαγραφή μέρους του χρέους της Ισπανίας το οποίο κατέχει η ΕΚΤ; Κι επειδή τα μεγέθη είναι μεγάλα πρέπει και να κόψει χρήμα η ΕΚΤ και το κριτήριο να μην είναι ο πληθωρισμός, αλλά η καταπολέμηση της ανεργίας.
Αντί γι αυτό, σηζητάμε περιθωριακά θέματα, όπως ποια είναι η γνώμη της Κριστίν Λαγκάρντ για τα αντιμνημονιακά κόμματα τα οποία θεωρεί περιθωριακά σε σύγκριση με τη ΝΔ και με το ΠΑΣΟΚ τα οποία θεωρεί υπεύθυνα. Ή αν θα είναι υποψήφιος ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ή αν θύμωσε ο Βενιζέλος με τον Ραγκούση επειδή δημοσίως διαφώνησε με τη χρηματοδότηση των κομμάτων, ενώ έχει πολιτική ευθύνη.

Το φάντασμα της Ελλάδας πλανιέται πάνω από την Ευρώπη!

Ολόκληρη η Ευρώπη, είναι πλέον τρομοκρατημένη από το φάντασμα της Ελλάδας. Πρωθυπουργοί μεγάλων χωρών όπως η Ιταλία το δηλώνουν απερίφραστα και προειδοποιούν και τους πολίτες τους αλλά και την Μέρκελ που επέβαλε αυτή την πολιτική ότι αν δεν πετύχουν τους στόχους τους θα καταλήξουν όπως η Ελλάδα. Αυτό τρομοκρατεί και τους πολίτες και την Μέρκελ. Για τον Σαρκοζύ δεν το συζητάμε είναι ήδη τρομοκρατημένος. Μόνο στην προεκλογική Ελλάδα οι αρχηγοί του μνημονιακού κόμματος επιμένουν ότι όλα πάνε καλά. Αν πιστέψουμε την επίσημη προπαγάνδα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, γιατί ανεπίσημα κι εκείνοι δεν πιστεύουν αυτά που λένε, η Ελλάδα θα μπορέσει να εφαρμόσει το ανεφάρμοστο πρόγραμμα, το οποίο αν εφαρμοζόταν δεν πετυχαίνει τους στόχους του όπως διαπιστώνει και ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος μιλώντας στον ξένο Τύπο για να μην χάσει τη σοβαρότητά του ως ελεύθερος επαγγελματίας κεντρικός τραπεζίτης.
Κι ενώ το πρόγραμμα του μνημονίου δεν βγαίνει ούτε στα χαρτιά, οι δύο ηγέτες του μνημονιακού κόμματος ισχυρίζονται ότι καταλήγει με την Ελλάδα εντός του ευρώ, ενώ όλοι οι άλλοι ευρωπαίοι συζητάνε το δεύτερο σχέδιο με την έξοδο πολλών χωρών με πρώτη την Ελλάδα από το ευρώ. Ακόμα και ο Γιούνκερ δηλώνει ότι έχει δώσει μάχες για να μην συζητηθεί επίσημα το θέμα της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ στο Γιούρογκρουπ όπου προεδρεύει. Έτσι το θέμα συζητιέται στις Βρυξέλλες από την κομισιόν και στη Φρανκφούρτη από τους τραπεζίτες. Και από το σύνολο του ξένου Τύπου φυσικά.
Είναι δημιουργική αυτή η τυφλότητα στην Ελλάδα; Είναι ρεαλιστική αυτή η μετατροπή σε θέμα ταμπού το οποίο δεν συζητιέται δημόσια, στη Βουλή, στα πανεπιστήμια και στον Τύπο, όταν 2.500.000 Έλληνες ενημερώνονται κάθε μέρα από το ίντερνετ και τα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου θέλουμε δεν θέλουμε αναπαράγονται από τα μέσα ενημέρωσης; Πιστεύει έστω και μια μεγάλη μειοψηφία στην Ελλάδα ότι βαδίζουμε στο σωστό δρόμο; Ακόμα και οι μετρήσεις της κοινής γνώμης εδώ και 2 χρόνια λένε ότι το 90% των ερωτώμενων πιστεύει πως έχουμε πάρει λάθος δρόμο.
Κι όμως αυτός είναι ο αυτιστικός τρόπος με τον οποίο δουλεύει το ελληνικό πολιτικό σύστημα εδώ και δεκαετίες πλέον, τουλάχιστον από το 1974, αλλά και πριν από τη δικτατορία. Γι αυτό και έχουμε φτάσει εδώ που φτάσαμε. Η καταστροφή αυτού του πολιτικού συστήματος είναι μια δημιουργική καταστροφή την οποία δεν πρέπει να εμποδίσουμε. Είναι αναχρονισμός αυτό το πολιτικό σύστημα που αρκεί να δεί κανείς το περιεχόμενο των 92 τροπολογιών που πρότεινε μέσα σε λίγα 24ωρα, ενόψει εκλογών, για να καταλάβει ότι πρέπει να θάψουμε τους νεκρούς.
Ως τώρα δεν υπήρχε η σύγκριση, αλλά η επόμενη Βουλή είναι βέβαιο ότι θα αποτελείται από περισσότερα κόμματα, ενώ ενδεχομένως να έχουν μείνει εκτός Βουλής και άλλα σχήματα από τα οποία θα προκύψει το μέλλον της πολιτικής στην Ελλάδα.
Με αφορμή την δημοσιοποίηση για διαβούλευση του κυβερνητικού προγράμματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, ενός κόμματος που προέκυψε χωρίς κανείς να το έχει προγραμματίσει και το οποίο ευνοήθηκε από τη συγκυρία των διαγραφών βουλευτών της ΝΔ, εννέα από τους οποίους προτίμησαν την αξιοπρέπειά τους, παρά να επιστρέψουν ταπεινωμένοι στο κόμμα στο οποίο ανήκαν. Η δυναμική του είναι τέτοια πλέον, χάρη και στην υποστήριξη από συνδικαλιστές, δηλαδή από μεσαία στελέχη, που δεν προλαβαίνει να ανακοπεί ως τις εκλογές παρά τις προσπάθειες που σίγουρα θα γίνουν, αρχικά να τους αγνοήσουν, μετά να τους χλευάσουν, μετά να τους επιτεθούν για να τους τρομοκρατήσουν, και μετά να παραδεχθούν ότι νικήθηκαν. Ο δρόμος είναι μακρύς ως τις εκλογές.

