Ο εκβιασμός της Μέρκελ δεν στρέφεται μόνον κατά της Ελλάδας

Είναι πολύ προσβλητικές και ταπεινωτικές οι δηλώσεις που κάνουν κάνουν τα τελευταία 24ωρα όλοι οι Γερμανοί αξιωματούχοι. Από την Μέρκελ και τον Σόϊμπλε, ως τους τραπεζίτες και κοινοβουλευτικούς, δημοσιογράφους και μπλόγκ. Κάθε πικραμένος Γερμανός λέειοτι «Η Ελλάδα αν θέλει να παραμείνει στο ευρώ πρέπει να εφαρμόσει τη συμφωνία του μνημονίου». Είναι ένα θέμα στο οποίο δεν τους πέφτει λόγος παρά κατά 1/17. Κατά το ίδιο κλάσμα πέφτει στην Ελλάδα λόγος για το αν η Γερμανία θα είναι στο ευρώ. Ενώ για το αν η Ελλάδα θα παραμείνει μέλος του ευρώ, αποφασίζει κατά τις συνθήκες 100% η Ελλάδα. Δεν υπάρχει κανένας νόμιμος τρόπος να εκδιωχθεί η Ελλάδα από το ευρώ, ακόμα κι αν συμφωνούσαν όλα τα κράτη μέλη του ευρώ και όπως καλά γνωρίζουμε κανένας άλλος δεν συμφωνεί και το έχουν δηλώσει. Το να ανέχεται η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της Ελλάδας τέτοιες δηλώσεις και να μην αντιδρά άμεσα και κατηγορηματικά υπενθυμίζοντας τις συνθήκες και τις υποχρεώσεις των άλλων αλλά και τα δικά της ζωντανά δικαιώματα, είναι απογοητευτικό για όλους τους Έλληνες αλλά και για όλους τους ευρωπαίους πολιτικούς οι οποίοι αισθάνονται φανατικότεροι των Ελλήνων οι οποίοι δεν μιλούν. Ούτε πρωθυπουργός, ούτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ούτε υπουργοί, ούτε κοινοβουλευτικοί άνδρες, ούτε κόμματα της αντιπολίτευσης. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας. Η έλλειψη σοβαρής πολιτικής ηγεσίας η οποία να μην έχει κόμπλεξ, να μην έχει τρομοκρατηθεί και να μην έχει βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια. Η έλλειψη Ελλήνων πολιτικών οι οποίοι να λένε τα αυτονόητα και να μην υποκλίνονται μπροστά στον αυθαίρετο σφετερισμό εξουσιών από τους Γερμανούς. Όπως και η Ελλάδα, όλες οι χώρες της ευρωζώνης μπορούν να αποφασίσουν 100% για τη δική τους τύχη και πορεία στο ευρώ. Με εξαίρεση τη Γερμανία η οποία δεν είναι το ίδιο κυρίαρχο κράτος στο θέμα αυτό, όπως η Ελλάδα. Μπορεί να αποφασίσει την έξοδό της από το ευρώ αλλά όχι και από την ΕΕ. Αυτό το γράφει ο «βασικός νόμος» της Γερμανίας που έχει τη θέση του Συντάγματος σε άλλες χώρες. Η Γερμανία μετά την ήττα του Β’ Παγκόσμιου πολέμου έχει στερηθεί του δικαιώματος και δεν έχει ψηφίσει δικό της Σύνταγμα. Εξακολουθεί να κυβερνιέται από τον Βασικό νόμο που είχαν φτιάξει οι τρείς σύμμαχοι της Δύσης όταν συγκρότησαν την Δυτική Γερμανία, στις τρείς κατεχόμενες περιοχές τους. (Αγγλίας, Γαλλίας και ΗΠΑ). Στην ίδιο βασικό νόμο προσχώρησε και το τέταρτο τμήμα της Ανατολικής Γερμανίας όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου. Αν λοιπόν υπάρχει μία χώρα στην Ευρώπη η οποία στερείται του δικαιώματος να έχει πλήρη κυριαρχία, και να διατηρεί Ένοπλες δυνάμεις, είναι η Γερμανία για ευνόητους λόγους. Δεν είναι η Ελλάδα. Αυτά στα χαρτιά. Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι στην πράξη η Γερμανία σταδιακά έχει αποκαταστήσει μέρος της κυριαρχίας που δεν έχει στα χαρτιά ή που στα χαρτιά περιγράφονται ευγενικά και μάλιστα απειλεί να γίνει ηγεμόνας της Ευρώπης, αναγνωρίζοντας για λόγους τακτικής την επικυριαρχία των ΗΠΑ σε όλη την Ευρώπη. Για παράδειγμα η Ευρώπη αποδέχθηκε τη διάλυση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης για την άμυνά της και την ανέθεσε στο ΝΑΤΟ δηλαδή στις ΗΠΑ. Κάτι ανάλογο έγινε και με το ΔΝΤ που μπήκε επίσημα ως βασικός πυλώνας της οικονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη, με την ιδιότητα του δανειστή. Και στη δική μας τρόϊκα το ΔΝΤ έχει άμεσα την ιδιότητα του δανειστή, ενώ η Κομισιόν δεν είναι ο δανειστής, αλλά ενεργεί για λογαριασμό των δανειστών που είναι οι χώρες μέλη της ευρωζώνης. Και μέσα από αυτό το παραθυράκι προσπαθεί η Γερμανία να υποκαταστήσει όλες τις άλλες χώρες και να υφαρπάσει την εξουσία από το συμβούλιο υπουργών και από το συμβούλιο κορυφής και να εκπροσωπεί τους δανειστές της Ελλάδας. Όχι τα κοινοτικά όργανα, που διέπονται από την κοινοτική νομοθεσία αλλά τους δανειστές που διέπονται από αγγλικό δίκαιο δηλαδή είναι επικυρίαρχοι. Αυτά δεν είναι τόσο δύσκολο να τα καταλάβουν οι πολίτες. Με μια λέξη λέγονται διεθνής οικονομικός έλεγχος ή κατοχή, απώλεια της κυριαρχίας της χώρας ή προτεκτοράτο. Όλοι αυτοί οι Γερμανοί φυσικά μπορούν ανά πάσα στιγμή να κάνουν στροφή και να πούν ότι εντάξει είπαμε και μια κουβέντα παραπάνω στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης για να πιέσουμε την Ελλάδα και να πάρουμε κάτι παραπάνω αν μπορέσουμε, αλλά ταυτόχρονα να εκφοβίσουμε και άλλες χώρες όπως η Ισπανία να μην τολμήσουν να εναντιωθούν. Αυτή είναι η αξία της Ελλάδας ως πειραματόζωου. Όπως μπορούν να τρομοκρατηθούν και άλλες χώρες βλέποντας πως τσακίζουν οι Γερμανοί την Ελλάδα και με άμεσο μποϋκοτάζ του ελληνικού τουρισμού , έτσι μπορούν και να αναθαρρήσουν όλες οι χώρες αν δούν ότι η Ελλάδα αντιστέκεται και ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν να της επιβάλουν κάτι που δεν θέλει. Αν τα πράγματα δηλαδή φτάσουν στα άκρα, η Γερμανία δεν μπορεί να επιμείνει σε κάτι που δεν είναι σύμφωνο με το διεθνές δίκαιο, και με το κοινοτικό δίκαιο και με το ελληνικό Σύνταγμα. Τότε θα πουν και οι γερμανοί εντάξει μπλοφάραμε… αποσύρουμε τις απειλές, πράγματι δεν μπορούμε να διώξουμε την Ελλάδα από το ευρώ και το ξέραμε, δεν έπιασε ο εκβιασμός, ας πάμε νόμιμα. Ας ενεργοποιήσουμε άλλα άρθρα των ιδρυτικών συμφωνιών για να επιτραπεί στην Ελλάδα να ασκήσει άλλη πολιτική. Όχι την πολιτική του μνημονίου. Αυτό που αποκαλύπτει η πρόταση Τρισέ, η οποία κατά τα άλλα είναι άθλια, είναι ότι ακόμα και η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία μιάς χώρας δεν συνεπάγεται την αυτόματη έξοδο μιάς χώρας από το ευρώ. Κάθε άλλο. Χρειάζεται τροποποίηση των συνθηκών για να δημιουργηθεί ένα καθεστώς επιτροπείας, ενώ χωρίς καμιά αλλαγή η χώρα διατηρεί ακόμα και χρεοκοπημένη όλα της τα δικαιώματα. Ο Ράϊχενμπαχ και η τάσκ φόρς εργάζονται εδώ και καιρό στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικών για να προετοιμάσουν το έδαφος για μια έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, αλλά ακόμα δεν το έχουν καταφέρει. Και το δικαίωμα να εγκατασταθούν στην Ελλάδα και να ελέγχουν όλους τους λογαριασμούς τους το έδωσαν ο Παπανδρέου, ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς τώρα στο τέλος. Αυτό που λέμε ότι το μνημόνιο μας οδηγεί εκτός ευρώ και όχι το αντίθετο. Η αντιμνημονιακή πολιτική ακυρώνει τις προσπάθειες εκδίωξης της Ελλάδας από το ευρώ. Δεν μπορούν να μας δολοφονήσουν και προσπαθούν να μας πείσουν να αυτοκτονήσουμε. Μάλιστα θέλουν να μας δώσουν και γερμανικές σφαίρες για να αυτοκτονήσουμε. Με γερμανικό σχέδιο. Γιατί δεν θα τους άρεσε π.