Η παγκόσμια ύφεση, ανησυχεί τον ΟΗΕ, τη ΔΟΕ, τους κεντρικούς τραπεζίτες, αλλά όχι τους πολιτικούς

Η παγκόσμια οικονομία εμπνέει ανησυχία σε όλους πλέον. Και στους εργαζόμενους και στους τραπεζίτες και στους πολιτικούς και στους γραφειοκράτες. Οι τραπεζίτες παρατηρούν ότι μόνον οι κεντρικές τράπεζες συνεχίζουν να παρέχουν ρευστότητα στην παγκόσμια οικονομία και στην πραγματική και στη φούσκα. Οι εμπορικές τράπεζες εδώ και πολύ καιρό απέχουν από το να δημιουργούν χρήμα από το μηδέν, να αυξάνουν την πίστωση με τη δημιουργία ακόμα μεγαλύτερου χρέους. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να αντλήσουν ρευστότητα ενώ πολλές από αυτές έχουν μεγάλα διαθέσιμα, πάντως μεγαλύτερα από ότι πριν από την κρίση.

Η λάθος διάγνωση, φέρνει την ύφεση

Οι εκθέσεις που εκδίδει κάθε τόσο το ΔΝΤ, όπως και άλλοι συστημικοί οργανισμοί με προβλέψεις για την παγκόσμια οικονομία, είναι αισιόδοξοι. Προβλέπουν ανάπτυξη για την παγκόσμια οικονομία. Αυτό εν μέρει συμβαίνει γιατί είναι μια αυτό - επιβεβαιωνόμενη προφητεία, αλλά και εν μέρει γιατί στηρίζεται σε λάθος υποθέσεις, σε υποτίμηση των δεδομένων και κυρίως σε λάθος διάγνωση για την κρίση στην ευρωζώνη, όπου παράγεται ένα σημαντικό μέρος του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Το 2010 το ΔΝΤ πρόβλεπε μακροπρόθεσμα ανάπτυξη 4,5% ποσοστό μεγαλύτερο από την επταετία 2000-2007, δηλαδή πριν την κρίση. Αυτό οφειλόταν στην υποτίμηση της κρίσης στο ευρώ και γιατί υπέθετε ότι η κρίση θα είχε ξεπεραστεί γρήγορα. Η υπόθεση αυτή δεν επαληθεύτηκε. Στην τελευταία έκθεση WEO world economic outlook  η πρόβλεψη αυτή έχει μειωθεί στο 3,3% αλλά εξακολουθεί να υπάρχει η λάθος διάγνωση.

Η Μέρκελ ψάχνει αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψει τις ευθύνες της Γερμανίας

Όσο περνάει ο καιρός και τα επιχειρήματα της Γερμανίας τα οποία κάποτε ήταν ατράνταχτα στο εσωτερικό και ισχυρά στο εξωτερικό, αρχίζουν να τελειώνουν και να μην πείθουν τόσο καλά. Είναι ακόμα ισχυρά αλλά όχι ακλόνητα. Δεν στηρίζονται τόσο στη λογική, όσο στην κρατική ισχύ.

Ως πριν από 6 μήνες γερμανικά έντυπα, έγραφαν με χαρά ότι η Μέρκελ, μεταχειρίζεται τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, σαν απείθαρχα παιδιά. Έπιανε και έδινε πόντους αυτή η προπαγάνδα. Τα επιχειρήματα της Μέρκελ όμως περί της ανόδου των μισθών στο Νότο, με πολύταχύτερους ρυθμούς σε σύγκριση με τους μισθούς στη Γερμανία, έχουν καταρριφθεί. Πλέον όλοι γνωρίζουν ότι ήταν μια προπαγανδιστική θέση και όχι ένα επιχείρημα που στηριζόταν σε πραγματικά στοιχεία και στην οικονομική ανάλυση. Εκ των υστέρων μπορούμε να μετρήσουμε ότι η Γερμανία κατασκεύασε τρείς φορές ενόχους για να αποσείσει τις ευθύνες της από πάνω της.

Το μοντέλο ανάπτυξης της Ευρώπης είναι λάθος. Η κερδοσκοπία πίσω από την πώληση του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος

Λένε πολλοί τώρα τελευταία, ότι η ένταξη της Κύπρου
Πριν την ένταξή της στη ζώνη του ευρώ, η Κύπρος θα έπρεπε να είχε αναλογιστεί ότι η οικονομία της που βασίζεται στους τραπεζικούς και τουριστικούς τομείς δεν είχε τίποτα κοινό με το υπόλοιπο της ευρωπαϊκής οικονομίας. Θα έπρεπε επίσης να αναγνωριστεί ότι εάν η οικονομία της λάμβανε ένα μεγάλο αρνητικό εξωτερικό σοκ, η Κύπρος δεν θα μπορούσε να επωφεληθεί από δημοσιονομικές μεταβιβάσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή από χαμηλά επιτόκια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η Κύπρος τώρα πληρώνει ένα πολύ υψηλό τίμημα για αυτό το λάθος, καθώς η οικονομία της είναι πιθανό να συρρικνωθεί κατά τουλάχιστον 25 τοις εκατό κατά το επόμενο έτος.

Οι τραπεζίτες παίρνουν την πραγματική εξουσία από τους πολιτικούς

Το σχέδιο να αναθέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση κεντρικό ρόλο στην εποπτεία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος στην ΕΚΤ είναι η απορύθμιση των απορυθμίσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά κανείς δεν το αναγνωρίζει έτσι όπως είναι. Πουθενά στον κόσμο, οι τράπεζες δεν κατάφεραν να σφετεριστούν την πολιτική εξουσία να επιβάλουν φόρους στους πολίτες καμιάς χώρας, αυτοκρατορίας ή εθνικού κράτους, αλλά φιλοδοξούν να το καταφέρουν στην Ευρώπη και είναι πολύ κοντά στην επίτευξη του στόχου τους. Αν υλοποιηθεί το σχέδιο του Μπαρόζο, μια χούφτα τραπεζίτες θα ελέγχουν περίπου 6.000 τράπεζες στην Ευρώπη, από τις οποίες η μία στις τρείς είναι γερμανικές. Στο άμεσο μέλλον, η μία στις δύο θα είναι γερμανικές, καθώς οι υπόλοιπες θα οδηγηθούν στο κλείσιμο και στη συγχώνευση μαζί τους. 

Είναι ανήθικο να συνεχίζουμε να πληρώνουμε

 Μά θα πεί κάποιος εδώ και χρόνια λένε όλοι ότι οι Γερμανοί διαφωνούν με το να κόβει χρήμα η κεντρική τράπεζα της Ευρώπης! Τώρα πως το επέτρεψαν και μάλιστα την ίδια μέρα που ο Ντράγκι ανακοίνωσε αυτή την απόφαση, τον βράβευσε ο Σόϊμπλε και οι Γερμανοί με βραβείο για τις προσπάθειες που καταβάλει για να σώσει την Ευρώπη; Μα αν θυμόσαστε και τον Γιώργο Παπανδρέου τον  είχαν βραβεύσει με το ανάλογο βραβείο, για τις προσπάθειές του να σώσει την Ελλάδα και την Ευρώπη, την ίδια μέρα που υπόγραψε το μνημόνιο. Και ο Ντράγκι επίσης πήρε τα συγχαρητήρια της Μέρκελ την ίδια μέρα που πήρε την απόφαση με την οποία θεωρητικά η Γερμανία διαφωνεί. Τι γίνεται; Υπάρχει εξήγηση; Φυσικά…

Αν δώσουμε προτεραιότητα στις ανάγκες των Ελλήνων, έναντι των δανειστών, το μνημόνιο θα έχει πεθάνει

