Πάλι καλά που δεν δώσανε δεκαχίλιαρο και στην οικογένεια του 15χρονου Αλέξη

Ε! Δεν μπορεί να πεί κανείς ότι αυτή η κυβέρνηση δεν ξέρει από πυρκαϊές και πώς να τις αντιμετωπίσει… Και ο Καραμανλής και ο Παυλόπουλος έχουν εμπειρία του πράγματος από το καλοκαίρι του 2007 και φαίνεται να πιστεύουν ότι βρήκαν την ευκαιρία να ανακάμψουν στις μετρήσεις. Καταργούν τη γραφειοκρατία και δίνουν αμέσως ένα δεκαχίλιαρο. Αφού έπιασε το 2007 με θεαματικά αποτελέσματα στις κάλπες του Σεπτεμβρίου, γιατί να μην πιάσει και το 2008; Είναι αστείο φυσικά και τουλάχιστον πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η κυβέρνηση διαθέτει μεγάλα αποθέματα κυνισμού. Τόνους θα έλεγα. Της περισσεύει. Μόνο που δεν γνωρίζω αν αυτή τη φορά θα την βοηθήσει. Όλοι έχουμε καταλάβει ότι μόνον για τη διατήρηση της εξουσίας ενδιαφέρεται και τα υπόλοιπα είτε είναι ένας δεκαπεντάχρονος είτε η οργή μιάς ολόκληρης γενιάς, είτε οι κινητοποιήσεις των πολιτών είτε οι υλικές ζημιές που προκαλούν κουκουλοφόροι κατ’ επάγγελμα, είναι θέματα για εκμετάλλευση.

Άλλοι γκρεμίζουν κι άλλοι πληρώνουν. Ο καθένας τη δουλειά του. Οι κουκουλοφόροι σε διατεταγμένη υπηρεσία και η κυβέρνηση αφού βλέπει την αστυνομία να απέχει από καθαρά αστυνομικά καθήκοντα, βγάζει τα δεκαχίλιαρα για να πληρώσει γρήγορα χωρίς γραφειοκρατία. Άλλο ένα χαρακτηριστικό της κυβέρνησης είναι ότι νομίζει ότι οι καταστηματάρχες με τα καμένα καταστήματα, αλλά και οι άλλοι που είχαν ελάχιστες ή καθόλου ζημιές, θέλουν δέκα χιλιάρικα για να λύσουν τα προβλήματά τους. Η αγορά όμως για να λειτουργήσει θέλει θετικό κλίμα, αισιοδοξία και κυρίως πολίτες που να μη φοβούνται να κατέβουν στο κέντρο για να ψωνίσουν.

Το κόστος βέβαια για την κυβέρνηση είναι σαφώς μεγάλο και μετρήσιμο, αλλά καμία πρωτοβουλία δεν αναλαμβάνεται για να βγεί από το αδιέξοδο και κυρίως όλοι ξέρουν ότι φταίει κάποιος άλλος. Μπορεί να φταίει ο ΣΥΝ, μπορεί να φταίει η ΓΣΕΕ, μπορεί να φταίει το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να φταίει οποιοσδήποτε άλλος, αλλά όχι κάποιος συγκεκριμένος υπουργός ή πρωθυπουργός.. Κάτι σαν το Βατοπέδι δηλαδή όπου θα φταίνε γενικώς και αορίστως κάποιοι χωρίς όνομα και ιδιότητα.

Το απολογητικό υπόμνημα του 37χρονου ειδικού φρουρού, είναι σήμερα επίσης αντικείμενο επικρίσεων από τον Τύπο γιατί δεν αναφέρει ούτε μία λέξη σαν έκφραση συγγνώμης ο δικηγόρος του ο Αλέξης Κούγιας και μάλιστα όπως θα ακούσετε στη συνέχεια της εκπομπής το θεωρεί περίπου φυσικό. Γιατί ο ίδιος το έγραψε αλλά δεν απευθύνεται στον Τύπο ή στους συγγενείς του 15χρονου, αλλά στο κατηγορητήριο. Οπότε δικαιούται προφανώς να σπιλώνει τη μνήμη του παιδιού μιλώντας για αποκλίνουσα συμπεριφορά ή να επικαλείται ψευδή στοιχεία όπως ότι είχε αποβληθεί από τη σχολή Μωραίτη και άλλαζε διαρκώς σχολεία. Η σχολή Μωραίτη αναγκάστηκε από χθες να εκδώσει ανακοίνωση και να διαψεύσει αυτές τις επικλήσεις, λέγοντας καθαρά ότι είναι ψέματα και προσβάλουν τη μνήμη του παιδιού.

Αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ… η υπεράσπιση ενός κατηγορούμενου σημαίνει ότι πρέπει να λέμε ψέματα και να προσβάλουμε τη μνήμη του παιδιού; Υπάρχει περίπτωση κάποιος που είναι ο αυτουργός δολοφονίας, να τα φορτώσει όλα στο θύμα; Δυστυχώς η ιστορία αυτό δείχνει. Έχει ξαναγίνει…

Το σύνολο του Τύπου σήμερα ασχολείται με την προκλητική απολογία του αστυνομικού, μέσα από το απολογητικό υπόμνημα του Κούγια.

Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες, ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες. Αυτό έχει εισπράξει η νεολαία και η κοινωνία. Ότι η κυβέρνηση γι αυτό ενδιαφέρεται κι αυτό προσφέρει. Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες.

Κυβέρνηση χωρίς ευθύνη

Είναι πολύ κακό για την κυβέρνηση, να μην αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης και να παριστάνει ότι κυβερνάει, ενώ όλοι οι πολίτες έχουν καταλάβει ότι απλά δεν υπάρχει. Η φράση ότι έτσι όπως πάνε θα φύγουν νύχτα, είναι λίγη. Εμείς ελπίζαμε ότι θα πέσει κάτω από το γέλιο όλων των Ελλήνων. Αλλά δυστυχώς η κατάσταση έχει ξεφύγει και γίνεται επικίνδυνη. Μια τόσο ανίσχυρη κυβέρνηση, ώστε να την αγνοεί και ο τελευταίος αστυνομικός, είναι επικίνδυνη.

Είναι εντελώς επικίνδυνο, να κάνεις δημόσιες σχέσεις σαν να μην συμβαίνει τίποτα, όταν καίγεται ο τόπος. Και δεν αναφέρομαι στον υπουργό Παιδείας τον Ευριπίδη Στυλιανίδη που πήγε στο γήπεδο την Κυριακή το βράδυ, όταν το Σάββατο είχε δολοφονηθεί μαθητής του Λυκείου από έναν αστυνομικό. Αυτός ήταν απλώς πολύ λίγος. Πολύ ελαφρύς για να καταλάβει τη σοβαρότητα των στιγμών.

Πιο ανόητος φάνηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος γιατί ενώ εκπροσωπεί τον πρωθυπουργό, είπε ότι δεν βλέπω πολιτικές ευθύνες. Μα πώς να δεις κάτι που δεν ξέρεις τι είναι; Όταν λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ότι δεν βλέπω πολιτικές ευθύνες είναι σαν να δηλώνει ο πρωθυπουργός ότι δεν βλέπει πολιτικές ευθύνες. Άρα καλά καταλάβαμε από την αρχή ότι ήταν θέατρο η παραίτηση του Παυλόπουλου και του Χηνοφώτη. Οι άνθρωποι απλώς κοροϊδεύουν. Και παρασύρουν και σοβαρούς ανθρώπους σαν τον Παυλόπουλο, να φαίνονται κι αυτοί ανόητοι και ανεύθυνοι. Δεν έτυχε όμως πέτυχε. Εδώ έχουμε ακόμα εν ενεργεία υπουργούς εναντίον των οποίων γίνεται έρευνα από εξεταστική επιτροπή της Βουλής και ακόμα δεν έχει παραιτηθεί κανείς.

Δεν ξέρουν τι πάει να πει πολιτική ευθύνη. Πήγε σήμερα στον πρόεδρο της Δημοκρατίας ο πρωθυπουργός και άρχισε να μασάει στραγάλια του στυλ κάποιοι πάνε να επωφεληθούν, και πρέπει όλοι μαζί να καταδικάσουμε τα έκτροπα. Ο άνθρωπος δεν έχει καταλάβει ότι μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Όχι για υλικές καταστροφές, για τις οποίες αν μιλήσουμε πρέπει να πούμε επίσης την αλήθεια. Ότι τα μαγαζιά τα σπάνε κάποιοι επαγγελματίες της βίας, κάποιοι προβοκάτορες που πληρώνονται για να σπάνε και προστατεύονται από τις διάφορες υπηρεσίες, μαζί με μερικούς κακοποιούς που ήθελαν να πλιατσικολογήσουν τα μαγαζιά που έσπαγαν. Πάλι έχουμε έλλειψη κράτους όμως γιατί ευθύνη των αστυνομικών είναι να προστατεύσουν τις περιουσίες των πολιτών. Δεν είναι ευθύνη των διαδηλωτών.