Είναι ένα – από μια πρώτη ανάγνωση – απολύτως ρεαλιστικό και εφικτό να εφαρμοστεί πρόγραμμα ενός συντηρητικού κόμματος, με την έννοια ότι κάθε τι από αυτά που προτείνει έχει ήδη εφαρμοστεί σε άλλες χώρες από συντηρητικές κυβερνήσεις και κόμματα και είχε θετικά αποτελέσματα. Είναι μια πολιτική που στηρίζει το εθνικό κράτος, απαιτεί την πλήρη κυριαρχία του, χρησιμοποιεί την αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία για να πετύχει τη συναίνεση των πολιτών και υπόσχεται μια κοινωνία και ένα κράτος χωρίς διαφθορά και διαπλεκόμενα συμφέροντα.
Ενώ όμως είναι ένα συνεπές πρόγραμμα ενός συντηρητικού κόμματος, αν προσπαθήσουμε να το κατατάξουμε με βάση την κλίμακα της Ελλάδας δεξιά και αριστερά, αυτό το κόμμα λογικά θα πρέπει να τοποθετηθεί αριστερά από τη δημοκρατική Αριστερά. Συνεπώς είναι απολύτως δικαιολογημένος ο Πάνος Καμένος ο οποίος έλεγε ότι μάλλον μόνον με τον ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να συνεργαστούμε σε μερικά θέματα εθνικής σημασίας, σε άλλα διαφωνούμε. Κι αυτό γιατί στην Ελλάδα ο διαχωρισμός Δεξιά και αριστερά έχει γίνει τόσο θολός και ο κάθε πολιτικός δηλώνει τοι είναι ότι θέλει χωρίς να νοιάζεται να έχει μια συνέπεια απέναντι στην ιδεολογία που ισχυρίζεται ότι έχει.

