Ο γερμανικός εκβιασμός και η κτηνώδης επιβολή στον Νότο.

Το Βερολίνο, διαστρέφει την πραγματικότητα για να ικανοποιήσει τα εθνικιστικά και ταξικά του σχέδια για ηγεμονία στην Ευρώπη, με όργανο και προς όφελος του μεγάλου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου της Γερμανίας.

Έχουμε αναφερθεί πρόσφατα από την εκπομπή μας στη θεωρία που αγαπάει περισσότερο από οτιδήποτε η Μέρκελ. Ότι δηλαδή, οι λαοί του Νότου, αντιμετωπίζουν τώρα προβλήματα (ευφημισμός για την επίθεση που δέχονται από τη Γερμανία) χαμηλής ανταγωνιστικότητας, λόγω της αύξησης των μισθών που απολάμβαναν τα προηγούμενα χρόνια, έναντι των Γερμανών εργαζομένων. Επομένως τώρα πρέπει να πληρώσουν, με την έννοια της εσωτερικής υποτίμησης, δηλαδή υποτίμηση, ακινήτων, επιχειρήσεων και εργασίας. Ως εργαλείο χρησιμοποιείται η μείωση των μισθών, συντάξεων και γενικά των εισοδημάτων.

Είναι μια κλασσική περίπτωση, όπου η πολιτική επιλογή προϋπάρχει της οικονομικής επιχειρηματολογίας που επιστρατεύεται για να την δικαιολογήσει. Μαζί με τους μισθούς ανέβαιναν και οι τιμές των προϊόντων τα οποία ήταν κυρίως εισαγόμενα και κυρίως από τη Γερμανία, αυξάνονταν επίσης τα κέρδη των επιχειρήσεων και κυρίως των ξένων μεταξύ των οποίων πρώτες οι γερμανικές, αυξανόταν το κόστος του κεφαλαίου με αποτέλεσμα να κερδίζουν οι τράπεζες, μεταξύ των οποίων κυρίως οι ξένες που δάνειζαν το κράτος για να μπορέσει να συντηρήσει αυτόν τον κύκλο ελλειμμάτων στον Νότο, τα οποία μετατρέπονταν σε πλεονάσματα του Βορρά.

Οι τραπεζίτες παίρνουν την πραγματική εξουσία από τους πολιτικούς

Το σχέδιο να αναθέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση κεντρικό ρόλο στην εποπτεία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος στην ΕΚΤ είναι η απορύθμιση των απορυθμίσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά κανείς δεν το αναγνωρίζει έτσι όπως είναι. Πουθενά στον κόσμο, οι τράπεζες δεν κατάφεραν να σφετεριστούν την πολιτική εξουσία να επιβάλουν φόρους στους πολίτες καμιάς χώρας, αυτοκρατορίας ή εθνικού κράτους, αλλά φιλοδοξούν να το καταφέρουν στην Ευρώπη και είναι πολύ κοντά στην επίτευξη του στόχου τους. Αν υλοποιηθεί το σχέδιο του Μπαρόζο, μια χούφτα τραπεζίτες θα ελέγχουν περίπου 6.000 τράπεζες στην Ευρώπη, από τις οποίες η μία στις τρείς είναι γερμανικές. Στο άμεσο μέλλον, η μία στις δύο θα είναι γερμανικές, καθώς οι υπόλοιπες θα οδηγηθούν στο κλείσιμο και στη συγχώνευση μαζί τους. 

Ο Χίτλερ, η Μέρκελ, οι μικρομεσαίοι και οι αυτοκτονίες

Μερικοί αναλυτές στον παγκόσμιο Τύπο βρίσκουν ομοιότητες ανάμεσα στη σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη η οποία διοικείται από την Άνκελα Μέρκελ και στις τελευταίες μέρες του Χίτλερ, ο οποίος έβλεπε τους Συμμάχους να έχουν αποβιβαστεί στην Ευρώπη και τη Ρωσία να ετοιμάζεται να εισβάλει στο έδαφός της, αλλά εκείνος ήταν πεπεισμένος ότι έχει στη διάθεσή του δύο στρατιές με τις οποίες θα μπορούσε να αντεπιτεθεί επιτυχώς και στα δύο μέτωπα και να κερδίσει τον πόλεμο.

Η ελπίδα είναι πράγματι εκείνη που πεθαίνει πρό τελευταία. Και η μακαριότητα της Ευρώπης είναι πράγματι δελεαστική για τέτοιες προσομοιώσεις. Μέσα σε λίγες εβδομάδες,  έγιναν πέντε οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου οι οποίες χρειάζονται βοήθεια για να «διασώσουν» τις τράπεζές τους, οι οποίες είναι οι μόνες που αξίζει να σωθούν κατά την άποψη της νεοφιλελεύθερης ηγεσίας της ΕΕ. Ούτε οι χώρες ούτε οι πολίτες έχουν καμιά σημασία. Οι άνθρωποι μάλιστα δεν υφίστανται ως θέμα συζήτησης εδώ και τρία χρόνια στα μεγάλα τραπέζια των διαπραγματεύσεων.

Τα τραγικά λάθη που έχουν γίνει σε βάρος χωρών και ανθρώπων, με τη συνεργασία πρόθυμων τοπικών πολιτικών ελίτ, δεν τους απασχολούν καθόλου. Συζητούν μόνον την αποτυχία να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα έστω κι αν απορροφά εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για τα οποία χρεώνονται οι φορολογούμενοι πολίτες  όλων των χωρών και όχι μόνον όσων δανείζονται, αλλά κι εκείνων που φέρονται ως δανειστές.

Η βασική συνταγή, ότι κρατικοποιούνται οι ζημιές ενώ ήταν ιδιωτικά τα κέρδη, δεν αμφισβητείται ούτε κατά κεραία. Απασχολεί μόνον ότι παρά τις προσπάθειες και τις θυσίες, οι τράπεζες δεν σώζονται αλλά η κατάσταση διαρκώς επιδεινώνεται. Μετά από κάθε αποτυχημένη «διάσωση» της Ελλάδας, η οποία πανηγυριζόταν με δηλώσεις χαράς και ανακούφισης όχι μόνον από τους ντόπιους πρόθυμους να συμφωνήσουν σε οτιδήποτε πολιτικούς, αλλά και από τους ευρωπαίους οι οποίοι σχεδίαζαν την «λύση» και εισέπρατταν τα χρήματα στο έδαφός τους, στην έδρα τους, ακολουθούσε λίγων ημερών άνοδος των αγορών και των χρηματιστηριακών αγορών και πτώση των σπρέντ. Μετά ξαναγυρνούσαν φυσιολογικά στην αντίθετη πορεία όταν συνειδητοποιούσαν ότι πάλι δεν έγινε τίποτα.

Αυτή τη φορά με την δανειοδότηση της Ισπανίας και μάλιστα χωρίς μνημόνιο (αλλά με την εθελοντική δέσμευση της Ισπανίας ότι θα συνεχίσει την πολιτική λιτότητας) δεν έγινε ούτε κι αυτό. Έγινε το αντίθετο. Τα σπρέντ ανέβηκαν και οι αγορές δεν ανέπνευσαν ούτε για μία ώρα. Η ανησυχία δεν διασκεδάστηκε και η φυγή κεφαλαίων από ευρωπαϊκά χρεόγραφα κάθε είδους συνεχίζεται αν δεν εντείνεται. Η Ισπανία δεν είχε ούτε βραχυπρόθεσμα οφέλη, η Ευρώπη δεν κέρδισε καθόλου χρόνο και η Μέρκελ με τον Σόϊμπλε παρατηρούν αμήχανοι. Για επικοινωνιακούς λόγους περιμένουν το εκλογικό αποτέλεσμα της Ελλάδας το οποίο φυσιολογικά αναμένεται φυσιολογικό, δηλαδή καταδικαστικό της πολιτικής που ακολουθείται ακόμα για να πούν ίσως ότι … φταίει ο Τσίπρας που ανησυχούν οι αγορές, ενώ οι ίδιοι έχουν προκαλέσει τη σημερινή κατάσταση. Όχι ο Τσίπρας αλλά ολόκληρη η Ελλάδα έχουν καταλάβει όλοι δεν έχει καμιά επιρροή στα γεγονότα γιατί δεν συμμετέχει στις αγορές με κανένα τρόπο. Είναι πλήρως απομονωμένη και επομένως απαλλάσσεται κάθε ευθύνης γιατί είναι δεμένη χειροπόδαρα. Ελέγχοντας τα μέσα ενημέρωσης μπορούν φυσικά να λένε ότι θέλουν, αλλά δεν πείθονται παρά μόνον αυτοί που έχουν πεισθεί χωρίς να ακούσουν.

Το θεμελιακό λάθος των άπληστων τραπεζιτών και της Μέρκελ είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καμιά σημασία και μπορούν να αντέξουν τα πάντα. Στο μυαλό τους υπάρχει μια νέα παγκόσμια δημοκρατία του χρήματος, με δισεκατομμύρια καταναλωτές οι οποίοι αγοράζουν τα προϊόντα τους και τα πληρώνουν ευχάριστα. Δεν περνάει από το μυαλό τους ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν ανάγκες και πρέπει πρώτα να φροντίσουν να ζήσουν αξιοπρεπώς και μετά να σκεφτούν να καταναλώσουν οτιδήποτε. Σε κάθε χώρα, τουλάχιστον στις δημοκρατίες προηγούνται οι άνθρωποι και η ευτυχία τους και όχι κάποια αφηρημένα μηδενικά σε κάποιον υπολογιστή τράπεζας.

