Το μνημόνιο είναι προγραμματισμένο να προκαλέσει εξέγερση και χρεοκοπία στις 25 Μαρτίου 2014!

-->

Τα λόγια είναι περιττά την ώρα που βουλιάζουμε. Κι αφού η κυβέρνηση συνεχίζει την πολιτική Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, σημαίνει ότι δεν έχει καταλάβει, ασχέτως τι λέει, ότι το πρόβλημα μας είναι πρόβλημα ύφεσης, ανεργίας, φτώχειας και αρνητικών προσδοκιών. Παρά το γεγονός ότι και τα τρία κόμματα ανέλαβαν να κυβερνήσουν γνωρίζοντας την πραγματική κατάσταση, επέλεξαν να πούν άλλα προεκλογικά και να κάνουν άλλα μετεκλογικά εξαπατώντας και παραπλανώντας τον ελληνικό λαό, ο οποίος εν μέρει αλλά όχι στην πλειοψηφία του, ήθελε να εξαπατηθεί.

Τί διαβάζει η Μέρκελ στις ευρωπαϊκές εφημερίδες

Το επίκεντρο της ευρωπαϊκής διπλωματίας, ενόψει των αποφάσεων του Οκτωβρίου, είναι το Βερολίνο, όπως και συμβολικά μπορούμε να αντιληφθούμε από την παρέλαση των πολιτικών ηγετών των ημερών. Ολάντ, Σαμαράς, Μόντι και έπεται συνέχεια. Όλοι περνάνε από την έδρα του ηγεμόνα και υποβάλουν τις προτάσεις τους και σε όλες τις περιπτώσεις χωρίς εξαίρεση, δεν ανακοινώνεται καμιά απόφαση, όλα παραπέμπονται για τη Σύνοδο Κορυφής, όταν ο ηγεμόνας θα έχει λάβει τις αποφάσεις του. Στις συνεντεύξεις μετά από τις συναντήσεις, ουδεμία πρόοδος σε κανένα θέμα δεν πρέπει να θεωρείται αναμενόμενη. Γιατί η Γερμανία δεν συναποφασίζει με κανέναν άλλον.

Μπορεί να θεωρηθεί "νίκη", η αυτομαστίγωση Σαμαρά;

Ας δούμε ψύχραιμα το ταξίδι του Σαμαρά και τις επαφές του με την Μέρκελ και τον Ολάντ. Κατ αρχήν είναι μια επικοινωνία που δεν μπορούσε παρά να γίνει και είχε καθυστερήσει λόγω των προβλημάτων υγείας του πρωθυπουργού. Το γεγονός ότι καθυστέρησε επέτρεψε να προετοιμαστεί όπως πρέπει να προετοιμάζονται επαγγελματικά οι επαφές όχι μόνον του πρωθυπουργού αλλά και των υπουργών. Αναφέρομαι στις συνεντεύξεις που έδωσε σε δύο γερμανικές εφημερίδες και στο γεγονός ότι όλες του οι δηλώσεις είχαν αποδέκτες του Γερμανούς και όσους έχουν την ίδια άποψη με τους Γερμανούς σε όλη την Ευρώπη.

Αν δώσουμε προτεραιότητα στις ανάγκες των Ελλήνων, έναντι των δανειστών, το μνημόνιο θα έχει πεθάνει

Είναι γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας άφησε μερικά κενά στην διακαναλική του συνέντευξη σε σχέση με το τι ακριβώς και ποια μέρα θα κάνει σε σχέση με τους δανειστές και με την ΕΕ. Ανάλογα κενά έχουν αφήσει και τα άλλα κόμματα και κυρίως η ΝΔ. Αλλά οι δημοσιογράφοι δεν ήταν τόσο απαιτητικοί με τη ΝΔ είτε γιατί έχει υπογράψει το δεύτερο μνημόνιο, οπότε ότι κενό αφήνει καλύπτεται από το μνημόνιο, είτε γιατί κρίνουν ότι έχει μεγαλύτερη εμπειρία στην άσκηση εξουσίας οπότε τα αυτονόητα δεν ερωτώνται. Θα βρεθεί λύση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι πρώτο κόμμα γιατί αντλεί ψήφους από μεγαλύτερη δεξαμενή, (το ΠΑΣΟΚ) και αυτό από μόνο του δικαιολογεί να είναι απαιτητικοί οι δημοσιογράφοι στις αναλύσεις τους. Δεν υπάρχει όμως αντίστοιχη επιμονή στο τι ακριβώς θα κάνει ο Τσίπρας σε σχέση με τον ελληνικό λαό, με τους εργαζόμενους και με την κατάργηση μέτρων χωρίς δημοσιονομικό κόστος όπως η μετενέργεια, η μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, οι αλλαγές στο εργατικό δίκαιο και οι μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Καθοριστικής σημασίας θέματα για το φρενάρισμα της ύφεσης και για την τόνωση της οικονομίας. Χωρίς αποτελεσματικό κράτος, η οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει.

Σε αυτά τα θέματα ο Τσίπρας ήταν πιο αναλυτικός αν και δεν ερωτήθηκε πιεστικά, ακόμα και με προτεραιότητες στη Βουλή. Αντιθέτως δέχθηκε ερωτήματα με αυτονόητη απάντηση, όπως ότι ως τις 28 Ιουνίου που είναι η σύνοδος κορυφής, δεν υπάρχει χρόνος για να ψηφίσει η Βουλή οτιδήποτε. Κι αυτό είναι λάθος εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης. Το καθοριστικό δεν είναι τι θα κάνει η επόμενη κυβέρνηση με τους δανειστές τις πρώτες 30 μέρες, αλλά το να εξασφαλίσει ότι θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις από χρήματα του εσωτερικού γιατί οι δανειστές δεν έχουν δώσει ούτε αυτά που ήταν υποχρεωμένοι, δηλαδή το 1 δισεκατομμύριο ευρώ τον περασμένο μήνα. Με αποτέλεσμα να μην μπορούν να πληρωθούν τα φάρμακα και να υπάρχουν παντού ελλείψεις. Ενώ πληρώθηκε το ομόλογο 4,2 δισεκατομμύρια ευρώ της ΕΚΤ.

Τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα με την απειλή εσωτερικής παύσης πληρωμών έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί από τους δανειστές πάνω στις προηγούμενες κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου με απόλυτη επιτυχία, για τους δανειστές δηλαδή με απόλυτη επιτυχία για την Ελλάδα. Εδώ είναι απαραίτητο να εξασφαλίσει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση χρόνο μερικών μηνών κατά τους οποίους θα πρέπει να ζήσει και να κάνει πληρωμές χωρίς ξένα δάνεια. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν την εύκολη οδό της υιοθέτησης νέων καταστροφικών μέτρων, όπως περικοπές 14,5 δισεκατομμυρίων ευρώ (τα οποία έχει ετοιμάσει ο κ. Παπαδήμος) ασχέτως αν μπορούν να υλοποιηθούν ή όχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ και όσοι συνεργαστούν μαζί του, δεν μπορούν να εφαρμόσουν το μνημόνιο το οποίο έχουν δεσμευθεί να ακυρώσουν.

Συνεπώς πρέπει να ζήσουν μερικούς μήνες χωρίς νέα  δάνεια εκ των ενόντων, δηλαδή με όσα βγάζουμε εμείς οι Έλληνες και με όσα δημόσια έσοδα εισπράττει το κράτος με τις γνωστές δυσκολίες λόγω ύφεσης και διάλυσης των μηχανισμών, λόγω περικοπών.