χ. να μην επιστρέψει στη δραχμή η Ελλάδα, αλλά να προσχωρήσει για 3 ή για 5 χρόνια στο δολάριο, στο ελβετικό φράγκο, στη βρετανική στερλίνα ή στο καναδέζικο δολάριο. Όχι θέλουν να επιστρέψουμε στη δραχμή η οποία θα είναι συνδεδεμένη με το ευρώ και όχλο το χρέος δεν θα μεταφραστεί σε δραχμές αλλά σε ευρώ, δηλαδή σε συνάλλαγμα. Η ορθή ευρωπαϊκή λύση, είναι άλλη. Το συνολικό χρέος της Ευρώπης να είναι ομοσπονδιακό χρέος που θα πληρωθεί από ομοσπονδιακό ενιαίο φόρο και οι κυβερνήσεις να δανείζονται από την ΕΚΤ με 1%. Το ίδιο και όλες οι δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί ή επιχειρήσεις. Ή το ισοδύναμο είναι να υπάρχει μια κρατική τράπεζα σαν την KfW η οποία θα δανείζεται με 1% και θα χρηματοδοτεί όλη την ελληνική οικονομία. Όλες τις επιχειρήσεις και θα δίνει όλες τις επιδοτήσεις κλπ. Δυστυχώς αντί να συζητάμε σαν Έλληνες μεταξύ μας τσακωνόμαστε σαν πελάτες των Γερμανών και των αμερικανών και άλλων. Ενώ αν μιλάμε ως Έλληνες αυτόματα έχουμε και την ευρωπαϊκή ταυτότητα και βρίσκουμε συμμάχους μέσα στην Ευρώπη, η οποία αντιμετωπίζει τα ίδια διλήμματα με μας. Προεκλογικά δυστυχώς έχει παρασυρθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ από τις επιθέσεις που δέχεται και έχει χάσει τον μπούσουλα. Αντί να θέσει το θέμα καθαρά ότι η Ελλάδα θα κάνει δημοψήφισμα για το σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας και επιδιώκει να τροποποιηθεί και η συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία απαγορεύει στις κυβερνήσεις να δανείζονται από την ΕΚΤ με 1% και τη συνθήκη της Λισσαβώνας, η οποία δεν προβλέπει ούτε ανάπτυξη ούτε καταπολέμηση της ανεργίας ως αναπόσπαστο μέρος της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής. Νόμιμα και ευρωπαϊκά. Όπως έκαναν δημοψήφισμα η Γαλλία, η Ολλανδία και θα κάνει και η Ιρλανδία έτσι και η Ελλάδα. Ούτε απειλή για το ευρώ ούτε τίποτα. Διαπραγματεύσεις για να γίνει υποφερτή η παραμονή στο ευρώ, γιατί τώρα είναι αφόρητη. Και όσον αφορά το χρέος, θα πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση ιδιωτικού και δημόσιου χρέους στο ίδιο ποσοστό γιατί δεν είναι λογικό, να περιμένουν να πληρώσουμε ιδιωτικά δάνεια που έχουμε πάρει για εισοδήματα του 2007 ή του 2008 ενώ τώρα παίρνουμε ήδη τα μισά. Το ελάχιστο είναι όλα τα ιδιωτικά δάνεια να επιμηκυνθούν και το επιτόκιο να πέσει στο 3%. Αλλιώς θα πρέπει να κουρευτούν κατά 53,5% και να επιμηκυνθούν για 30 χρόνια και το επιτόκιο να πέσει στο 3%. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών εννοείται ότι θα γίνει με κοινές μετοχές εκτός κι αν κάποιος ιδιώτης βρεί τα χρήματα που χρειάζονται για να κρατήσει το ποσοστό του. Αυτό θα είναι επίσης θωράκιση ώστε να μην αφελληνιστεί το τραπεζικό σύστημα της χώρας όπως επιδιώκουν οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί θεωρούν ότι το κόστος μιάς εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι τα περίπου 110 δισεκατομμύρια ευρώ που φαίνονται στο λογαριασμό targket II να οφείλει η Τράπεζα της Ελλάδος στην ΕΚΤ και το μεγαλύτερο μέρος από αυτό είναι μέρος της αντίστοιχης απαίτησης της Μπούντεσμπανκ από την ΕΚΤ. Χάνουμε αυτά τα λεφτά και ησυχάζουμε φαίνεται να πιστεύουν. Αυτή όμως θα είναι η χασούρα μόνον της κεντρικής τους τράπεζας. Αν η Ελλάδα βγεί από το ευρώ και υιοθετήσει π.χ. το δολάριο ή το καναδέζικο δολάριο κλπ για 3 χρόνια, τότε θα είναι ένα χτύπημα της τάξης του 1,5 τρισεκατομμυρίου ευρώ γιατί όλα τα συμβόλαια πρέπει να μετατραπούν μαζί με όλες τις αξίες περιουσιών κλπ. Και τότε οι εκροές από το τραπεζικό σύστημα θα είναι για όλη την Ευρώπη και όχι μόνον για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ήδη η Morgan καταγράφει διαρροές καταθέσεων από όλη την Ευρώπη και προφανώς ο εκβιασμός της Μέρκελ δεν είναι μόνον προς την Ελλάδα. Χτίζει διαπραγματευτικές θέσεις προς τις ΗΠΑ και προς τη Γαλλία. Ξέρει ότι ακόμα και μια χρεοκοπία μιάς χώρας δεν σημαίνει αυτόματα έξοδο από το ευρώ. Απλώς εκβιάζει και λέει το πολύ πολύ να χάσω 110 δισεκατομμύρια ευρώ και να υποχρεωθώ να ανακεφαλαιοποιήσω τις τράπεζες και την ΕΚΤ με το ποσό των 500 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Με λάθος πολιτική γραμμή ετοιμάζονται να κατέβουν στις εκλογές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Πληροφορούμαι ότι η ΝΔ προσανατολίζεται να κατέβει στις εκλογές με το σύνθημα δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» δηλαδή με το ίδιο σύνθημα με το οποίο η Μέρκελ και ο Σαρκοζύ εκβίασαν και εξακολουθούν να εκβιάζουν τους Έλληνες πολίτες με τα γνωστά αποτελέσματα στις 6 Μαίου. Είναι η συνταγή της αποτυχίας ενώ η σωστή γραμμή είναι αυτή που εξέφρασε ο Νικήτας Κακλαμάνης και έχει μεγάλη υποστήριξη στο εσωτερικό της ΝΔ, δηλαδή «επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου από μηδενική βάση». Δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ή οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Τα μεσαία στελέχη της ΝΔ είναι βέβαιο ότι βρίσκονται πιο κοντά στην εκλογική βάση του κόμματος και είναι σίγουρο ότι θα στηρίξουν αυτή τη δεύτερη γραμμή αν ακουστούν. Ατυχώς φαίνεται ότι το επιτελείο της ΝΔ επηρεάζεται περισσότερο από τους ξένους, από την ΕΕ και έχει τρομοκρατηθεί από τις απειλές της τρόϊκας κι έτσι προσανατολίζεται να επαναφέρει το σύνθημα που εγκατέλειψε στα μισά της προηγούμενης προεκλογικής της εκστρατείας επειδή είδε ότι δεν πιάνει αλλά απορρίπτεται από τους πολίτες και από τους ψηφοφόρους της ΝΔ. Τα εκβιαστικά διλήμματα είναι γνωστό ότι φανερώνουν την αδυναμία εκείνου που τα προβάλει γιατί δεν έχει θετικό μήνυμα και προσπαθεί να εκφοβίσει αντί να ενθαρρύνει. Για παράδειγμα στις δημοτικές εκλογές του 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου όταν έγινε φανερό ότι οι εκλογές ήταν δημοψήφισμα για το μνημόνιο, απείλησε με αποχώρηση από την κυβέρνηση. Το δίλημμα απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, (ο Γιάννης Σγουρός πήρε το 8% του εκλογικού σώματος) αλλά έπεισε όσους κατείχαν κρατικές θέσεις κι έτσι μπήκε στον δεύτερο γύρο. Σαφώς όμως δεν μπορείς να κερδίσει εθνικές εκλογές με το επιχείρημα ότι θα αποχωρήσεις. Παραδείγματος χάριν ο Καραμανλής το 2009 ενώ μπορούσε να κυβερνήσει, προτίμησε να αποχωρήσει. Αυτό ήταν αρκετό για να κάνει τον Γιώργο Παπανδρέου πρωθυπουργό με 11% πάνω από τον Καραμανλή. Δύο χρόνια πριν ο Καραμανλή είχε επικρατήσει του Παπανδρέου με 10% διαφορά. Στις 6 Μαίου, οι πολίτες ψήφισαν εναντίον του μνημονίου και υπέρ του ευρώ και είναι απίθανο να αλλάξει την ψήφο του σε έναν μήνα όταν έχει επιβεβαιωθεί μάλιστα ότι ήταν σωστή επιλογή. Το δίλημμα μνημόνιο ή δραχμή το έχει θέσει η Μέρκελ αλλά τον μόνο που τρομοκράτησε ήταν τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Βαγγέλη Βενιζέλο και τον Αντώνη Σαμαρά. Οι οποίοι στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου, αντί να συνασπιστούν και οι τρείς εναντίον της Μέρκελ. Οι πολίτες ξέρουν ότι η θέση της Ελλάδας στο ευρώ δεν κινδυνεύει παρά μόνον από το μνημόνιο και ότι το επιδιώκει η Μέρκελ. Όποιος είναι υπέρ της Ελλάδας είναι αυτονόητο ότι υπερασπίζεται και τη θέση της στην Ευρώπη και στο ευρώ ακόμα και εκτός Ελλάδας. Δείτε τι λένε για παράδειγμα ο Γιούνκερ, οι Γάλλοι σοσιαλιστές και οι Γερμανοί σοσιαλιστές το κόμμα των Πρασίνων και το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα. Δεν είναι λογικό να πείσει η Γερμανία την Ελλάδα να αυτοκτονήσει επειδή δεν μπορεί να τη δολοφονήσει. Είναι μια προσπάθεια καταδικασμένη σε αποτυχία. Σε κανέναν Έλληνα δεν αρέσει να ταυτίζονται οι πολιτικοί του με τους ξένους που θέλουν να επιβάλουν την πρωσική ηγεμονία στην Ευρώπη. Για το ΠΑΣΟΚ δεν νομίζω ότι υπάρχει οδός επιστροφής μετά και από την απόφαση του Βαγγέλη Βενιζέλου να καταργήσει την υπάρχουσα οργανωτική δομή ενός ΠΑΣΟΚ που ήδη είναι σκιά του εαυτού του. Πολύ περισσότερο δεν ακούγεται καλά από έναν Συνταγματολόγο να εξαγγέλει «συντακτικό συνέδριο» του ΠΑΣΟΚ το φθινόπωρο. Πρέπει να υπάρχει μια μετριοπάθεια και να μην ταυτίζεις ένα κόμμα με μια χώρα. Ιδρυτικό συνέδριο μπορείς να το πείς αν θέλεις αλλά συντακτικό συνέδριο όταν ακόμα και το καταστατικό χρησιμοποιείται στην πιο αυστηρή του μορφή για να αποκλειστεί άλλη υποψηφιότητα, είναι υπερβολικό. Από άποψη ουσίας, μια συντακτική συνέλευση χρησιμοποιείται πάντοτε για να επιβληθούν οι από κάτω στους από πάνω, το αντίθετο όταν επιβάλονται οι από πάνω στους από κάτω, λέγεται πραξικόπημα, ή στρατιωτική δικτατορία, δεν λέγεται συντακτική συνέλευση.