Εμείς εδώ στην Ελλάδα είμαστε ίσως σε προνομιούχα θέση να το καταλάβουμε γιατί οι εργαζόμενοι ετοιμαζόμαστε να γίνουμε άνεργοι, οι άνεργοι ζούν στη φτώχεια και οι ανισότητες πολλαπλασιάζονται αντί να μειώνονται. Ο υπουργός που κατέστρεψε δισεκατομμύρια ευρώ από ασφαλιστικά ταμεία και αποθεματικά δεκαετιών πανεπιστημίων και νοσοκομείων κατεβαίνει στις εκλογές χαλαρός και υποψήφιος να μας σώσει ενώ οδηγείται στη φυλακή όποιος κατηγορείται ότι δεν απέδωσε ΦΠΑ 70.000 ευρώ και πάνω, ακόμα κι αν δεν πρόκειται για φόρους που εισέπραξαν και δεν απέδωσαν, αλλά για πρόστιμα της εφορίες που επιβλήθηκαν δικαίως ή αδίκως.

Εκατοντάδες χιλιάδες μικρομαγαζάτορες, επιχειρηματίες, επαγγελματίες και άνεργοι, απειλούνται με εξοντωτικά πρόστιμα και οφειλές και προσαυξήσεις προηγούμενων ετών και με στέρηση της ελευθερίας τους ακόμα, πέραν των κατασχέσεων και των απειλών, αλλά την ίδια στιγμή που οι τράπεζες απορροφούν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ από δανεικά ψηφίζονται φοροαπαλλαγές γιατί ακόμα και μέσα στην χρεοκοπία τους πρέπει να εμφανίζουν λειτουργικά κέρδη. Οι μικρομεσαίοι που είχαν συνηθίσει σε σταθερό και υψηλό εισόδημα βρίσκονται  άεργοι να μην έχουν τι να κάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους και τα παιδιά τους αντί για τα πανεπιστήμια που ετοιμάζονταν να φοιτήσουν μαθαίνουν ότι μπορεί ο πατέρας τους να μην έχει να πληρώσει για τα φάρμακα που χρειάζεται μετά το έμφραγμα που έπαθε γιατί το ασφαλιστικό του ταμείο δεν πληρώνει και οι φαρμακοποιοί και τα νοσοκομεία δεν τους δίνουν δωρεάν ή με πίστωση.

Σε αυτές τις συνθήκες δεν είναι να απορεί κανείς που το προσδόκιμο ζωής έκανε βουτιά από 2 μέχρι δέκα χρόνια και οι αυτοκτονίες είναι καθημερινό φαινόμενο. Η ΕΕ δεν ιδρώνει το αυτό της με τέτοιες λεπτομέρειες γιατί το γνωρίζει και το έχει συνηθίσει. Θα σας πώ μια ιστορία που όλοι οι κοινοτικοί αξιωματούχοι γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες. Το παλιό κτίριο της ΕΕ στο κέντρο των Βρυξελλών είχε κανονικά παράθυρα τα οποία άνοιγαν κατά βούληση. Από τα παράθυρα αυτά σχεδόν κάθε μέρα όλο και κάποιος κοινοτικός υπάλληλος ή αξιωματούχος αυτοκτονούσε με βουτιά και συχνά άφηνε και σημειώματα στο γραφείο του, όπου εξηγούσε γιατί αυτοκτόνησε. Οι συχνότερες αιτίες ήταν οι εξής: Ή αυτοκτονούσε γιατί αποκαλύφθηκε κάποια οικονομική ατασθαλία στην οποία είχε ανάμιξη και συχνά όχι για να πάρει λεφτά από κάποιο ταμείο, αλλά για να ευνοήσει ή για να καθυστερήσει οδηγίες, αποφάσεις και εισηγήσεις από τις οποίες μεγάλες εταιρίες θα κέρδιζαν πολλά. Χώρες ολόκληρες πίεζαν για αποφάσεις υπέρ ή κατά του ανταγωνισμού γύρω από τις οποίες είχε στηθεί χορός από μίζες ώστε να βγάλουν πολλαπλάσια. Κάποια στιγμή αποκάλυπτε ο ανταγωνιστής τον ένοχο κι αν είχε φιλότιμο και δεν ήξερε πώς να δικαιολογηθεί στους συναδέλφους του αυτοκτονούσε. Οι άλλες αιτίες ήταν η μοναξιά που οδηγούσε σε κατάθλιψη αφού δούλευαν μακριά από φίλους και συγγενείς που ήταν στις χώρες προέλευσης, ή από ερωτική απογοήτευση, αφού ήταν επίσης συνηθισμένο να αλλάζουν ερωτικούς συντρόφους μεταξύ τους, ιδίως οι παντρεμένοι που ήταν οι σύζυγοι στην πατρίδα και μέσα στα γραφεία είχαν εκατοντάδες σταζιέρ νέους και φιλόδοξους που ήταν διαθέσιμοι.

Η αντίδραση της ΕΕ σε όλα αυτά ήταν η εξής: Στο νέο κτίριο φρόντισαν τα παράθυρα να μην ανοίγουν και να είναι απαραβίαστα με τη δικαιολογία της μόνωσης και του μηχανικού εξαερισμού, ώστε να αυτοκτονούν με άλλο τρόπο και όχι πηδώντας από τα παράθυρα. Χώρια που όταν περπατούσες απέξω έπρεπε και να προσέχεις να μην πέσει κανείς στο κεφάλι σου και σε σκοτώσει ενώ εκείνος ο απελπισμένος μπορεί και να ζούσε. Με τον ίδιο τρόπο αντιδρούν και τώρα αν τους πείς ότι αυτοκτονούν οι απελπισμένοι Έλληνες και κυρίως οι ηλικιωμένοι που δεν είχαν ταπεινωθεί και δεν φαντάζονταν ότι μπορεί να έψαχναν στα σκουπίδια για το βραδινό τους. Σου λέει, αλλάξτε τα παράθυρα και απαγορεύστε τις βόλτες από τις ψηλές  γέφυρες. Τι να σου κάνω; Δεν βλέπω άλλη λύση. Γι αυτούς οι άνθρωποι είναι αόρατοι. Δεν υπάρχουν.

Δεν έχει καμία σημασία τίποτα άλλο, εκτός από το να σωθεί η τράπεζα και η ιδιωτικότητά της. Να μην θιχτεί το ανεξέλεγκτο της λειτουργίας της. Να μην γίνεται καμιά πληρωμή που να μην περνάει από την τράπεζα με τη δικαιολογία της φοροδιαφυγής. Ούτε το δημόσιο δεν δικαιούται να κάνει πληρωμές εκτός τραπεζών γιατί χάνουν προμήθειες οι τράπεζες. Ούτε συμψηφισμούς δεν μπορεί να κάνει το δημόσιο γιατί χάνουν οι τράπεζες. Ούτε ομόλογα δεν μπορεί να κυκλοφορεί το δημόσιο γιατί χάνουν οι τράπεζες. Γι αυτό έχουν μείνει απλήρωτοι οι μικροκαταθέτες σε ομόλογα για να δυσφημιστούν τα ομόλογα και να μην τολμήσει το κράτος και ξανακυκλοφορήσει απευθείας έστω και ένα ομόλογο. Ή κάνει πληρωμή με ομόλογα. Δεν τους νοιάζει το ότι η τρομολαγνεία για το ευρώ διώχνει τις καταθέσεις, αρκεί να πάρουν λίγες ψήφους τρομοκρατημένων για να μην ανατραπούν οι αποφάσεις των τραπεζιτών που έχουν ήδη υπογραφεί και εφαρμόζονται. Ας πεθάνουν και μερικές χιλιάδες ακόμα. Έτσι κι αλλιώς όλοι θνητοί είμαστε, κάποτε θα πεθαίναμε…

Το μόνο που δεν περιμένει η Μέρκελ είναι την ελληνική αντίσταση!

Το τελευταίο χρονικό διάστημα διαπιστώνουμε ότι οι ξένοι δεν κατανοούν την Ελλάδα. Ακόμα και έγκυροι αρθρογράφοι, όταν επιχειρούν να βγούν έξω από τους αριθμούς, έλλειμμα, χρέος, ΑΕΠ κλπ αποδεικνύεται στα μάτια μας ότι αγνοούν πλήρως την ελληνική πραγματικότητα και ζούν μέσα σε μία πλάνη που έχουν δημιουργήσει οι εθνικές τους προπαγάνδες. Ο Ανδρέας Παπανδρέου για παράδειγμα αναφέρεται ως ακροαριστερός ηγέτης που πήρε στο λαιμό του με το κόμμα και τη χώρα που έφτιαξε τον καλοπροαίρετο γιό του Γιώργο Παπανδρέου. Το ίδιο ακροαριστερός είναι και ο Τσίπρας ο οποίος στα μάτια του διαδέχεται το ακροαριστερό ΠΑΣΟΚ που δεν μπόρεσε να υποτάξει ο Γιώργος Παπανδρέου. Όπως καταλαβαίνετε βλέπουν τα πράγματα εντελώς επιφανειακά και δεν περνάει από το μυαλό τους η πιθανότητα η Ελλάδα και οι Έλληνες να επιθυμούν να είναι μια ανεξάρτητη χώρα και οι πολίτες της είναι δυνατόν να σκεφτούν να έχουν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα με τους Γερμανούς ή τους Άγγλους ή τους γάλλους πολίτες.