Το πρόβλημα δεν είναι μεγάλο σύμφωνα με τα στοιχεία της κυβέρνησης παπαδήμου. Είναι περίπου 4 δισεκατομμύρια ευρώ ως το τέλος της χρονιάς το πρωτογενές έλλειμμα. Πολιτικά και ψυχολογικά είναι σημαντικό να συνεχιστούν κανονικά οι πληρωμές στο εσωτερικό, ακόμα κι αν εντελώς εκβιαστικά οι δανειστές αρνηθούν αυτό το ποσό. Εδώ προφανώς η διαπραγμάτευση είναι απλή. Αν δεν μας δώσετε τα 4 δις θα προσπαθήσουμε να τα βρούμε από αλλού, αλλά θα πρέπει να διαπραγματευθούμε  και να καταργήσουμε τον όρο ότι πρέπει οι δανειστές να προηγούνται των πρωτογενών αναγκών του ελληνικού λαού. Είναι κάτι που μπορούν να αρνηθούν οι δανειστές ως τοκογλύφοι, αλλά όχι η ΕΕ ως ένωση ισότιμων κρατών. Δεν δικαιούται να αμφισβητήσει ανοιχτά αυτή την αρχή που ισχύει για όλες τις χώρες.

Αυτό είναι μέρος του μνημονίου και υποθέτω ότι γι αυτό λέει ο Τσίπρας ότι δεν βιαζόμαστε. Γιατί από μόνοι τους οι δανειστές θα πρέπει να ακυρώσουν αυτό τον όρο του μνημονίου, αν θέλουν να συμφωνηθεί η επόμενη πληρωμή δόσεων για ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία δεν έχουν κουρευτεί. Ξεκινώντας τις διαπραγματεύσεις λογικά το πρώτο που θα ακουστεί είναι ότι κακώς πληρώνεται το 100% ομολόγων που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών αφού έχει συμφωνηθεί κούρεμα 53,5% και το υπόλοιπο σε 30 χρόνια. Κι  επειδή το θέμα καίει την ΕΚΤ καθώς τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει και έχει αγοράσει με μεγάλη έκπτωση, υπερβαίνουν το μετοχικό της κεφάλαιο, ασφαλώς δεν θέλει να καταρρεύσει και να την σώσουν τα κράτη με έκτακτη ανακεφαλαιοποίηση ή με διαγραφή χρέους δηλαδή με κόψιμο χρήματος από την πίσω πόρτα. Είναι δηλαδή μάλλον το μικρότερο πρόβλημα στη διαπραγμάτευση, αλλά είναι σημαντικό. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Πέρα από τον θόρυβο της προεκλογικής εκστρατείας χρειάζεται ψυχρό αίμα και καθαρό μυαλό για να κινηθούμε το επόμενο χρονικό διάστημα. Είναι είδος εν ανεπαρκεία, αλλά το χρειαζόμαστε πιο πολύ κι από τα χρήματα.

Αυτές οι διακαναλικές συνεντεύξεις είναι τελικά διαφωτιστικές γιατί όσο και να είναι οι αρχηγοί των κομμάτων είναι πιο ικανοί, γνωρίζουν περισσότερα και δεν λένε ψέματα στις απαντήσεις τους. Μπορεί να τις φτιάχνουν για να ακούγονται καλύτερα, αλλά ψέματα δεν λένε. Για παράδειγμα η Αλέκα Παπαρήγα τα λέει ελαφρώς διαφορετικά από ότι τα λένε οι άλλοι ομιλητές. Στο θέμα της ενόχλησης του ΚΚΕ γιατί ο Τσίπρας είπε ότι το ΚΚΕ δεν πρέπει να αρνηθεί τον ιστορικό του ρόλο και να βοηθήσει στην προσπάθεια ακύρωσης του μνημονίου γιατί είναι ίσως η σημαντικότερη προσπάθεια χειραφέτησης του λαού από την εποχή του  ΕΑΜ. Αυτό που είπε η Παπαρήγα ήταν ότι εμείς δεν πιστεύουμε ότι ο λαός με τον ΣΥΡΙΖΑ θέλει και μπορεί να χειραφετηθεί. Δεν μας εμπνέει εμπιστοσύνη ο ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά και ο λαός δεν είναι σε τέτοια φάση. Τώρα αν κάνουμε λάθος – είπε  η Παπαρήγα – και ο ΣΥΡΙΖΑ αποδειχθεί ότι θέλει και μπορεί να παίξει τέτοιο ρόλο, τότε εμείς εκ των υστέρων θα κάνουμε την αυτοκριτική μας. Την κριτική μας είπε, αλλά την κριτική στο κόμμα της. Είναι δηλαδή μια πιθανότητα.

Προφανώς έτσι είναι. Υπάρχει πιθανότητα και όχι σιγουριά ότι ο λαός θα καταφέρει να χειραφετηθεί, αν όχι τόσο δυναμικά όπως το 1944 οπότε και τελικά ηττήθηκε, ίσως λιγότερο ή και με μικρότερες φιλοδοξίες χειραφέτησης. Σίγουρα πάντως με εκλογές και όχι με ένοπλο αγώνα. Από αυτή την προσπάθεια το ΚΚΕ επιλέγει να απέχει για να μην χρεωθεί την ήττα και έτσι βρεθεί απολογούμενο να του ζητάνε το λόγο γιατί δεν πέτυχε. Τώρα αν παρ ελπίδα ο ΣΥΡΙΖΑ πετύχει, μείς λέει η Παπαρήγα θα κάνουμε την αυτοκριτική μας. Μέχρι τότε… βλέπουμε!

Με  απλά ελληνικά, αν η κα Παπαρήγα ήταν στην ηγεσία του ΚΚΕ το 1941 δεν θα έλεγε ότι πρέπει να αντισταθούμε γιατί υπήρχε μεγάλη πιθανότητα ήττας στην προσπάθεια χειραφέτησης του λαού από τους Γερμανούς και φυσικά θα πλήρωνε μεγάλα αντίποινα αίματος ο λαός αφού οι Γερμανοί για κάθε Γερμανό στρατιώτη που σκότωναν οι αντιστασιακοί, εκείνοι σκότωναν 100 Έλληνες για να κάμψουν το ηθικό και την αντίσταση του. Με συνθήκες Ελλάδας δηλαδή δεν θα είχε συμφωνήσει να ιδρυθεί το ΕΑΜ. Το 1941 υπήρχε η βάσιμη ελπίδα ότι οι Σύμμαχοι θα βοηθούσαν και η τελικά νίκη στο πεδίο της μάχης θα ερχόταν από τους Συμμάχους, αλλιώς δεν θα έπρεπε να ξεκινήσει η ένοπλη αντίσταση. Μόνον διαδηλώσεις και συσσίτια και πολιτικές διαμαρτυρίες. Πράγματι αυτή ήταν αρχικά η γραμμή του ΚΚΕ και για πολλές εβδομάδες προσπαθούσε ο Άρης Βελουχιώτης να εξασφαλίσει την έγκριση του κόμματος να αρχίσει το αντάρτικο. Περίπου τους πήγε καροτσάκι στην αρχή, χωρίς να έχει έγκριση και βοήθεια. Και μόνον όταν ρώτησαν στο εξωτερικό και τους ενθάρρυναν, αποφάσισαν να εξουσιοδοτήσουν τον Άρη να ξεκινήσει το αντάρτικο.