Για παράδειγμα το σημερινό ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι είναι σοσιαλιστικό, όταν υιοθετεί και εφαρμόζει νεοφιλελεύθερη πολιτική. Ο Καμένος λοιπόν είναι τοποθετημένος αριστερά του ΠΑΣΟΚ και ιδεολογικά γιατί δηλώνει (και με τα μέτρα που υιοθετεί το επιβεβαιώνει) ότι υιοθετεί την προσέγγιση του Αριστοτέλη ότι η διεύρυνση της δημοκρατίας μειώνει τις ανισότητες και επομένως μειώνοντας τις ανισότητες θωρακίζουμε τη δημοκρατία. Κι αυτό απορρίπτοντας σαφώς την προσέγγιση του αμερικανού πρώην προέδρου Τζέϊμς Μάντισον, ο οποίος αντέστρεφε τον Αριστοτέλη δηλώνοντας ότι προκειμένου να διατηρηθούν οι ανισότητες πλουσίων και φτωχών, πρέπει να περιοριστεί η δημοκρατία. Αυτή η πολιτική των νεοφιλελεύθερων, να χρησιμοποιείται η βία του κράτους για να καταργηθούν εργατικά δικαιώματα και να περιοριστούν τα εισοδήματα των εργαζομένων, περιορίζει τη δημοκρατία είναι πιο ασφαλές κριτήριο για το ποιος βρίσκεται πιο δεξιά ή πιο αριστερά από τον άλλον.
Το πρόγραμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι ένα σαφώς φιλελεύθερο και πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα, το οποίο αντικειμενικά είναι πιο αριστερά από το ΠΑΣΟΚ και από την Κοινωνική Συμφωνία και από τη Δημοκρατική Αριστερά. Τόσο ως προς τους στόχους, όσο και ως προς τα μέσα που χρησιμοποιεί. Για παράδειγμα η υιοθέτηση της πρότασης που έγινε πρώτη φορά από τον Νότη Μαριά, και μετά υιοθετήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ για την ίδρυση μια ελληνικής επενδυτικής τράπεζας στα πρότυπα της KfW της Γερμανίας είναι μια ιδέα την οποία ειρωνεύτηκαν στο παρελθόν και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, ενώ είναι μια απολύτως ρεαλιστική ιδέα. Και μπορεί να εφαρμοστεί αμέσως καθώς είναι μια ιδέα καθόλου αριστερή μια και προτάθηκε από τους Αμερικανούς το 1950 και υιοθετήθηκε από τις συντηρητικές δυνάμεις της Γερμανίας από τότε μέχρι σήμερα. Εκτός από τον Μαριά που την πρότεινε μη ακουόμενος από το ΠΑΣΟΚ, στις αρχές του 2010, την υιοθετούν ο Τσίπρας και ο Καμένος. Μάλιστα ο καμένος έχει επεξεργαστεί και ένα πλήρες πρόγραμμα στήριξης και κεφαλαιοποίησης το οποίος μπορεί να εμπλουτιστεί παραπέρα μια και η πρόταση είναι για διαβούλευση. Αυτή δεν είναι η μοναδική ιδέα, που με βάση την ελληνική κλίμακα δεξιά – αριστερά ο καμένος τοποθετείται πιο αριστερά από το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και την ΚΟΙΝωνική Συμφωνία, αλλά υπάρχουν μερικές δεκάδες ακόμα. Και δεν έχει νόημα να μου απαντήσουν τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ της ΚΟΙΝ. ΣΥΜΦ και του ΠΑΣΟΚ ότι δεν είναι αρκετά αριστερή η ιδέα. Αρκεί να μας δείξουν εκείνα τις δικές τους πιο αριστερές ιδέες, αν θέλουν να τοποθετηθούν πιο αριστερά από τον Καμένο. Ο καμένος δεν ισχυρίζεται ότι είναι αριστερός, ισχυρίζεται ότι δεν έχει παρωπίδες και το αποδεικνύει υιοθετώντας ιδέες που στην Ελλάδα θεωρούνται αριστερές ενώ διεθνώς θεωρούνται απλώς φιλελεύθερες.

Το ίδιο ισχύει για την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος με χρήματα των φορολογουμένων. Στην Ελλάδα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ το ξόρκισαν, η ΔΗΜΑΡ και η ΚΟΙΝ ΣΥΜΦ δεν λένε τίποτα γιατί φοβούνται μην τους πούν αριστερούς, ενώ διεθνώς δεν είναι αριστερή πολιτική απλώς έντιμη πολιτική. Όποιος βάζει τα λεφτά παίρνει τις μετοχές. Αν βάλουν τα λεφτά οι Άραβες, παίρνουν τα λεφτά οι Άραβες, αν βάλουν τα λεφτά οι μέτοχοι παιρνουν τις μετοχές οι μέτοχοι, αν βάλουν τα λεφτά οι φορολογούμενοι, παίρνουν τις μετοχές οι φορολογούμενοι. Απλώς εντιμότητα και τιμιότητα λέγεται αυτό.