Αυτή η κυβέρνηση είναι ένοχη και το μόνο που κάνει είναι να πατάει επί πτωμάτων για να κρατηθούν στην εξουσία έστω και λίγες μέρες. Γιατί οι αστυνομικοί που σκότωσαν τον 15χρονο, αίφνης δεν έχουν ακόμα προφυλακιστεί; Αν δεν είναι οι συγκεκριμένοι επικίνδυνοι να τελέσουν νέες αξιόποινες πράξεις, τότε ποιος είναι; Η Τσέκου που την έχωσαν φυλακή για να μην εκβιάσει τον Ζαχόπουλο που ήταν στην εντατική; Έτσι ενεργούν όμως αυτά τα ενεργούμενα της εξουσίας. Παριστάνουν τους αυστηρούς στους ανυπεράσπιστους και σκύβουν τη μέση σε όποιον διανοηθούν ότι έχει πλάτες.

Το να ακούς τον πρωθυπουργό που παραμένει άφαντος επί σχεδόν 48 ώρες και βγαίνει μετά και λέει τις πιο κοινότοπες λέξεις που υπάρχουν σαν να είναι ένας αμήχανος παρατηρητής, (του στυλ: «εκφράζουμε τη βαθιά μας οδύνη για τον άδικο χαμό») απλώς σου μεγαλώνει την ανασφάλεια ως πολίτη. Δηλαδή αν εμένα κάποιος απειλήσει τη ζωή μου και είναι πραγματικός κακοποιός, ο Καραμανλής, ο πρωθυπουργός το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εκφράσει την οδύνη του; Εδώ έχει δολοφονήσει εν ψυχρώ ένας υπάλληλος του κράτους έναν νέο 16 χρονών και ο άνθρωπος εκφράζει την οδύνη του…Μα φυσικά το ξέραμε ότι ο άνθρωπος βαριέται και προτιμάει να πάει για ψάρεμα στη Ραφήνα αντί να ασχολείται με την κυβέρνηση. Όλοι οι πολίτες τον έχουν πάρει χαμπάρι. Το μόνο που του αρέσει είναι να ακούει διάφορους χουλιγκάνους της πολιτικής σαν τον Στυλιανίδη να λένε καλαμπούρια του στυλ… Καραμανλής ή χάος.

Η υποκρισία μας χτυπάει αλύπητα και αντί για υπεύθυνους πολιτικούς έχουμε ηθοποιούς που παριστάνουν τους συντετριμμένους και μέσα τους λένε… ουφ φτηνά τη γλίτωσα και σήμερα και δεν έχασα την κουτάλα της εξουσίας. Από τέτοιους ανθρώπους περιμένουμε να καταλάβουν ότι έχουμε κοινωνικά προβλήματα, οικονομικά προβλήματα που επειδή δεν τα αντιμετώπισαν επί 5 χρόνια αλλά αντιθέτως με τις αποφάσεις τους τα έχουν επιτείνει, με τους κουμπάρους, με τα ομόλογα, με την ακρίβεια, με τη φορολογία, με την ασυδοσία στην αγορά με την υποχρηματοδότηση της παιδείας και της υγείας και των δημόσιων επενδύσεων, με το απαράδεκτο καθεστώς που επικρατεί στις φυλακές και με τα σκάνδαλα σαν το Βατοπέδι και το σκάνδαλο Μανούση, - Παυλίδη και να δώσουν λύσεις.

Πραγματικά όποιος από εμάς περιμένει να δώσει λύση σ’ αυτά τα προβλήματα ο άνθρωπος και η κυβέρνηση του ανθρώπου που εκφράζει οδύνη για τον άδικο χαμό μετά από 48 ώρες, αντί να έχει ξηλώσει όλη την ηγεσία της αστυνομίας και τους υπουργούς που έτυχε να κάθονται σ’ αυτή την καρέκλα, είναι άξιος της μοίρας του. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Δεν μας αξίζει καλύτερη κυβέρνηση, αλλά τέτοιοι τύποι που δεν ξέρουν τι είναι η πολιτική ευθύνη και η ευθύνη γενικώς. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που έλεγε στη Θεσσαλονίκη χωρίς να αλλάζει χρώμα, πως ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό.

Πλίνθοι, λίθοι, σκύβαλα...

(δίπλα: ο φλεγόμενος Μάης)