Είναι γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας άφησε μερικά κενά στην διακαναλική του συνέντευξη σε σχέση με το τι ακριβώς και ποια μέρα θα κάνει σε σχέση με τους δανειστές και με την ΕΕ. Ανάλογα κενά έχουν αφήσει και τα άλλα κόμματα και κυρίως η ΝΔ. Αλλά οι δημοσιογράφοι δεν ήταν τόσο απαιτητικοί με τη ΝΔ είτε γιατί έχει υπογράψει το δεύτερο μνημόνιο, οπότε ότι κενό αφήνει καλύπτεται από το μνημόνιο, είτε γιατί κρίνουν ότι έχει μεγαλύτερη εμπειρία στην άσκηση εξουσίας οπότε τα αυτονόητα δεν ερωτώνται. Θα βρεθεί λύση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι πρώτο κόμμα γιατί αντλεί ψήφους από μεγαλύτερη δεξαμενή, (το ΠΑΣΟΚ) και αυτό από μόνο του δικαιολογεί να είναι απαιτητικοί οι δημοσιογράφοι στις αναλύσεις τους. Δεν υπάρχει όμως αντίστοιχη επιμονή στο τι ακριβώς θα κάνει ο Τσίπρας σε σχέση με τον ελληνικό λαό, με τους εργαζόμενους και με την κατάργηση μέτρων χωρίς δημοσιονομικό κόστος όπως η μετενέργεια, η μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, οι αλλαγές στο εργατικό δίκαιο και οι μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Καθοριστικής σημασίας θέματα για το φρενάρισμα της ύφεσης και για την τόνωση της οικονομίας. Χωρίς αποτελεσματικό κράτος, η οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει.

Σε αυτά τα θέματα ο Τσίπρας ήταν πιο αναλυτικός αν και δεν ερωτήθηκε πιεστικά, ακόμα και με προτεραιότητες στη Βουλή. Αντιθέτως δέχθηκε ερωτήματα με αυτονόητη απάντηση, όπως ότι ως τις 28 Ιουνίου που είναι η σύνοδος κορυφής, δεν υπάρχει χρόνος για να ψηφίσει η Βουλή οτιδήποτε. Κι αυτό είναι λάθος εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης. Το καθοριστικό δεν είναι τι θα κάνει η επόμενη κυβέρνηση με τους δανειστές τις πρώτες 30 μέρες, αλλά το να εξασφαλίσει ότι θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις από χρήματα του εσωτερικού γιατί οι δανειστές δεν έχουν δώσει ούτε αυτά που ήταν υποχρεωμένοι, δηλαδή το 1 δισεκατομμύριο ευρώ τον περασμένο μήνα. Με αποτέλεσμα να μην μπορούν να πληρωθούν τα φάρμακα και να υπάρχουν παντού ελλείψεις. Ενώ πληρώθηκε το ομόλογο 4,2 δισεκατομμύρια ευρώ της ΕΚΤ.

Τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα με την απειλή εσωτερικής παύσης πληρωμών έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί από τους δανειστές πάνω στις προηγούμενες κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου με απόλυτη επιτυχία, για τους δανειστές δηλαδή με απόλυτη επιτυχία για την Ελλάδα. Εδώ είναι απαραίτητο να εξασφαλίσει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση χρόνο μερικών μηνών κατά τους οποίους θα πρέπει να ζήσει και να κάνει πληρωμές χωρίς ξένα δάνεια. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν την εύκολη οδό της υιοθέτησης νέων καταστροφικών μέτρων, όπως περικοπές 14,5 δισεκατομμυρίων ευρώ (τα οποία έχει ετοιμάσει ο κ. Παπαδήμος) ασχέτως αν μπορούν να υλοποιηθούν ή όχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ και όσοι συνεργαστούν μαζί του, δεν μπορούν να εφαρμόσουν το μνημόνιο το οποίο έχουν δεσμευθεί να ακυρώσουν.

Συνεπώς πρέπει να ζήσουν μερικούς μήνες χωρίς νέα  δάνεια εκ των ενόντων, δηλαδή με όσα βγάζουμε εμείς οι Έλληνες και με όσα δημόσια έσοδα εισπράττει το κράτος με τις γνωστές δυσκολίες λόγω ύφεσης και διάλυσης των μηχανισμών, λόγω περικοπών.

Το πρόβλημα δεν είναι μεγάλο σύμφωνα με τα στοιχεία της κυβέρνησης παπαδήμου. Είναι περίπου 4 δισεκατομμύρια ευρώ ως το τέλος της χρονιάς το πρωτογενές έλλειμμα. Πολιτικά και ψυχολογικά είναι σημαντικό να συνεχιστούν κανονικά οι πληρωμές στο εσωτερικό, ακόμα κι αν εντελώς εκβιαστικά οι δανειστές αρνηθούν αυτό το ποσό. Εδώ προφανώς η διαπραγμάτευση είναι απλή. Αν δεν μας δώσετε τα 4 δις θα προσπαθήσουμε να τα βρούμε από αλλού, αλλά θα πρέπει να διαπραγματευθούμε  και να καταργήσουμε τον όρο ότι πρέπει οι δανειστές να προηγούνται των πρωτογενών αναγκών του ελληνικού λαού. Είναι κάτι που μπορούν να αρνηθούν οι δανειστές ως τοκογλύφοι, αλλά όχι η ΕΕ ως ένωση ισότιμων κρατών. Δεν δικαιούται να αμφισβητήσει ανοιχτά αυτή την αρχή που ισχύει για όλες τις χώρες.

Αυτό είναι μέρος του μνημονίου και υποθέτω ότι γι αυτό λέει ο Τσίπρας ότι δεν βιαζόμαστε. Γιατί από μόνοι τους οι δανειστές θα πρέπει να ακυρώσουν αυτό τον όρο του μνημονίου, αν θέλουν να συμφωνηθεί η επόμενη πληρωμή δόσεων για ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία δεν έχουν κουρευτεί. Ξεκινώντας τις διαπραγματεύσεις λογικά το πρώτο που θα ακουστεί είναι ότι κακώς πληρώνεται το 100% ομολόγων που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών αφού έχει συμφωνηθεί κούρεμα 53,5% και το υπόλοιπο σε 30 χρόνια. Κι  επειδή το θέμα καίει την ΕΚΤ καθώς τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει και έχει αγοράσει με μεγάλη έκπτωση, υπερβαίνουν το μετοχικό της κεφάλαιο, ασφαλώς δεν θέλει να καταρρεύσει και να την σώσουν τα κράτη με έκτακτη ανακεφαλαιοποίηση ή με διαγραφή χρέους δηλαδή με κόψιμο χρήματος από την πίσω πόρτα. Είναι δηλαδή μάλλον το μικρότερο πρόβλημα στη διαπραγμάτευση, αλλά είναι σημαντικό. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Πέρα από τον θόρυβο της προεκλογικής εκστρατείας χρειάζεται ψυχρό αίμα και καθαρό μυαλό για να κινηθούμε το επόμενο χρονικό διάστημα. Είναι είδος εν ανεπαρκεία, αλλά το χρειαζόμαστε πιο πολύ κι από τα χρήματα.