Το φάντασμα της Ελλάδας πλανιέται πάνω από την Ευρώπη!

Ολόκληρη η Ευρώπη, είναι πλέον τρομοκρατημένη από το φάντασμα της Ελλάδας. Πρωθυπουργοί μεγάλων χωρών όπως η Ιταλία το δηλώνουν απερίφραστα και προειδοποιούν και τους πολίτες τους αλλά και την Μέρκελ που επέβαλε αυτή την πολιτική ότι αν δεν πετύχουν τους στόχους τους θα καταλήξουν όπως η Ελλάδα. Αυτό τρομοκρατεί και τους πολίτες και την Μέρκελ. Για τον Σαρκοζύ δεν το συζητάμε είναι ήδη τρομοκρατημένος. Μόνο στην προεκλογική Ελλάδα οι αρχηγοί του μνημονιακού κόμματος επιμένουν ότι όλα πάνε καλά. Αν πιστέψουμε την επίσημη προπαγάνδα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, γιατί ανεπίσημα κι εκείνοι δεν πιστεύουν αυτά που λένε, η Ελλάδα θα μπορέσει να εφαρμόσει το ανεφάρμοστο πρόγραμμα, το οποίο αν εφαρμοζόταν δεν πετυχαίνει τους στόχους του όπως διαπιστώνει και ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος μιλώντας στον ξένο Τύπο για να μην χάσει τη σοβαρότητά του ως ελεύθερος επαγγελματίας κεντρικός τραπεζίτης.
Κι ενώ το πρόγραμμα του μνημονίου δεν βγαίνει ούτε στα χαρτιά, οι δύο ηγέτες του μνημονιακού κόμματος ισχυρίζονται ότι καταλήγει με την Ελλάδα εντός του ευρώ, ενώ όλοι οι άλλοι ευρωπαίοι συζητάνε το δεύτερο σχέδιο με την έξοδο πολλών χωρών με πρώτη την Ελλάδα από το ευρώ. Ακόμα και ο Γιούνκερ δηλώνει ότι έχει δώσει μάχες για να μην συζητηθεί επίσημα το θέμα της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ στο Γιούρογκρουπ όπου προεδρεύει. Έτσι το θέμα συζητιέται στις Βρυξέλλες από την κομισιόν και στη Φρανκφούρτη από τους τραπεζίτες. Και από το σύνολο του ξένου Τύπου φυσικά.
Είναι δημιουργική αυτή η τυφλότητα στην Ελλάδα; Είναι ρεαλιστική αυτή η μετατροπή σε θέμα ταμπού το οποίο δεν συζητιέται δημόσια, στη Βουλή, στα πανεπιστήμια και στον Τύπο, όταν 2.500.000 Έλληνες ενημερώνονται κάθε μέρα από το ίντερνετ και τα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου θέλουμε δεν θέλουμε αναπαράγονται από τα μέσα ενημέρωσης; Πιστεύει έστω και μια μεγάλη μειοψηφία στην Ελλάδα ότι βαδίζουμε στο σωστό δρόμο; Ακόμα και οι μετρήσεις της κοινής γνώμης εδώ και 2 χρόνια λένε ότι το 90% των ερωτώμενων πιστεύει πως έχουμε πάρει λάθος δρόμο.
Κι όμως αυτός είναι ο αυτιστικός τρόπος με τον οποίο δουλεύει το ελληνικό πολιτικό σύστημα εδώ και δεκαετίες πλέον, τουλάχιστον από το 1974, αλλά και πριν από τη δικτατορία. Γι αυτό και έχουμε φτάσει εδώ που φτάσαμε. Η καταστροφή αυτού του πολιτικού συστήματος είναι μια δημιουργική καταστροφή την οποία δεν πρέπει να εμποδίσουμε. Είναι αναχρονισμός αυτό το πολιτικό σύστημα που αρκεί να δεί κανείς το περιεχόμενο των 92 τροπολογιών που πρότεινε μέσα σε λίγα 24ωρα, ενόψει εκλογών, για να καταλάβει ότι πρέπει να θάψουμε τους νεκρούς.
Ως τώρα δεν υπήρχε η σύγκριση, αλλά η επόμενη Βουλή είναι βέβαιο ότι θα αποτελείται από περισσότερα κόμματα, ενώ ενδεχομένως να έχουν μείνει εκτός Βουλής και άλλα σχήματα από τα οποία θα προκύψει το μέλλον της πολιτικής στην Ελλάδα.
Με αφορμή την δημοσιοποίηση για διαβούλευση του κυβερνητικού προγράμματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, ενός κόμματος που προέκυψε χωρίς κανείς να το έχει προγραμματίσει και το οποίο ευνοήθηκε από τη συγκυρία των διαγραφών βουλευτών της ΝΔ, εννέα από τους οποίους προτίμησαν την αξιοπρέπειά τους, παρά να επιστρέψουν ταπεινωμένοι στο κόμμα στο οποίο ανήκαν. Η δυναμική του είναι τέτοια πλέον, χάρη και στην υποστήριξη από συνδικαλιστές, δηλαδή από μεσαία στελέχη, που δεν προλαβαίνει να ανακοπεί ως τις εκλογές παρά τις προσπάθειες που σίγουρα θα γίνουν, αρχικά να τους αγνοήσουν, μετά να τους χλευάσουν, μετά να τους επιτεθούν για να τους τρομοκρατήσουν, και μετά να παραδεχθούν ότι νικήθηκαν. Ο δρόμος είναι μακρύς ως τις εκλογές.

Είναι ένα – από μια πρώτη ανάγνωση – απολύτως ρεαλιστικό και εφικτό να εφαρμοστεί πρόγραμμα ενός συντηρητικού κόμματος, με την έννοια ότι κάθε τι από αυτά που προτείνει έχει ήδη εφαρμοστεί σε άλλες χώρες από συντηρητικές κυβερνήσεις και κόμματα και είχε θετικά αποτελέσματα. Είναι μια πολιτική που στηρίζει το εθνικό κράτος, απαιτεί την πλήρη κυριαρχία του, χρησιμοποιεί την αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία για να πετύχει τη συναίνεση των πολιτών και υπόσχεται μια κοινωνία και ένα κράτος χωρίς διαφθορά και διαπλεκόμενα συμφέροντα.
Ενώ όμως είναι ένα συνεπές πρόγραμμα ενός συντηρητικού κόμματος, αν προσπαθήσουμε να το κατατάξουμε με βάση την κλίμακα της Ελλάδας δεξιά και αριστερά, αυτό το κόμμα λογικά θα πρέπει να τοποθετηθεί αριστερά από τη δημοκρατική Αριστερά. Συνεπώς είναι απολύτως δικαιολογημένος ο Πάνος Καμένος ο οποίος έλεγε ότι μάλλον μόνον με τον ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να συνεργαστούμε σε μερικά θέματα εθνικής σημασίας, σε άλλα διαφωνούμε. Κι αυτό γιατί στην Ελλάδα ο διαχωρισμός Δεξιά και αριστερά έχει γίνει τόσο θολός και ο κάθε πολιτικός δηλώνει τοι είναι ότι θέλει χωρίς να νοιάζεται να έχει μια συνέπεια απέναντι στην ιδεολογία που ισχυρίζεται ότι έχει.