Το πρόγραμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων μπορεί να μην με ενθουσιάζει, αλλά βάζει αντικειμενικά τον πήχη πολύ ψηλά για όλα τα κόμματα. Τα συντηρητικά και φιλελεύθερα κόμματα πρέπει να εξηγήσουν στους ψηφοφόρους τους γιατί έχουν πάρει διαζύγιο από την εντιμότητα και από την κοινή λογική και τα αριστερά κόμματα αν θέλουν να λέγονται αριστερά πρέπει να προτείνουν με την ίδια σαφήνεια αριστερές ιδέες και προτάσεις το ίδιο άμεσα εφαρμοστέες οι οποίες θα εμπνέονται και από αριστερές ιδεολογίες. Όπως ο Καμένος δεν διστάζει να υιοθετήσει αναλύσεις του Σουμπέτερ για τη δημιουργική καταστροφή στον Καπιταλισμό, έτσι και οι αριστεροί έχουν κάθε δικαίωμα να υιοθετήσουν τις αναλύσεις του Μάρξ για τη δημιουργική καταστροφή στον καπιταλισμό για να καταλήξουν ακριβώς στα ίδια συμπεράσματα για την Ελλάδα. Ο καπιταλισμός είναι ίδιος και η Ελλάδα είναι η ίδια και αν δεν σπεύσει ο κάθε αριστερός αγκιτάτορας να καταγγείλει τον Καμένο επειδή είναι δεξιός, θα ανοίξει το μυαλό του. Αν ο κάθε αριστερός το θεωρήσει δημιουργική πρόκληση να διαβάσει και να ξεπεράσει το πρόγραμμα που έφτιαξε ο καμένος θα έχουμε μια δημιουργική άμιλλα και ίσως ξεφύγουμε από εκείνο το … στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις που είχε διαπιστώσει ο Τσαρούχης. Αν θέλεις να δηλώνεις σοσιαλιστής και αριστερός, δεν μπορείς να είσαι νεοφιλελεύθερος, να μιλάς νεοφιλελεύθερα και να ψηφίζεις νεοφιλελεύθερα. Αν η ΝΔ είχε πολιτευθεί τα προηγούμενα 30 χρόνια όπως προτείνει ο Καμένος, όλα τα λεγόμενα αριστερά κόμματα στην Ελλάδα θα είχαν προσχωρήσει στη δεξιά. Και η Αριστερά θα ήταν εντελώς διαφορετική και δεν θα απαρτιζόταν από επαγγελματίες συνδικαλιστές, και επαγγελματίες βουλευτές και επαγγελματικά κομματικά στελέχη τα οποία τρέφονται από το κράτος. Πραγματικά, γι αυτό είπα ότι είναι ένα πολυσυλλεκτικό φιλελεύθερο πρόγραμμα, μπορεί να προσχωρήσει άμεσα όλο το πολιτικό προσωπικό σχεδόν όλων των κομμάτων της Αριστεράς χωρίς να χρειαστεί να ταπεινωθούν ή να αλλάξουν τις απόψεις τους. Ενδεχομένως δεν θα προσχωρήσει μόνον το ΚΚΕ, ο Καζάκης, ο Αλαβάνος, το 1/5 του ΣΥΡΙΖΑ και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κι αυτοί λόγω αγκυλώσεων ιδεολογικών όχι γιατί έχουν να προτείνουν κάτι που είναι σήμερα πιο αριστερά και είναι άμεσα εφαρμόσιμο. Γι αυτό είπα ότι είναι πολυσυλλεκτικό και φιλελεύθερο. Κι αυτό δεν το λέω με θαυμασμό για τον Καμένο, αλλά με σκεπτικισμό για την Αριστερά την οποία αντικειμενικά εξευτελίζει ο Καμένος με τον ρεαλισμό του.
Περιττό δε να πώ, ότι αν η δεξιά στην Ελλάδα γίνει όπως ισχυρίζεται ότι θέλει να γίνει ο Καμένος, γιατί η πράξη πάντα διαφέρει από τα λόγια, θα σαρώσει και τα κόμματα της ακροδεξιάς και τον ΛΑΟΣ και τους ναζιστές γιατί αυτοί υπάρχουν επειδή η δεξιά στην Ελλάδα έλεγε ανοησίες περί μεσαίου χώρου ή ήταν τόσο αναχρονιστική ώστε δεν μπορούσε να απελευθερώσει τις δημιουργικές δυνάμεις του καπιταλισμού και τις εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας. Σε πολιτικά ζητήματα, όπως η κατάργηση των υπουργών Άμυνας, ή δημόσιας τάξης και η αντικατάστασή τους από στρατιωτικούς ή από αστυνομικούς, η διαφοροποίηση είναι εύκολη. Και είμαι βέβαιος ότι εκεί θα εστιάσουν άλλοι και κυρίως οι αντίπαλοι του Καμένου στις εκλογές. Γι αυτό εγώ το αφήνω, για να έχουν κάτι να πουν.

Μετά τις εκλογές, η διαπραγμάτευση για το ευρώ

Το ΠΑΣΟΚ έχει νέο πρόεδρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να κάνει μια νέα αρχή όπως υποδηλώνει και το σύνθημά του: «αρχίζουμε». Κάθε αρχή φέρνει νέα αισιοδοξία, τουλάχιστον ότι δεν θα επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος. Από την άλλη η χώρα εξακολουθεί να έχει μη βιώσιμο χρέος παρά το κούρεμα και κυρίως δεν έχει υιοθετηθεί ως τώρα μια διαδικασία η οποία να καταλήγει σε βιώσιμο χρέος.