Αυτές οι διακαναλικές συνεντεύξεις είναι τελικά διαφωτιστικές γιατί όσο και να είναι οι αρχηγοί των κομμάτων είναι πιο ικανοί, γνωρίζουν περισσότερα και δεν λένε ψέματα στις απαντήσεις τους. Μπορεί να τις φτιάχνουν για να ακούγονται καλύτερα, αλλά ψέματα δεν λένε. Για παράδειγμα η Αλέκα Παπαρήγα τα λέει ελαφρώς διαφορετικά από ότι τα λένε οι άλλοι ομιλητές. Στο θέμα της ενόχλησης του ΚΚΕ γιατί ο Τσίπρας είπε ότι το ΚΚΕ δεν πρέπει να αρνηθεί τον ιστορικό του ρόλο και να βοηθήσει στην προσπάθεια ακύρωσης του μνημονίου γιατί είναι ίσως η σημαντικότερη προσπάθεια χειραφέτησης του λαού από την εποχή του  ΕΑΜ. Αυτό που είπε η Παπαρήγα ήταν ότι εμείς δεν πιστεύουμε ότι ο λαός με τον ΣΥΡΙΖΑ θέλει και μπορεί να χειραφετηθεί. Δεν μας εμπνέει εμπιστοσύνη ο ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά και ο λαός δεν είναι σε τέτοια φάση. Τώρα αν κάνουμε λάθος – είπε  η Παπαρήγα – και ο ΣΥΡΙΖΑ αποδειχθεί ότι θέλει και μπορεί να παίξει τέτοιο ρόλο, τότε εμείς εκ των υστέρων θα κάνουμε την αυτοκριτική μας. Την κριτική μας είπε, αλλά την κριτική στο κόμμα της. Είναι δηλαδή μια πιθανότητα.

Προφανώς έτσι είναι. Υπάρχει πιθανότητα και όχι σιγουριά ότι ο λαός θα καταφέρει να χειραφετηθεί, αν όχι τόσο δυναμικά όπως το 1944 οπότε και τελικά ηττήθηκε, ίσως λιγότερο ή και με μικρότερες φιλοδοξίες χειραφέτησης. Σίγουρα πάντως με εκλογές και όχι με ένοπλο αγώνα. Από αυτή την προσπάθεια το ΚΚΕ επιλέγει να απέχει για να μην χρεωθεί την ήττα και έτσι βρεθεί απολογούμενο να του ζητάνε το λόγο γιατί δεν πέτυχε. Τώρα αν παρ ελπίδα ο ΣΥΡΙΖΑ πετύχει, μείς λέει η Παπαρήγα θα κάνουμε την αυτοκριτική μας. Μέχρι τότε… βλέπουμε!

Με  απλά ελληνικά, αν η κα Παπαρήγα ήταν στην ηγεσία του ΚΚΕ το 1941 δεν θα έλεγε ότι πρέπει να αντισταθούμε γιατί υπήρχε μεγάλη πιθανότητα ήττας στην προσπάθεια χειραφέτησης του λαού από τους Γερμανούς και φυσικά θα πλήρωνε μεγάλα αντίποινα αίματος ο λαός αφού οι Γερμανοί για κάθε Γερμανό στρατιώτη που σκότωναν οι αντιστασιακοί, εκείνοι σκότωναν 100 Έλληνες για να κάμψουν το ηθικό και την αντίσταση του. Με συνθήκες Ελλάδας δηλαδή δεν θα είχε συμφωνήσει να ιδρυθεί το ΕΑΜ. Το 1941 υπήρχε η βάσιμη ελπίδα ότι οι Σύμμαχοι θα βοηθούσαν και η τελικά νίκη στο πεδίο της μάχης θα ερχόταν από τους Συμμάχους, αλλιώς δεν θα έπρεπε να ξεκινήσει η ένοπλη αντίσταση. Μόνον διαδηλώσεις και συσσίτια και πολιτικές διαμαρτυρίες. Πράγματι αυτή ήταν αρχικά η γραμμή του ΚΚΕ και για πολλές εβδομάδες προσπαθούσε ο Άρης Βελουχιώτης να εξασφαλίσει την έγκριση του κόμματος να αρχίσει το αντάρτικο. Περίπου τους πήγε καροτσάκι στην αρχή, χωρίς να έχει έγκριση και βοήθεια. Και μόνον όταν ρώτησαν στο εξωτερικό και τους ενθάρρυναν, αποφάσισαν να εξουσιοδοτήσουν τον Άρη να ξεκινήσει το αντάρτικο.

Αυτό νομίζω ότι είναι πιο καθαρό όταν μιλάει η Παπαρήγα γιατί βλέπεις αυτή την ψυχολογία του ηττημένου ο οποίος όχι μόνον έχασε όταν είχε τα όπλα, αλλά μετά, επί δεκαετίες αντιμετώπισε εκτοπίσεις, βασανιστυήρια και διώξεις κάθε είδους . Έχει δημιουργηθεί μια ψυχολογία απολύτως κατανοητή.

Γιατί το κόμμα του μνημονίου, δεν μας λέει την αλήθεια για τις τράπεζες, αλλά ετοιμάζουν νέα απορύθμιση στα μουλωχτά;

Πάνω στην κρίση, αλλά στα μουλωχτά, οι τράπεζες προσπαθούν να καταφέρουν άλλο ένα ισχυρό χτύπημα στην ΕΕ και στα εθνικά κράτη που την απαρτίζουν. Να προχωρήσουν σε απώλεια κάθε ελέγχου πάνω στο τραπεζικό σύστημα από τα εθνικά κράτη, χωρίς να αντικατασταθεί από έναν ομοσπονδιακό έλεγχο. Να αυτονομηθούν ακόμα περισσότερο δηλαδή οι τράπεζες οι οποίες προκάλεσαν την κρίση με την απληστία τους και να κάνουν ακόμα περισσότερα προκαλώντας νέες κρίσεις, χρεοκοπίες κλπ. Νέα απορρύθμιση δηλαδή, ενώ έχει αποδειχθεί με πολύ πόνο για εκατομμύρια ανθρώπους ότι οι αγορές αδυνατούν να ρυθμίζονται μόνες τους, αλλά η απληστία τις κυβερνά.


Τι γίνεται τώρα; Τώρα ένα προνόμιο το οποίο έπρεπε να είναι συλλογικό μας προνόμιο, το νέμονται ιδιώτες. Ποιο είναι αυτό το προνόμιο; Είναι το γεγονός ότι τις αποταμιεύσεις μας που έχουμε καταθέσει στις τράπεζες, δεν τις χρειαζόμαστε όλοι ταυτόχρονα. Χρειαζόμαστε περίπου το 4% σε χαρτονόμισμα από το σύνολο των ετήσιων συναλλαγών μας. Το 96% το έχουμε στις τράπεζες. Αυτό λέγεται τραπεζική πίστη. Δηλαδή έχουμε εμπιστοσύνη στην τράπεζα, ότι όποτε κι αν χρειαστούμε τις καταθέσεις μας θα μας τις δώσει στο χέρι η τράπεζα. Σε έκτακτες καταστάσεις λοιπόν καμιά τράπεζα δεν μπορεί να ανταποκριθεί αν εμφανιστούν περισσότεροι καταθέτες από το σύνηθες, και ζητάνε τις καταθέσεις τους.