Από την άλλη δεν είναι βέβαιο ότι εμείς οι Έλληνες καταλαβαίνουμε  την Ευρώπη και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες περισσότερο. Μου έλεγε ο Γιάννης Πανούσης, ότι οι Γάλλοι πάντοτε συμπεριφέρονται σαν να είναι μια αυτοκρατορία και όχι μόνον ο Σαρκοζί, αλλά και ο Ολάντ και παλαιότερα ο Μιττεράν. Το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία και για την Αγγλία. Ακόμα και οι αριστερά σε αυτές τις χώρες, καταλαβαίνει ότι πρόκειται για αυτοκρατορίες και όχι για μικρές αποικίες όπως ήταν η Ελλάδα από την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ένα τμήμα μιάς επαρχίας της Μακεδονίας.

Αν σε αυτούς προσθέσουμε και τις άλλες χώρες που υπήρξαν μεγάλες δυνάμεις με αποικίες σε όλο τον κόσμο, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, ή η Ολλανδία καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μια μάζωξη πρώην αριστοκρατών οι οποίοι ακόμα δεν έχουν χωνέψει τον ξεπεσμό τους και ονειρεύονται μια Ευρώπη που θα τους επιτρέψει να ξαναζήσουν ένα λαμπρό παρελθόν, μέσα από μια Ένωση που θα πραγματοποιήσει τα δικά τους όνειρα. Αν προσθέσουμε μάλιστα και χώρες όπως η Ελλάδα η οποία δεν θέλει καν να ξαναζήσει το παρελθόν της Βυζαντινής αυτοκρατορίας της εποχής του Ιουστινιανού, γιατί δεν έχει την πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη να κάνει έδρα των ονείρων της, κι έτσι με πρωτεύουσα την  Αθήνα, αναγκάστηκε να δημιουργήσει μια χώρα που υποτίθεται έχει τις ρίζες της στον Περικλή και στη δόξα της αρχαίας Αθήνας, δημιουργό της δυτικής δημοκρατίας η οποία όρισε τη Δύση με τον Μαραθώνα και τη νίκη στις δυνάμεις της Ανατολής δηλαδή των Περσών, καταλαβαίνετε που φτάνουμε.

Ο κάθε ευρωπαίος έχει μια δική του εκδοχή του ευρωπαϊκού οράματος, όπως και ο κάθε μετανάστης που φτάνει στην Ευρώπη έχει διαφορετική εικόνα για την Ευρώπη. Άλλος νομίζει ότι θα βρεί δουλειά κι άλλος ότι θα βρεί καλή δουλειά ενώ καταλήγει να σκουπίζει τα βουστάσια όπως και στην πατρίδα του. Άλλος ονειρεύεται ότι θα φοιτήσει σε ένα εξαιρετικό πανεπιστήμιο, και θα γίνει διάσημος επιστήμονας ενώ καταλήγει να τρώει τα χρήματα και την περιουσία του μπαμπά του για να γυρίσει και να διαδεχθεί τον μπαμπά του στην οικογενειακή επιχείρηση.

Αυτή την εβδομάδα η Μέρκελ αναφέρθηκε για πρώτη φορά δημόσια, στο σχέδιο Β της Γερμανίας για την Ευρώπη. Την Ευρώπη των δύο ή περισσότερων ταχυτήτων. Το σχέδιο Α ήταν η Ευρώπη της σύγκλισης την οποία γνωρίζαμε στο παρελθόν. Το σχέδιο Γ είναι η συρρίκνωση της ΕΕ μόνον στις πλεονασματικές χώρες και εκδίωξη των χωρών του Νότου, περιλαμβανομένης της Ισπανίας και της Ιταλίας. Και το σχέδιο Δ αν αποτύχουν όλα τα άλλα είναι να βγεί η Γερμανία από το ευρώ διατηρώντας την ενοποίηση της Γερμανίας και να επιστρέψει στο μάρκο και στη δική της αυτοκρατορία.

Όλα αυτά τα σχέδια έχουν πιθανότητες επιτυχίας σε βάθος χρόνου, αλλά προς το παρόν είναι σενάρια στο χαρτί. Η πραγματικότητα είναι πολλές φορές διαφορετική. Το σχέδιο Α θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα αν η Γερμανία και οι άλλες πλεονασματικές χώρες προτιμούσαν να πληρώσουν για να διατηρήσουν τον Νότο στο εσωτερικό και να μπορεί να καταναλώνει τα προϊόντα του Βορρά και κυρίως τα δάνεια του Βορρά μέσα από ένα σύστημα μόνιμων μεταβιβάσεων. Μέσω μιάς ομοσπονδίας. Η Γερμανία σπάει την παράδοση 50 ετών γιατί δεν θέλει να πληρώσει. Έχει δημιουργήσει τέτοιο κλίμα στο εσωτερικό της Γερμανίας ώστε είναι μια αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία. Όπως η ευρωπαϊκή ενοποίηση ήταν αυτοτροφοδοτούμενη, έτσι και η διάλυση είναι αυτοτροφοδοτούμενη. Η Μέρκελ προσπαθεί να βάλει μπρός μια τέτοια δυναμική και προς το παρόν το καταφέρνει. Γι αυτό και είναι η μόνη που πιέζει για εκδίωξη της Ελλάδας πριν συμφωνήσει να δανείσει με μνημόνιο την Ισπανία, γιατί ξέρει ότι έτσι θα προχωρήσει ως συμβιβασμό το σχέδιο Β. Δηλαδή μια μετατροπή της ΕΕ σε γερμανική αυτοκρατορία. Όποιος διαφωνεί ή δεν αντέχει όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία θα εκδιώκεται χωρίς να υπάρχει μηχανισμός αποβολής. Με το πιστόλι στον κρόταφο. Αν η Ισπανία και η Ιταλία δεν θελήσουν να υποταχθούν στην γερμανική αυτοκρατορία, κι επειδή η Γερμανία θα επιμένει να μην πληρώνει, γιατί εκεί είναι τα πολλά λεφτά όχι στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία, τότε απλώς θα έχουμε το σχέδιο Γ. Στην έσχατη περίπτωση που όλη η Ευρώπη και οι ΗΠΑ αντιδράσουν σθεναρά και απλώς απαγορεύσουν στη Γερμανία και τα τρία σχέδια, τότε απειλεί με το σχέδιο Δ δηλαδή ότι πάλι δεν θα πληρώσει τίποτα και για να κανέναν, αλλά θα αποχωρήσει εκείνη από το ευρώ και θα επιστρέψει στο μάρκο.

Το νόμισμα και οι πληρωμές δηλαδή είναι το διακύβευμα και το όπλο της Γερμανίας. Έτσι επιχειρεί είτε να μετατρέψει την Ευρώπη σε γερμανική αυτοκρατορία είτε να γίνει μόνη της μια αυτοκρατορία χωρίς την ΕΕ στην οποία εντάχθηκε μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο υποχρεωτικά και ενισχύθηκε από τη Δύση για να γίνει ανάχωμα στη Σοβιετική Ένωση. Τώρα θέλει να συμμαχήσει με τη Ρωσία για να έχει αντίβαρο και να αποτινάξει το ζυγό των ΗΠΑ και της Αγγλίας και να ενθυλακώσει τη Γαλλία στην αυτοκρατορία της. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις χθές χρησιμοποίησε η Μέρκελ το εξής επιχείρημα: Στην Ελλάδα έχουμε ήδη δανείσει το 150% του ΑΕΠ της. Το σχέδιο Μάρσαλ για την Ευρώπη ήταν το 3% του ΑΕΠ της Ευρώπης. Καμία σχέση δηλαδή. Εμείς πληρώνουμε πολύ ακριβά για να φτιάξουμε την αυτοκρατορία μας, ενώ οι Αμερικάνοι πήραν τζάμπα την Ευρώπη ως λάφυρο με το 3% του ΑΕΠ της.