Για παράδειγμα το σημερινό ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι είναι σοσιαλιστικό, όταν υιοθετεί και εφαρμόζει νεοφιλελεύθερη πολιτική. Ο Καμένος λοιπόν είναι τοποθετημένος αριστερά του ΠΑΣΟΚ και ιδεολογικά γιατί δηλώνει (και με τα μέτρα που υιοθετεί το επιβεβαιώνει) ότι υιοθετεί την προσέγγιση του Αριστοτέλη ότι η διεύρυνση της δημοκρατίας μειώνει τις ανισότητες και επομένως μειώνοντας τις ανισότητες θωρακίζουμε τη δημοκρατία. Κι αυτό απορρίπτοντας σαφώς την προσέγγιση του αμερικανού πρώην προέδρου Τζέϊμς Μάντισον, ο οποίος αντέστρεφε τον Αριστοτέλη δηλώνοντας ότι προκειμένου να διατηρηθούν οι ανισότητες πλουσίων και φτωχών, πρέπει να περιοριστεί η δημοκρατία. Αυτή η πολιτική των νεοφιλελεύθερων, να χρησιμοποιείται η βία του κράτους για να καταργηθούν εργατικά δικαιώματα και να περιοριστούν τα εισοδήματα των εργαζομένων, περιορίζει τη δημοκρατία είναι πιο ασφαλές κριτήριο για το ποιος βρίσκεται πιο δεξιά ή πιο αριστερά από τον άλλον.
Το πρόγραμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι ένα σαφώς φιλελεύθερο και πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα, το οποίο αντικειμενικά είναι πιο αριστερά από το ΠΑΣΟΚ και από την Κοινωνική Συμφωνία και από τη Δημοκρατική Αριστερά. Τόσο ως προς τους στόχους, όσο και ως προς τα μέσα που χρησιμοποιεί. Για παράδειγμα η υιοθέτηση της πρότασης που έγινε πρώτη φορά από τον Νότη Μαριά, και μετά υιοθετήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ για την ίδρυση μια ελληνικής επενδυτικής τράπεζας στα πρότυπα της KfW της Γερμανίας είναι μια ιδέα την οποία ειρωνεύτηκαν στο παρελθόν και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, ενώ είναι μια απολύτως ρεαλιστική ιδέα. Και μπορεί να εφαρμοστεί αμέσως καθώς είναι μια ιδέα καθόλου αριστερή μια και προτάθηκε από τους Αμερικανούς το 1950 και υιοθετήθηκε από τις συντηρητικές δυνάμεις της Γερμανίας από τότε μέχρι σήμερα. Εκτός από τον Μαριά που την πρότεινε μη ακουόμενος από το ΠΑΣΟΚ, στις αρχές του 2010, την υιοθετούν ο Τσίπρας και ο Καμένος. Μάλιστα ο καμένος έχει επεξεργαστεί και ένα πλήρες πρόγραμμα στήριξης και κεφαλαιοποίησης το οποίος μπορεί να εμπλουτιστεί παραπέρα μια και η πρόταση είναι για διαβούλευση. Αυτή δεν είναι η μοναδική ιδέα, που με βάση την ελληνική κλίμακα δεξιά – αριστερά ο καμένος τοποθετείται πιο αριστερά από το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και την ΚΟΙΝωνική Συμφωνία, αλλά υπάρχουν μερικές δεκάδες ακόμα. Και δεν έχει νόημα να μου απαντήσουν τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ της ΚΟΙΝ. ΣΥΜΦ και του ΠΑΣΟΚ ότι δεν είναι αρκετά αριστερή η ιδέα. Αρκεί να μας δείξουν εκείνα τις δικές τους πιο αριστερές ιδέες, αν θέλουν να τοποθετηθούν πιο αριστερά από τον Καμένο. Ο καμένος δεν ισχυρίζεται ότι είναι αριστερός, ισχυρίζεται ότι δεν έχει παρωπίδες και το αποδεικνύει υιοθετώντας ιδέες που στην Ελλάδα θεωρούνται αριστερές ενώ διεθνώς θεωρούνται απλώς φιλελεύθερες.

Το ίδιο ισχύει για την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος με χρήματα των φορολογουμένων. Στην Ελλάδα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ το ξόρκισαν, η ΔΗΜΑΡ και η ΚΟΙΝ ΣΥΜΦ δεν λένε τίποτα γιατί φοβούνται μην τους πούν αριστερούς, ενώ διεθνώς δεν είναι αριστερή πολιτική απλώς έντιμη πολιτική. Όποιος βάζει τα λεφτά παίρνει τις μετοχές. Αν βάλουν τα λεφτά οι Άραβες, παίρνουν τα λεφτά οι Άραβες, αν βάλουν τα λεφτά οι μέτοχοι παιρνουν τις μετοχές οι μέτοχοι, αν βάλουν τα λεφτά οι φορολογούμενοι, παίρνουν τις μετοχές οι φορολογούμενοι. Απλώς εντιμότητα και τιμιότητα λέγεται αυτό.

Το πρόγραμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων μπορεί να μην με ενθουσιάζει, αλλά βάζει αντικειμενικά τον πήχη πολύ ψηλά για όλα τα κόμματα. Τα συντηρητικά και φιλελεύθερα κόμματα πρέπει να εξηγήσουν στους ψηφοφόρους τους γιατί έχουν πάρει διαζύγιο από την εντιμότητα και από την κοινή λογική και τα αριστερά κόμματα αν θέλουν να λέγονται αριστερά πρέπει να προτείνουν με την ίδια σαφήνεια αριστερές ιδέες και προτάσεις το ίδιο άμεσα εφαρμοστέες οι οποίες θα εμπνέονται και από αριστερές ιδεολογίες. Όπως ο Καμένος δεν διστάζει να υιοθετήσει αναλύσεις του Σουμπέτερ για τη δημιουργική καταστροφή στον Καπιταλισμό, έτσι και οι αριστεροί έχουν κάθε δικαίωμα να υιοθετήσουν τις αναλύσεις του Μάρξ για τη δημιουργική καταστροφή στον καπιταλισμό για να καταλήξουν ακριβώς στα ίδια συμπεράσματα για την Ελλάδα. Ο καπιταλισμός είναι ίδιος και η Ελλάδα είναι η ίδια και αν δεν σπεύσει ο κάθε αριστερός αγκιτάτορας να καταγγείλει τον Καμένο επειδή είναι δεξιός, θα ανοίξει το μυαλό του. Αν ο κάθε αριστερός το θεωρήσει δημιουργική πρόκληση να διαβάσει και να ξεπεράσει το πρόγραμμα που έφτιαξε ο καμένος θα έχουμε μια δημιουργική άμιλλα και ίσως ξεφύγουμε από εκείνο το … στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις που είχε διαπιστώσει ο Τσαρούχης. Αν θέλεις να δηλώνεις σοσιαλιστής και αριστερός, δεν μπορείς να είσαι νεοφιλελεύθερος, να μιλάς νεοφιλελεύθερα και να ψηφίζεις νεοφιλελεύθερα. Αν η ΝΔ είχε πολιτευθεί τα προηγούμενα 30 χρόνια όπως προτείνει ο Καμένος, όλα τα λεγόμενα αριστερά κόμματα στην Ελλάδα θα είχαν προσχωρήσει στη δεξιά. Και η Αριστερά θα ήταν εντελώς διαφορετική και δεν θα απαρτιζόταν από επαγγελματίες συνδικαλιστές, και επαγγελματίες βουλευτές και επαγγελματικά κομματικά στελέχη τα οποία τρέφονται από το κράτος. Πραγματικά, γι αυτό είπα ότι είναι ένα πολυσυλλεκτικό φιλελεύθερο πρόγραμμα, μπορεί να προσχωρήσει άμεσα όλο το πολιτικό προσωπικό σχεδόν όλων των κομμάτων της Αριστεράς χωρίς να χρειαστεί να ταπεινωθούν ή να αλλάξουν τις απόψεις τους. Ενδεχομένως δεν θα προσχωρήσει μόνον το ΚΚΕ, ο Καζάκης, ο Αλαβάνος, το 1/5 του ΣΥΡΙΖΑ και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κι αυτοί λόγω αγκυλώσεων ιδεολογικών όχι γιατί έχουν να προτείνουν κάτι που είναι σήμερα πιο αριστερά και είναι άμεσα εφαρμόσιμο. Γι αυτό είπα ότι είναι πολυσυλλεκτικό και φιλελεύθερο. Κι αυτό δεν το λέω με θαυμασμό για τον Καμένο, αλλά με σκεπτικισμό για την Αριστερά την οποία αντικειμενικά εξευτελίζει ο Καμένος με τον ρεαλισμό του.
Περιττό δε να πώ, ότι αν η δεξιά στην Ελλάδα γίνει όπως ισχυρίζεται ότι θέλει να γίνει ο Καμένος, γιατί η πράξη πάντα διαφέρει από τα λόγια, θα σαρώσει και τα κόμματα της ακροδεξιάς και τον ΛΑΟΣ και τους ναζιστές γιατί αυτοί υπάρχουν επειδή η δεξιά στην Ελλάδα έλεγε ανοησίες περί μεσαίου χώρου ή ήταν τόσο αναχρονιστική ώστε δεν μπορούσε να απελευθερώσει τις δημιουργικές δυνάμεις του καπιταλισμού και τις εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας. Σε πολιτικά ζητήματα, όπως η κατάργηση των υπουργών Άμυνας, ή δημόσιας τάξης και η αντικατάστασή τους από στρατιωτικούς ή από αστυνομικούς, η διαφοροποίηση είναι εύκολη. Και είμαι βέβαιος ότι εκεί θα εστιάσουν άλλοι και κυρίως οι αντίπαλοι του Καμένου στις εκλογές. Γι αυτό εγώ το αφήνω, για να έχουν κάτι να πουν.

