Ποιές είναι πραγματικά οι ειδήσεις των τελευταίων ωρών; Έτσι θα πάμε σε εκλογές;

Bρισκόμαστε ένα μήνα πριν από τις επόμενες εκλογές και η εσωτερική πολιτική επικαιρότητα έχει πέσει κυριολεκτικά στο μηδέν. Οι ειδήσεις που υπάρχουν είναι είτε κάποιες μαϊμού συντάξεις ή προνιακά επιδόματα τα οποία έδιναν στους πελάτες τους ως τώρα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, δηλαδή αυτοί που κυβερνούσαν και τώρα αυτοδιαφημίζεται ότι τα ανακάλυψε και τα κόβει η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δηλαδή αυτοί που κυβερνάνε. Άλλη επικαιρότητα είναι ότι η υπουργός της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ υπέγραψε όλες τις αποφάσεις σύμφωνα με τις οποίες θα δοθεί μετά τις εκλογές ρευστότητα στις επιχειρήσεις με τη συνδρομή των τραπεζών και της ΕΕ κι έτσι θα ξεπεραστεί το πρόβλημα της ύφεσης και της καταστροφής των ΜΜΕ εξαιτίας της πολιτικής που ακολούθησαν τα τελευταία χρόνια η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια. Άλλη είδηση είναι ότι ο υπουργός της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πήρε πίσω τροπολογία που κατέθεσε ο ίδιος πριν από λίγες ώρες με την οποία θα χτίζονταν εξαόροφα κτίρια στην παραλία της Γλυφάδας, εκεί όπου οι προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ υπόσχονταν μεγάλο μητροπολιτικό πάρκο. Κάτι ανάλογο έγινε πριν από λίγες ώρες και με ανάλογη πρωτοβουλία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για την Πεντέλη με το φωτοβολταϊκό πάρκο της εκκλησίας το οποίο το ανακοίνωσαν και μετά το πήραν πίσω γιατί έχουμε εκλογές και θα τους έπαιρναν με τις πέτρες. Οι άλλες εσωτερικές ειδήσεις είναι εγκληματικότητα, συγκρούσεις μεταξύ λαθρομεταναστών, συγκρούσεις μεταξύ αλλοδαπών, ληστείες και απάτες με πιστωτικές κάρτες για να πληρωθεί το χαράτσι της ΔΕΗ. Δεν είχαν άλλα λεφτά και ήθελαν να είναι νομοταγείς δηλαδή να έχουν πληρωμένο το χαράτσι και να μην τους κόψουν το ρεύμα. Άγνωστο παραμένει αν η ΔΕΗ θα επιστρέψει τα χρήματα που ήταν κλοπιμαία, ή αν το κράτος θα αποδεχθεί τα προϊόντα του εγκλήματος. Τις προηγούμενες μέρες είχαμε κι άλλες μαϊμού αποκαλύψεις όπως τα 40.000 κολποσκόπια που βρέθηκαν σε αποθήκες του ΙΚΑ αλλά ήταν τελικά 4.000 και το ήξεραν εδώ και δύο χρόνια, αλλά τότε δεν είχαμε εκλογές. Μαζί με 85 οδοντιατρικές τανάλιες, από τις οποίες μόνον οι 4 μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν γιατί οι άλλες ήταν στην αποθήκη από το σχέδιο Μάρσαλ κι εν τω μεταξύ δεν είχαν καταστραφεί, αλλά πάνω στη βιασύνη του ο αρμόδιος κατήγγειλε σκάνδαλο, επειδή παρέλειψε επί 2 χρόνια να διατάξει καταστροφή υλικών.