Αυτό νομίζω ότι είναι πιο καθαρό όταν μιλάει η Παπαρήγα γιατί βλέπεις αυτή την ψυχολογία του ηττημένου ο οποίος όχι μόνον έχασε όταν είχε τα όπλα, αλλά μετά, επί δεκαετίες αντιμετώπισε εκτοπίσεις, βασανιστυήρια και διώξεις κάθε είδους . Έχει δημιουργηθεί μια ψυχολογία απολύτως κατανοητή.

Ελλάδα και Ισπανία μοιάζουν σαν δυό σταγόνες νερό!

Αντί να μολύνουμε τον εγκέφαλό μας με τα σκουπίδια της προεκλογικής εκστρατείας τα οποία υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πως λειτουργεί ακόμα και σήμερα η Ευρώπη, παρά τις πιέσεις των ΗΠΑ να λογικευτεί. Υποτιμούμε τον εαυτό μας αν ασχοληθούμε με τις αθλιότητες όπως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει τον ένοπλο αγώνα με αποδεικτικό υλικό, ένα βίντεο που ανέβασε πριν από έναν χρόνο, ένας άνθρωπος  ο οποίος το λιγότερο είναι νέος και άπειρος από οτιδήποτε και ο οποίος σήμερα είπε στον ΣΚΑΪ ο μόνος σταθμός που ήθελε να αναπαράγει την προεκλογική  λάσπη, ότι πράγματι προσπάθησε να αυτοπροταθεί στον ΣΥΡΙΖΑ ως υποψήφιος βουλευτής αλλά τον έκοψαν. Ας προσπαθήσουμε καλύτερα να καταλάβουμε τι έκανε η Ισπανία με τη θέλησή της κατά δήλωση του Ραχόϊ τον οποίο δεν πιστεύει κανείς γιατί όλοι ξέρουν ότι πιέστηκε από τη γερμανία και τους άλλους να δεχθεί αυτή τη λύση.

Η Ισπανία μέχρι σήμερα είχε ΑΕΠ περίπου 1 τρισεκατομμύριο ευρώ και δημόσιο χρέος ίσο με το 80% του ΑΕΠ ένα από τα χαμηλότερα της Ευρώπης. Ταυτόχρονα όμως έχει ιδιωτικό χρέος πολλαπλάσιο του ΑΕΠ της. Αυτό το ιδιωτικό χρέος που είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, άρχισε να μετασχηματίζεται σε δημόσιο χρέος. Δηλαδή αντί να πληρώσουν τις ζημιές οι τραπεζίτες που έδωσαν τα δάνεια χωρίς να διατηρούν τα απαραίτητα από το νόμο και από τη λογική αποθεματικά, θα τα πληρώσουν οι Ισπανοί φορολογούμενοι. Το ίδιο έχουν κάνει όλες οι ευρωπαϊκές τράπεζες και κυρίως της Γερμανίας της Γαλλίας, της Ολλανδίας, της Αυστρίας και του Λουξεμβούργου. Γι αυτό και όλες αυτές οι πλεονασματικές χώρες πίεσαν την Ισπανία να αποδεχθεί «βοήθεια», διάσωση» πείτε την όπως θέλετε, για να μην δούν ξαφνικά ουρές έξω  και από τις δικές τους τράπεζες και καταρρεύσει ο πλανήτης.

Η Ισπανία ήδη με αυτά τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ που θα δανειστεί από το EFSF  με χαμηλότερο επιτόκιο από τις αγορές αλλά πάντως με μεγάλο επιτόκιο, ανάλογο  με της Ελλάδας, θα αυξήσει το δημόσιο χρέος της από 80% σε 90%. Με μία ανακεφαλαιοποίηση το δημόσιο χρέος της αυξάνεται κατά 10% και επειδή δεν φτάνει καταλαβαίνουμε όλοι ότι για κάθε 100 δισεκατομμύρια ευρώ που θα φορτώνεται ο Ισπανικός λαός, οι οίκοι αξιολόγησης θα την υποβαθμίζουν παρακάτω και ήδη υπάρχει  μόλις ένα σκαλί πάνω από τα σκουπίδια. Αυτός είναι ο μοναδικός δείκτης όπου η Ισπανία είναι καλύτερη από την Ελλάδα και πρόβαλαν όλα τα μνημονιακά κανάλια και κόμματα όλο το Σαββατοκύριακο. Όλοι οι άλλοι δείκτες είναι χειρότεροι της Ελλάδας, ή της ίδιας ποιότητας με της Ελλάδας. Ο μοναδικός ίδιας ποιότητας με την Ελλάδα δείκτης είναι το ποσοστό του εξωτερικού χρέους. Το 100% του ΑΕΠ της Ισπανίας, 1 τρισεκατομμύριο ευρώ, είναι εξωτερικό χρέος δηλαδή κατέχεται από ξένες τράπεζες κυρίως γερμανικές και γαλλικές. Λίγο πάνω από 110 δισεκατομμύρια ευρώ δηλαδή 55% του ΑΕΠ κατέληξε να είναι το ελληνικό εξωτερικό χρέος το 2012 όταν έγινε το κούρεμα, αλλά τα μισά ήταν στα χέρια της ΕΚΤ και δεν κουρεύτηκαν κι έτσι το όφελος της Ελλάδας ήταν περίπου 29 δισεκατομμύρια ευρώ και μπορεί να γίνει μικρότερο. Καμία σύγκριση δηλαδή.

Η ίδια ποιότητα Ελλάδας Ισπανίας σε αυτό τον δείκτη προκύπτει μόνον από το γεγονός ότι οι ξένες τράπεζες δεν θα χάσουν χρήματα που θα έχαναν αν δεν ανακεφαλαιοποιούσε ο Ισπανός φορολογούμενος μέσω του Ραχόϊ, μέσω του ισπανικού κράτους, αυτή την πρώτη τράπεζα. Γιατί; Γιατί το μεγαλύτερο μέρος του ισπανικού συνολικού χρέους (δημόσιο και ιδιωτικό μαζί) είναι εσωτερικό δηλαδή το έχουν στα χέρια τους οι ισπανικές τράπεζες. Μόνο 1 τρις είναι εξωτερικό. Επομένως οι ισπανικές τράπεζες θα χάσουν τα περισσότερα λεφτά, δηλαδή θα χρεοκοπήσουν γιατί έχουν φάει τις καταθέσεις των Ισπανών καταθετών και είναι άδειες. Εφόσον υπάρχουν επισφάλειες έχουν καταρρεύσει και η κατάσταση δεν προβλέπεται να βελτιωθεί αλλά να χειροτερεύσει. Πώς θα έχαναν οι ξένες τράπεζες; Δεν θα μπορούσε όποια ισπανική ιδιωτική τράπεζα καταρρεύσει να πληρώσει τα ομολογιακά δάνεια που έχει πάρει με υποθήκη δάνεια που έχει χορηγήσει. Θα έχανε δηλαδή τα λεφτά της η μεγαλύτερη γερμανική ή γαλλική επενδυτική τράπεζα που της έδωσε το δάνειο με ενέχυρο τα ισπανικά δάνεια της φούσκας κατοικίας.