Αυτό οι τραπεζίτες το ονομάζουν Bank Run δηλαδή επιδρομή στην τράπεζα, ληστεία της τράπεζας λες και δεν είναι απόλυτα νόμιμος όποιος καταθέτης ζητάει τα λεφτά του και απαιτεί να είναι διαθέσιμα σε πρώτη ζήτηση. Καμία ιδιωτική τράπεζα όμως δεν εγγυάται τις καταθέσεις γιατί δεν τις έχει. Τις έχει δώσει και μάλιστα στο πολλαπλάσιο σε δάνεια και εισπράττει τόκους χωρίς να τους μοιράζεται με κανέναν. Το κάθε εθνικό κράτος εγγυάται τις καταθέσεις με την έννοια όχι ότι έχει λεφτά, και τα δίνει σε όποιον τα ζητάει, αλλά έχει την εξουσία στο έδαφός του να αλλάζει τους κανόνες να επιβάλει περιορισμούς αν χρειαστεί, στις αναλήψεις, ή να τυπώνει όσο χρήμα χρειάζεται η αγορά, και μετά από λίγες μέρες όταν επέρχεται ομαλοποίηση, πάλι χρειάζεται το 4% των συναλλαγών, οπότε το κάθε εθνικό κράτος επιτυχώς εγγυάται εδώ και τουλάχιστον 300 χρόνια τις καταθέσεις. Γι αυτό και αν μια τράπεζα καταρρεύσει και δεν διαθέτει τα απαραίτητα αποθεματικά ώστε να λειτουργεί με τους κανόνες που έχει θεσπίσει το κράτος και τα εθνικά κράτη παγκοσμίως, τότε η τράπεζα κρατικοποιείται με ελάχιστα χρήματα σε σύγκριση με τα δάνεια που έχει δώσει. Χρειάζεται περίπου το 1% των συνολικών χορηγήσεων. Γι αυτό και σε κάθε κρίση τα εθνικά κράτη μπορούν να φτιάξουν μια «κακή τράπεζα» μαζεύοντας όλες τις επισφάλειες και με ελάχιστα χρήματα να διαγράψει όλα τα δάνεια που δεν μπορεί να εισπράξει. Γιατί με το 1% που θα εισπράξει από ένα στα εκατό δάνεια κατά μέσο όρο, διαγράφει περίπου 100 φορές ονομαστικά δάνεια που δεν μπορούν να πληρωθούν. Αν η κάθε εμπορική ιδιωτική τράπεζα είχε διατηρήσει 10% αποθεματικά σε κάθε δάνειο που έχει δώσει, θα μπορούσε και η ίδια να διαγράψει το δάνειο χωρίς κίνδυνο κρατικοποίησης. Η κρατικοποίηση στην πραγματικότητα είναι απαλλαγή του τραπεζίτη από κάθε ευθύνη περαιτέρω, προστασία της περιουσίας του και ανάληψη της ευθύνης από το κράτος, δηλαδή από τους πολίτες που είναι οι ίδιοι οι καταθέτες στο σύνολό τους. Μόνον τη στιγμή της κρατικοποίησης δηλαδή οι πολίτες – καταθέτες απολαμβάνουν πλήρως του προνομίου τους να δανείζονται μεταξύ τους και να παίρνουν αυτοί που χρειάζονται χρήματα από αυτούς που τους περισσεύουν, πληρώνοντας έναν μικρό τόκο.



Η ρύθμιση αυτή της ΕΕ τι σημαίνει; Ότι αυτό το προνόμιο των πολιτών- καταθετών,, το οποίο τώρα διαχειρίζεται το κράτος, για λογαριασμό τους, θα φύγει από τον έλεγχό τους και δεν θα ανατεθεί σε μια ευρωπαϊκή ομοσπονδιακή εξουσία που θα εκλέγεται από τους πολίτες καταθέτες της Ευρώπης, (όπως π.χ. στις ΗΠΑ) μέσω μια ομοσπονδιακής εξουσίας (γιατί δεν υπάρχει τέτοια ομοσπονδία στην Ευρώπη) αλλά θα το ελέγχουν μόνοι τους οι τραπεζίτες ως υπερκυβέρνηση, μέσω άλλων μεγαλύτερων τραπεζών και μέσω της ΕΚΤ που είναι επίσης μια ιδιωτική τράπεζα, ανεξάρτητη από κάθε κοινοτικό όργανο, στην οποία έχει ανατεθεί από τα ευρωπαϊκά κράτη η εξουσία να κόβει χρήμα αντί για τις εθνικές κεντρικές τράπεζες που είναι επίσης ιδιωτικές. Η ΕΚΤ έχει επίσης παραιτηθεί του δικαιώματός της να κόβει χρήμα για να εξυπηρετεί τα κράτη και το έχει αναθέσει αποκλειστικά με τη συνθήκη του Μάαστριχτ στις ιδιωτικές εμπορικές τράπεζες, οι οποίες χρεώνουν μεγαλύτερα επιτόκια απλώς επειδή είναι κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Η συνθήκη του Μάαστριχτ επειδή υποτίθεται ότι δεν μπορεί να δίνει εντολές στην ΕΚΤ, ενώ σαφώς και μπορεί ακόμα και να την διαλύσει αν θέλει, δίνει την εντολή στα εθνικά κράτη, να μην δανείζονται απευθείας από την ΕΚΤ με 1% αλλά από τις ιδιωτικές τράπεζες με 5% ενώ οι εμπορικές τράπεζες δανείζονται με 1% από την ΕΚΤ και κρατούν τη διαφορά. Η ΕΚΤ επίσης δεν έχει λεφτά. Να φανταστείτε ότι το μετοχικό της κεφάλαιο είναι μικρότερο από τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία έχει φορτωθεί από τη δευτερογενή αγορά και είναι τώρα περίπου 40 -45 δισεκατομμύρια ευρώ. (Τα οποία αγόρασε και απάλλαξε από το κούρεμα κυρίως από γαλλικές και από γερμανικές τράπεζες).

Τώρα λοιπόν αυτοί οι ιδιώτες τραπεζίτες στο σύνολό τους θέλουν να είναι εντελώς ανεξέλεγκτοι από κάθε πολιτική εξουσία στην Ευρώπη, και να μην έχουν κανένα κανόνα λειτουργίας και ελέγχου που θα τίθεται από τα εθνικά κράτη και οπωσδήποτε όχι από τα μικρά κράτη. Τα μεγάλα κράτη και κυρίως η Γερμανία φυσικά διατηρούν έλεγχο και επιρροή γιατί οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες εδρεύουν στη Γερμανία και επομένως πάντοτε μπορούν να πιεστούν ή να εκβιαστούν έστω κι αν δεν το κάνει η Μέρκελ γιατί είναι πελάτης τους και υπηρέτης τους. Το είδαμε αυτό και στο PSI όπου μέσω της Ντόϊτσε Μπάνκ επηρέασε όλες τις ιδιωτικές τράπεζες να δεχθούν εθελοντικά το κούρεμα που έφτασε στο 53,5% σε όσα τους είχαν απομείνει. Τελικά κουρεύτηκαν λιγότερα από 29 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα υπόλοιπα ήταν ελληνικών τραπεζών και των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων και των μικροκαταθετών.

Αντί δηλαδή να περιοριστεί η απληστία των τραπεζιτών, βρήκαν ευκαιρία τώρα να επεκτείνουν την ασυδοσία τους. Δεν πρέπει να τους το επιτρέψει η Ευρώπη και φυσικά ούτε η Ελλάδα. Γιατί χρειάζεται ομοφωνία και γι αυτό. Γι αυτό πρέπει να έχουμε τα πλήρη μας δικαιώματα ως πλήρες μέλος της ΕΕ ώστε να μην επιβάλλονται κανόνες που μας οδηγούν στη χρεοκοπία και την ΕΕ να είναι Ένωση τραπεζών. Να είναι η ΕΕ ένωση των πολιτών και των κρατών όπως ήταν ως τώρα και όπως ξεκίνησε. Το σωστό λοιπόν είναι για την Ευρώπη, η πολιτική της ένωση σε ομοσπονδία δημοκρατική με εκλεγμένα όργανα που θα ελέγχονται από τους πολίτες, με ομοσπονδιακό προϋπολογισμό που θα εγγυάται τις ίδιες δαπάνες για παιδεία, υγεία και κοινωνική προστασία για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες το ίδιο, ανεξαρτήτως αν ζούν στη Γερμανία ή στη Βουλγαρία, και ολόκληρο το ευρωπαϊκό χρέος και τα τρισεκατομμύρια της Γερμανίας και τα δισεκατομμύρια της Ελλάδας να πληρωθούν από την ομοσπονδία μέσω ενιαίου ομοσπονδιακού φόρου όπως ο ΦΠΑ τον οποίο θα πληρώνουν όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες εξίσου. Συνταγματική Ομοσπονδία.