Μετά τις εκλογές, η διαπραγμάτευση για το ευρώ

Το ΠΑΣΟΚ έχει νέο πρόεδρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να κάνει μια νέα αρχή όπως υποδηλώνει και το σύνθημά του: «αρχίζουμε». Κάθε αρχή φέρνει νέα αισιοδοξία, τουλάχιστον ότι δεν θα επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος. Από την άλλη η χώρα εξακολουθεί να έχει μη βιώσιμο χρέος παρά το κούρεμα και κυρίως δεν έχει υιοθετηθεί ως τώρα μια διαδικασία η οποία να καταλήγει σε βιώσιμο χρέος.

Γιατί αν ο κίνδυνος στάσης πληρωμών δεν έχει εξαφανιστεί δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε επενδύσεις είτε από την Ελλάδα είτε από το εξωτερικό. Αντιθέτως έχουμε ήδη μεγάλη υποαπασχόληση και του διαθέσιμου ανθρώπινου δυναμικού (πάνω από 1.000.000 άνεργοι και πολλοί νέοι που δεν έχουν δουλέψει καθόλου αν και είναι διαθέσιμοι) και του παραγωγικού εξοπλισμού και των δομών και των δικτύων.
Ενόψει εκλογών οι οποίες μάλλον θα προκηρυχθούν γύρω στις 6 Απριλίου, προέχει να φανεί μια κυβέρνηση η οποία θα είναι βιώσιμη, δηλαδή θα εξασφαλίζει τη συναίνεση των πολιτών για μια τετραετία. Αυτή η κυβέρνηση θα κληθεί να απαντήσει, να χειριστεί και να διαπραγματευθεί στην ανάγκη την παραμονή της χώρας στην ΕΕ και στην ευρωζώνη καθώς δεν υπάρχει απόφαση του ελληνικού λαού για εθελοντική έξοδο. Οι λόγοι της προσχώρησής μας και στην ΕΟΚ το 1980 και στο ευρώ το 2000 έγινε για πολιτικούς λόγους οι οποίοι δεν έχουν πάψει να υπάρχουν από την πλευρά μας. Δεν έχουν επίσης πάψει να υπάρχουν από την πλευρά της Ευρώπης, αντιθέτως θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στη σημερινή συγκυρία η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας μάλλον αναβαθμίζεται παρά υποτιμάται. Για οικονομικούς λόγους η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, μόνο και μόνο επειδή η Γερμανία δεν θέλει να αναλάβει τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τις συνθήκες.
Είναι επομένως θέμα καλών χειρισμών της ελληνικής κυβέρνησης η οποία θα προκύψει από τις κάλπες, να διαπραγματευθεί πολιτικά, αυτό το αυτονόητο και να αποσπάσει πολιτικές δεσμεύσεις από όλες τις χώρες και κυρίως από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Γιατί αν πολιτικά αυτές οι χώρες δεν το έχουν αποφασίσει για δικά τους πολιτικά συμφέροντα, τότε δεν έχουμε την επιρροή για να τους το επιβάλουμε. Από εκείνη τη στιγμή θα έχει ανοίξει ο δρόμος για ένα νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους με πολύ δυσκολότερους όρους και προϋποθέσεις γιατί τώρα το χρέος μας (που είναι μεγαλύτερο από το 2009 και το ΑΕΠ πολύ μικρότερο) διέπεται από αγγλικό δίκαιο και ανήκει σε κυρίαρχες χώρες της Ευρώπης. Άρα πολιτικά είναι «απαράδεκτο» να πληρώσουν οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι αυτό το μέρος του χρέους, αλλά ηθικά είναι επιβεβλημένο γιατί αυτά τα δισεκατομμύρια ευρώ, πήγαν σε δικές τους τράπεζες οι οποίες είχαν δανείσει απερίσκεπτα χωρίς να έχουν τα αναγκαία αποθεματικά. Η Ελλάδα θα κρατήσει φυσικά το χρέος που της αναλογεί και σπατάλησε . Το κούρεμα φυσικά και πρέπει να έχει πολιτικό στόχο το 60% που είναι και ο στόχος που θέτει το νέο αναθεωρημένο σύμφωνο.
Αυτή η διαπραγμάτευση είναι η ίδια η οποία έτσι κι αλλιώς θα γίνει με την Ελλάδα πιεζόμενη να αποχωρήσει εθελοντικά από το ευρώ, αφού δεν υπάρχει τρόπος να μας διώξουν νόμιμα, με αντάλλαγμα ακριβώς το κούρεμα του δημόσιου χρέους το οποίο πλέον δεν μπορεί να μετατραπεί σε δραχμές αν η χώρα αποχωρήσει από το ευρώ. Πρέπει επομένως να κουρευτεί εθελοντικά πριν από την αποχώρησή μας, αλλά εάν αυτό είναι εφικτό δηλαδή οι ευρωπαϊκές χώρες αναλάβουν αυτό το πολιτικό κόστος, τότε η Ελλάδα μπορεί και να παραμείνει στο ευρώ με βιώσιμο χρέος, συγκεντρώνοντας πλέον τις προσπάθειές της στο να κάνει την οικονομία βιώσιμη σε κάθε καιρό. Γιατί αν είναι βιώσιμη εντός ευρωζώνης, χωρίς δηλαδή υποτιμήσεις κατά βούληση, σαφώς και μπορεί να επιβιώσει και εκτός ευρώ. Και μια τέτοια απόφαση δεν πρέπει να ληφθεί ποτέ υπό το κράτος εκβιασμού και χρεοκοπίας.

Από τα προγνωστικά του εκλογικού αποτελέσματος τα οποία μπορούν να γίνουν τώρα, και όχι μόνον από τις μετρήσεις της κοινής γνώμης, δεν προκύπτει η πιθανότητα σχηματισμού ισχυρής μονοκομματικής κυβέρνησης. Ούτε ασφαλώς θα είναι ισχυρή μια κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ η οποία δεν θα έχει και στην κοινωνία την πλειοψηφία με το μέρος της. Μια τέτοια κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να επιχειρήσει αυταρχικά να υποτάξει τους πολίτες και με τη σειρά της μια αυταρχική κυβέρνηση δεν μπορεί να κινητοποιήσει όλες τις διαθέσιμες παραγωγικές δυνάμεις της χώρας για να επιστρέψει επιτυχώς στην ανάπτυξη έστω και σε μία τετραετία.
Η εναλλακτική λύση είναι η διεύρυνση της δημοκρατίας η οποία και μπορεί αποδεδειγμένα να κινητοποιήσει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις και ταυτόχρονα να καταπολεμήσει τη διαφθορά και το πελατειακό κράτος. Η Ελλάδα μπορεί όπως και η Ελβετία να αποφασίσει με δημοψήφισμα ότι δεν χρειάζεται επέκταση των διακοπών, ενώ ούτε η Ελβετία που έχει μακρά παράδοση σε θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, δεν μπορεί να αποφασίσει με δημοψήφισμα μείωση των κατώτερων ονομαστικών μισθών.
Πολύ δυσκολότερο είναι να μειωθούν οι ονομαστικές τιμές στην Ελλάδα πράγμα που ρητορικά και μόνο εντυπωσιάζει τον Αντώνη Σαμαρά και την τρόικα. Από τη στιγμή που λέμε ότι οι μισθοί δεν καθορίζουν τις τιμές αλλά είναι ένας μικρότερης σημασίας παράγοντας, πρέπει και να το πιστεύουμε αντί να παριστάνουμε τους εντυπωσιασμένους από το γεγονός ότι οι τιμές συνεχίζουν να ανεβαίνουν. Οι ονομαστικοί μισθοί έχουν φτάσει ήδη στο 2000 αλλά με μεγαλύτερη ύφεση, ενώ οι τιμές εξακολουθούν να είναι στο 2012. Ούτε η διαφθορά και η αδιαφάνεια έχουν μειωθεί, ούτε η δράση των πολυεθνικών οι οποίες πουλάνε ακριβότερα στην Ελλάδα έχουν αναχαιτιστεί, ούτε η φορολογία η οποία περνάει αυξημένη στις τιμές έχει μειωθεί, ούτε η γραφειοκρατία για την ίδρυση, λειτουργία και εκκαθάριση επιχειρήσεων έχει καταπολεμηθεί, ούτε η αξία Γής, και τα ενοίκια έχουν μειωθεί με αναπτυξιακό τρόπο, δηλαδή μέσω προσφοράς, αλλά με υποτίμηση.