Από ότι φαίνεται, έτσι σκοπεύουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να κάνουν αυτές τις εκλογές δηλαδή το λάθρα βιώσας έχει γίνει φιλοσοφία ζωής. Πετάτε την μπάλα στην εξέδρα για να μην συζητάμε τι έχουμε υπογράψει ότι θα κάνουμε μετά τις εκλογές αν καταφέρουμε και το κρύψουμε ως τότε και μας ψηφίσετε. Τι να κάνουμε κι εμείς οι δημοσιογράφοι;
Πρέπει αφού αυτά τα στοιχεία έχουν γίνει γνωστά να τα καταγγείλει η αντιπολίτευση για να έχουμε επικαιρότητα. Αλλιώς τα ξεχνάμε μετά από 24 ώρες και ο ακροατής που άκουσε τις εντυπωσιακές ανακοινώσεις την πρώτη μέρα, αλλά δεν ενημερώθηκε ανάλογα για τη συνέχεια, μένει με την εντύπωση ότι βάλανε μυαλό και σταματάνε τη ρεμούλα, αδειάζουν τις αποθήκες, εγκρίνουν μεγάλες επενδύσεις και ρέουν τα δισεκατομμύρια ευρώ σαν ποτάμι έτσι και τους ψηφίσουμε. Κι αφού εμφανίζεται στην τηλεόραση και χαμογελάει και ο Γιοχάνες Χάν σαν Χ΄’ανος δίπλα στην υπουργό, πάει να πεί ότι συμφωνεί με τις δηλώσεις της ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα από τις τράπεζες σε αυτό το πρόγραμμα, άρα οι τράπεζες θα φταίνε αν δεν πέσει το χρήμα στην αγορά. Αλλά η κυβέρνηση έδωσε τα λεφτά της ανακεφαλαιοποίησης στις τράπεζες χωρίς δέσμευση και χωρίς να αναλάβει τη διοίκηση όπως δικαιούται ο κάθε μέτοχος που βάζει τα λεφτά του, ενώ και η Ευρώπη με την πολιτική που ακολουθεί κάνει τις τράπεζες να παρκάρουν τα λεφτά τους στην ΕΚΤ με 0,75% επιτόκιο. Οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν πάρει καν φτηνό χρήμα από την ΕΚΤ για 3 χρόνια με 1% λόγω του κουρέματος. Δηλαδή λέμε πράγματα που δεν γίνονται και γίνονται πράγματα που δεν λέγονται. Το έλα να δείς γενικά.

Άντε τώρα να συζητήσουμε σοβαρά για να ξεφύγουμε από αυτή την παρακμή, την οποία βλέπουν και στις δημοσκοπήσεις και απορούν η μεν ΝΔ πως έγινε και παραμένει πρώτο κόμμα με 10 μονάδες διαφορά από το δεύτερο, ενώ έχει 22,5% και το ΠΑΣΟΚ απορεί πως μπορεί ένα τόσο μεγάλο κόμμα να παίρνει 12,5% δηλαδή και τα δύο κόμματα μαζί 35% άρα και ως συνασπισμός κομμάτων που δεν δικαιούνται το μπόνους, θα έπαιρναν μαζί 105 έδρες στην επόμενη Βουλή. Αλλά επειδή ακόμα πιο τραγικοί είναι οι αντίπαλοί τους, θα πάρουν το μπόνους των 50 εδρών κι έτσι θα έχουν 152 έδρες ή ακόμα περισσότερες. Ενώ τα κόμματα τα λεγόμενα μικρά, δηλαδή αυτά που έχουν μισή ή μία μονάδα διαφορά από το ΠΑΣΟΚ, όπως ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ θα πάρουν και τα τρία μαζί πάνω από 30% και λιγότερες από 100 έδρες χωρίς ελπίδα μπόνους. Ενώ θα μείνουν εκτός Βουλής πέντε κόμματα που μαζί έχουν πάνω από 10% ίσως 11 ή και παραπάνω, Οικολόγοι – Πράσινοι, Δημαράς, Καζάκης, Μαριάς, ΑνταρσΥα, Αλαβάνος κι άλλοι εκτός του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής που τσακώνονται για το ποιος από τους δύο θα μπεί στη Βουλή. Δηλαδή γίνεται συναγωνισμός απλής ανοησίας και έλλειψης κοινής λογικής και αυτοπεποίθησης, ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά με νικητή την Αριστερά. Αυτή είναι η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, είναι ακαταμάχητη στο να παραμένει αντιπολίτευση και αναγκάζεται η δεξιά να κυβερνάει τόσα χρόνια που έχει βαρεθεί πιά…να κάνει εκλογές βίας και νοθείας όπως το 1961 κι έτσι γράφει άνετα 22,5% ποσοστό με το οποίο θα κληθεί να κυβερνήσει. Και μετά θα διαμαρτύρεται η Αριστερά γιατί είναι κυβέρνηση μειοψηφίας. Στην μέτρηση της VPRC o πρώτος δημοφιλής πολιτικός δεν θα μπεί στη Βουλή ο Δημαράς, ο δεύτερος έχει ακόμα 11% αλλά είχε 16% πριν ένα μήνα και ο τρίτος είναι σταθερά τρίτος ο Τσίπρας μετά το ΚΚΕ. Μετά έρχονται αυτοί που θα κυβερνήσουν…