Ουδέν αναληθέστερον φυσικά από το επιχείρημα της Μέρκελ. Είναι καθαρή προπαγάνδα. Είναι πλήρης διαστροφή της πραγματικότητας. Κατ αρχήν εκτός από την αμερικανική βοήθεια η οποία ήταν φυσικά η βοήθεια του κατακτητή για την ανοικοδόμηση του ηττημένου ως προτεκτοράτου για να χρησιμοποιηθεί ως ανάχωμα στην επέκταση του αντιπάλου που ήταν η Σοβιετική Ένωση, η γερμανία απαλλάχθηκε από όλα τα χρέη της και από τις αποζημιώσεις που είχε συμφωνηθεί να πληρώσει. Μόνον για την Ελλάδα ήταν ένα τεράστιο ποσό. Για τις ΗΠΑ ήταν περισσότερα φυσικά, αλλά οι ΗΠΑ πήραν την Δυτική Γερμανία ως λάφυρο. Της χάρισαν τα χρέη και τις αποζημιώσεις αλλά και της έστειλαν το 50% του σχεδίου Μάρσαλ το οποίο χωρίς συναλλαγματική ισοτιμία μπορεί να είναι σήμερα το 3% του σημερινού ευρωπαϊκού ΑΕΠ, αλλά σε τιμές του 1945 ή του 1950 η βοήθεια που πήραν ήταν σαφώς πολύτιμη και σαφώς μεγαλύτερη από το 150% του ΑΕΠ της Γερμανίας μετά τον πόλεμο και μάλιστα δεν πήγε στις τσέπες των Αμερικανών, αλλά στην πραγματική οικονομία της Γερμανίας. Ξαναχτίστηκαν τα εργοστάσια, οι βιομηχανίες, οι πόλεις, οι υποδομές, τα σπίτια εκτός από στρατό. Το στρατό τον είχαν οι ΗΠΑ στις στρατιωτικές τους βάσεις. Και μόνο από τις στρατιωτικές δαπάνες που έχουν απαλλαγεί εδώ και τόσα χρόνια, ήταν τεράστια βοήθεια μεγαλύτερη κι από το 300% του σημερινού της ΑΕΠ.  Η ρητορία της Μέρκελ όμως λέγεται ήδη δημοσίως. Θέλει τη Γερμανία  αυτοκρατορία και για να πληρώσει έστω και 20 δισεκατομμύρια ευρώ για τις τράπεζες της Ισπανίας απαιτεί την ψήφο της για να εκδιώξει την Ελλάδα από το ευρώ. Για παραδειγματισμό των άλλων χωρών… και σύμφωνη γνώμη της Ιταλίας και της Γαλλίας. Και προτιμά τώρα να δώσει μερικά λεφτά στις χώρες αυτές για να συμφωνήσουν να διώξουν την Ελλάδα, και μετά Πορτογαλία και Ιρλανδία. Το μόνο που δεν έχει υπολογίσει η Γερμανία είναι οτι πιθανόν να τα έβαλε με τους λάθος Ευρωπαίους. Η ελληνική αντίσταση μπορεί να της χαλάσει τα σχέδια...

Για τον Ιούνιο ετοιμάζουν την επόμενη "ληστεία" οι τράπεζες στην Ευρώπη!

Για δεύτερη μέρα στη σειρά θα προσπαθήσουμε να ενημερώσουμε τους ακροατές μας για τα σχέδια της ΕΕ τα οποία θα συζητηθούν στην επόμενη σύνοδο κορυφής, τα οποία παραμένουν απόρρητα για τους πολίτες της Ευρώπης, άρα και της Ελλάδας ενόψει εκλογών. Δεν είναι τυχαίο, γιατί αλλιώς οι Έλληνες θα μπορούσαν να κάνουν πιο εύκολα και την επιλογή τους στην κάλπη.


Κατ αρχήν είναι δημοκρατικά απαράδεκτο και πέραν πάσης συμφωνίας και ευρωπαϊκής συνήθειας, να διαβουλεύονται για το μέλλον ολόκληρης της Ευρώπης οι Γερμανοί και οι Γάλλοι τραπεζίτες, κι αφού έχουν καταλήξει στο τι θέλουν, το λένε στην Μέρκελ και στον Ολάντ κι αυτοί μιλάνε εμπιστευτικά μόνον στους αρμόδιους κοινοτικούς αξιωματούχους και όχι στα όργανα. Μπαρόζο, Ρομπάϊ και Όλι Ρέν. Η δημοκρατική και νόμιμη διαδικασία είναι η Επιτροπή και η τρόϊκα της εξάμηνης προεδρίας δηλαδή η Δανία μαζί με την Κύπρο και την Πολωνία να φτιάχνουν τα σχέδια, στη συνέχεια με συνεχείς επαφές με όλες τις κυβερνήσεις να λάβουν υπόψιν τους τις ιδιαιτερότητες και τα συμφέροντα του κάθε κράτους μέλους και μετά να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις μέσα στα όργανα και τελικά στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Είναι εντελώς προκλητικό ότι αυτό το τελευταίο σχέδιο το έφτιαξαν οι τραπεζίτες, οι οποίοι το έδωσαν στον γαλλογερμανικό άξονα ο οποίος αποφάσισε ή θα αποφασίσει γιατί ακόμα διαφωνούν και μόλις συμφωνήσουν θα ενημερώσουν την Επιτροπή του Μπαρόζο και τον Ρομπάϊ κι αυτοί απλώς θα το κοινοποιήσουν στους άλλους ηγέτες της ΕΕ. Για τις τελικές υπογραφές και μόνον θα συγκληθεί το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες γιατί έχουν καταργηθεί και οι παλιές συνήθειες να συνεδριάζουν στο έδαφος της χώρας που ασκεί την εξάμηνη προεδρία πράγμα που υπενθύμιζε την ισοτιμία. Αυτό ξεχάστηκε.



Στην ουσία οι τράπεζες θέλουν να μην πέφτουν στον έλεγχο των κρατών ή πολύ περισσότερο μιάς ομοσπονδιακής πολιτικής εξουσίας εκλεγμένης από τους πολίτες, ούτε όταν χρεοκοπούν. Δηλαδή ούτε όταν αποδεικνύεται ότι έφαγαν τα λεφτά που τους είχαν καταθέσει οι πολίτες. Η μία ιδέα είναι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που χρεοκοπούν να γίνεται από τον EFSF και τον μόνιμο ESF. Και οι δύο μηχανισμοί δεν είναι όργανα ή οργανισμοί της ΕΕ, αλλά νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, ιδιώτης δηλαδή όπως είναι ο Σόρος, το οποίο δανείζεται από τράπεζες που δεν χρεοκόπησαν ακόμα. Αυτοί οι μη ελεγχόμενοι από την ΕΕ μηχανισμοί, αλλά από τους δανειστές δηλαδή από τις ίδιες τις ιδιωτικές τράπεζες θέλουν να αναδειχθούν με απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου πάνω από την ΕΕ και έξω από την ΕΕ, να εγγυώνται τις καταθέσεις, να ανακεφαλαιοποιούν τις τράπεζες όλης της Ευρώπης και μετά να τις μοιράζονται μεταξύ τους ή να τις εξαγοράζουν πανάκριβα αν το επιθυμούν τα εθνικά κράτη αν έχουν κεφάλαια, που δεν έχουν.

Πρόκειται περί κανονικής ληστείας δηλαδή η οποία μπορεί να νομιμοποιηθεί εκ των υστέρων με αποφάσεις των εθνικών κρατών τα οποία τώρα αγνοούνται όπως και το ευρωκοινοβούλιο. Αυτή τη στιγμή οι καταθέσεις στις Ιταλικές, ισπανικές Πορτογαλικές και Ιρλανδικές τράπεζες είναι 5,5 τρισεκατομμύρια ευρώ. Ποιος θα εγγυηθεί αυτές τις καταθέσεις; Ποιος είναι σε θέση, (όσο μεγάλη τράπεζα κι αν είναι) να πληρώσει αμέσως, σε πρώτη ζήτηση ένα τέτοιο ποσό; Κανείς! Το μετοχικό κεφάλαιο ακόμα και της ΕΚΤ είναι το μισό από τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία έχει αγοράσει από τη δευτερογενή αγορά. Δηλαδή θα χρεοκοπήσει και θα χρειαστεί ανακεφαλαιοποίηση αν η Ελλάδα δεν της τα πληρώσει καταγγέλοντας το μνημόνιο…

Τα εθνικά κράτη εγγυώνται όχι γιατί έχουν περισσότερα χρήματα, αλλά γιατί έχουν την εξουσία και κυριαρχία στο έδαφός τους, άρα αν χρειαστεί επιβάλουν περιορισμούς στις αναλήψεις, ή και κόβουν χρήμα, ή επιβάλουν την τάξη και όταν ομαλοποιηθεί η αγορά, αρκεί το 4% του ΑΕΠ (δηλαδή ένα μικρό ποσοστό των εσόδων τους) για να λειτουργήσουν πάλι κανονικά οι τράπεζες και να παραμένουν εγγυημένες οι καταθέσεις. Οι τραπεζίτες ζητούν δηλαδή την απορύθμιση των απορυθμίσεων, όταν λένε ότι εκείνες θα εγγυηθούν, τις καταθέσεις και θα ανακεφαλαιοποιούν τις χρεοκοπημένες. Με τι λεφτά αφού δεν έχουν τίποτα άλλο εκτός από τη φούσκα του εικονικού χρήματος;

Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι εμφανίζεται μια τράπεζα και λέει ότι εγώ έχω αυτή τη στιγμή 5,5 τρισεκατομμύρια ευρώ διαθέσιμα σε μετρητά, θα πρέπει να εξηγήσει που τα βρήκε και κατά πάσα πιθανότητα θα πάει στη φυλακή ο τραπεζίτης γιατί δεν είναι δυνατόν από νόμιμη δραστηριότητα να έβγαλε τόσα λεφτά καθώς θα έπρεπε να έχει πληρώσει στην εφορία της χώρας όπου εδρεύει άλλα τόσα στην εφορία. Δεν υπάρχει όμως τέτοιο εθνικό κράτος ούτε η Γερμανία που να εισέπραξε 5,5 τρισεκατομμύρια ευρώ από φόρους τραπεζών. Τι πουλάνε λοιπόν; Αέρα. Και ζητάνε να πάρουν και αμοιβή για τον αέρα τον κοπανιστό. Η ληστεία είναι απλή. Εμείς θα εγγυηθούμε όλα αυτά τα τρισεκατομμύρια που δεν έχουμε έναντι μικρής αμοιβής, όπως 0,1% το χρόνο. Αντί δηλαδή οι χώρες να φορολογήσουν τις τραπεζικές εργασίες, οι τραπεζίτες θα φορολογήσουν και μέσω των εθνικών κρατών θα υποχρεώσουν τους πολίτες να πληρώσουν! Γι αυτό δεν περισσεύουν χρήματα για κοινωνικό κράτος, ή για ευρωπαϊκή άμυνα και εξωτερική πολιτική, για παιδεία και για υγεία, έρευνα και ανάπτυξη, γιατί τους φόρους θέλουν να τους φάνε οι τραπεζίτες με τη δικαιολογία ότι εγγυώνται τις καταθέσεις, τις τράπεζες και μέσω αυτών τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας με τα λεφτά μας. Δεν έχει καμιά διαφορά από τις ληστείες αν διαβάσετε και την ανάλυση του Νόαμ Τσόμσκι είτε στα βιβλία του, είτε στην συνέντευξη που πρόσθεσα χθες στο μπλόγκ.