Προς το παρόν τα κόμματα περιορίζονται να καταγγέλλουν το ένα το άλλο ότι εκείνοι φταίνε περισσότερο από τους ίδιους. Η ΝΔ κατάλαβε ότι καταγγέλοντας το ΠΑΣΟΚ δεν κερδίζει ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ και άρχισε διμέτωπο κατά των άλλων κομμάτων της κεντροδεξιάς και κατά της Αριστεράς. Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσει αργά η γρήγορα και ο Βενιζέλος διαπιστώνοντας ότι δεν χάνει ψήφους προς τη ΝΔ αλλά προς την Αριστερά και μάλιστα προς την Αριστερά με ευρωπαϊκό προσανατολισμό δηλαδή Κοινωνική Συμφωνία, Δημοκρατική Αριστερά και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στα μικρά κόμματα που προκύπτουν στην κεντροαριστερά. Ατυχώς αυτά τα κόμματα δεν είναι πιο ενωτικά από την παραδοσιακή Αριστερά και κινδυνεύουν να μείνουν εκτός Βουλής δηλαδή να διαγραφούν στην καταμέτρηση των εδρών της Βουλής οι ψήφοι των πολιτών και να απογοητευθούν. Κατακερματισμένα αυτά τα μικρά κόμματα της κεντροαριστεράς μπορεί να συγκεντρώσουν πάνω από 10% και ασφαλώς ένα τέτοιο ποσοστό πολιτών δεν θέλει να δεί την ψήφο του να διαγράφεται και να μην εκπροσωπείται στη Βουλή. Τις 30 έδρες που αντιστοιχούν σε ένα τέτοιο ποσοστό θα της πάρει η ΝΔ με το μπόνους των 50 εδρών. Θα επιδοτηθεί δηλαδή η κεντροδεξιά από ψήφους της κεντροαριστεράς, ενώ αν μηδενιστεί το ποσοστό των ψήφων που θα μείνουν εκτός Βουλής, το μπόνους στο πρώτο κόμμα ή θα μηδενιστεί ή θα κατανεμηθεί εξίσου σε όλα τα κόμματα.

Το καλό είναι ότι πλέον και μικρά κόμματα (άλλωστε όλα πλέον είναι μικρά κόμματα ή μικρότερα) αναπτύσσουν χαρακτηριστικά κομμάτων εξουσίας. Μετά τον ΛΑΟΣ, και την Ντόρα Μπακογιάννη, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Κοινωνική Συμφωνία, η ΔΗΜΑΡ, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Δημαράς(άρμα) , Η Ενωτική Κίνηση, ο Νότης Μαριάς (αντι-μνημονιακοί πολίτες) , ακόμα και το ΕΠΑΜ με τον Καζάκη, αναπτύσσουν τέτοια κουλτούρα επηρεασμού της πολιτικής εξουσίας προς όφελος των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που εκπροσωπούν.

Γιατί ο Σόϊμπλε συζητάει με τον Βενιζέλο για έξοδο από το ευρώ; Και η ουσία της αποκάλυψης Κουρουμπλή για την αλληλογραφία Γεωργίου, Τόμσεν

Στην Ελλάδα εξακολουθούμε να θεωρούμε εαυτούς πλήρη μέλη της ΕΕ και της Ευρωζώνης, αν και ο Σόϊμπλε είπε δημοσίως ότι έκανε την πρώτη ανοιχτή συζήτηση για το αν η Ελλάδα θα πρέπει να παραμείνει ή όχι στο ευρώ. Όπως όλοι οι Έλληνες, επιλέγουμε προς το παρόν να αγνοήσουμε αυτή την πιθανότητα έξωσης από την ευρωζώνη με συμφωνία μιας δοτής ελληνικής κυβέρνησης, (γιατί οι Έλληνες δεν έχουν λάβει μια τέτοια απόφαση ως τώρα) και να εξετάσουμε τις πιθανότητες η ΕΕ να μπορέσει να ζήσει ως ενιαία νομισματική Ένωση. Προφανώς είναι τρελό να κάνεις τα ίδια πράγματα αλλά να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.
Το παλιό σύμφωνο του Μάατριχτ και της Λισσαβόνας πρόβλεπε την δημοσιονομική πειθαρχία ως μέσο για τη σταθερότητα και στην πράξη απέτυχε. Οι πρώτοι που το παραβίασαν ήταν η Γαλλία και η Γερμανία και στη συνέχεια όλες οι άλλες χώρες. Το νέο σύμφωνο που έχει εγκριθεί από την ευρωζώνη, λέει ότι η απειθαρχία ευθύνεται για την κρίση και η λύση είναι η αυστηρότερη πειθαρχία. Μάλιστα το επιτρεπόμενο έλλειμμα μειώνεται από το 3% στο 0.5% δηλαδή κάνει υποχρεωτικά τα πλεονάσματα. Επιπλέον αν μια χώρα έχει χρέος μεγαλύτερο από 60% του ΑΕΠ θα πρέπει να το μειώνει κατά 1/20 το χρόνο. Δηλαδή η Ιταλία που έχει χρέος 120% πρέπει να το μειώνει 3% το χρόνο. Αυτός ο νέος νόμος πρέπει να γίνει κατά προτίμηση συνταγματική δέσμευση όλων των κρατών της ευρωζώνης.

Δυστυχώς όμως αυτές οι οικονομικές έννοιες όπως το διαρθρωτικό έλλειμμα είναι πολύ ασαφές για να δεχθεί μια εκλεγμένη δημοκρατικά κυβέρνηση οποιασδήποτε χώρας την άποψη ενός τεχνοκράτη ο οποίος κάνει λογαριασμούς επί χάρτου διαφορετικούς από έναν άλλο τεχνοκράτη που βγάζει αντίθετα αποτελέσματα. Για παράδειγμα το 2007, πριν από την κρίση, η Ισπανία είχε μεγάλο διαρθρωτικό πλεόνασμα και η Ιρλανδία είχε ισοσκελισμένο διαρθρωτικά προϋπολογισμό. Η Γαλλία είχε μεγαλύτερο έλλειμμα από την Πορτογαλία και η Ελλάδα είχε έλλειμμα 4%, δηλαδή δεν ενέπνεε καμιά ανησυχία αφού ήταν αρκετό να μειωθεί μια μονάδα για να πληροί το κριτήριο του Μάαστριχτ, το οποίο δεν πληρούσαν όμως και οι μισές χώρες. Επίσης μετά από 4 χρόνια, το 2011 το ΔΝΤ αναθεώρησε τα νούμερα και είπε ότι η Ελλάδα αντί για 4% είχε 10,4% και η Ιρλανδία είχε 8,4 και όχι 0.1% το 2007. Στην πραγματικότητα το πραγματικό διαρθρωτικό έλλειμμα είναι άγνωστο, δεν μπορεί να υπολογιστεί εκ των προτέρων και μπορεί να αναθεωρηθεί εκ των υστέρων αν αλλάξει έστω και ελάχιστα ο τρόπος υπολογισμού. Πως λοιπόν θα ζητάς από βουλευτές ή από κυβερνήσεις να αποφασίζουν με βάση έναν ασαφή δείκτη και πως κάποιοι δικαστές θα καταδικάζουν κυβερνήσεις και κυρίαρχες χώρες στηριζόμενες σε έναν ασαφή δείκτη ο οποίος αλλάζει όσο συχνά αποφασίζει κάποια δήθεν ανεξάρτητη στατιστική αρχή; Χώρια που η συζήτηση για τα ελλείμματα, αφήνει απέξω τα πλεονάσματα τα οποία πρέπει να αντιμετωπίζονται επίσης όπως και τα ελλείμματα σε μια δημοσιονομική ένωση. Γιατί το έλλειμμα του ενός είναι το πλεόνασμα του γείτονα. Ποιος θα μελετήσει τις επιδράσεις του πλεονάσματος της Γερμανίας στην σταθερότητα της ευρωπαϊκής Οικονομίας και θα έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι θα είναι τίμιος, όταν το μεν έλλειμμα διώκεται και τιμωρείται ως βαρύτατο αμάρτημα ενώ το πλεόνασμα υμνείται και επιβραβεύεται ως αρετή με μικρότερα επιτόκια; Είναι μια βασική πολιτική απόφαση αυτή για την ΕΕ σημαντικότερη από ένα ευρωπαϊκό Σύνταγμα, γιατί αν δεν απαντά οριστικά ένα Σύνταγμα σε αυτή την ερώτηση με τον αυτονόητο τρόπο, τότε δεν μπορεί να υπάρχει ούτε σύνταγμα ούτε νομισματική ένωση.
Το κάθε εθνικό σύνταγμα, και της Ελλάδας και ο βασικός νόμος της Γερμανίας η οποία δεν έχει σύνταγμα, θεωρεί αυτονόητο το αυτονόητο. Οι πλούσιοι πληρώνουν περισσότερα από τους φτωχούς και οι πλούσιες περιοχές μεταφέρουν πόρους στις φτωχές μειονεκτικές περιοχές. Αυτό πρέπει να προβλέπουν και οι ιδρυτικές συμφωνίες της ΕΕ ό0πως το πρόβλεπαν ως τώρα άλλες συμφωνίες όταν ακόμα η ΕΕ ήταν ΕΟΚ. Χωρίς κοινά σύνορα, χωρίς κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα, χωρίς ελευθερία μετακίνησης κεφαλαίων και ανθρώπων, χωρίς ενιαίο οικονομικό χώρο και χωρίς κοινό νόμισμα.