Ιδού η Ρόδος!

Όπως καταλάβατε, έχει ανάψει το παρασκήνιο στο ΠΑΣΟΚ, οι δημόσιες συζητήσεις έγιναν πιο στρογγυλές, κι έτσι δεν βγάζουν αρκετές ειδήσεις. Είναι κι αυτό δείγμα της πραγματικότητας που λέει ότι οι πολιτικές διαφορές μεταξύ των επίδοξων προέδρων του ΠΑΣΟΚ, είτε δεν υπάρχουν είτε άνευ μεγάλης σημασίας. Πρέπει να περιμένουμε φαίνεται το Σαββατοκύριακο και τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, μήπως και ακουστεί κάποια άποψη. Η σημαντικότερη παρέμβαση χθες ήταν του Μιχάλη Χρυσοχοίδη, μέσα από το σταθμό μας, αλλά κι αυτή δεν ήταν αρκετή για να προκαλέσει συζητήσεις ή σχόλια των άλλων. Πέρα από την πρόθεση στα όργανα του ΠΑΣΟΚ να τεθούν σοβαρά πολιτικά ζητήματα και σε περίπτωση που δεν υπάρχει ταύτιση ή προσέγγιση απ[όψεων να φτάσει μέχρι και στην υποβολή άλλης υποψηφιότητας. Δεν είναι χωρίς υποστήριξη όλες αυτές οι προσπάθειες και αυτά τα στελέχη όπως ο Χρυσοχοίδης ή η Άννα Διαμαντοπούλου.

Τα περισσότερα των στελεχών, αναζητούν βέβαια απαντήσεις και θέσεις που θα θυμίζουν έστω τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ, με τον οποίο προκάλεσε σόκ το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου και στις αρχές του 1981-1985. Αλλά ήδη επί Ανδρέα Παπανδρέου αυτή η ταυτότητα χάθηκε και αντικαταστάθηκε από την εκσυγχρονιστική προσπάθεια του Κώστα Σημίτη η οποία απευθυνόταν περισσότερο στα μεσαία στρώματα.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει έστω και ένας επίδοξος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ που να είναι σε θέση να ξαναδώσει στο ΠΑΣΟΚ αυτόν τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα και να ριζοσπαστικοποιήσει αυτό το κόμμα εξουσίας, που έχει ως κύριο κριτήριο συζήτησης και αξιολόγησης, τις πιθανότητες επιστροφής στην εξουσία πάσει θυσία. Σ’ αυτό το πάση θυσία νομίζω ότι κρίνεται το παιχνίδι. Ενώ δηλαδή όλοι καταλήγουν ότι η εκσυγχρονιστική προσπάθεια του Σημίτη ήταν απαραίτητη για τη χώρα αλλά και η αιτία που ξηλώθηκε πολιτικά το ΠΑΣΟΚ, κανείς δεν προτείνει πραγματικά στροφή προς τα αριστερά. Το προτείνουν μόνον με την έννοια ότι θέλει ένα λίφτινγκ το κοινωνικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ που με ένα επίδομα στους φτωχούς μπορεί να θεραπευτεί. Ως επικοινωνιακή πολιτική περισσότερο και όχι ως πολιτική στροφή που θα παρασύρει τους μικρομεσαίους σε ριζοσπαστικές πολιτικές λύσεις. Το αντίθετο. Να παρασύρει τους ριζοσπάστες σε πιο μικροαστικές θέσεις εκσυγχρονιστικής κατεύθυνσης.