Ποιο ελληνικό κόμμα είπε καθαρά τη θέση του; Κανένα. Γιατί; Γιατί θέλει λευκή επιταγή για να κάνει μετά τις εκλογές τη δουλειά των τραπεζιτών χωρίς να μπορούμε μετά τις εκλογές να τους εμποδίσουμε. Κανονικά για τη συνθήκη που θα αναθεωρεί την ιδρυτική συνθήκη του Μάαστριχτ θα πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, όπως έγινε πριν από 20 χρόνια σε πολλές χώρες. Και μάλιστα πρέπει να είναι πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές και με την εκλογή των οργάνων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης που θα ελέγχει τις τράπεζες. Είτε άμεσα είτε έστω μέσω του ευρωκοινοβουλίου. Το κόμμα του μνημονίου πάντως δεν λέει κουβέντα όπως και τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχονται από τις τράπεζες.

Ο εκβιασμός της Μέρκελ δεν στρέφεται μόνον κατά της Ελλάδας

Είναι πολύ προσβλητικές και ταπεινωτικές οι δηλώσεις που κάνουν κάνουν τα τελευταία 24ωρα όλοι οι Γερμανοί αξιωματούχοι. Από την Μέρκελ και τον Σόϊμπλε, ως τους τραπεζίτες και κοινοβουλευτικούς, δημοσιογράφους και μπλόγκ. Κάθε πικραμένος Γερμανός λέειοτι «Η Ελλάδα αν θέλει να παραμείνει στο ευρώ πρέπει να εφαρμόσει τη συμφωνία του μνημονίου». Είναι ένα θέμα στο οποίο δεν τους πέφτει λόγος παρά κατά 1/17. Κατά το ίδιο κλάσμα πέφτει στην Ελλάδα λόγος για το αν η Γερμανία θα είναι στο ευρώ. Ενώ για το αν η Ελλάδα θα παραμείνει μέλος του ευρώ, αποφασίζει κατά τις συνθήκες 100% η Ελλάδα. Δεν υπάρχει κανένας νόμιμος τρόπος να εκδιωχθεί η Ελλάδα από το ευρώ, ακόμα κι αν συμφωνούσαν όλα τα κράτη μέλη του ευρώ και όπως καλά γνωρίζουμε κανένας άλλος δεν συμφωνεί και το έχουν δηλώσει. Το να ανέχεται η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της Ελλάδας τέτοιες δηλώσεις και να μην αντιδρά άμεσα και κατηγορηματικά υπενθυμίζοντας τις συνθήκες και τις υποχρεώσεις των άλλων αλλά και τα δικά της ζωντανά δικαιώματα, είναι απογοητευτικό για όλους τους Έλληνες αλλά και για όλους τους ευρωπαίους πολιτικούς οι οποίοι αισθάνονται φανατικότεροι των Ελλήνων οι οποίοι δεν μιλούν. Ούτε πρωθυπουργός, ούτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ούτε υπουργοί, ούτε κοινοβουλευτικοί άνδρες, ούτε κόμματα της αντιπολίτευσης. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας. Η έλλειψη σοβαρής πολιτικής ηγεσίας η οποία να μην έχει κόμπλεξ, να μην έχει τρομοκρατηθεί και να μην έχει βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια. Η έλλειψη Ελλήνων πολιτικών οι οποίοι να λένε τα αυτονόητα και να μην υποκλίνονται μπροστά στον αυθαίρετο σφετερισμό εξουσιών από τους Γερμανούς. Όπως και η Ελλάδα, όλες οι χώρες της ευρωζώνης μπορούν να αποφασίσουν 100% για τη δική τους τύχη και πορεία στο ευρώ. Με εξαίρεση τη Γερμανία η οποία δεν είναι το ίδιο κυρίαρχο κράτος στο θέμα αυτό, όπως η Ελλάδα. Μπορεί να αποφασίσει την έξοδό της από το ευρώ αλλά όχι και από την ΕΕ. Αυτό το γράφει ο «βασικός νόμος» της Γερμανίας που έχει τη θέση του Συντάγματος σε άλλες χώρες. Η Γερμανία μετά την ήττα του Β’ Παγκόσμιου πολέμου έχει στερηθεί του δικαιώματος και δεν έχει ψηφίσει δικό της Σύνταγμα. Εξακολουθεί να κυβερνιέται από τον Βασικό νόμο που είχαν φτιάξει οι τρείς σύμμαχοι της Δύσης όταν συγκρότησαν την Δυτική Γερμανία, στις τρείς κατεχόμενες περιοχές τους. (Αγγλίας, Γαλλίας και ΗΠΑ). Στην ίδιο βασικό νόμο προσχώρησε και το τέταρτο τμήμα της Ανατολικής Γερμανίας όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου. Αν λοιπόν υπάρχει μία χώρα στην Ευρώπη η οποία στερείται του δικαιώματος να έχει πλήρη κυριαρχία, και να διατηρεί Ένοπλες δυνάμεις, είναι η Γερμανία για ευνόητους λόγους. Δεν είναι η Ελλάδα. Αυτά στα χαρτιά. Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι στην πράξη η Γερμανία σταδιακά έχει αποκαταστήσει μέρος της κυριαρχίας που δεν έχει στα χαρτιά ή που στα χαρτιά περιγράφονται ευγενικά και μάλιστα απειλεί να γίνει ηγεμόνας της Ευρώπης, αναγνωρίζοντας για λόγους τακτικής την επικυριαρχία των ΗΠΑ σε όλη την Ευρώπη. Για παράδειγμα η Ευρώπη αποδέχθηκε τη διάλυση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης για την άμυνά της και την ανέθεσε στο ΝΑΤΟ δηλαδή στις ΗΠΑ. Κάτι ανάλογο έγινε και με το ΔΝΤ που μπήκε επίσημα ως βασικός πυλώνας της οικονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη, με την ιδιότητα του δανειστή. Και στη δική μας τρόϊκα το ΔΝΤ έχει άμεσα την ιδιότητα του δανειστή, ενώ η Κομισιόν δεν είναι ο δανειστής, αλλά ενεργεί για λογαριασμό των δανειστών που είναι οι χώρες μέλη της ευρωζώνης. Και μέσα από αυτό το παραθυράκι προσπαθεί η Γερμανία να υποκαταστήσει όλες τις άλλες χώρες και να υφαρπάσει την εξουσία από το συμβούλιο υπουργών και από το συμβούλιο κορυφής και να εκπροσωπεί τους δανειστές της Ελλάδας. Όχι τα κοινοτικά όργανα, που διέπονται από την κοινοτική νομοθεσία αλλά τους δανειστές που διέπονται από αγγλικό δίκαιο δηλαδή είναι επικυρίαρχοι. Αυτά δεν είναι τόσο δύσκολο να τα καταλάβουν οι πολίτες. Με μια λέξη λέγονται διεθνής οικονομικός έλεγχος ή κατοχή, απώλεια της κυριαρχίας της χώρας ή προτεκτοράτο. Όλοι αυτοί οι Γερμανοί φυσικά μπορούν ανά πάσα στιγμή να κάνουν στροφή και να πούν ότι εντάξει είπαμε και μια κουβέντα παραπάνω στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης για να πιέσουμε την Ελλάδα και να πάρουμε κάτι παραπάνω αν μπορέσουμε, αλλά ταυτόχρονα να εκφοβίσουμε και άλλες χώρες όπως η Ισπανία να μην τολμήσουν να εναντιωθούν. Αυτή είναι η αξία της Ελλάδας ως πειραματόζωου. Όπως μπορούν να τρομοκρατηθούν και άλλες χώρες βλέποντας πως τσακίζουν οι Γερμανοί την Ελλάδα και με άμεσο μποϋκοτάζ του ελληνικού τουρισμού , έτσι μπορούν και να αναθαρρήσουν όλες οι χώρες αν δούν ότι η Ελλάδα αντιστέκεται και ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν να της επιβάλουν κάτι που δεν θέλει. Αν τα πράγματα δηλαδή φτάσουν στα άκρα, η Γερμανία δεν μπορεί να επιμείνει σε κάτι