Πάμε τώρα στα εσωτερικά μας. Η αποκάλυψη του ανεξάρτητου βουλευτή Παναγιώτη Κουρουμπλή ότι ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέας Γεωργίου, πρώην υπάλληλος του ΔΝΤ είχε στείλει ηλεκτρονική επιστολή στον Πόλ Τόμσεν του ΔΝΤ και του ζητούσε να αλλάξει ο νόμος που διέπει την ΕΛΣΤΑΤ όπως και έγινε λίγες μέρες αργότερα με νομοθετική πρωτοβουλία του κ. Παπακωνσταντίνου είναι σημαντική. Γιατί ο κ. Γεωργίου διορίστηκε από τη Βουλή και εκεί οφείλει να λογοδοτεί και όχι στο ΔΝΤ. Το πολύ πολύ θα έπρεπε να απευθύνει την επιστολή αυτή στον αρμόδιο υπουργό και μέσω εκείνου στη Βουλή αν ήθελε να προωθήσει αλλαγές στο νόμο στην κατεύθυνση της ενίσχυσης των εξουσιών του. Η ένοχη σιωπή του κ. Γεωργίου είναι ακόμα πιο ανησυχητική γιατί δεν διέψευσε ότι έστειλε την επιστολή ως μη όφειλε στον Τόμσεν, δηλαδή σε εκπρόσωπο ξένου διεθνούς οργανισμού ο οποίος δεν έχει καμιά αρμοδιότητα παρέμβαση στο εσωτερικό ελληνικό δίκαιο, αλλά είπε ότι είναι προϊόν υποκλοπής. Ούτε σήκωσε το γάντι που του πέταξε ο βουλευτής λέγοντας ότι αν θέλει να του κάνει μήνυση να παραιτηθεί από τη βουλευτική ασυλία. Όταν ο πρόεδρος της αρχής προσφεύγει στον Τόμσεν για να αλλάξουν ελληνικοί νόμοι, όλοι καταλαβαίνουμε τι σημασία έχει ένας αριθμός που δείχνει το διαρθρωτικό έλλειμμα μιας χώρας. Αν ο κ. Τόμσεν ή όποιος άλλος ξένος μπορεί να αλλάξει το νούμερο του ελλείμματος της χώρας, όπως έγινε ήδη για την Ελλάδα όπως είπαμε, καταλαβαίνουμε για ποια εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας μιλάμε. Η οποία δεν είναι αμοιβαία όπως με μια διεθνή συνθήκη όπως είναι η προσχώρησή μας στην ΕΕ ή στο ΝΑΤΟ ή στον ΟΗΕ όπου όλες οι χώρες που συμμετέχουν έχουν εκχωρήσει τα ίδια δικαιώματα και απολαμβάνουν των ίδιων δικαιωμάτων. Εδώ μιλάμε για έναν τεχνοκράτη είτε της Ελλάδας είτε των Βρυξελλών, ο οποίος δεν ελέγχεται ούτε από το ευρωκοινοβούλιο ούτε από κάποιο άλλο δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο. Άμεσα όπως το ευρωκοινοβούλιο ή έμμεσα όπως το Συμβούλιο Κορυφής. Ή ακόμα πιο έμμεσα όπως η Κομισιόν. Μιλάμε για κάποιον ανεξέλεγκτο ο οποίος κουνάει έναν ασαφή αριθμό με ασαφές περιεχόμενο, ο οποίος δεν δείχνει τίποτα. Ο οποίος όμως θα αποφασίζει με αυτόν τον αριθμό αν όλοι οι πολίτες πρέπει να πάρουν αύξηση ή να έχουν μείωση των μισθών τους. Πραγματικών ή ονομαστικών.

Κι αυτό το πολύ σοβαρό ζήτημα, κρύβεται πίσω από κομματικές αντιπαραθέσεις με μικροκομματικές σκοπιμότητες, όπως π.χ. αν θα καταθέσει και ο Κοντοπυράκης, αν είναι άρρωστος, ή αν έκανε τα ίδια και η ΝΔ στο παρελθόν αλλά για να κρύψει το έλλειμμα αντί να το διογκώσει. Γιατί ούτε πολιτικά ούτε ηθικά είναι το ίδιο αν η επιδίωξή σου είναι με πολιτική σκοπιμότητα να αλλάξεις τα νούμερα. Άλλο είναι να εφαρμόζεις τον κανονισμό για να εμφανίσεις το έλλειμμα μικρό και να κερδίσει έμμεσα το κόμμα σου τις εκλογές και άλλο είναι να προσθέτεις τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ χωρίς να έχεις μελέτες, ενώ μπορούσες να τα αφήσεις απέξω, για να διασύρεις τη χώρα σου στο εξωτερικό ως αναξιόπιστη και σπάταλη για να δικαιολογήσεις την ανάγκη επέμβασης της ΕΕ και του ΔΝΤ. Στη μία περίπτωση είσαι φαύλος στην άλλη ίσως να είσαι και προδότης και ανίκανος να κυβερνήσεις.

Μετάθεση εκβιασμού από τους βουλευτές στους πολίτες

Καμιά δουλειά δεν τελείωσε, αν δεν … τελειώσει! Λέει μια παλιά παροιμία. Στο Γιούρογκρουπ της Δευτέρας προβλέπεται να τελειώσει το θέμα του δανείου για το οποίο βιαζόταν την προηγούμενη εβδομάδα η Γερμανία, αλλά δεν δίστασε να ρίξει μια τελευταία τορπίλη εκβιασμού ακόμα και του εκλογικού φρονήματος των Ελλήνων πολιτών στις εκλογές, προτείνοντας να μην δοθεί τώρα το δάνειο των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά ένα δάνειο γέφυρα για να πληρώσει στις 20 Μαρτίου η Ελλάδα το ομόλογο που λήγει ύψους 14,5 δισεκατομμυρίων ευρώ (το οποίο υποτίθεται θα κουρευόταν κατά 50% της ονομαστικής του αξίας) και τα υπόλοιπα, μετά τις εκλογές.
Σε δραματικούς πλέον τόνους ο Βαγγέλης Βενιζέλος είπε στους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι παίζουν με τη φωτιά της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, και μετά τις αντιδράσεις υπέρ της Ελλάδας όπως από τον Γάλλο πρωθυπουργό, η ιδέα σιωπηρά φαίνεται ότι εγκαταλείφθηκε. Κι ενώ εμφανίστηκε ότι η απόσυρση της πρότασης είχε φιλικό χαρακτήρα προς την Ελλάδα, μετά επισημάνθηκε ότι τώρα η Ελλάδα είναι στο κενό και ότι αν τη Δευτέρα δεν υπάρξει συμφωνία, κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Συνηθισμένα πράγματα στις διαπραγματεύσεις. Την ίδια στιγμή εμφανίζεται ως … συμμετοχή στο κούρεμα η απόφαση της ΕΚΤ να μοιράσει στα μέλη της δηλαδή στις ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες της Ευρώπης τα κέρδη της από την αγορά ελληνικών ομολόγων ως τώρα και στο μέλλον. Με άλλα λόγια η ΕΚΤ όχι μόνον δεν συμμετέχει στο κούρεμα, αλλά βγάζει κέρδη από τις πληρωμές της Ελλάδας, τα οποία αντί να επιστραφούν στην Ελλάδα, θα τα μοιράσει ως μέρισμα στους μετόχους της δηλαδή τα μισά από αυτά στις κεντρικές τράπεζες Γερμανίας και Γαλλίας.