Γιατί αν ο κίνδυνος στάσης πληρωμών δεν έχει εξαφανιστεί δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε επενδύσεις είτε από την Ελλάδα είτε από το εξωτερικό. Αντιθέτως έχουμε ήδη μεγάλη υποαπασχόληση και του διαθέσιμου ανθρώπινου δυναμικού (πάνω από 1.000.000 άνεργοι και πολλοί νέοι που δεν έχουν δουλέψει καθόλου αν και είναι διαθέσιμοι) και του παραγωγικού εξοπλισμού και των δομών και των δικτύων.
Ενόψει εκλογών οι οποίες μάλλον θα προκηρυχθούν γύρω στις 6 Απριλίου, προέχει να φανεί μια κυβέρνηση η οποία θα είναι βιώσιμη, δηλαδή θα εξασφαλίζει τη συναίνεση των πολιτών για μια τετραετία. Αυτή η κυβέρνηση θα κληθεί να απαντήσει, να χειριστεί και να διαπραγματευθεί στην ανάγκη την παραμονή της χώρας στην ΕΕ και στην ευρωζώνη καθώς δεν υπάρχει απόφαση του ελληνικού λαού για εθελοντική έξοδο. Οι λόγοι της προσχώρησής μας και στην ΕΟΚ το 1980 και στο ευρώ το 2000 έγινε για πολιτικούς λόγους οι οποίοι δεν έχουν πάψει να υπάρχουν από την πλευρά μας. Δεν έχουν επίσης πάψει να υπάρχουν από την πλευρά της Ευρώπης, αντιθέτως θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στη σημερινή συγκυρία η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας μάλλον αναβαθμίζεται παρά υποτιμάται. Για οικονομικούς λόγους η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, μόνο και μόνο επειδή η Γερμανία δεν θέλει να αναλάβει τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τις συνθήκες.
Είναι επομένως θέμα καλών χειρισμών της ελληνικής κυβέρνησης η οποία θα προκύψει από τις κάλπες, να διαπραγματευθεί πολιτικά, αυτό το αυτονόητο και να αποσπάσει πολιτικές δεσμεύσεις από όλες τις χώρες και κυρίως από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Γιατί αν πολιτικά αυτές οι χώρες δεν το έχουν αποφασίσει για δικά τους πολιτικά συμφέροντα, τότε δεν έχουμε την επιρροή για να τους το επιβάλουμε. Από εκείνη τη στιγμή θα έχει ανοίξει ο δρόμος για ένα νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους με πολύ δυσκολότερους όρους και προϋποθέσεις γιατί τώρα το χρέος μας (που είναι μεγαλύτερο από το 2009 και το ΑΕΠ πολύ μικρότερο) διέπεται από αγγλικό δίκαιο και ανήκει σε κυρίαρχες χώρες της Ευρώπης. Άρα πολιτικά είναι «απαράδεκτο» να πληρώσουν οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι αυτό το μέρος του χρέους, αλλά ηθικά είναι επιβεβλημένο γιατί αυτά τα δισεκατομμύρια ευρώ, πήγαν σε δικές τους τράπεζες οι οποίες είχαν δανείσει απερίσκεπτα χωρίς να έχουν τα αναγκαία αποθεματικά. Η Ελλάδα θα κρατήσει φυσικά το χρέος που της αναλογεί και σπατάλησε . Το κούρεμα φυσικά και πρέπει να έχει πολιτικό στόχο το 60% που είναι και ο στόχος που θέτει το νέο αναθεωρημένο σύμφωνο.
Αυτή η διαπραγμάτευση είναι η ίδια η οποία έτσι κι αλλιώς θα γίνει με την Ελλάδα πιεζόμενη να αποχωρήσει εθελοντικά από το ευρώ, αφού δεν υπάρχει τρόπος να μας διώξουν νόμιμα, με αντάλλαγμα ακριβώς το κούρεμα του δημόσιου χρέους το οποίο πλέον δεν μπορεί να μετατραπεί σε δραχμές αν η χώρα αποχωρήσει από το ευρώ. Πρέπει επομένως να κουρευτεί εθελοντικά πριν από την αποχώρησή μας, αλλά εάν αυτό είναι εφικτό δηλαδή οι ευρωπαϊκές χώρες αναλάβουν αυτό το πολιτικό κόστος, τότε η Ελλάδα μπορεί και να παραμείνει στο ευρώ με βιώσιμο χρέος, συγκεντρώνοντας πλέον τις προσπάθειές της στο να κάνει την οικονομία βιώσιμη σε κάθε καιρό. Γιατί αν είναι βιώσιμη εντός ευρωζώνης, χωρίς δηλαδή υποτιμήσεις κατά βούληση, σαφώς και μπορεί να επιβιώσει και εκτός ευρώ. Και μια τέτοια απόφαση δεν πρέπει να ληφθεί ποτέ υπό το κράτος εκβιασμού και χρεοκοπίας.