Βέβαια νομίζω ότι και σήμερα το πρόβλημα των περισσότερων πολιτών είναι η ακρίβεια γενικώς ή για να το πούμε συμβολικά πόσο κάνει ένα κουλούρι. Αλλά μάλλον σήμερα είναι διάσημο το κουλούρι που έφαγε στο κεφάλι το μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ που ανήκε στην αυτόνομη παρέμβαση, αλλά προοριζόταν μάλλον για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ. Δηλαδή αντί να απασχολεί τους συνδικαλιστές όλων των αποχρώσεων το γεγονός ότι σε όλες τις εκδηλώσεις για την πρωτομαγιά στην Αθήνα συμμετείχαν με γενναιόδωρα νούμερα 7.000 άνθρωποι (ούτε καν 70.000 πολίτες) μας απασχολεί το κουλούρι. Και όμως δεν χρειάζεται πιά σκέψη, έχουμε ολοφάνερο μπροστά μας το λόγο για τον οποίο η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων δεν συμμετέχουν πιά στα συνδικάτα και στις εκδηλώσεις τους αν και τυπικά ανήκουν σ’ αυτά.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος. Ότι ένας απλός εργαζόμενος που δεν είναι δηλαδή επαγγελματίας συνδικαλιστής, δεν μπορεί να παρακολουθήσει μια γενική συνέλευση του σωματείου του εκτός κι αν είναι μαζοχιστής. Γιατί πρέπει να ακούσει προηγουμένως 5-6 ώρες τις ατέλειωτες αντιπαραθέσεις μεταξύ συνδικαλιστών που έχουν μάλλον προσωπικές υπαρξιακές και το πολύ-πολύ κομματικές διαφορές πριν ακούσει έστω και μια κουβέντα για τα προβλήματα που τον απασχολούν. Και αυτές οι αντιπαραθέσεις είναι τόσο έντονες ώστε να εκφράζονται μερικές φορές και με το πέταγμα αντικειμένων προς την πλευρά του ομιλητή. Ε! εκεί τα μαζεύεις και φεύγεις γιατί οι άνθρωποι αυτοί που ισχυρίζονται ότι έχουν συνδικαλιστική συνείδηση μπιό αναπτυγμένη από το μέσο όρο, απλώς δεν είναι σοβαροί. Δεν είναι άξιοι της αποστολής τους και του ρόλου που νομίζουν ότι παίζουν.

Οι εργαζόμενοι όμως συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα κι ας μην έχουν ηγεσία άξια να καταλάβει και τα προβλήματά τους και το επίπεδο συνείδησης στο οποίο έχουν φτάσει. Έτσι γινόταν πάντοτε άλλωστε. Δείτε το δικό μας Πολυτεχνείο το 1973 που ταρακούνησε τη Χούντα για την οποία όλες οι ηγεσίες όλων των αριστερών οργανώσεων υπολόγιζαν ότι θα διατηρηθεί άλλα 20-30 χρόνια. Το ίδιο έγινε και στη Γαλλία με τον Μάη του 1968 που σάρωσε τον γκωλισμό και αμφισβήτησε όλο το σύστημα ακόμα και την επίσημη Αριστερά η οποία επίσης δεν είχε πάρει χαμπάρι για την κοινωνική πίεση που είχε αυξηθεί και νόμιζε ότι ο γκωλισμός θα ζήσει άλλα 20-30 χρόνια.

Αυτές οι γραφειοκρατικά αγκυλωμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν αντιλαμβάνονται τίποτα από την κοινωνία. Δεν την ακούν. Έχουν μια δική τους δυναμική και καθορισμένη πορεία, η οποία ακούει το κόμμα, το οποίο ανήκει στη σύστημα και επομένως δεν μπορεί να έχει καμία αντισυστημική δραστηριότητα ή να αμφισβητεί το σύστημα με σκοπό να το αλλάξει ή να το μεταρρυθμίσει για να χρησιμοποιήσουμε μια γλώσσα του συρμού.

Το ίδιο συμβαίνει κατ επέκτασιν και με τα κόμματα. Όταν το κάθε στέλεχος έχει μια προσωπική στρατηγική, είναι λογικό ο ένας να κοιτ΄λαει στην ανατολή κι ο άλλος στη Δύση. Δείτε το περιβάλλον. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να ανταποκριθεί ούτε στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει στο πλαίσιο του πρωτοκόλλου του Κιότο. Όχι να περιορίσει τη ρύπανση του περιβάλλοντος, αλλά ούτε τον μηχανισμό παρακολούθησης δεν μπορεί να δημιουργήσει. Η αντιπολίτευση επίσης έχει έτοιμη μιάν απάντηση που δεν σημαίνει τίποτα επί της ουσίας. Να φτιάξουμε υπουργείο Περιβάλλοντος, πράγμα που είχαμε στο παρελθόν και το καταργήσαμε ενσωματώνοντάς το στο δημοσίων έργων. Μα με υπουργείο ή χωρίς υπουργείο, αν δεν έχεις ολοκληρωμένη πολιτική, δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα. Άρα πως θα πείσεις ότι είσαι η εναλλακτική λύση.

Και δυστυχώς στο ΠΑΣΟΚ αυτό δεν το αντιλαμβάνεται ούτε ο Παπανδρέου ούτε όλοι όσοι αμφισβητούν τον Παπανδρέου. Μπορώ να πώ μάλιστα ότι ο Γιώργος προσωπικά το αντιλαμβάνεται περισσότερο από τους άλλους. Κλείνω την παρένθεση γιατί πλέον περί παρενθέσεως πρόκειται.