Όλες αυτές οι κινήσεις έγινε προσπάθεια να έχουν ολοκληρωθεί το Σαββατοκύριακο ώστε να μην βρεθούν οι κεντρικές τράπεζες με ελληνικά ομόλογα όταν αρχίσει το κούρεμα των άλλων ιδιωτών κατόχων ομολόγων. Η υπεραξία που έχει εισπράξει ως τώρα η ΕΚΤ είναι περίπου 10 δισεκατομμύρια ευρώ. Κι αυτό πλασάρεται ως βήμα προόδου για την επιτυχία του κουρέματος. Οι τρείς προϋποθέσεις όμως παραμένουν: Πολιτικές δεσμεύσεις ότι και μετά τις εκλογές θα τηρηθεί το πρόγραμμα, ταμείο για να κατατεθούν τα δάνεια στο εξωτερικό υπό τον έλεγχο των δανειστών ώστε να πληρώνονται μόνον ξένες τράπεζες και αυστηρή επιτροπεία σε κάθε υπουργείο, όπως προβλέπεται και στο μνημόνιο.
Το πολιτικό παιχνίδι που παίζει το Βερολίνο, σχετίζεται φυσικά από τον μοναδικό επίσημο φορέα που θέτει το κύριο θέμα ότι το ελληνικό χρέος που θα προκύψει δεν είναι βιώσιμο, δηλαδή το ΔΝΤ. Κανονικά θα έπρεπε η Ελλάδα να θέτει το θέμα της βιωσιμότητας του χρέους, αλλά δεν το θέτει για τους γνωστούς λόγους. Δεν διαπραγματεύεται τίποτα. Δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Το ΔΝΤ λέει, ότι το τελικό χρέος είναι 128% και επομένως μη βιώσιμο και η Ελλάδα χρειάζεται πρόσθετη χρηματοδότηση από την ΕΕ. Είναι βέβαια αξιοθαύμαστο πως γίνεται υπολογισμός του ΑΕΠ για τα επόμενα οκτώ χρόνια, όταν όλοι οι υπολογισμοί για τα προηγούμενα δύο χρόνια έπεσαν δραματικά έξω. Αντί για ύφεση 5,5% που πρόβλεπε το ΔΝΤ είχαμε -11% δηλαδή διπλάσια. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμιά μέτρηση οικονομικών μεγεθών αλλά τίθενται στόχοι με καθαρά πολιτικά κριτήρια.
Κι αυτό τη στιγμή που ο Γερμανός οικονομολόγος και σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνησης Μπόφινγκερ λέει ότι αν συνυπολογίσουμε τις αυξήσεις τιμών και την ύφεση, έχουμε μείωση του ελλείμματος κατά 11% πράγμα που είναι νέο παγκόσμιο ρεκόρ και δεν πρέπει να επιμείνει η Γερμανία σε ένα πρόγραμμα καταστροφής της ελληνικής οικονομίας. Δυστυχώς μέχρι στιγμής οι πολιτικές και επιχειρηματικές δυνάμεις οι οποίες υποστηρίζουν την ιδιωτική οικονομία της αγοράς δεν έχουν ακόμη υψώσει τη φωνή τους κατά του μνημονίου. Προς το παρόν το κάνουν όσοι υπερασπίζονται το δημόσιο τομέα και τις εργασιακές σχέσεις ή τη συνταγματικότητα των μέτρων και την απώλεια κυριαρχίας της χώρας. Οι δυνάμεις που υπερασπίζονται την ελεύθερη αγορά ακόμα σιωπούν ή κρύβονται πίσω από την τρόϊκα.
Πάμε στα πολιτικά

Η είδηση της ημέρας είναι η προσχώρηση του Μάκη Βορίδη και του Άδωνη Γεωργιάδη στη ΝΔ. θεωρώ ότι είναι η φυσιολογική εξέλιξη της πορείας της ΝΔ η οποία μάλιστα άργησε πολύ να βγάλει το αγκάθι από τα πλευρά της το οποίο επέτρεψε να φυτρώσει ο Κ. Καραμανλής. Δεν πρέπει να αφήσουν χώρο στη λαϊκή δεξιά και στον Καρατζαφέρη γιατί αυτή είναι η κοινωνική δεξιά μια υπαρκτή κοινωνική δύναμη στην Ελλάδα. Ο Καρατζαφέρης υπάρχει επειδή ο Καραμανλής έκανε το λάθος κάποια στιγμή να ποντάρει στον λεγόμενο μεσαίο χώρο, ο οποίος δεν υπάρχει. Θυμόμαστε όλοι ότι όταν είχε την έμπνευση να κατεβάσει τον Τζαννετάκο για υπερνομάρχη Αττικής τότε πήρε για πρώτη φορά μεγάλα ποσοστά ο Καρατζαφέρης. Ο Καρατζαφέρης χάνει όταν συμπλέει με τους νεοφιλελεύθερους όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, όταν ψήφισε το πρώτο μνημόνιο και όταν συμμετείχε στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Μπορεί την τελευταία στιγμή να κατάλαβε αυτό που εμείς λέγαμε εδώ και καιρό, αλλά είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να διασωθεί και να εκπροσωπείται στην επόμενη Βουλή. Υπάρχουν και άλλοι βουλευτές του ΛΑΟΣ οι οποίοι θα ένιωθαν πολύ πιο άνετα στη ΝΔ, ιδίως αν ο σαμαράς επέμενε ή επανέλθει στην αντιμνημονιακή πολιτική. Μπορεί τώρα να φαίνεται αντιφατικό αυτό που λέω, γιατί ενσωματώνει τους δύο βουλευτές που ψήφισαν ΝΑΙ στο μνημόνιο. Αλλά νομίζω ότι είναι θέμα ημερών για να κάνει ο Αντώνης Σαμαράς μια έκκληση για ενότητα όλων των δυνάμεων της συντηρητικής παράταξης, στο πλαίσιο της οποίας θα επιστρέψουν στη ΝΔ όλοι οι διαγραμμένοι βουλευτές επειδή ψήφισαν ΟΧΙ στο μνημόνιο. Είναι οι αγκυλώσεις του παλαιού πολιτικού συστήματος που επέβαλαν και τη διαγραφή τους, δηλαδή η δεδομένη εκχώρηση της ψήφου των βουλευτών στον πρόεδρο της ΚΟ του κόμματός τους. Μαζί με τους διαγραμμένους βουλευτές της ΝΔ προφανώς θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στο ίδιο κάλεσμα του Αντώνη Σαμαρά και άλλοι βουλευτές και στελέχη του ΛΑΟΣ οι οποίοι ψήφισαν ΟΧΙ στο μνημόνιο. Και το έκαναν επειδή το πίστευαν όχι επειδή φοβήθηκαν την κομματική πειθαρχία του Καρατζαφέρη. Ούτε είναι δυνατόν να προσχωρήσουν στη ΝΔ βουλευτές του ΛΑΟΣ οι οποίοι ψήφισαν ΟΧΙ, αλλά να εξαιρεθούν οι βουλευτές της ΝΔ.
Ο λόγος που ο Σαμαράς πρέπει να προχωρήσει σε μια πολιτική ανατροπή, είναι απλώς ότι το σχέδιο που ψηφίστηκε δεν είναι βιώσιμο. Το χρέος στο 120% του ΑΕΠ δεν βγαίνει ούτε στα χαρτιά με κανένα επιτόκιο, εκτός κι αν είναι το βασικό της ΕΚΤ το 1%. Για να είναι το χρέος βιώσιμο πρέπει να φτάσει στο 60% του ΑΕΠ όπως το ορίζει η συνθήκη του Μάαστριχτ και ταυτόχρονα το επιτόκιο να παραμένει χαμηλό και ο δανεισμός να έχει μόνον αναπτυξιακό χαρακτήρα όπως είναι η πρόταση για το ευρωομόλογο. Η συμφωνία πακέτο, κούρεμα, δάνειο, μνημόνιο είναι λαθεμένη και δεν παύει να είναι λαθεμένη επειδή την ψήφισε και ο Σαμαράς. Είναι λοιπόν υποχρεωμένος προεκλογικά να πεί αυτό που έχει σκοπό να κάνει μετεκλογικά. Δεν υπάρχει περιθώριο για συνεχείς κωλοτούμπες.

Έχει επίσης χρέος να προφυλάξει τους πολίτες (και όλοι έχουν την ίδια υποχρέωση) από ψεύτικους εκβιασμούς και ψεύτικα διλήμματα. Η χρεοκοπία της χώρας όχι μόνον δεν αποφεύγεται με το μνημόνιο, αλλά αντιθέτως προκαλείται η χρεοκοπία και η απόφαση δεν είναι στα χέρια της Ελλάδας, αλλά των άλλων ευρωπαίων και ξένων. Είναι επίσης ψεύτικος εκβιασμός ότι η Ελλάδα μπορεί να εκδιωχθεί από το ευρώ παρά τη θέλησή της. Δεν υπάρχει τέτοιος μηχανισμός ούτε νομική δυνατότητα. Υπάρχει και σχετική μελέτη της ΕΚΤ η οποία έχει κατατεθεί και στη Βουλή όπως είπε η κα Κατσέλη. Κακώς μεταφέρουν τέτοιους εκβιασμούς των ξένων Έλληνες πολιτικοί. Ψεύτικος εκβιασμός είναι επίσης αυτό που λέγεται δυστυχώς ακόμα, ότι αν δεν πάρουμε το δάνειο δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Ποτέ δεν ίσχυε ακόμα και όταν είχαμε μεγάλο πρωτογενές έλλειμμα, γιατί προφανώς και θα κόβαμε άλλες δαπάνες και όχι τους μισθούς των εργαζομένων. Το τελευταίο εξάμηνο όμως η Ελλάδα έχει ήδη πρωτογενές πλεόνασμα 871 εκατομμύρια το προσδιόρισε η κα Κατσέλη. Αν δεν αρχίσουν τώρα τους διορισμούς και τις σπατάλες δεν θα έχουμε ξανά πρωτογενές έλλειμμα. Μόνον οι τόκοι θα είναι το έλλειμμά μας.
Αντιθέτως μπορεί να δημιουργηθεί νέο πρωτογενές έλλειμμα αν εφαρμοστούν οι μειώσεις μισθών του μνημονίου στον ιδιωτικό τομέα και οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων γιατί θα προκαλέσουν νέα μείωση των εσόδων του κράτους. Και οι νέες περικοπές που έχουν προγραμματιστεί για 1,5% του ΑΕΠ είναι ανεπαρκείς όχι γιατί θα πληρωθούν οι μισθοί, αλλά γιατί η ύφεση θα είναι 7% όπως φαίνεται.