Από τα προγνωστικά του εκλογικού αποτελέσματος τα οποία μπορούν να γίνουν τώρα, και όχι μόνον από τις μετρήσεις της κοινής γνώμης, δεν προκύπτει η πιθανότητα σχηματισμού ισχυρής μονοκομματικής κυβέρνησης. Ούτε ασφαλώς θα είναι ισχυρή μια κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ η οποία δεν θα έχει και στην κοινωνία την πλειοψηφία με το μέρος της. Μια τέτοια κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να επιχειρήσει αυταρχικά να υποτάξει τους πολίτες και με τη σειρά της μια αυταρχική κυβέρνηση δεν μπορεί να κινητοποιήσει όλες τις διαθέσιμες παραγωγικές δυνάμεις της χώρας για να επιστρέψει επιτυχώς στην ανάπτυξη έστω και σε μία τετραετία.
Η εναλλακτική λύση είναι η διεύρυνση της δημοκρατίας η οποία και μπορεί αποδεδειγμένα να κινητοποιήσει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις και ταυτόχρονα να καταπολεμήσει τη διαφθορά και το πελατειακό κράτος. Η Ελλάδα μπορεί όπως και η Ελβετία να αποφασίσει με δημοψήφισμα ότι δεν χρειάζεται επέκταση των διακοπών, ενώ ούτε η Ελβετία που έχει μακρά παράδοση σε θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, δεν μπορεί να αποφασίσει με δημοψήφισμα μείωση των κατώτερων ονομαστικών μισθών.
Πολύ δυσκολότερο είναι να μειωθούν οι ονομαστικές τιμές στην Ελλάδα πράγμα που ρητορικά και μόνο εντυπωσιάζει τον Αντώνη Σαμαρά και την τρόικα. Από τη στιγμή που λέμε ότι οι μισθοί δεν καθορίζουν τις τιμές αλλά είναι ένας μικρότερης σημασίας παράγοντας, πρέπει και να το πιστεύουμε αντί να παριστάνουμε τους εντυπωσιασμένους από το γεγονός ότι οι τιμές συνεχίζουν να ανεβαίνουν. Οι ονομαστικοί μισθοί έχουν φτάσει ήδη στο 2000 αλλά με μεγαλύτερη ύφεση, ενώ οι τιμές εξακολουθούν να είναι στο 2012. Ούτε η διαφθορά και η αδιαφάνεια έχουν μειωθεί, ούτε η δράση των πολυεθνικών οι οποίες πουλάνε ακριβότερα στην Ελλάδα έχουν αναχαιτιστεί, ούτε η φορολογία η οποία περνάει αυξημένη στις τιμές έχει μειωθεί, ούτε η γραφειοκρατία για την ίδρυση, λειτουργία και εκκαθάριση επιχειρήσεων έχει καταπολεμηθεί, ούτε η αξία Γής, και τα ενοίκια έχουν μειωθεί με αναπτυξιακό τρόπο, δηλαδή μέσω προσφοράς, αλλά με υποτίμηση.

Προς το παρόν τα κόμματα περιορίζονται να καταγγέλλουν το ένα το άλλο ότι εκείνοι φταίνε περισσότερο από τους ίδιους. Η ΝΔ κατάλαβε ότι καταγγέλοντας το ΠΑΣΟΚ δεν κερδίζει ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ και άρχισε διμέτωπο κατά των άλλων κομμάτων της κεντροδεξιάς και κατά της Αριστεράς. Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσει αργά η γρήγορα και ο Βενιζέλος διαπιστώνοντας ότι δεν χάνει ψήφους προς τη ΝΔ αλλά προς την Αριστερά και μάλιστα προς την Αριστερά με ευρωπαϊκό προσανατολισμό δηλαδή Κοινωνική Συμφωνία, Δημοκρατική Αριστερά και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στα μικρά κόμματα που προκύπτουν στην κεντροαριστερά. Ατυχώς αυτά τα κόμματα δεν είναι πιο ενωτικά από την παραδοσιακή Αριστερά και κινδυνεύουν να μείνουν εκτός Βουλής δηλαδή να διαγραφούν στην καταμέτρηση των εδρών της Βουλής οι ψήφοι των πολιτών και να απογοητευθούν. Κατακερματισμένα αυτά τα μικρά κόμματα της κεντροαριστεράς μπορεί να συγκεντρώσουν πάνω από 10% και ασφαλώς ένα τέτοιο ποσοστό πολιτών δεν θέλει να δεί την ψήφο του να διαγράφεται και να μην εκπροσωπείται στη Βουλή. Τις 30 έδρες που αντιστοιχούν σε ένα τέτοιο ποσοστό θα της πάρει η ΝΔ με το μπόνους των 50 εδρών. Θα επιδοτηθεί δηλαδή η κεντροδεξιά από ψήφους της κεντροαριστεράς, ενώ αν μηδενιστεί το ποσοστό των ψήφων που θα μείνουν εκτός Βουλής, το μπόνους στο πρώτο κόμμα ή θα μηδενιστεί ή θα κατανεμηθεί εξίσου σε όλα τα κόμματα.

Το καλό είναι ότι πλέον και μικρά κόμματα (άλλωστε όλα πλέον είναι μικρά κόμματα ή μικρότερα) αναπτύσσουν χαρακτηριστικά κομμάτων εξουσίας. Μετά τον ΛΑΟΣ, και την Ντόρα Μπακογιάννη, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Κοινωνική Συμφωνία, η ΔΗΜΑΡ, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Δημαράς(άρμα) , Η Ενωτική Κίνηση, ο Νότης Μαριάς (αντι-μνημονιακοί πολίτες) , ακόμα και το ΕΠΑΜ με τον Καζάκη, αναπτύσσουν τέτοια κουλτούρα επηρεασμού της πολιτικής εξουσίας προς όφελος των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που εκπροσωπούν.