Το μέτωπο δεν είναι αρραγές φυσικά. Η Γερμανία είναι σε συνεχή αντιπαράθεση με μερικές τράπεζες γι αυτό και επέμενε στο ελληνικό PSI για να τις βάλει να πληρώσουν ένα πολύ μικρό ποσοστό. Οι αγγλοσαξωνικές δηλαδή κυρίως οι αμερικανικές τράπεζες (οι μεγαλύτερες φούσκες) δεν θέλουν να επιτρέψουν στη Γερμανία αυτό το παιχνίδι. Η Μέρκελ τους δίνει λοιπόν άλλες αντιπαροχές σε βάρος του ευρωπαϊκού Νότου με αντάλλαγμα να ελέγχει εκείνη το παιχνίδι. Απαγορεύει λοιπόν στον Ραχόϊ και στον Ολάντ να δανειστούν χωρίς μνημόνιο από τις τράπεζες δηλαδή από τον EFSF και τον ESF με τη δικαιολογία ότι αυτά τα λεφτά έχουν την εγγύηση της Γερμανίας, ενώ έχουν την εγγύηση όχι του κράτους αλλά της KfW που είναι κρατική τράπεζα και λειτουργεί ως ιδιωτική. Αν θέλεις τα λεφτά των τραπεζών, να ζητήσεις βοήθεια από εμάς τους δανειστές, να μας παραδώσεις την κυριαρχία της χώρας σου όπως η Ελλάδα για να μην μας φέρεις στο μέλλον εσύ ή ο διάδοχός σου αντιρρήσεις, και τότε μόνον θα σου δώσουμε τα λεφτά. Όταν εμείς θα αποφασίζουμε τις τιμές των ακινήτων στην Ισπανία, τους μισθούς και τις συντάξεις και το ασφαλιστικό σύστημα, δηλαδή και πότε θα παίρνουν σύνταξη οι Ισπανοί πολίτες. Όταν θα έχετε μειώσει το κράτος δηλαδή τις δαπάνες για υγεία, παιδεία, κοινωνική προστασία και πρόνοια, και θα μας πληρώνετε σε τόκους μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο για να κάνουμε εμείς επενδύσεις, δηλαδή να αγοράσουμε και την Ισπανία.

Τη στιγμή λοιπόν που στην Ελλάδα βγάζουν 4 ανακοινώσεις το κάθε κόμμα για το ντημπέϊτ τσίπρα Σαμαρά, δηλαδή μιλούν περί όνου σκιάς, δεν έχουν καιρό να μας πούν τη γνώμη τους για τη θέση της Ελλάδας.

Η Ελλάδα είναι κράτος και πρέπει να αποκτήσει κυβέρνηση

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της η Μέρκελ ή ο Σόϊμπλε, ή άλλοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι να προτείνουν ή να πιέσουν για αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ, σημειώνεται κι άλλη μια διαρροή καταθέσεων. Το ίδιο γίνεται και κάθε φορά που τα ελληνικά κόμματα του μνημονίου μεταφέρουν αυτό το κλίμα στην Ελλάδα και ψάχνουν να βρούν ύποπτους Έλληνες που επιθυμούν την αποχώρηση από το ευρώ. Κάτι αντίστοιχο με την αναζήτηση κομμουνιστών την εποχή του μακαρθρισμού στις ΗΠΑ όταν όποιος ήταν αντιρατσιστής, ή ειρηνιστής ή απλός φιλελεύθερος ή πάντως δεν ήταν φανατικός αντικομμουνιστής, γινόταν στόχος διώξεων, συκοφάντησης ή και λιντσαρίσματος.


Οι ίδιοι κύκλοι που προκαλούν αυτή την ανησυχία και την απόσυρση καταθέσεων, προσπαθούν και να το εκμεταλλευτούν για να πιέσουν την Ελλάδα κάνοντας ακόμα πιο απαραίτητες τις δόσεις του δανείου για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Όταν είσαι εξαρτημένος, αυτή η εξάρτηση χρησιμοποιείται εναντίον σου. Ατυχώς το κόμμα του μνημονίου στην Ελλάδα, δεν έχει αναλάβει τις ευθύνες του, δηλαδή να διαμαρτυρηθεί και να απαιτήσει από τους Γερμανούς ισότιμη και φιλική συμπεριφορά αντί για εχθρική στάση η οποία έχει μεταφερθεί μέσω της επίσημης προπαγάνδας και στο επίπεδο του κόσμου. Οι Γερμανοί τουρίστες στην Ελλάδα είναι φέτος 30% λιγότεροι από πέρυσι, κι αυτό αρκεί για να καταλάβουμε πως έχουν δυσφημίσει τους Έλληνες και την Ελλάδα στη Γερμανία. Ακόμα και Έλληνες της Γερμανίας έχουν επηρεαστεί από αυτή την ανθελληνική προπαγάνδα και υποστηρίζουν ανοιχτά στο διαδίκτυο την Μέρκελ κατά των Ελλήνων. Πράγμα φυσιολογικό που μας επιτρέπει να καταλάβουμε το μέγεθος του μποϋκοτάζ της ελληνικής οικονομίας.



Σκέφτεστε τι κύμα διαμαρτυρίας θα είχε ξεσηκωθεί στη Γερμανία αν είχαμε μια αντίστοιχη μείωση 30% των εισαγωγών από τη Γερμανία; Εδώ αποδεχόμαστε τα χτυπήματα με στωϊκότητα και χριστιανική συμπεριφορά γιατί γυ7ρίζουμε και το άλλο μάγουλο να μας χαστουκίσουν. Και αυτή η συμπεριφορά έχει ως φυσιολογικό αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζονται τα χαστούκια σε όλα τα επίπεδα. Το πρόβλημα ξεκίνησε από το απαράδεκτα ανίκανο πολιτικό σύστημα που μας εκπροσωπεί τα τελευταία χρόνια στο εξωτερικό και ανακυκλώνεται στο πολιτικό σύστημα που είναι πλέον εξαρτημένο από τις δόσεις των προστατών του προτεκτοράτου.

Η λύση του προβλήματος είναι απλή με την προϋπόθεση ότι το πολιτικό σύστημα έχει καθαιρεθεί και έχουμε μια κυβέρνηση που θα υπηρετεί τα συμφέροντα των Ελλήνων πλέον. Την βλέπουν ακόμα και οι ξένοι με τη μορφή ενός βιώσιμου σχεδίου γιατί τα μνημόνια καταλήγουν να μην βγαίνουν ούτε στα χαρτιά και η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο δεν έλυσε κανένα πρόβλημα, αντιθέτως δημιουργεί καινούργια προβλήματα. Τα βήματα είναι τρία και έπρεπε να γίνουν από την αρχή.

 Διαγραφή μέρους του ελληνικού δημόσιου και ιδιωτικού χρέους

 Χαλάρωση της λιτότητας η οποία καταστρέφει την κοινωνία την οικονομία και το πολιτικό σύστημα

 Δημοσιονομικές μεταβιβάσεις πόρων στο εσωτερικό της ΕΕ για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα.

Η Γερμανία προσπαθεί να αποφύγει το τρίτο, τις μεταβιβάσεις πόρων, γιατί καταλαβαίνει ότι εκείνη πρόκειται να πληρώσει το λογαριασμό γιατί εκείνη έχει και εκείνη επωφελείται από την ενιαία εσωτερική αγορά. Σπρώχνει λοιπόν την Ελλάδα και την Πορτογαλία σε πρώτη φάση εκτός ευρώ, αλλά το σχέδιό της είναι αδιέξοδο και δεν μπορεί να βρεί συνεργάτες στο εσωτερικό να την διευκολύνουν. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κάνουν ότι μπορούν για να ανακαλύψουν εσωτερικό εχθρό, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι να φτιάξουν τον Τσίπρα ως τον πιο φανατικό ευρωπαϊστή και υποστηρικτή του ευρώ. Είναι ο μόνος πολιτικός που έχει κάνει τόσες δηλώσεις υπέρ του ευρώ τον τελευταίο μήνα, στο εσωτερικό και κυρίως στο εξωτερικό.