Γιατί τώρα πίεσαν οι  Γερμανοί και οι άλλοι την Ισπανία να δεχθεί με λάϊτ μνημόνιο και χωρίς ΔΝΤ φανερό να πάρει το δάνειο; Ήδη από τα παραπάνω είναι προφανές, αλλά ας το δούμε συνολικά. Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα  έχει σύνολο ισολογισμού, (ενεργητικό και παθητικό) 31 τρισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή είναι το διπλάσιο του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος το 2008 που ήταν περίπου 16 τρισεκατομμύρια  δολάρια. Η Αμερικανική FED για να διασώσει το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα ξόδεψε έκοψε χρήμα με διάφορες μορφές, περίπου 17 τρισεκατομμύρια δολάρια. Επομένως η ΕΚΤ για να κάνει την ίδια δουλειά (που προς το παρόν δεν έχει το δικαίωμα) θα έπρεπε να ξοδέψει ένα ποσό που θα ξεπερνούσε το μισό του παγκόσμιου ΑΕΠ το οποίο είναι μόνον 60 τρισεκατομμύρια δολάρια. Επιπλέον όμως δεν θα πετύχανε τίποτα γιατί οι ΗΠΑ πέραν του ότι αποφασίζουν ακαριαία και ενεργούν σε 24 ώρες, από το 2000 ως τώρα εξάγει συστηματικά τα προβλήματα του τραπεζικού της τομέα στην Ευρώπη, που είναι ο ισχυρότερος οικονομικός χώρος παγκοσμίως. Χώραγε δηλαδή. Η Ευρώπη που θα εξάγει το δικό της πρόβλημα; Η Κίνα είναι πολύ μικρή και πολύ ανόρεχτη. Και να ήθελε όμως δεν θα μπορούσε.

Αυτός είναι ο λόγος ότι δηλαδή μια κατάρρευση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος δεν μπορεί να την αντέξει η παγκόσμια οικονομία ούτε να την ανεχθούν οι ΗΠΑ ακόμα κι αν δεν είχε εκλογές ο Ομπάμα. Φυσικά ενόψει εκλογών δεν το συζητάμε, ούτε σκέψη να γίνεται ότι θα επιτρέψει τέτοια ρίσκα όπως την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, ότι και να λέει η Μέρκελ. Η Μέρκελ όμως ανακουφίστηκε γιατί κατάφερε να πείσει τον Ραχόϊ πριν τις ελληνικές εκλογές να ληφθεί η απόφαση. Γιατί τώρα στο Γιούρογκρουπ εκπροσωπεί την Ελλάδα στην ομόφωνη απόφαση ο Σαχινίδης και η Ελλάδα δεν έχει κυβέρνηση. Ενώ αν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ όπως φοβάται, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι η Ελλάδα για να συμφωνήσει δεν θα ζητήσει κάποιο αντάλλαγμα όπως ζητάει εύλογα και φυσιολογικά και η Ιρλανδία;

Της Ιρλανδίας τώρα της είπαν ότι εντάξει μην κάνεις φασαρία και θα σε φτιάξουμε κι εσένα, αλλά άσε να δούμε την Ελλάδα τι θα ψηφίσει να σωθούμε όλοι μαζί με ξεχωριστή διαπραγμάτευση ο καθένας γιατί δήθεν έχει άλλο πρόβλημα ο καθένας. Για την Ελλάδα φταίνε όχι οι τράπεζες, αλλά τους έχουμε πείσει ότι φταίνε οι ίδιοι. Μην το πουλήσουμε τώρα και βγάλει γλώσσα ο Τσίπρας. Μά λέει η Ιρλανδία κι εμένα το πρόβλημά μου προκάλεσαν οι ιδιωτικές τράπεζες γιατί εμένα που βάλατε ταπεινωτικό μνημόνιο, ενώ ο Ραχόϊ δεν έγινε ρόμπα και παριστάνει τον πρωθυπουργό; Θέλω ίση μεταχείριση. Μά εσύ το έχεις υπογράψει… ας μην το υπόγραφες, αλλά εν πάσει περιπτώσει θα δούμε το άλλο δίμηνο όταν θα έρθει η τρόϊκα… Μην βγάλεις τσιμουδιά τώρα να δούμε πως θα μαζέψουμε τον Τσίπρα που με τα μνημόνια που βάλαμε τον κάναμε νοικοκύρη και χάσαμε εκείνα τα καλά παιδιά τον Παπανδρέου και σε λίγο χάνουμε και τον Σαμαρά…και θα μας βγεί κανένας Καμένος και θα τραβάμε τις τρίχες μας… Ευτυχώς η Ντόρα γύρισε και είναι πάντα διαθέσιμη… Κι αν καταφέρει ο Ψωμιάδης και πείσει τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής ότι είναι αδερφά κόμματα, ακόμα καλύτερα… Στον Καμένο έχει σημασία να μην πάνε γιατί κι αυτός είναι ακόμα αχαρτογράφητος και δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει… Χώρια που ζητάει και γερμανικές αποζημιώσεις! Μπλεξίματα.

Δεν είναι τρελοί αυτοί που αυτοκτονούν! Είναι ο φόρος αίματος που πληρώνουμε στο μνημόνιο...

Μια κουβέντα για τις συνεχιζόμενες αυτοκτονίες εξαιτίας της κρίσης. Είναι γεγονός ότι η αύξηση των αυτοκτονιών πρέπει να μετριέται στους θανάτους που προκάλεσε η κρίση και κυρίως η διαχείριση της κρίσης με την πολιτική του μνημονίου στην Ελλάδα. Οι οπαδοί του μνημονίου, και τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης έχουν την άποψη ότι πρόκειται για άτομα με διαταραγμένα φρένα, με ψυχολογικά προβλήματα με δύο λόγια για άρρωστους και δεν πρέπει να μεταδίδονται αυτές οι ειδήσεις για να μην δημιουργούνται συνθήκες μίμησης της πράξης τους από άλλα διαταραγμένα άτομα και με μη σώας τας φρένας.




Δεν είναι έτσι. Όταν κάποιος δουλεύει μια ζωή και είναι μια ζωή φτωχός, δεν έχουν διαταραχθεί οι φρένες του γιατί το έχει συνηθίσει. Και όπως ήταν 40 50 ή 60 χρόνια στη δουλειά δεν αυτοκτόνησε ως τώρα. Η απελπισία ότι πια παρά τη χρόνια φτώχεια του δεν μπορεί να ζήσει και να βγάζει το ψωμί του, ότι φτάνει στο σημείο να πεινάει, είναι που τον σπρώχνει στην αυτοκτονία. Το ίδιο ισχύει και για ανθρώπους που ήταν επαγγελματίες ή επιχειρηματίες και η οικονομική τους καταστροφή σημαίνει ότι καταστρέφονται και σε ανθρώπινο και σε ηθικό επίπεδο. Αυτή η κοινωνική του κατακρήμνιση και οι ζοφερές προοπτικές τον φέρνουν στην απελπισία και στην αυτοκτονία. Η κατάθλιψη και η μελαγχολία είναι τα προηγούμενα στάδια και η άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας τον φέρνει πέρα από τα όρια αντοχής του.