που δεν είναι σύμφωνο με το διεθνές δίκαιο, και με το κοινοτικό δίκαιο και με το ελληνικό Σύνταγμα. Τότε θα πουν και οι γερμανοί εντάξει μπλοφάραμε… αποσύρουμε τις απειλές, πράγματι δεν μπορούμε να διώξουμε την Ελλάδα από το ευρώ και το ξέραμε, δεν έπιασε ο εκβιασμός, ας πάμε νόμιμα. Ας ενεργοποιήσουμε άλλα άρθρα των ιδρυτικών συμφωνιών για να επιτραπεί στην Ελλάδα να ασκήσει άλλη πολιτική. Όχι την πολιτική του μνημονίου. Αυτό που αποκαλύπτει η πρόταση Τρισέ, η οποία κατά τα άλλα είναι άθλια, είναι ότι ακόμα και η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία μιάς χώρας δεν συνεπάγεται την αυτόματη έξοδο μιάς χώρας από το ευρώ. Κάθε άλλο. Χρειάζεται τροποποίηση των συνθηκών για να δημιουργηθεί ένα καθεστώς επιτροπείας, ενώ χωρίς καμιά αλλαγή η χώρα διατηρεί ακόμα και χρεοκοπημένη όλα της τα δικαιώματα. Ο Ράϊχενμπαχ και η τάσκ φόρς εργάζονται εδώ και καιρό στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικών για να προετοιμάσουν το έδαφος για μια έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, αλλά ακόμα δεν το έχουν καταφέρει. Και το δικαίωμα να εγκατασταθούν στην Ελλάδα και να ελέγχουν όλους τους λογαριασμούς τους το έδωσαν ο Παπανδρέου, ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς τώρα στο τέλος. Αυτό που λέμε ότι το μνημόνιο μας οδηγεί εκτός ευρώ και όχι το αντίθετο. Η αντιμνημονιακή πολιτική ακυρώνει τις προσπάθειες εκδίωξης της Ελλάδας από το ευρώ. Δεν μπορούν να μας δολοφονήσουν και προσπαθούν να μας πείσουν να αυτοκτονήσουμε. Μάλιστα θέλουν να μας δώσουν και γερμανικές σφαίρες για να αυτοκτονήσουμε. Με γερμανικό σχέδιο. Γιατί δεν θα τους άρεσε π.χ. να μην επιστρέψει στη δραχμή η Ελλάδα, αλλά να προσχωρήσει για 3 ή για 5 χρόνια στο δολάριο, στο ελβετικό φράγκο, στη βρετανική στερλίνα ή στο καναδέζικο δολάριο. Όχι θέλουν να επιστρέψουμε στη δραχμή η οποία θα είναι συνδεδεμένη με το ευρώ και όχλο το χρέος δεν θα μεταφραστεί σε δραχμές αλλά σε ευρώ, δηλαδή σε συνάλλαγμα. Η ορθή ευρωπαϊκή λύση, είναι άλλη. Το συνολικό χρέος της Ευρώπης να είναι ομοσπονδιακό χρέος που θα πληρωθεί από ομοσπονδιακό ενιαίο φόρο και οι κυβερνήσεις να δανείζονται από την ΕΚΤ με 1%. Το ίδιο και όλες οι δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί ή επιχειρήσεις. Ή το ισοδύναμο είναι να υπάρχει μια κρατική τράπεζα σαν την KfW η οποία θα δανείζεται με 1% και θα χρηματοδοτεί όλη την ελληνική οικονομία. Όλες τις επιχειρήσεις και θα δίνει όλες τις επιδοτήσεις κλπ. Δυστυχώς αντί να συζητάμε σαν Έλληνες μεταξύ μας τσακωνόμαστε σαν πελάτες των Γερμανών και των αμερικανών και άλλων. Ενώ αν μιλάμε ως Έλληνες αυτόματα έχουμε και την ευρωπαϊκή ταυτότητα και βρίσκουμε συμμάχους μέσα στην Ευρώπη, η οποία αντιμετωπίζει τα ίδια διλήμματα με μας. Προεκλογικά δυστυχώς έχει παρασυρθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ από τις επιθέσεις που δέχεται και έχει χάσει τον μπούσουλα. Αντί να θέσει το θέμα καθαρά ότι η Ελλάδα θα κάνει δημοψήφισμα για το σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας και επιδιώκει να τροποποιηθεί και η συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία απαγορεύει στις κυβερνήσεις να δανείζονται από την ΕΚΤ με 1% και τη συνθήκη της Λισσαβώνας, η οποία δεν προβλέπει ούτε ανάπτυξη ούτε καταπολέμηση της ανεργίας ως αναπόσπαστο μέρος της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής. Νόμιμα και ευρωπαϊκά. Όπως έκαναν δημοψήφισμα η Γαλλία, η Ολλανδία και θα κάνει και η Ιρλανδία έτσι και η Ελλάδα. Ούτε απειλή για το ευρώ ούτε τίποτα. Διαπραγματεύσεις για να γίνει υποφερτή η παραμονή στο ευρώ, γιατί τώρα είναι αφόρητη. Και όσον αφορά το χρέος, θα πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση ιδιωτικού και δημόσιου χρέους στο ίδιο ποσοστό γιατί δεν είναι λογικό, να περιμένουν να πληρώσουμε ιδιωτικά δάνεια που έχουμε πάρει για εισοδήματα του 2007 ή του 2008 ενώ τώρα παίρνουμε ήδη τα μισά. Το ελάχιστο είναι όλα τα ιδιωτικά δάνεια να επιμηκυνθούν και το επιτόκιο να πέσει στο 3%. Αλλιώς θα πρέπει να κουρευτούν κατά 53,5% και να επιμηκυνθούν για 30 χρόνια και το επιτόκιο να πέσει στο 3%. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών εννοείται ότι θα γίνει με κοινές μετοχές εκτός κι αν κάποιος ιδιώτης βρεί τα χρήματα που χρειάζονται για να κρατήσει το ποσοστό του. Αυτό θα είναι επίσης θωράκιση ώστε να μην αφελληνιστεί το τραπεζικό σύστημα της χώρας όπως επιδιώκουν οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί θεωρούν ότι το κόστος μιάς εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι τα περίπου 110 δισεκατομμύρια ευρώ που φαίνονται στο λογαριασμό targket II να οφείλει η Τράπεζα της Ελλάδος στην ΕΚΤ και το μεγαλύτερο μέρος από αυτό είναι μέρος της αντίστοιχης απαίτησης της Μπούντεσμπανκ από την ΕΚΤ. Χάνουμε αυτά τα λεφτά και ησυχάζουμε φαίνεται να πιστεύουν. Αυτή όμως θα είναι η χασούρα μόνον της κεντρικής τους τράπεζας. Αν η Ελλάδα βγεί από το ευρώ και υιοθετήσει π.χ. το δολάριο ή το καναδέζικο δολάριο κλπ για 3 χρόνια, τότε θα είναι ένα χτύπημα της τάξης του 1,5 τρισεκατομμυρίου ευρώ γιατί όλα τα συμβόλαια πρέπει να μετατραπούν μαζί με όλες τις αξίες περιουσιών κλπ. Και τότε οι εκροές από το τραπεζικό σύστημα θα είναι για όλη την Ευρώπη και όχι μόνον για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ήδη η Morgan καταγράφει διαρροές καταθέσεων από όλη την Ευρώπη και προφανώς ο εκβιασμός της Μέρκελ δεν είναι μόνον προς την Ελλάδα. Χτίζει διαπραγματευτικές θέσεις προς τις ΗΠΑ και προς τη Γαλλία. Ξέρει ότι ακόμα και μια χρεοκοπία μιάς χώρας δεν σημαίνει αυτόματα έξοδο από το ευρώ. Απλώς εκβιάζει και λέει το πολύ πολύ να χάσω 110 δισεκατομμύρια ευρώ και να υποχρεωθώ να ανακεφαλαιοποιήσω τις τράπεζες και την ΕΚΤ με το ποσό των 500 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Δεν εκπροσωπείται στη Βουλή τα τρία τέταρτα του ελληνικού λαού