Τί λένε μεταξύ τους οι αποικιοκράτες Ευρωπαίοι για την Ελλάδα

Τη στιγμή που στην Ελλάδα έχουμε στραφεί σε εσωτερικού ενδιαφέροντος πολύ μικρά ή και άνευ ουδεμιάς σημασίας πολιτικά θέματα, όπως πόσα κόμματα από το ΠΑΣΟΚ θα εκπροσωπούνται στην ελληνική Βουλή και ποιόν υποψήφιο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ θα υποστηρίξουν οι σημερινοί βουλευτές τα δύο τρίτα από τους οποίους θα απουσιάζουν από την επόμενη Βουλή, ή ποιος είναι ο Έλληνας βουλευτής με το 1 εκατομμύριο, στην υπόλοιπη Ευρώπη έχουν αρχίσει και συζητάνε ποιος έφταιγε που καταστράφηκε η Ελλάδα και οδηγείται εκτός ευρωζώνης με βίαιο τρόπο.
Συμφωνούν βεβαίως ότι οι πρώτοι που φταίνε είναι οι Έλληνες πολιτικοί οι οποίοι συμφώνησαν ότι πρέπει να μειωθούν οι κατώτατοι μισθοί τη στιγμή που ψηφίζονται φοροαπαλλαγές για το 1% των πλουσιότερων Ελλήνων. Συμφωνούν ότι φταίει το πελατειακό κράτος το οποίο δημιουργήθηκε για να δημιουργήσει τον στρατό των κομμάτων, το οποίο τώρα γίνεται το κράτος των πραιτωριανών δανειστών οι οποίοι αναλαμβάνουν να εισπράττουν απευθείας και μέσω παρένθετων πολιτικών προσώπων τους φόρους για να πληρωθούν τις δόσεις τους.
Κι αφού φορτώσουν όλες ή τις σημαντικότερες ευθύνες στους Έλληνες πολιτικούς, αρχίζουν μετά να συζητάνε μεταξύ τους ως αποικιοκράτες την πιθανότητα να χάσουν την Ελλάδα ως αποικία που μπορούν να αρμέγουν τα επόμενα 40 χρόνια, εξαιτίας της απληστίας τους. Η συζήτηση μεταξύ αποικιοκρατών έχει και ιστορικά παραδείγματα, και κάπου είδα να λένε ότι και το 1944 αν είχαν ενδιαφερθεί λίγο παραπάνω για την Κίνα δεν θα είχε πέσει αυτή στα χέρια του Μάο Τσε Τούνγκ, με λίγα δολάρια και όπλα περισσότερα στον Τσάνγκ Κάϊ Σέκ θα είχαν ολόκληρη την Κίνα δική τους, αλλά ήταν πολύ άπληστοι στο να τσακώνονται μεταξύ τους για άλλα τιμάρια, ώστε παρέλειψαν να κάνουν το καθήκον τους απέναντι στην Κίνα με αποτέλεσμα η Κίνα να παραμείνει ανεξάρτητη χώρα έξω από το πεδίο της επιρροής τους.

Κι επειδή οι Ευρωπαϊκές χώρες έχουν μεγάλη παράδοση στην αποικιοκρατία, γιατί δεν ήταν μόνον η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις, αλλά και η Ολλανδία που κατείχε την Ινδονησία ή η Ισπανία που κατείχε τη Λατινική Αμερική, ή η Πορτογαλία που κατείχε από τη Βραζιλία και την Αφρική, ως το Ανατολικό Τιμόρ στην Ανατολή, καταλαβαίνετε ότι έχει κάποιο βάθος αυτή η συζήτηση. Κι αυτό δείχνει ότι πιστεύουν ότι οι μέχρι τώρα συμφωνίες απλά μεταθέτουν την ημέρα του απολογισμού των ζημιών γιατί βλέπουν πως είτε η Ελλάδα υποχρεωθεί σε έξοδο από το ευρώ είτε σε χρεοστάσιο, η Ελλάδα θα έχει χαθεί γι αυτούς.



Στη Γερμανία η συζήτηση στο κοινοβούλιο για την Ελλάδα θύμισε τις συζητήσεις που γίνονταν το 1920 για τις αποζημιώσεις που έπρεπε να πληρώσει η Γερμανία με τη σκληρότητα των αντιπαραθέσεων. Το πρώτο πράγμα που πλέον παραδέχονται είναι ότι το 2010 υποτίμησαν το πρόβλημα κι ενώ έφτιαξαν ένα πρόχειρο πρόγραμμα που πρόβλεπε ότι το 2012 η Ελλάδα θα επέστρεφε στις αγορές, τώρα βλέπουν ότι για να γίνει αυτό θα χρειαστούν δεκαετίες.
Στη συζήτηση Γερμανίας και Γαλλίας, παραδέχονται πλέον ότι για το ελληνικό πρόβλημα φερεγγυότητας υπήρχαν δύο δρόμοι. Είτε να κουρέψουν το χρέος βαθιά από την αρχή ώστε αμέσως η Ελλάδα να αποκλείσει τη φερεγγυότητα ότι μπορεί να πληρώσει τα χρέη της μόνη της, είτε να αναλάβουν τα ελληνικά χρέη όλες οι χώρες της ΕΕ από κοινού, για να δείξουν ότι καμιά χώρα δεν είναι μόνη της και ότι καμιά χώρα δεν είναι αφερέγγυα από τη στιγμή που συμμετέχει στην ΕΕ. Αντί για τους δύο αυτούς καθαρούς δρόμους, που άλλον υποστήριζε η Γαλλία και άλλον η Γερμανία, άλλον οι σοσιαλδημοκράτες κι άλλον οι συντηρητικοί, τελικά ο γαλλογερμανικός άξονας δεν ακολούθησε κανέναν, αλλά ένα μίγμα ανομοιογενές το οποίο δεν έλυσε κανένα πρόβλημα αλλά δημιούργησε περισσότερα. Στην αρχή επέλεξαν να πουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα φερεγγυότητας αλλά ρευστότητας. Αλλά όταν την δάνεισαν της επέβαλαν τιμωρία υψηλών επιτοκίων για να μην θεωρήσει κανείς άλλος ότι μπορεί να του προσφέρουν δωρεάν γεύμα. Και επιπλέον για να καταλάβουν ότι είχαν κάνει λάθος και για το παραδεχθούν χρειάστηκαν δύο χρόνια μέσα στα οποία η οικονομία της Ελλάδας καταστράφηκε αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη γιατί θα πρέπει να αναλάβει και την ευθύνη αποζημίωσης.