Μπείτε στη θέση ενός επιχειρηματία που μια ζωή ήταν τίμιος πλήρωνε τους εργαζόμενους και τις ασφαλιστικές εισφορές και την εφορία. Έναν τίμιο άνθρωπο που δεν είχε μάθει στην παρανομία και στην εγκληματική δράση. Γιατί εγκληματική δράση είναι και η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή και το να αφήνεις απλήρωτους τους εργαζόμενους. Κλείνοντας βίαια την επιχείρησή του, δεν αντιμετωπίζει μόνον φτώχεια και απώλεια εισοδήματος. Ο ιδιοκτήτης του ακινήτου που νοίκιαζε, του κάνει έξωση και πετάει τα πράγματά του στο δρόμο και το δικαστήριο του επιβάλει κατασχέσεις στην ακίνητη ή στην πατρική του περιουσία. Οι εργαζόμενοι που μένουν απλήρωτοι είναι λογικό ότι δεν μπορούν να του συμπαρασταθούν και να του πουν εντάξει αφού έχεις να πληρώσεις την εφορία και το ΙΚΑ μην πληρώσεις σε μένα την αποζημίωση για να μην σε κυνηγάνε και σε χώσουν φυλακή. Ούτε ο ίδιος αν είναι τίμιος μπορεί να αφήσει τους εργαζόμενους απλήρωτους για να πληρώσει την τράπεζα που τον απειλεί με κατάσχεση και του τηλεφωνάει κάθε μέρα απειλώντας τον και προκαλώντας του εγκεφαλικά επεισόδια. Μένει λοιπόν μόνος χωρίς καμιά συμπαράσταση να αντιμετωπίσει τη βία του κράτους που τώρα έχει γίνει ακόμα πιο ανάλγητο σε σύγκριση με το παρελθόν γιατί ψάχνει μανιωδώς για έσοδα. Το ίδιο και το ΙΚΑ. Το ίδιο και οι προμηθευτές. Και όλοι αυτοί έχουν το νόμο και τα δικαστήρια με το μέρος τους και η αστυνομία τον αντιμετωπίζει ως εγκληματία, του περνάει χειροπέδες και τον βάζει στο ίδιο δωμάτιο με δολοφόνους, βιαστές και ληστές στα μεταγωγών και στα αστυνομικά τμήματα, μαζί με κάθε καρυδιάς καρύδι, ή τον απειλεί με τέτοια πράγματα που αυτός ο πρώην επιχειρηματίας δεν μπορεί να αντέξει. Παρόλα αυτά δεν αυτοκτονεί.

Αυτοκτονεί όταν φτάνει στην πείνα η οποία δεν παλεύεται με τίποτα, ή όταν το παιδί του μένει άστεγο ή απειλείται να μείνει άστεγο ή όταν η κατάκοιτη μητέρα του την οποία εκείνος μόνον φροντίζει τα τελευταία 20 χρόνια, θα μείνει χωρίς φροντίδα, φάρμακα, νοσοκομεία γιατί έχουν καταστραφεί οι δομές, τότε ο άνθρωπος πηδάει από την ταράτσα αφού προηγουμένως έχει πετάξει την κατάκοιτη μητέρα του. Και μία ή δύο ή τρείς μέρες πριν έχει γράψει στο ιντερνέτ ή σε γράμμα την κατάσταση που αντιμετωπίζει αλλά δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει. Αν τον προλάβουν κάποιοι δίπλα του γείτονες ή γνωστοί κι αν έχουν τη δυνατότητα να του δίνουν τουλάχιστον ένα πιάτο φαί, ο άνθρωπος δεν θα αυτοκτονήσει. Η κατάσταση όμως επιδεινώνεται και συχνά δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα οι γείτονες και οι γνωστοί οι οποίοι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση αλλά σε προηγούμενο στάδιο. Η μάνα που αναγκάζεται να εκπορνευτεί για να ζήσει το παιδί της, ιδίως όταν δεν είναι υγιές, δεν έχει μυαλό και δυνατότητα να βοηθήσει έναν άλλο συνήθως ηλικιωμένο γείτονά της που περνάει τέτοια κατάσταση. Είναι και θέμα περηφάνιας. Αντέχεις μέχρι ένα σημείο. Όταν περάσεις τις κόκκινες γραμμές, δεν σε κρατάει τίποτα. Ο κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να φτάσει σε αυτό το σημείο.

Εδώ λοιπόν πρέπει όλοι σε ατομικό επίπεδο όσο δεν μας έχουν βάλει φυλακή για χρέη, ή δεν είμαστε ακόμα άνεργοι ή εν πάσει περιπτώσει έχουμε ακόμα λεφτά να πληρώνουμε δικηγόρο να παρίσταται στα δικαστήρια, να κόβουμε από το υστέρημά μας για να κάνουμε μια χειρονομία συμπαράστασης στους γύρω μας. Και φυσικά το κράτος, οι υπηρεσίες είσπραξης των τραπεζών και των δημόσιων υπηρεσιών, πρέπει να αλλάξουν τακτική γιατί δεν έχουν να κάνουν με εκατομμύρια απατεώνες και εγκληματίες πλέον αλλά με εκατομμύρια μέλη οικογενειών που ήταν ως πριν από έναν χρόνο νομοταγείς πολίτες, νοικοκυραίοι και επιχειρηματίες ή εργαζόμενοι που πλήρωναν τους φόρους τους. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν συνταξιούχοι, οι οποίοι έπαιρναν 14 συντάξεις των 800 ευρώ και τώρα παίρνουν 8 συντάξεις των 700 ή 600 ευρώ και δεν τους φτάνουν. Μόλις τους έρθει το χαρτάκι της εφορίας ότι πρέπει να πληρώσουν για πέρυσι, 2.500 ευρώ δηλαδή άλλα τέσσερα ή τρία μηνιάτικα, τα οποία δεν έχουν, σκέφτονται ότι κινδυνεύει το σπιτάκι τους. Κι αν δεν έχουν παιδιά και εγγόνια να τους διασκεδάσουν και να τους δώσουν λόγο να ζούν και να γελάνε με τα καμώματά τους, για να ξεχάσουν την μιζέρια στην οποία έπεσαν ενώ έζησαν 70 ή 80 χρόνια με αξιοπρέπεια, νομιμότητα και κοινωνική αναγνώριση, τότε η κατάστασή τους οφείλεται στην ύφεση και στην κρίση. Δεν έχουν διαταραγμένας φρένας και δεν πρέπει τα δελτία ειδήσεων να τους αγνοούν επιδεικτικά γιατί κινδυνεύει να μην ψηφιστεί το κόμμα του μνημονίου.

Αν βλέπουν ότι το πολιτικό σύστημα δεν τους αγνοεί και δεν τους αντιμετωπίζει ως παρίες που κακώς αναπνέουν ακόμα, ότι το κράτος και τα μέσα ενημέρωσης νοιάζονται γι αυτές τις ανθρώπινες ιστορίες και δεν νοιάζονται μόνον να βγάζουν όμορφα νεανικά πρόσωπα που διασκεδάζουν στις παραλίες και στα μπουζούκια, (γιατί υπάρχουν κι αυτά παράλληλα με τις άλλες ιστορίες) τότε κάνουν κουράγιο. Στα μέσα ενημέρωσης όμως δεν παίζουν γέροι και γριές άπλυτοι και μίζεροι, στερημένοι και με δάκρυα στα μάτια γιατί είναι ψυχοπλακωτικό θέαμα να βλέπεις κάποιον κύριο με κοστούμι και γραβάτα να ψάχνει στα σκουπίδια. Δεν είναι το κατάλληλο τηλεοπτικό πρόγραμμα για να μεταδίδεις διαφημίσεις. Οι διαφημίσεις όπως ξέρετε μεταδίδουν εικόνες μεγάλες ευφορίας και χαράς επειδή καταναλώνεις το συγκεκριμένο προϊόν. Χρειάζονται ανάλογο χαρούμενο και διασκεδαστικό πρόγραμμα για να επιλεγούν από τις διαφημιστικές οι οποίες έτσι κι αλλιώς έχουν μειώσει το μπάτζετ τους κατά 50 ή 60%. Δίνουν λοιπόν εντολή στους δημοσιογράφους να μην μεταδίδουν τέτοιες ειδήσεις και δεν τις μεταδίδουν. Είναι κερδοσκοπικές επιχειρήσεις και έχουν κι αυτές οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα όπως και το κόμμα του μνημονίου. Αν προσέξατε, μόνον οι τράπεζες, οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας που είναι όλες ξένες και λίγα σούπερ μάρκετ διαφημίζονται πλέον. Και λίγα αυτοκίνητα.