Αν η Γερμανία κατάφερνε να πείσει τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ να βγάλουν την Ελλάδα από το ευρώ, αυτομάτως δεν θα είχε την υποχρέωση να δεχθεί μόνιμες μεταβιβάσεις πόρων στην ΕΕ για μερικά χρόνια. Το ίδιο αποτέλεσμα θα είχε η Γερμανία αν κατάφερνε φυσικά να πείσει τα άλλα κόμματα να δεχθούν την έξοδο από το ευρώ και προσπαθεί να το πετύχει λέγοντας ότι είναι μονόδρομος «μνημόνιο ή ευρώ». Καταστροφή της χώρας δηλαδή ή ευρώ. Καταστροφή του εθνικού κράτους ή ευρώ. Καταστροφή του κοινοτικού κεκτημένου για την Ελλάδα για να συνεχίσει μετά με την ίδια καταστροφή στις άλλες χώρες. Αντικειμενικά δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ αυθτή τη στιγμή και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες οι οποίοι έχουν εξαφανιστεί από τη δημοσιότητα σαν να μην υπάρχουν. Δεν σας κάνει εντύπωση η πλήρης εξαφάνιση; Οφείλεται στο ότι τους χαλάει τη σούπα της προπαγάνδας ότι δηλαδή οι επικίνδυνοι Αριστεροί και κρυφοκομμουνιστές έχουν κρυφή ατζέντα την έξοδο από το ευρώ επειδή δεν δέχονται το μνημόνιο και την καταστροφή του εθνικού κράτους. Ενώ ο Καμένος δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως κρυφοκομμουνιστής ούτε ως αριστερός. Είναι απλώς αντιμνημονιακός όπως και ο Τσίπρας και όπως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, δεξιών και αριστερών. Ακόμα και οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ είναι εναντίον του μνημονίου.

Ο καυγάς είναι ποιος θα κυβερνήσει. Εκείνοι που ελέγχονται από τους ξένους και έχουν υπηρετήσει τα σχέδιά τους, με τη θέλησή τους ή υποχωρώντας στις πιέσεις ή εκείνοι που δεν υποχωρούν και ελέγχονται περισσότερο από τους πολίτες παρά από τους ξένους;

Η υποδοχή του Τσίπρα και η ψυχρότητα στη Γερμανία και στη Γαλλία, αντανακλά ακριβώς αυτή την αμηχανία των ξένων που δεν ελέγχουν ούτε καν έχουν δίαυλο επικοινωνίας με τον Τσίπρα. Η αδυναμία του Τσίπρα είναι η έλλειψη επικοινωνιακού χαρίσματος, με δυό συνεντεύξεις στα ξένα ενημέρωσης να τους κερδίσει λέγοντας το αυτονόητο. Εί9μαστε μια ανεξάρτητη ευρωπαϊκή χώρα πλήρες μέλος της ΕΕ και έχουνμε τα ίδια δικαιώματα με τη Γερμανία και με τη Γαλλία. Απαιτούμε τον σεβασμό σας όπως κι εμείς σεβόμαστε τα ίδια δικά σας δικαιώματα. Εσείς θα δεχόσασταν να γίνεται προτεκτοράτο άλλης χώρας; Θα καταργούσατε το δικαίωμα της Βουλής να ψηφίζει προϋπολογισμό και της κυβέρνησης να κυβερνά; Ολόκληρη η Ευρώπη δεν πλήρωσε με αυξημένα επιτόκια το κόστος της επανένωσης της Γερμανίας; Γιατί δεν δείχνετε την ίδια αλληλεγγύη προς την Ελλάδα; Αφού οι ξένες τράπεζες έχουν πάρει τα 81 σέντς από κάθε ευρώ που έχουμε δανειστεί, γιατί δεν αναλαμβάνετε το αντίστοιχο βάρος της επιλογής σας αλλά θέλετε να το φορτώσετε στην Ελλάδα; Εσείς πώς έχετε δικαίωμα να δέχεστε ή να μην δέχεστε το σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας, αλλά εμείς δεν έχουμε το ίδιο δικαίωμα; Εμείς γιατί δεν σας ζητούμε να φύγετε από το ευρώ όταν διαφωνείτε, αλλά εσείς το ζητάτε; Όπως το είχε κάνει με μία μόνον συνέντευξη ο Ανδρέας Παπανδρέου προς το αμερικανικό δίκτυο ABC μετά τις εκλογές του 1981 και κατάφερε να δώσει την εικόινα του σοβαρού εθνικού ηγέτη μιάς χώρας συμμάχου των ΗΠΑ, αντί για την κατασκευασμένη εικόνα της αμερικανικής προπαγάνδας, ότι είναι ο επικίνδυνος κρυφοκομμουνιστής που θέλει να διαλύσει το ΝΑΤΟ και να προσχωρήσει στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας.



Ο Τσίπρας δεν χρειάζεται να είναι χαρισματικός και να τα ξέρει όλα. Μπορεί να έχει ένα σοβαρό επιτελείο και μια δημοκρατική ηγεσία στο κόμμα του, από κάτω μέχρι πάνω, με εκλεγμένα όργανα σε όλα τα επίπεδα απευθείας από τους πολίτες και να ρωτάει με δημοψηφίσματα τη γνώμη των πολιτών για τα σημαντικά ζητήματα. Οι χαρισματικοί καταλήγουν σε αυταρχικότητα και σε αρχηγικά κόμματα και χειραγωγούνται από τους εχθρούς τους. Οι Έλληνες έχουν ανάγκη να ελέγχουν πλήρως τα κόμματα τη Βουλή και την κυβέρνησή τους. Τα άλλα προβλήματα θα λυθούν μέσα από συντονισμένες προσπάθειες χωρίς περιττές θυσίες.

Η ανταγωνιστικότητα εφόσον δεν μπορεί να γίνει με μειώσεις των ονομαστικών και των πραγματικών μισθών, μπορεί να γίνει με επιδοτήσεις από εξωτερικούς πόρους. Ας το προτείνει η Γερμανία ή το ΔΝΤ αν νομίζουν ότι το επίπεδο των μισθών είναι καθοριστικό. Κυρίως όμως χρειάζεται αύξηση της παραγωγικότητας μέσα από επενδύσεις και από δημόσιες επενδύσεις που θα χρηματοδοτηθούν μέσω της τράπεζας Ευρωπαϊκών επενδύσεων και θα αποδώσουν σε εύλογο χρονικό διάστημα και όχι αμέσως. Η κυβέρνηση του μνημονίου ούτε διανοήθηκε να το ζητήσει ή να το υπαινιχθεί. Δεν υπήρξαν καθόλου διαπραγματεύσεις.

Ακόμα και το κούρεμα με το PSI έγινε με προκλητικό τρόπο εις βάρος του ιδιωτικού τομέα και εις βάρος του ελληνικού ιδιωτικού τομέα. Οι ξένες τράπεζες είχαν πουλήσει τα περισσότερα ομόλογά τους στην ΕΚΤ ή είχαν ήδη πληρωθεί στο 100% μέσω του πρώτου δανείου και εξακολουθούν να πληρώνονται. Κι αυτό πρέπει να μπεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να κουρευτούν κι αυτά τα ποσά, μαζί με το ιδιωτικό χρέος στο εσωτερικό της Ελλάδας, επιχειρήσεων και νοικοκυριών, στο ίδιο ποσοστό 53,5%. Τώρα είναι πολύ πιο δύσκολο να γίνει αυτό που έπρεπε να έχει κάνει ο Παπανδρέου το 2009 και το 2010, αλλά έστω και πιο δύσκολα πρέπει να γίνει.



Και αυτές τις καθυστερήσεις δεν είναι δυνατόν να τις επωμιστεί μόνον η Ελλάδα γιατί δεν ήταν μόνον λάθος του Παπανδρέου που δεν αντιστάθηκε, αλλά και της Μέρκελ που επέμενε και εκβίαζε μεζί με τον Σαρκοζί. Το αυτομαστίγωμα δεν πρέπει να πάρει τώρα τη μορφή ότι για όλα φταίει μόνον ο Παπανδρέου ο οποίος έλεγε ναι σε όλα! Κάποιος τον υποχρέωνε να σκύψει και να λέει ναι σε όλα.

Το να τηρήσει η Ελλάδα τις δεσμεύσεις της, σημαίνει να μειώσει το πρωτογενές έλλειμμα που το έχει ήδη μειώσει κι αν δεν υποχρεωθεί να μειώσει τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα, τότε είναι εφικτό να πιάσει τους στόχους της. Η λιτότητα μπορεί να έχει αποτέλεσμα μόλις επιστρέψουμε στην ανάπτυξη. Νωρίτερα δεν γίνεται να έχει αποτελέσματα η λιτότητα στο δημόσιο τομέα. Σε όλες τις χώρες που πέρασαν κρίση, από την Αργεντινή ως τη Ρωσία, το δημόσιο έλλειμμα μηδενίστηκε μόνον όταν επέστρεψαν στην ανάπτυξη. Όταν δημιουργείται ύφεση της τάξης του 7% το έλλειμμα πάλι μεγαλώνει.