Δείτε για παράδειγμα το ασφαλιστικό πρόβλημα. Δεν υπάρχουν λεφτά μόνον και μόνον γιατί οι κυβερνήσεις (κυρίως του ΠΑΣΟΚ) τα κατανάλωσαν για να βοηθήσουν οικονομικά και για να μειώσουν τις ανισότητες και για να αποκομίσουν πολιτικά-κομματικά οφέλη, σε ανθρώπους που πραγματικά τα είχαν ανάγκη. Αλλά δεν ήταν λεφτά της κυβέρνησης, αλλά δικά μας. Ανήκαν στον καθένα από εμάς. Δεν είχαν τέτοιο δικαίωμα, αλλά δεν υπήρχε και κανείς για να τους εμποδίσει.

Η λύση είναι ασφαλώς να πληρώσουν αυτοί που εισφοροδιαφεύγουν, ώστε να γεμίσουν πάλι τα ταμεία (ο ένας στους τρείς εργοδότες δεν πληρώνει) και μακροπρόθεσμα να ληθεί το δημογραφικό πρόβλημα ώστε να είναι περισσότεροι οι ασφαλισμένοι. Έτσι δεν θα χρειαστεί ούτε οι συντάξεις να μειωθούν και να φτάσουν στο έσχατο σκαλοπάτι της κατώτατης εθνικής σύνταξης, ούτε τα όρια συνταξιοδότησης να αυξηθούν. Επικουρικά θα ήταν ευχής έργο αν η κυβέρνηση σταματούσε να διορίζει συνταξιούχους σε θέσεις ευθύνης, και τους άφηνε ως κίνητρο μόνον τη δόξα.

Αντί γι αυτό η κυβέρνηση προτιμά ή να χαρίσει τεράστια ποσά στους εργοδότες μέσω της ενοποίησης των ταμείων και φορτώνοντας τα βάρη στο ΙΚΑ και σε λίγα υγιή ταμεία, ή ακόμα καλύτερα να απαλλάξει εντελώς τους εργοδότες από εισφορές και να πληρ΄λωνει μια εθνική κατώτατη σύνταξη από τον προϋπολογισμό.

Δεν άκουσα ποια είναι η αριστερή απάντηση που προτείνει το ΠΑΣΟΚ, ή ο επίδοξος διάδοχος, ή έστω κάποιο άλλο κόμμα της Αριστεράς. Δεν είναι τυχαίο. Ούτε υπάρχει έλλειμμα νοημοσύνης. Απλώς δεν επιθυμούν να ταράξουν τα νερά και τον ύπνο των εργοδοτών και των συνδικάτων…