Είναι καθήκον της δημόσιας τηλεόρασης και όποιου μέσου ενημέρωσης κρατάει ακόμα λίγες από τις δυνάμεις του και κυρίως την αξιοπρέπειά του να κάνουν τη διαφορά. Να είναι μικρές νησίδες στη θάλασσα της αδιαφορίας για τους εκτός συστήματος. Για τους άνεργους και για τους φτωχούς που είναι το 51% του ελληνικού πληθυσμού και δεν μπορούν να καταναλώσουν. Ενόψει εκλογών μάλιστα επειδή θέλουν να πάρουν την ψήφο τους ή να τους τρομοκρατήσουν ώστε να μην ψηφίσουν εναντίον των συμφερόντων τους και επιλέξουν την αντίσταση στρεφόμενοι ακόμα και σε ακραία κόμματα, ως ψυχολογική έστω υποστήριξη και σφίξιμο της γροθιάς, πρέπει να σκύψουν πάνω τους. Οι πολιτικοί αρχηγοί να υποσχεθούν και σε αυτούς κάτι. Ας βρούν κάτι να τους πούν έστω για παρηγοριά…

Οι "Ανεξάρτητοι Έλληνες" ήρθαν χωρίς να το περιμένει κανείς

Είναι δύσκολο πιά να αλλάξει η ημερομηνία των εκλογών, κυρίως γιατί η προεκλογική ρουσφετολογία έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που δεν μπορεί να γυρίσει πίσω. Χώρια που θα έδινε περισσότερο χρόνο για διαβουλεύσεις μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης, (αν οι εκλογές μετατεθούν για το φθινόπωρο) με κίνδυνο να χαθεί πλέον ακόμα και το μπόνους των 50 εδρών το οποίο τώρα θα πάει στο πρώτο κόμμα. Επιπλέον μετάθεση των εκλογών σημαίνει ότι θα γίνουν με τη νέα απογραφή η οποία θα δώσει περισσότερες έδρες στα αστικά κέντρα όπου τα αντιμνημονιακά κόμματα έχουν μεγαλύτερη επιρροή.
Οι συζητήσεις όμως για αναβολή των εκλογών φαίνεται ότι ξεκίνησαν από τις πιθανότητες κατάρρευσης μέρους της διαδικασίας του PSI, εκείνου που αφορά τα ομόλογα τα οποία διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, όπου βρίσκονται τοποθετημένα πάνω από 20 δισεκατομμύρια ευρώ. Ήδη στις γενικές συνελεύσεις των κατόχων οι οποίες έχουν γίνει, ούτε μία δεν προσχώρησε σε εθελοντικό κούρεμα. Τα δύο τρίτα από αυτές αρνήθηκαν να αναλάβουν ζημιές και το ένα τρίτο ζήτησε νέα αναβολή για τις 18 Απριλίου μετά την πρώτη αναβολή για τις 4 Απριλίου. Οι αναβολές έχουν νόημα μόνον αν πρόκειται εν τω μεταξύ κάποιος επίσημος φορέας, η ΕΚΤ ή το EFSF να αγοράσουν στο παρασκήνιο τουλάχιστον το 33% αυτών των ομολόγων, να χτίσουν θέση δηλαδή υπέρ της συμμετοχής ξοδεύοντας μετρητά.

Αυτό θα έκανε κάθε λογικός διαχειριστής αυτής της κρίσης. Δεν έχει γίνει όμως αυτό ως τώρα και δεν φαίνεται κάποιος ικανός να πάρει την πολιτική πρωτοβουλία. Λογικά αυτός θα έπρεπε να είναι ο Λουκάς Παπαδήμος, αλλά αν δεν το έκανε αυτό πριν από τον Μάρτιο, και τους πανηγυρισμούς πως θα το κάνει μετά την προκήρυξη εκλογών, όταν πρακτικά θα είναι υπηρεσιακός πρωθυπουργός; Από την άλλη πλευρά, πως θα φαινόταν η προοπτική στάσης πληρωμών της Ελλάδας εντός ευρώ, στις 15 Μαίου, έστω και για ένα μικρό ομόλογο ύψους 450 εκατομμυρίων ευρώ; Πως θα φαινόταν να έχει καταρρεύσει η κυβέρνηση που θα έχει προκύψει από τις εκλογές πριν ορκιστεί; Τι μήνυμα θα έδινε αυτό στις αγορές για την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία;
Τι επιπτώσεις θα είναι αυτό στη Γαλλία και στην Γερμανία οι οποίες επέμειναν στην υιοθέτηση αυτής της επιλογής έστω και μόνον για την Ελλάδα; Είναι αυτές οι σκέψεις ικανές να αναβάλουν τις εκλογές; Μάλλον όχι!

Είναι πάντως εξελίξεις οι οποίες πρέπει να κάποιο τρόπο να χειραγωγηθούν σε λύσεις συμβατές με το κούρεμα και εδώ υπάρχει σύμπτωση πολιτικών συμφερόντων της Γερμανίας της τρόϊκας και των κομμάτων της συγκυβέρνησης του μνημονίου. Κάποιος πρέπει να αναλάβει την πολιτική πρωτοβουλία και κάποιος πρέπει να βάλει τα χρήματα. Το ευκολότερο είναι η Ελλάδα να δανειστεί για να καλύψει την όποια λύση από τις τρείς επιλεγεί. Δεν υπάρχει όμως εμπιστοσύνη ανάμεσα σε όλες τις πλευρές. Η επιμονή των Χέντς Φάντς να πληρωθούν στο 100% ή να ξεκινήσουν μακροχρόνιους δικαστικούς αγώνες εναντίον της Ελλάδας, μπορεί να ερμηνευθεί και ως αμερικανική παρέμβαση στην εξέλιξη του PSI, με την έννοια ότι αν επιθυμούσαν θα μπορούσαν να τους εμποδίσουν. Για να το επιθυμούν όμως πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη στους Ευρωπαίους. Και οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ευθυγραμμιστεί με τις οδηγίες που τους έδωσαν στην προηγούμενη σύνοδο των G-20 για τη δημιουργία του μεγάλου μπαζούκα που θα καθησυχάσει τις αγορές. Και θα αποτελέσει ανάχωμα για την κρίση, αλλά και θα βοηθήσει την παγκόσμια ανάπτυξη.
Δεν υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, αλλά και δεν υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης και ταύτισης. Το πεδίο είναι ρευστό και ο καθένας προσπαθεί να εξυπηρετήσει το συμφέρον του και να κερδίσει χρόνο. Πείτε μου τώρα εσείς αν το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα εμπνέει εμπιστοσύνη σε οποιονδήποτε για να υποστηρίξει τη μια ή την άλλη πλευρά. Κατ αρχήν δεν υπάρχει σταθερή κυβέρνηση όπως ο Μόντι στην Ιταλία. Η ΝΔ και ο Σαμαράς δεν είναι ο εκλεκτός ούτε της Μέρκελ ούτε των ΗΠΑ παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές έχουν χαιρετήσει και έχουν δώσει συγχαρητήρια για τη στάση που τήρησε τον Οκτώβριο. Ο Βενιζέλος δεν εκπροσωπεί ένα ΠΑΣΟΚ κυρίαρχο της Βουλής όπως ο Γιώργος Παπανδρέου και ναι μεν έχει δώσει δείγματα γραφής, αλλά δεν είναι τόσο χρήσιμος παρά μόνον ως εφεδρεία για να στηρίξει τον Σαμαρά, ο οποίος δεν πετυχαίνει αυτοδυναμία στη Βουλή όπως φαίνεται.