Το ευρώ μπορεί να σωθεί αν όλοι μοιραστούν τα βάρη εξίσου και δεν ζητείται από την Ελλάδα να καταστραφεί. Ήδη έχουμε 1.100.000 επίσημους άνεργους και άλλο 1.000.000 άνεργους που δεν καταγράφονται ως άνεργοι. Και οι εργαζόμενοι έχουν χάσει το 50% του εισοδήματός τους. Και οι επισφάλειες των τραπεζών είναι στο 20%. Για να επιστρέψουν κάτω από το 7% πρέπει να σταθεροποιηθούν τα εισοδήματα και να ξαναβρούν δουλειά όλοι οι άνεργοι, καταγεγραμμένοι και μη. Οι Γερμανοί θέλουν να επωφελούνται από το ευρώ, αλλά να μην πληρώσουν ούτε ένα ευρώ γι αυτό. Για να συμβιβαστούν όμως Έλληνες και Γερμανοί πρέπει και οι Έλληνες να έχουμε μια κυβέρνηση που θα εκπροσωπεί τους Έλληνες. Και πρέπει ο συμβιβασμός να γίνει μεταξύ ισότιμων εταίρων της ΕΕ όχι με τις ιδιότητες του δανειστή και του δανειολήπτη. Η Ελλάδα είναι κράτος. Δεν είναι ιδιώτης.

Τί ακούει η φουκαριάρα η Μέρκελ! Να ξοφλήσει το δάνειο;

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνκελα Μέρκελ ίσως δεν χρειαζόταν να ακούσει από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ ότι η Γερμανία πρέπει να πληρώσει το υπόλοιπο του δανείου που είχε υπογράψει με την κατοχική κυβέρνηση της Ελλάδας κι έχει σταματήσει εδώ και δεκαετίες να το πληρώνει για να σκοτεινιάσει. Στο παρελθόν σκοτείνιαζε ακόμα κι όταν άκουγε τον Αντώνη Σαμαρά να λέει ότι η συνταγή που εφαρμόζεται είναι λάθος. Τώρα μετά από δύο χρόνια, από τη στιγμή που η Ευρώπη υιοθέτησε την άποψη της Γερμανίας για το πρόβλημα του χρέους, έχει περισσότερους λόγους να δυσανασχετεί με τα αποτελέσματα της πολιτικής της.
Ακόμα κι αν υποθέσουμε προς στιγμήν ότι η Ελλάδα είναι μεμονωμένη περίπτωση, θα δούμε ότι και τα λεγόμενα «καλά παιδιά» της δημοσιονομικής λιτότητας, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία δεν πάνε καθόλου καλά. Μετά από ένα χρονικό διάστημα σχεδόν ενός χρόνου, που έβλεπαν ότι τα πράγματα στις δύο αυτές χώρες βαίνουν καλώς, τώρα διαπιστώνουν εκτροχιασμό. Και οι δύο χώρες έχουν υπογράψει μνημόνια όπως και η Ελλάδα με την ίδια συνταγή αν και σε άλλη δοσολογία, πράγμα που καλύπτει και τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος έχει τροποποιήσει τη φρασεολογία του και λέει ότι ο στόχος είναι σωστός, αλλά το μίγμα είναι λάθος. Ήδη από το τελευταίο τρίμηνο του 2011 η Ιρλανδία εμφάνισε ύφεση 0,2% του ΑΕΠ έναντι στόχου ανάπτυξης κατά 1% και η Πορτογαλία είδε το έλλειμμά της να τριπλασιάζεται σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, παρά τη λιτότητα ή μάλλον εξαιτίας της λιτότητας.
Κανένας από τους αντιμνημονιακούς πολιτικούς, συνδικαλιστές, επιστήμονες ή δημοσιογράφους δεν εξεπλάγη γιατί αυτό ήταν αναμενόμενο. Έκπληκτοι ισχυρίζονται ότι έμειναν μόνον οι σχεδιαστές αυτής της πολιτικής, η Μέρκελ, η Κομισιόν, ο Όλι Ρέν, και οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών που είχαν συμφωνήσει στα μνημόνια. Δεν εξεπλάγησαν επίσης οι εκπρόσωποι των «αγορών», των τραπεζών και των επενδυτικών σχημάτων οι οποίοι απλώς προβλέπουν αναδιάρθρωση του χρέους για την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, αλλά και για την Ελλάδα η οποία ακόμα δεν έχει ολοκληρώσει την προηγούμενη αναδιάρθρωση που ήταν η δεύτερη κατά σειρά.
Η Άνκελα Μέρκελ από την πλευρά της είναι παγιδευμένη στην πολιτική της και στη ρητορική της η οποία δεν προβλέπεται να αλλάξει μέχρι τις εκλογές δηλαδή περισσότερο από έναν χρόνο. Η Ελλάδα βρίσκεται επίσης σε προεκλογική περίοδο, αλλά τα κόμματα του μνημονίου δεν φαίνονται καθόλου έτοιμα να διαμορφώσουν μια βιώσιμη πολιτική παραμονής στο ευρώ έστω και ως τη στιγμή που η Γερμανία θα είναι έτοιμη να συζητήσει σοβαρά για το μέλλον του κοινού νομίσματος.
Ήδη το γερμανικό κοινοβούλιο έχει εγκρίνει νόμο με βάση τον οποίο η Γερμανία μπορεί να αποχωρήσει οικειοθελώς από την ευρωζώνη, παραμένοντας στην ΕΕ. Αυτό φυσικά δεν είναι η καλύτερη επιλογή για την Γερμανία. Είναι η έσχατη λύση στην οποία απειλεί ότι θα καταφύγει αν οι όροι της δεν γίνουν αποδεκτοί. Αν δηλαδή την πιέσουν και διαμορφωθεί ένα μέτωπο στην ΕΕ υπέρ της δημοσιονομικής Ένωσης με μεταφορά πόρων από τις πλουσιότερες στις πιο μειονεκτικές περιοχές, τότε θα απειλήσει με έξοδο. Κατά το πρότυπο της Βρετανίας. Αυτό φυσικά είναι επίσης υπέρ της Γερμανίας γιατί θα διατηρεί τις άλλες χώρες δεσμευμένες να έχουν τα σύνορά τους ανοιχτά για τα γερμανικά προϊόντα, απλώς θα είναι πιο ευέλικτα στο θέμα της νομισματικής πολιτικής και θα μπορούν να πληθωρίσουν το χρέος.

Στο πλαίσιο της ΕΕ, ακόμα και χωρίς το ευρώ, η Γερμανία είναι υποχρεωμένη να χρηματοδοτεί τη σύγκλιση των οικονομιών, αλλά σε μικρότερο βαθμό από ότι σε μια πραγματική ομοσπονδία, όπου όλα τα χρέη οφείλονται από όλους και επομένως πληρώνονται από όποιον έχει. Για να πληρώνονται σε ίσα μερίδια από όλους, πρέπει προηγουμένως να έχουν συγκλίνει όλες οι οικονομίες, το κοινωνικό κράτος και τα εισοδήματα. Είναι δηλαδή μια διαπραγμάτευση η οποία μας πηγαίνει πίσω στο 1960, το οποίο ήταν πιο κοντά στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όταν και έγιναν οι συμφωνίες που ισχύουν μέχρι σήμερα.
Γι αυτό σκοτείνιασε η κα Μέρκελ όταν άκουσε ότι ίσως κληθεί από τη Βουλή να πληρώσει το χρέος της προς την Ελλάδα. Επίσης όλοι οι Γερμανοί θυμούνται ότι πριν από λίγα χρόνια οι ίδιοι άρχισαν να διεκδικούν τα εκθέματα των γερμανικών μουσείων που έφυγαν για τη Σοβιετική Ένωση, όταν τα σοβιετικά στρατεύματα εισέβαλαν στη Γερμανία. Μεταξύ αυτών είναι και ο λεγόμενος θησαυρός Σλήμαν, από τις ανασκαφές στην Τροία, ο οποίος θα έπρεπε να βρίσκεται στην Ελλάδα όπου τον είχε μεταφέρει με τη θέλησή του, παράνομα ο ανασκαφέας από την Οθωμανική επικράτεια, πριν τον μεταφέρει εξίσου παράνομα εκτός Ελλάδος. Η Τουρκία τον διεκδικεί επίσης ως διάδοχο κράτος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η Γερμανία τα ζητάει από τη Ρωσία ως διάδοχο κράτος της Σοβιετικής Ρωσίας. Δεν της άρεσε λοιπόν να ακούει ότι και η Γερμανία πρέπει να επιστρέψει στην Ελλάδα τους αρχαιολογικούς θησαυρούς που μετέφεραν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στη Γερμανία, από την κατεχόμενη Ελλάδα. Γιατί προφανώς οι Γερμανοί πολίτες θα συμφωνήσουν οικειοθελώς ή αναγκαστικά ότι όσο δίκαιο είναι να ζητάμε να επιστραφούν στη Γερμανία όσα πήραν οι σοβιετικοί, άλλο τόσο είναι δίκαιο να ζητάνε και οι Έλληνες τους δικούς τους αρχαιολογικούς θησαυρούς και όχι μόνον τα μάρμαρα του Παρθενώνα που έκλεψε ο Έλγιν από την Ακρόπολη των Αθηνών.
Αυτά είναι πολιτικά ζητήματα, στο πλαίσιο μιάς πολιτικής διαπραγμάτευσης και ίσως πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται η κα Μέρκελ ότι αν δεν της αρέσει ο Σαμαράς του 2010, το 2012 θα πρέπει να μιλάει με τον Σαμαρά και με τον Καμένο εξίσου, γιατί μοιράζονται το ίδιο ποσοστό εξαιτίας της αδιαλλαξίας της. Κι αν δεν της άρεσε να μιλάει με τον Παπανδρέου και τον Βενιζέλο, μάλλον δεν θα προτιμάει ως συνομιλητή, τον Τσίπρα, τον Κουβέλη, ή τον Καστανίδη. Μετά από τις εκλογές όμως ακόμα και ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος αμφιβάλω αν θα είναι πρόθυμοι να αυτοκτονήσουν ακόμα περισσότερο, αφού ήδη τα κόμματά τους με το ζόρι θεωρούνται μεγάλα και είναι ευφημισμός κατά το Εύξεινος Πόντος, επειδή ήταν αφιλόξενος.