Ο κατάλογος με τα λάθη είναι πολύ μακρύς γιατί εκτός της καταστροφής της οικονομίας, καταστράφηκε και το πολιτικό σύστημα το οποίο θα μπορούσε να επενδύσει στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, αλλά επένδυσε τα πάντα στη δημοσιονομική λιτότητα και συνεχίζει να το κάνει μέχρι ολοκληρωτικής πτώσεως. Η ελπίδα ότι οι μεταρρυθμίσεις θα έκαναν την οικονομία ανταγωνιστική δεν απέδωσαν απολύτως τίποτα, αλλά το μεν πολιτικό σύστημα δεν έχει άλλη επιλογή, αλλά κάποιος άλλος πρέπει τώρα να κάνει την Ελλάδα ανταγωνιστική. Συνεχίζοντας το λάθος λένε ότι η μεν οικονομία δεν έχει άλλη ελπίδα από το να γίνει Βουλγαρία σε επίπεδο αμοιβών και το πρόβλημα της ανεργίας να λυθεί όχι με επενδύσεις και ανάπτυξη αλλά με μετανάστευση του έμπειρου και μορφωμένου προσωπικού σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Υπολογίζουν ότι με μετανάστευση 1.000.000 Ελλήνων (μεταξύ των οποίων και οι εδώ και δεκαετίες μετανάστες οι οποίοι έχουν ενσωματωθεί στη χώρα) η ανεργία θα επιστρέψει στο 10% όπου βρισκόταν πριν από την κρίση.

Το επόμενο μεγάλο λάθος που αναγνωρίζουν μεταξύ τους ότι έκαναν είναι ότι μόλις το καλοκαίρι κατάλαβαν ότι επενδύσεις με κοινοτικά κονδύλια στον ιδιωτικό τομέα δεν μπορούσαν να γίνουν. Γιατί στην ύφεση κανείς ιδιώτης δεν επενδύει και γιατί η Ελλάδα δεν μπορούσε να πληρώσει τη συμμετοχή της. Άρχισαν λοιπόν να γυρίζουν τα προγράμματα και τα χρήματα σε δημόσιες επενδύσεις τις οποίες όμως διαχειρίζεται το απομένον πελατειακό κράτος με το γνωστό τρόπο δηλαδή για να βγάλουν την κρίση οι άνθρωποί του, αδιαφορώντας για τους άνεργους, και για τον ιδιωτικό τομέα εκτός των τραπεζών.
Αυτά συζητάνε μεταξύ τους οι Ευρωπαίοι πρώην αποικιοκράτες και νυν αφεντικά της ΕΕ για το ποιος φταίει που κινδυνεύουν τώρα να χάσουν την Ελλάδα. Βλέπουν ότι η ΝΔ (που τους τα έλεγε εγκαίρως ο Σαμαράς αλλά δεν τον άκουγαν και προτίμησαν να τον τιμωρήσουν κι αυτόν) γράφει 19,5% και το ΠΑΣΟΚ λιγότερο από το μισό. Και τα δύο κόμματα μαζί ελπίζουν ότι απλώς θα είναι μειοψηφία στην επόμενη Βουλή, ιδίως αν ο Σαμαράς δεν επιστρέψει στην αρχική αντιμνημονιακή του πολιτική. Σ΄ αυτό δεν βλέπουν παρά την ευκαιρία που χάθηκε να εξακολουθήσει η Ελλάδα να είναι δική τους, πράγμα για το οποίο ήταν πολύ πρόθυμη. Γιατί δεν βλέπουν πλέον άλλη λύση, δεν βλέπουν δυνατότητα να αλλάξουν πολιτική και να αποζημιώσουν την Ελλάδα αλλά είτε να κάνει χρεοστάσιο είτε να υποχρεωθεί να βγεί από το ευρώ.