Μια πρώτη ψύχραιμη προσέγγιση των αποτελεσμάτων του κουρέματος του ελληνικού χρέους, μπορεί να αρχίσει να γίνεται μακριά από πανηγυρισμούς οι οποίοι δείχνουν μόνον κυνισμό απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Το γεγονός ότι αυτές οι πολιτικές συνοδεύονται από ανεργία 21% η οποία αναμένεται να μεγαλώσει και από φτωχοποίηση 2.500.000 οικογενειών εργαζομένων, θα έπρεπε να αποτρέπει από κάθε πανηγυρισμό που αφορά νούμερα επί χάρτου τα οποία μπορούν να χαροποιούν μόνον ανάλγητους πολιτικούς και ξένους που διέσωσαν την περιουσία τους μακροπρόθεσμα.
Η αλήθεια είναι ότι οι ιδιώτες πιστωτές έκαναν μια καλή συμφωνία την οποία οφείλουν στην Άνκελα Μέρκελ αν και δεν τους επέτρεψε να ικανοποιήσουν όλους τους στόχους και τις απαιτήσεις τους. Μπορεί μερικοί από αυτούς να «κλαίνε» γιατί δήθεν οι ιδιώτες πλήρωσαν περισσότερα ενώ το ΔΝΤ, οι χώρες της ευρωζώνης και η ΕΚΤ εξαιρέθηκαν από το κούρεμα, αλλά η αλήθεια δεν είναι αυτή. Η συμφωνία προβλέπει ότι θα κουρευτεί συνολικά 100 δισεκατομμύρια ευρώ χρέους στα χέρια ιδιωτών και ο επίσημος τομέας δίνει ένα νέο δάνειο 130 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ελλάδα, χρεώνοντάς την. Δηλαδή οι ζημιές περνάνε από τους ιδιώτες στον επίσημο τομέα κατά 130 δισεκατομμύρια ευρώ στην αρχή και για όσα ποσά απαιτηθούν στο μέλλον.
Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας παραμένει μη βιώσιμο, αλλά ο ιδιωτικός τομέας είναι εξασφαλισμένος ακόμα και στην περίπτωση άτακτης χρεοκοπίας της Ελλάδας γιατί δεν θα μπορεί να μετατραπεί σε δραχμές το απομένον χρέος. Επομένως είναι ο επίσημος τομέας που επωμίζεται στο μέλλον όλο το βάρος είτε για μια απαραίτητη αναδιάρθρωση του χρέους ώστε να φτάσει σε βιάσιμα επίπεδα της τάξης του 60 έως 80% του ΑΕΠ το οποίο θα έχει συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο ως το 2020.
Κατά το σχέδιο το χρέος θα είναι το 2020 στο 120% του ΑΕΠ αλλά το πιθανότερο είναι να φτάσει στο 160% του ΑΕΠ. Επομένως πρέπει να υποστεί ένα περαιτέρω κούρεμα κατά 50% για να γίνει βιώσιμο και αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να επιστρέψει στις αγορές ούτε σε δέκα χρόνια. Ο επίσημος τομέας έχει ήδη αναδιαρθρώσει το χρέος ήδη δύο φορές μειώνοντας τα επιτόκια και μεγαλώνοντας τον χρόνο αποπληρωμής, αλλά όλα αυτά έγιναν χωρίς τη φιλοδοξία να γίνει βιώσιμο το ελληνικό χρέος και φυσικά χωρίς παράλληλα να τρέχει ένα πρόγραμμα δυναμικής στήριξης της ελληνικής οικονομίας, ώστε να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Το σχέδιο της τρόϊκας δεν λαμβάνει καθόλου υπόψιν του τον ανθρώπινο πόνο που προκαλεί γιατί δεν είναι δουλειά των τραπεζών ή του ΔΝΤ ή της ΕΚΤ να ασχολούνται με τους ανθρώπους αλλά με τα κέρδη τους. Είναι δουλειά της πολιτικής να εξασφαλίζει την κοινωνική συνοχή, την συναίνεση αντί για την αυταρχική επιβολή, ώστε όλοι οι Έλληνες να δουλέψουν σκληρά και να επιστρέψει η ανάπτυξη και τα κέρδη για τους επιχειρηματίες.
Εδώ λοιπόν στον τομέα των πολιτικών αποφάσεων και μια και θα πάμε στις κάλπες το πολύ σε 60 μέρες, όχι γιατί το επιθυμεί η κυβέρνηση και η τρόϊκα αλλά γιατί απλώς δεν μπορούν να κυβερνήσουν. Όχι απλώς να κυβερνήσουν αλλά εδώ που τα λέμε τρέμουν στην ιδέα ότι πρέπει να παρουσιαστούν στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Δεν το έχουν σε τίποτα να εξαφανιστούν από παντού, αλλά να μην έχουν παραιτηθεί ακόμα από τις καρέκλες τους. Σκεφτείτε λοιπόν πόσο μπορούν να κυβερνήσουν με τη συναίνεση του ελληνικού λαού ο οποίος πρέπει να καταβάλει μια γιγάντια προσπάθεια τα επόμενα 10 χρόνια για να επιβιώσει και να διασώσει ένα μέρος από την ιδιωτική του περιουσία.