Κι όχι ότι έχουν αλλάξει στο παραμικρό τα κόμματά τους. Βλέπετε για παράδειγμα πως θεωρούν ότι ζητάνε συγγνώμη από τους πολίτες. Λένε τη λέξη, την οποία προφανώς δεν εννοούν, αλλά σαν δικηγόροι του θύτη προς το θύμα, ενώ την ίδια στιγμή επιδιώκουν την απαλλαγή τους για να συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια. Χαρακτηριστικό είναι το «αρχίζουμε» του Βαγγέλη Βενιζέλου, σαν να προέρχεται από παρθενογέννηση και αρχίζει τώρα, δηλαδή τη στιγμή που μάλλον τελειώνει το έργο του, για το οποίο έχει βάλει γερές βάσεις ώστε να συνεχιστεί και μετά τις εκλογές. Ακόμα και σε ζητήματα δικαστικής διερεύνησης, βλέπετε καμιά διαφορά; Πως δούλευε η εξεταστική επιτροπή της Βουλής για το Βατοπέδι και πως δουλεύει η σημερινή για τα στατιστικά στοιχεία; Με αποχωρήσεις και με προσπάθεια πολιτικού συμψηφισμού των ποινικών ευθυνών.

Στις εκλογές που έρχονται νομίζω ότι αποτελεί ήδη αναχρονισμό ο διαχωρισμός μνημονιακών και αντιμνημονιακών. Όταν επί δύο χρόνια το 80 έως 90 % του ελληνικού λαού είναι αντίθετο με την πολιτική που συνηθίσαμε να λέμε μνημόνιο, η αντίθεση αυτή έχει ξεπεραστεί. Κανένας πολιτικός δεν πρέπει να αποδέχεται τον χαρακτηρισμό μνημονιακός. Όλοι πρέπει να δηλώνουν αντιμνημονιακοί και η διαφοροποίηση να είναι στα μέσα που θα επιδιώξουν την αναθεώρηση αυτής της πολιτικής και το εύρος που πρέπει να έχει αυτή η αναθεώρηση.
Σε αυτή τη βάση μπορούν να υπάρξουν συγκλίσεις. Κατ αρχήν στο ότι η κυριαρχία της χώρας πρέπει να αποκατασταθεί αρχικά εκεί που βρισκόταν το 2008. Άλλοι θα διεκδικήσουν ακόμα περισσότερα. Το δεύτερο σημείο σύγκλισης πρέπει να είναι ότι η Ελλάδα δεν θα ξαναπάρει κανένα δάνειο για να πληρώσει παλαιότερα δάνεια, ως τη στιγμή που θα επιστρέψει στην ανάπτυξη και θα μπορέσει να κάνει μια οριστική συζήτηση για το πώς θα εξοφλήσει το χρέος της. Το τρίτο αν επιθυμεί να παραμείνει στην ΕΕ ή όχι. Το νόμισμα δεν είναι το καθοριστικό. ΕΕ υπάρχει και με ευρώ και χωρίς ευρώ.
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πλήθος αντιμνημονιακών πολιτικών στελεχών στη ΝΔ περιλαμβανομένου και του Σαμαρά και των φίλων του Σαμαρά που έμειναν λόγω της προσωπικής σχέσης που έχουν μαζί του. Και στο ΠΑΣΟΚ επίσης μπορεί να μην ήταν έγκυρη η εκπροσώπησή τους από τον Χρήστο Παπουτσή, αλλά υπάρχουν πλήθος βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που είναι εγκλωβισμένοι στο βουλευτιλίκι και στην κομματική πειθαρχία και δεν εκφράζονται από την πολιτική του μνημονίου. Όλα τα άλλα κόμματα της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς είναι αντιμνημονιακά. Δεν είναι αυτή η αντίθεση που τα χωρίζει μεταξύ τους.

Αν όμως αναθέσουμε σε μια ομάδα σοβαρών Ελλήνων επιστημόνων, διπλωματών, νομικών, οικονομολόγων, πολιτικών επιστημόνων αυτούς τους βασικούς στόχους θα έχουν και την τεκμηρίωση των υπολοίπων. Αν δηλαδή αποφασίσουμε να ανακτήσουμε την κυριαρχία μας ως εθνικό κράτος, οι συνταγματολόγοι θα μας πούν μια σειρά πράγματα που πρέπει να γίνουν. Με πρώτο την κατάργηση από τη Βουλή όλων των διατάξεων που περιορίζουν την κυριαρχία της χώρας στα μνημόνια και στις δανειακές συμβάσεις.

Επομένως αυτό θα μας πάει και στο αναπόφευκτο δηλαδή στο να μην παίρνουμε πιά δάνεια για να ξοφλούμε τα παλιά δάνεια. Μόνον για την ανάπτυξη χρειαζόμαστε δάνεια κι αν υπάρχει έστω και ένας πρόθυμος εντός ή εκτός ΕΕ μπορούμε να το συζητήσουμε. Από τα δάνεια που έχουμε πάρει ως τώρα, μόνον 19 λεπτά ανά ευρώ πήγαν στα ελλείμματα. Τα υπόλοιπα πήγαν σε ξένες τράπεζες, σε ελληνικές τράπεζες και στην ΕΚΤ όπως και τα χθεσινά σχεδόν 6 δισεκατομμύρια ευρώ που πήγανε στην ΕΚΤ η οποία δεν συμμετείχε στο κούρεμα. Η παραμονή στην ΕΕ νομίζω ότι δεν αμφισβητείται από τον λαό. Αν όμως αμφισβητείται με ένα δημοψήφισμα μπορεί να λυθεί αυτό το θέμα. Από κεί και πέρα μια και είμαστε ισότιμο μέλος, δεν ψηφίζουμε καμιά απόφαση. Όπως μπορεί να το κάνει η Βρετανία, η Σουηδία ή η Τσεχία, μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς. Δεν ψηφίζουμε καμιά απόφαση, μπλοκάρουμε τα πάντα μέχρι να γίνει ο συνήθης συμβιβασμός.
Και η χώρα ως τότε πρέπει να κυβερνιέται με εντολές της Βουλής η οποία πρέπει να διαμορφώνει γνήσιες πλειοψηφίες που να είναι πλειοψηφίες και στο λαό. Να εκφράζουν τουλάχιστον τα δύο τρίτα του λαού. Το 66% των πολιτών. Κι εκείνων που ψήφισαν άκυρο ή λευκό ή μικρά κόμματα. Όχι το 66% όσων μπήκαν στη Βουλή. Κυρίως όμως χρειάζεται να αντικαταστήσουμε το πνεύμα του εμφυλίου πολέμου που υπάρχει τώρα, όλοι εναντίον όλων με πνεύμα ενότητας, πολιτικής ενότητας στα κόμματα και κοινωνικής ενότητας στην κοινωνία για να ζήσουμε όλοι συμβιβαζόμενοι κι όχι επιδιώκοντας ο καθένας την εξαίρεση. Συμβιβασμός τραπεζίτη και πελάτη είναι αμοιβαία επωφελής και για τις δύο πλευρές. Αν το τραπεζίτης θέλει να παίρνει δωρεάν τα δισεκατομμύρια του πελάτη του, θα καταλήξει να την πουλήσει εκτός Ελλάδος. Ενώ αν κρατικοποιηθεί και κουρευτούν και τα ιδιωτικά δάνεια, θα προστατευθεί η τράπεζα από το ξεπούλημα στο εξωτερικό. Και οι καταθέσεις των Ελλήνων και των ασφαλιστικών μας ταμείων είναι αρκετές, είναι όσο και το ΑΕΠ μας για να λειτουργούν οι τράπεζες και να είναι ελληνικές. Αλλιώς πρόκειται περί λεηλασίας. Όχι περί συμβιβασμού και ενωτικού πνεύματος. Ούτε είναι εχθροί μας αυτοί που θέλουν έξοδο από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή. Το νόμισμα είναι μέσο. Χωρίς εκβιασμούς μπορούμε να το συζητήσουμε σοβαρά και να δούμε τι μας συμφέρει περισσότερο. Είτε με δραχμή όμως είτε με ευρώ, δεν μπορούμε να παίρνουμε δάνεια, για να ζούμε, αλλά πρέπει να ζήσουμε χωρίς δάνεια με όσα παράγουμε. Μόνον τότε θα είναι σεβαστή η γνώμη μας και η κυριαρχία μας. Χρεοκοπημένη χώρα δεν μπορεί να είναι κυρίαρχη. Αν δεν μπορείς να υπερασπιστείς τα σύνορά σου, δεν μπορείς να έχεις τίποτα. Ούτε εδαφική ακεραιότητα ούτε κυριαρχία, ούτε δημοκρατία.