Γι αυτό και βλέπεται δηλώσεις υπέρ της παράτασης της κυβέρνησης Παπαδήμου, από υπουργούς της κυβέρνησης Παπαδήμου σε ξένες εφημερίδες και μέσα ενημέρωσης. Ο Καρατζαφέρης άργησε λίγο, αλλά κι αυτός μίλησε για αναβολή των εκλογών ή μάλλον για λάθος να γίνουν τώρα οι εκλογές.

Αυτή τη στιγμή το πολιτικό σύστημα και κυρίως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να πείσουν ότι μπορούν μετά τις εκλογές να κυβερνήσουν μαζί και μάλιστα πιο αποτελεσματικά από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Τα κρούσματα φαυλότητας όμως τα οποία βλέπουμε κάθε μέρα στη Βουλή και τα οποία μάλλον θα ενταθούν πείθουν για το αντίθετο. Χώρια που κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί το εκλογικό αποτέλεσμα και τις εκπλήξεις οι οποίες ξεπηδάνε από εκεί που δεν το περιμένεις. Για παράδειγμα το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων δεν ήταν μέσα στο πρόγραμμα και δεν περίμενε κανείς ότι θα έδειχνε τέτοια δυναμική ώστε να μπεί στη Βουλή. Αυτή τη στιγμή είναι ανεξέλεγκτο και κάθε προσπάθεια να μειωθεί η επιρροή του έχει αποτύχει. Είμαστε ακόμα στην αρχή φυσικά, και οι προσπάθειες θα ενταθούν. Το ΠΑΣΟΚ δείχνει προς το παρόν απολύτως ελεγχόμενο, αλλά κανείς δεν γνωρίζει αν αυτό θα συνεχιστεί και μετά τις εκλογές. Η Αριστερά δείχνει επίσης ελεγχόμενη, αν και ενισχυμένη, με τα τρία κόμματά της να συγκεντρώνουν πάνω από 30% αλλά κάτω από 40%. Αν όμως μπεί στη Βουλή και άλλο κόμμα από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, τότε η κατάσταση θα έχει γίνει πραγματικά ανεξέλεγκτη για την τρόϊκα και για τους δανειστές. Θα πρέπει να δοκιμάσουν να επιβάλουν με πυγμή τις επιλογές τους.

Γιατί δεν σας αρέσουν οι μισθοί Βουλγαρίας; Άλλωστε έχετε τιμές Γερμανίας!

Η κατάσταση στην Ευρώπη είναι φέτος καλύτερη από πέρυσι; Ή έστω η προβλεπόμενη για το 2013 κατάσταση στην οικονομία της Ευρώπης θα είναι καλύτερη από τη φετινή; Η απάντηση και στις δύο ρητορικές ερωτήσεις είναι αρνητική. Οι αποφάσεις της Ευρώπης είναι απογοητευτικές, το «μεγάλο μπαζούκα» που είχαν ζητήσει οι G-20 από την Ευρώπη για να ξεπεράσει τα προβλήματά της και κυρίως να βοηθήσει την παγκόσμια οικονομία στην ανάκαμψη δεν υπάρχει. Τα κεφάλαια που έχει διαθέσιμα η Ευρώπη για να χρηματοδοτήσει τα επόμενα προγράμματα της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ελλάδας, αλλά και της Ισπανίας και του Βελγίου είναι συνολικά 500 δισεκατομμύρια ευρώ. Για την Ιταλία δεν γίνεται συζήτηση. Είναι εντελώς ανεπαρκή.

Η Ευρώπη και κυρίως η Γερμανία είναι εντελώς απρόθυμη να διαθέσει μεγαλύτερα κεφάλαια για μια αναπτυξιακή προσπάθεια και μην σας παραπλανά η δήλωση της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας ότι θα συνεχίσει να δέχεται ομόλογα της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Το έκανε απλώς και μόνον για να μην επιδεινώσει το πρόβλημα για την ίδια. Και με τη δήλωση διέψευσε απλώς δικές της διαρροές, γιατί στην πραγματικότητα αυτό που διαψεύδει, θέλει να κάνει. Να μειώσει τον κίνδυνο έκθεσης σε ομόλογα των κρατών που χρηματοδοτεί και βεβαιώνει ότι με αυτά τα προγράμματα θα λύσουν τα προβλήματά τους. Δεκάρα δεν δίνει για τις χώρες και για τα προγράμματα.

Για την Ελλάδα όλοι γνωρίζουν ότι το δημόσιο χρέος της μειώθηκε στο 157% του ΑΕΠ από 162% μετά το κούρεμα και ενώ ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί η κρίσιμη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Με άλλα λόγια δεν είναι βιώσιμο και πάντως απέχει πολύ από τον στόχο που ήταν να φτάσει στο 120% του ΑΕΠ σε πρώτη φάση. Χώρια που η εκτέλεση του προϋπολογισμού κάθε άλλο παρά συμβαδίζει με το πρόγραμμα που στα χαρτιά πρόβλεπε έναν πακτωλό εσόδων τα οποία δεν θα έρθουν από πουθενά λόγω της ύφεσης. Έτσι κι αλλιώς η ιδέα ότι με το κούρεμα θα έφτανε στο 120% του ΑΕΠ το 2020 ήταν εντελώς τρελή. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει σε έναν χρόνο, κι αυτοί είχαν προβλέψει τι θα γινόταν μετά από 8 χρόνια.

Για την Ελλάδα, η ιδέα και μόνον να αφήσει τους ξένους να αποφασίζουν για την πορεία της είναι εντελώς τρελή. Το κέντρο των αποφάσεων είναι αναγκαίο να μεταφερθεί πάλι εντός Ελλάδας, να δημιουργηθεί ένα πρόγραμμα ανάταξης της οικονομίας το οποίο θα στηρίζεται αποκλειστικά στις ελληνικές προσπάθειες και οι εξελίξεις στην Ευρώπη να λαμβάνονται υπόψιν απλώς και μόνον για να είναι συμβατό και να φαίνεται πιο συμβατό με την ευρωπαϊκή πολιτική.

Αν η Ελλάδα κόντρα στις υποδείξεις της Γερμανίας η οποία ως τώρα έχει επιβάλει τρείς διαδοχικές και λαθεμένες πολιτικές, χωρίς να αλλάζει όμως την άποψή της, καταφέρει να ισορροπήσει την οικονομία και την κοινωνία της, θα έχει προσφέρει μεγάλη υπηρεσία και στην Ευρώπη και κυρίως στους Έλληνες. Η πολιτική της Μέρκελ και του νεοφιλελευθερισμού δεν είναι ούτε υπέρ των Γερμανών πολιτών. Απλώς τρομοκρατούνται και οι Γερμανοί με το φόβητρο της Ελλάδας, ή της Βουλγαρίας. Ούτε και είναι νεοφιλελεύθερη πολιτική, δηλαδή δήθεν υπέρ της ελεύθερης αγοράς χωρίς παρεμβάσεις του κράτους. Αντιθέτως πρόκειται για ωμές παρεμβάσεις του κράτους ώστε να επιβληθούν με τη βία του κράτους πολιτικές εξαθλίωσης των πολιτών και μεταφοράς κεφαλαίων στο τραπεζικό σύστημα.