Και ένας και δύο, και τέσσερις υποψήφιοι

Δεν είναι καλή ιδέα, να υποβάλει ο λεγόμενος «τρίτος πόλος», (ειρήσθω εν παρόδω στη φυσική υπάρχουν μόνον δύο πόλοι που φέρνουν πόλωση, αλλά στην πολιτική συνηθίζεται και η πολυπολικότητα και η πολυπλοκότητα। Τα συμφέροντα δεν βολεύονται) τέσσερις πέντε υποψηφιότητες; Βέβαια η Άννα Διαμαντοπούλου θα ήθελε να είναι η τρίτη υποψήφια και μάλιστα να υποστηριχθεί με αξιώσεις από τα στελέχη του λεγόμενου τρίτου πόλου, οι οποίοι δεν είναι άλλοι από σοβαρά στελέχη που έχουν την ιστορία τους στο ΠΑΣΟΚ, ο Πάγκαλος, ο Λαλιώτης, ο Σκανδαλίδης, ο Χρυσοχοίδης, η Βάσω Παπανδρέου, ο Χρήστος Παπουτσής, αλλά και η Άννα Διαμαντοπούλου. Με πολιτικούς όρους, όλοι οι παραπάνω είναι τουλάχιστον ισότιμοι με τον Παπανδρέου και με τον Βενιζέλο. Μερικοί μάλιστα μπορεί να υπερέχουν σε ικανότητες σε πλείστους τομείς.




Είναι το στάρ σύστεμ της πολιτικής, το λάϊφ εντ στάϊλ της πολιτικής που κάνει τους δύο να φαίνονται μονομάχοι. Η τηλεοπτική εμφάνιση, η προβολή ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ που έχει ο Γιώργος Παπανδρέου εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια και η αντίστοιχη προβολή που έχει ο Ευάγγελος Βενιζέλος τα τελευταία 16 χρόνια. Οι εταιρίες δημοσκοπήσεων επίσης με τις στιγμιαίες φωτογραφίες τους, διαμορφώνουν τη στιγμιαία προβολή ως αντίπαλου δέους του Καραμανλή, αλλά είδατε τι έπαθε και η ΝΔ που έψαχνε τον αντι-ανδρέα και έπεσε στον Μητσοτάκη, και είδε κι έπαθε για να απαλλαγεί. Δεν αναφέρομαι στη Ντόρα ή στον Κυριάκο, γιατί δεν εφαρμόζεται η οικογενειακή ευθύνη.

Αλλά πάντως τα στελέχη που έχουν το εκτόπισμα και τα κότσια, όπως ο Πάγκαλος και ο Σκανδαλίδης και ο Χρυσοχοίδης, και η Διαμαντοπούλου, καλό θα ήταν να αλληλοϋποστηριχθούν και όλοι να θέσουν υποψηφιότητα,

ώστε η όποια πολιτική συμφωνία προκύψει να είναι δημόσια, γιατί οι παρασκηνιακές συμφωνίες δεν μπορεί παρά να είναι ή να φαίνονται χυδαίες, προσωπικές και βολεματικές. Αντιθέτως από τις δημόσιες συμφωνίες όλοι δεσμεύονται. Στις παρασκηνιακές συμφωνίες συνηθίζονται τα ανταλλάγματα είτε πολιτικά είτε θέσεων, αξιωμάτων και οφιτσίων. (Βλέπε Παπανδρέου και Πατουλίδου) Αντιθέτως στις συμφωνίες που είναι δημόσιες, τα ανταλλάγματα αποκλείονται γιατί θεωρούνται ανήθικα…
Χώρια που αν υποβληθούν δυό τρείς υποψηφιότητες, μπορεί να ξεψαρώσει και ο Λαλιώτης να ξεπεράσει την πολιτική αγοραφοβία και να έχουμε για πρώτη φορά και τον Λαλιώτη υποψήφιο για θέση ατομικής ευθύνης। Ως τώρα έχει φτάσει μέχρι υπουργός και δεν τα πήγε άσχημα…

Ασφαλώς και κάτι καινούργιο έχει να πεί ο καθένας από αυτούς। Το μεγαλύτερο όφελος όμως θα είναι για τους πολίτες, αφού θα υποχρεωθούν κι αυτοί να σχολιάσουν πολιτικά ο ένας τις θέσεις του άλλου, αλλά και τα μέσα ενημέρωσης να προβάλουν ο ένας τις θέσεις του άλλου। Ακόμα όμως και στην περίπτωση που υπάρχει φτώχεια ιδεών και περιοριστούν σε κριτική του παρελθόντος και αλλήλων, πάλι οι πολίτες θα μάθουν περισσότερα και θα γίνουν σοφότεροι.