Η κυβέρνηση που θα προκύψει από την επόμενη Βουλή είναι ασφαλώς το ίδιο σημαντική όσο ήταν και το 2009. Αν η επόμενη Βουλή και η επόμενη κυβέρνηση έχει τα ίδια χάλια με την προηγούμενη, η οποία δεν είχε ούτε σχέδιο ούτε στοιχειώδη ικανότητα αντίστασης και διαπραγμάτευσης, θα χάσουμε άλλα 4 χρόνια και ήδη έχουμε χάσει 6 χρόνια με Καραμανλή και 3 με ΠΑΣΟΚ και 12 λόγω κρίσης και ύφεσης. Συνολικά έχουμε χάσει 21 χρόνια από εκεί που θα έπρεπε να είμαστε και τουλάχιστον 12 χρόνια από την είσοδό μας στο ευρώ. Αυτά τα χρόνια πρέπει να τα κερδίσουμε με τον ιδρώτα μας ελπίζοντας ότι θα κάνουμε οικονομία στο αίμα μας, το οποίο ήδη χύνουν αυτοί που αυτοκτονούν, αυτοί που χάνουν τη ζωή τους λόγω μείωσης του προσδόκιμου ζωής λόγω κακής περίθαλψης, φροντίδας και διατροφής ή ιατροφαρμακευτικής φροντίδας, λόγω εξαθλίωσης και υποβάθμισης της καθημερινής τους ζωής. Σκεφθείτε μόνον πόσα μωρά ήδη παραμελούνται γιατί οι γονείς τους δεν έχουν τη δυνατότητα να τους παρέχουν τη φροντίδα που μπορούσαν ως το 2008 και πόσοι γέροι και γριές δεν μπορούν να έχουν ούτε τις συντάξεις που είχαν ούτε τη στήριξη από τα παιδιά τους που είχαν.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τιμωρηθούν αρχικά από τους πολίτες όλοι εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση και να μην αναθέσουν τη σωτηρία τους στους υπεύθυνους της καταστροφής. Και σε πρόσωπα και σε κόμματα. Στη συνέχεια η επόμενη Βουλή πρέπει να ανοίξει το δρόμο στη Δικαιοσύνη να κάνει το καθήκον της και να τιμωρήσει όσους έχουν και ποινικές ευθύνες. Είναι το πρώτο βήμα για την εξασφάλιση συναίνεσης. Και φυσικά η επόμενη Βουλή πρέπει να διευκολυνθεί στη συναίνεση αντί να έχει τα πρόσωπα που θα τη σπρώξουν σε εμφύλιο πόλεμο, τα πρόσωπα που ενδιαφέρονται για τα δικά τους συμφέροντα και των πελατών τους, να έχει πρόσωπα που θα ενδιαφέρονται για τα 2/3 της κοινωνίας που είναι όχι στον αφρό αλλά στον πάτο. Αντί να σπρώξουμε τα 2/3 της κοινωνίας στην αδιαφορία και στην αποχή πρέπει να αποκτήσουν τον δημοκρατικό έλεγχο της Βουλής κατά τα 2/3 ώστε να μπορούν να διαπραγματευθούν με το ισχυρότερο πλουσιότερο και πιο μορφωμένο 1/3 της κοινωνίας το οποίο υπερεκπροσωπείται.

Και κυρίως δεν εκπροσωπείται η νεολαία σε κανένα κόμμα είτε της δεξιάς ή της αριστεράς η οποία πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα ήδη με 50% ανεργία και μεγάλη φτώχεια για το υπόλοιπο 50% που πληρώνεται με 417 καθαρά ή 565 μικτά παρά τα προσόντα του, τα πτυχία του και την εκπαίδευσή του η οποία είναι πρώτης γραμμής και ίσως καλύτερη από την αντίστοιχη στη Γερμανία ή στις ΗΠΑ. Αυτή η νεολαία πρέπει να παίρνει το 50% των αποφάσεων γιατί αυτή θα ζήσει κάτω από αυτές τις συνθήκες όλη τη ζωή της. Και φυσικά όλοι θα προσπαθήσουν να την αποκλείσουν με φυσικό και με τεχνητό τρόπο.

Αν η επόμενη κυβέρνηση είναι δοτή όπως η σημερινή και δεν μπορεί να αντισταθεί σε πιέσεις όπως η σημερινή, δεν θα αντέξει σε εκβιασμούς και θα αποδεχθεί παθητικά να διωχθεί από την ΕΕ και από το ευρώ, ενώ δεν έχουμε κανένα λόγο να το κάνουμε και να τους χαρίσουμε αυτό που δικαιούμαστε. Δεν είναι μόνο λεφτά αυτό που μας ανήκει, ούτε μας το χάρισαν. Και σε λεφτά όμως είναι τουλάχιστον 2 τρισεκατομμύρια ευρώ που θέλουν να το υποτιμήσουν στο 10% της αξίας του σε δραχμές.
Η επόμενη κυβέρνηση, οφείλει να στηρίζεται σε πολλά κόμματα τα οποία θα εκπροσωπούν τουλάχιστον το 65% των πολιτών. Κυβερνήσεις μειοψηφίας στο λαό αλλά αυτοδυναμίας στη Βουλή δεν μπορούν να κυβερνήσουν με συναίνεση και με δημοκρατία. Αναγκαστικά θα περάσουν σε αυταρχισμό και σε κοινοβουλευτική δικτατορία. Και το πρώτο που πρέπει να διεκδικήσει είναι η άμεση επιστροφή στην ανάπτυξη. Στενά συνδεδεμένο με την ανάπτυξη είναι το κούρεμα του χρέους στο 60% που είναι ο στόχος του νέου συμφώνου σταθερότητας. Αυτό θα μας εξασφαλίσει την παραμονή στο ευρώ. Και φυσικά η ανάπτυξη έχει δύο πόδια. Άμεση και μακροπρόθεσμη. Άμεση σημαίνει να πέσει χρήμα στην αγορά και στην κατανάλωση ώστε να φρενάρει ο καθοδικός σπειροειδής κύκλος της ύφεσης και της καταστροφής και μακροπρόθεσμη σημαίνει ότι η οικονομία πρέπει να βιομηχανοποιηθεί ώστε να καλύπτει τις ανάγκες της και να μπορεί να εξάγει τουλάχιστον όσα εισάγει.
Και τα δύο είναι δύσκολα αλλά χρειάζονται δημοκρατική διακυβέρνηση και κοινωνική συναίνεση. Δεν μπορεί κάποιος να πάει να δουλέψει αν ξέρει ότι κυβερνούν κλέφτες και ατιμώρητοι απατεώνες. Δεν πείθεται κάποιος να πληρώσει τους φόρους του αν ξέρει και βλέπει ότι οι πλούσιοι απαλλάσσονται. Και φυσικά είναι αστείο να περιμένει το κράτος ότι ο συνταξιούχος θα πουλήσει το χωραφάκι του ή το σπιτάκι του για να πληρώσει το χαράτσι και να μείνει άστεγος. Είναι αστείο να περιμένει η τράπεζα ότι ο πατέρας θα αφήσει το παιδί του χωρίς γάλα, ή χωρίς σχολείο, ή χωρίς ρούχα για να πληρώσει το δάνειο στην τράπεζα.
Άρα η επόμενη κυβέρνηση μαζί με το κούρεμα του δημόσιου χρέους στα χέρια του επίσημου τομέα ΕΚΤ και ΕΣΦ και ΕΦΣΦ και χωρών της ευρωζώνης κατά 50% πρέπει να κουρέψει και το ιδιωτικό χρέος κατά 50% για να ανασάνουν επιχειρήσεις της πραγματικής οικονομίας και νοικοκυριά και για να γίνει βιώσιμο το απομένον 50% του ιδιωτικού χρέους. Είναι ήδη 170% του ΑΕΠ πρέπει να πέσει στο μισό, στο 85% του ΑΕΠ για να γίνει βιώσιμο. Αλλιώτικα θα μείνει απλήρωτο και η κοινωνική συνοχή θα καταστραφεί. Οι τράπεζες θα ανεβάζουν και θα κατεβάζουν κυβερνήσεις όπως γνωρίζουν με κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, αλλά ο κόσμος δεν θα πληρώνει γιατί δεν έχει. Οπότε θα είναι δώρο άδωρο και για τις τράπεζες. Δεν μπορείς να προσλάβεις όλους τους άνεργους στην αστυνομία για να δέρνουν αυτούς που δουλεύουν. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.