Οι μισθοί στη Βουλγαρία, αν δεν είχαν επιβληθεί με νόμο, δεν θα ήταν στα 170 ευρώ, αλλά η αγορά θα τους είχε σπρώξει πιο ψηλά, ώστε να μπορούν ζούν όλοι οι πολίτες αξιοπρεπώς. Το ίδιο θα συνέβαινε και στη Γερμανία, αν δεν είχαν καθηλωθεί με κρατικές παρεμβάσεις επί μια δεκαετία. Το ίδιο θα συνέβαινε και στην Ελλάδα αν δεν υπήρχε ο καταναγκασμός του κράτους, αλλά και πάλι είναι αμφίβολο αν όλοι οι επιχειρηματίες θα συμμορφωθούν με τις κρατικές υποδείξεις να μειώσουν τους μισθούς στα 500 ευρώ για οκτάωρο και στα 250 ευρώ για τετράωρο. Στην πράξη το μόνο που θα πετύχουν είναι να μειώσουν τις ασφαλιστικές εισφορές και τη φορολογία, δηλαδή να δηλώνουν λιγότερα και να πληρώνουν λιγότερα στο κράτος. Οι εργαζόμενοι σαφώς και θα προτιμήσουν να ζήσουν από το να πεθάνουν στην πείνα αν ακολουθήσουν τη νομοθεσία.

Οι Έλληνες δεν μπορούν να ζήσουν με μισθούς Βουλγαρίας και με τιμές 30% μεγαλύτερες από της Γερμανίας. Ούτε μπορούν να πληρώνουν φόρους Γερμανίας με εισοδήματα Βουλγαρίας. Το σίγουρο αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η στάση πληρωμών του ελληνικού κράτους εντός του ευρώ. Διεύρυνση της ύφεσης και της παραοικονομίας, αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας, κατάρρευση του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Κι επειδή είμαστε σε προεκλογική περίοδο, βλέπουμε ζωντανά ότι είμαστε σε μεταβατική περίοδο. Το παλιό δεν έχει πεθάνει και το νέο δεν έχει γεννηθεί. Το κόμμα του μνημονίου είναι ένα και αποτελείται από δύο κομμάτια. Σίγουρα δεν αποτελούν το μέλλον.

Οι πιο ρεαλιστές από το κόμμα του μνημονίου, λένε ότι δεν έπρεπε να κάνουμε εκλογές και είναι απολύτως νόμιμη η κυβέρνηση Παπαδήμου αφού έχει τη στήριξη 200 βουλευτών ενώ ξεκίνησε με 255. Οι ίδιοι λένε αποδεχόμενοι την πραγματικότητα ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν μπορεί να κυβερνήσει κι έχει ξεπέσει σε προεκλογική ρουσφετολογία, αλλά μετά τις εκλογές η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα μπορούν να κυβερνήσουν με 155 ή με 185 βουλευτές. Δεν είναι ρεαλιστικά αυτά τα σχέδια. Δεν φταίνε τα πρόσωπα, αλλά οι πολιτικές. Δεν φταίνε τα ποσοστά, αλλά οι πολιτικές. Στις δημοκρατίες δεν μπορείς να κυβερνήσεις όταν το 80% των πολιτών έχει τη γνώμη ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο. Το πολιτικό σύστημα έχει πεθάνει και κάποιος πρέπει να του το πεί.

Η διεύρυνση των δημοκρατικών θεσμών, ο έλεγχος της κυβέρνησης από τους πολίτες, η λήψη των αποφάσεων από τους πολίτες μέσα από δημοψηφίσματα, η δημιουργία κομμάτων ελεγχόμενων από τους πολίτες, η δημιουργία συνδικάτων ελεγχόμενων από τους εργαζόμενους, δημάρχων και περιφερειαρχών που θα ανακαλούνται από τους πολίτες, είναι πιο χρήσιμοι και αναγκαίοι παρά ποτέ. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα πάλι έχει ανάγκη το ακριβώς αντίθετο. Κυβερνήσεις χωρίς καμιά δύναμη, οι οποίες θα εκτελούν τις εντολές τους και θα επιβάλουν με τη βία στους πολίτες να πληρώνουν τις δόσεις τους κόβοντας από το φαγητό τους. Πρώτα θα πληρώνουν τη δόση τους και μετά θα τρώνε ότι τους περισσεύει, αλλιώς θα τους ρίχνουν στην ανεργία και δεν θα τρώνε τίποτα. Ο Έλληνας θα βλέπει τον Βούλγαρο με τα 170 ευρώ και θα φοβάται, ο Πορτογάλος θα βλέπει τον Έλληνα και θα τρέμει και ο Ιταλός θα μακαρίζει την τύχη του που έχει τον Μόντι κι όχι τον Παπαδήμο. Και ο Γερμανός φυσικά θα μπορεί να παίρνει περισσότερα από όλους, όχι γιατί δουλεύει περισσότερο από τους Έλληνες, τους Βούλγαρους και τους Ιταλούς, αλλά γιατί οι Γερμανοί τραπεζίτες λεηλατούν τις άλλες χώρες και μπορούν να τους μοιράσουν καλύτερα μεροκάματα.

Δεν έχει κανένα νόημα να πάρεις 50 έδρες μπόνους στη Βουλή, αν δεν έχεις τη συναίνεση της κοινωνίας να κυβερνήσεις και δεν μπορείς να καταστρέφεις το 75% της κοινωνίας ελπίζοντας ότι θα σε ψηφίσουν. Εκτός κι αν το γυρίσεις σε δικτατορία. Κανείς άλλωστε δεν υποσχέθηκε να μας χαρίσει τη δημοκρατία. Ή την κατοχυρώνεις κάθε μέρα με τις πράξεις σου, ή δεν την έχεις ποτέ. Δεν ήταν ποτέ εισαγόμενο ή δάνειο είδος. Άλλωστε σε ποιόν περισσεύει για να την δανείσει ή να την εξάγει; Και στη Γερμανία η ΚΥΠ παρακολουθούσε 17 βουλευτές της Αριστεράς του εθνικού κοινοβουλίου και 11 τοπικών κυβερνήσεων, γιατί όπως είπε ο υπουργός Εσωτερικών δεν έχουν παραιτηθεί από τη δικτατορία του προλεταριάτου και δεν έχουν σαφώς απορρίψει κάθε μορφή βίας.

Οι Ισλανδοί καθαίρεσαν την κυβέρνησή τους, περνάνε από δίκη τον προηγούμενο πρωθυπουργό και έχουν την κυβέρνηση που τους αξίζει. Το ίδιο ισχύει και για μας. Και για τους Γάλλους και για τους Ιταλούς. Η λύση που μας προτείνει η Μέρκελ αν θέλουμε να ζήσουμε καλύτερα είναι να μεταναστεύσουμε σε άλλη χώρα. Το είπε και ο Μόντι. Το προωθεί και ο ΟΟΣΑ. Πρέπει οι εργαζόμενοι να γίνουμε πιο ευέλικτοι και να κινούμαστε από χώρα σε χώρα για να βρούμε δουλειά. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να ζήσουμε μέσα στα εθνικά μας σύνορα. Θα μας φτιάξουν μάλιστα λέει και ένα πανευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης για να μην χάνονται τα χρόνια που έχουμε περάσει σε κάθε χώρα και στα γηρατειά μας πάλι θα διαλέγουμε σε ποια χώρα μπορούμε να ζήσουμε με την μικρή μας σύνταξη. Αν δεν φτάνουν για να ζήσουμε στην Ελλάδα, θα μπορούμε να πάμε στο Σουδάν που κάνει και ζέστη. Οι Γερμανοί θα μπορούν να έρχονται στην Ελλάδα. Παγκόσμια ποίηση.