Ρόμπες ξεκούμπωτες!

Αν προλάβουμε σήμερα θα ασχοληθούμε με δύο θέματα. Με του Τύπου και με του Αλαβάνου…Ο Τύπος όπως όλοι γνωρίζουμε ελέγχεται εδώ και πολλά χρόνια από το μεγάλο κεφάλαιο. Όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως. Στον 21ο αιώνα η σημασία και η επιρροή του Τύπου έχει αυξηθεί σε σχέση με το παρελθόν όταν έβγαλε και το παρατσούκλι της 4ης εξουσίας. Στον περασμένο αιώνα δεν ήταν λίγες οι φορές που ένας εκδότης έζησε τη φοβερή ικανοποίηση να ανεβάσει ή να κατεβάσει μια κυβέρνηση. Αυτό όμως ήταν συγκυριακό και αποσπασματικό. Δεν κυβερνούσε κάθε μέρα ο εκδότης ούτε απειλούσε την κυβέρνηση κάθε μέρα. Στα δέκα χρόνια μια φορά όμως συνέβαινε και αυτό. Τις άλλες μέρες Τύπος και εξουσία ήταν αγκαλιά και ο ένας τροφοδοτούσε τον άλλον. Ο Τύπος στήριζε τον πολιτικό καλλιεργώντας την αξιοπιστία του και ο πολιτικός τάιζε τον εκδότη με λεφτά του δημοσίου για να τον υποστηρίζει.

Στον 21ο αιώνα που έχει αυξηθεί η επιρροή των μέσων ενημέρωσης και καλλιεργούν συστηματικά εκτός από την κατευθυνόμενη πληροφόρηση, επίσης συμπεριφορές και καταναλωτικά πρότυπα, πολιτιστικές και αισθητικές αντιλήψεις ακόμα και σεξουαλικά πρότυπα, οι σχέσεις Τύπου και εξουσίας είναι πιο στενές. Το δημόσιο χρήμα συνεχίζει να ρέει, και οι επιχειρηματίες είναι οι μεσολαβητές ολόκληρου του ιδιωτικού κεφαλαίου προς τους πολιτικούς θεσμούς και τα πρόσωπα που τους εκπροσωπούν. Επίσης συνεχίζουν να ανεβάζουν και να κατεβάζουν κυβερνήσεις και πλέον δεν υπάρχουν εθνικά σύνορα, αλλά χρησιμοποιείται ο Τύπος και ως όργανο εξωτερικής πολιτικής. Για παράδειγμα είναι γνωστό ότι οι ΗΠΑ δεν κάνουν πραξικοπήματα πλέον για να έχουν αρεστές σε αυτές κυβερνήσεις στις πρώην χώρες της ΕΣΣΔ αλλά πληρώνουν λεφτά, οργανώνουν κόμματα διαδηλώσεις τα υποστηρίζουν με μέσα ενημέρωσης πολυδάπανα και εκλέγουν την κυβέρνηση που θέλουν. Δύο πορτοκαλί επαναστάσεις ζήσαμε, στη Γεωργία έγινε το ίδιο, Στη Λατινική Αμερική γίνεται το ίδιο, στην Ασία γίνεται το ίδιο, και ακόμα και στην Ελλάδα έρευσε τέτοιο χρήμα και στην Ελλάδα το 1989, στην Κύπρο με το δημοψήφισμα για τη συμφωνία στο σχέδιο Ανάν κλπ

Σε καθημερινή βάση όμως κυβέρνηση και Τύπος είναι σαν τον κώλο με το βρακί, όλη μέρα αγκαλιά και αλληλοτρίβονται. Σπανίως έρχονται σε ρήξη. Πάρτε για παράδειγμα τον Κοντομηνά με τον Ρουσόπουλο. Επί δύο χρόνια ο Κοντομηνάς πλήρωνε τον Ρουσόπουλο μέσω του μισθού και της ανάδειξης της Μάρας για να βοηθηθεί παρασκηνιακά να ξεπεράσει κάποια μικρά νομικά προβληματάκια, τα οποία αν ήθελε η εξουσία θα μπορούσε να τα κάνει βουνό. Όταν κατάλαβε ότι τον κοροϊδεύει, τα πήρε στο κρανία και του κήρυξε τον πόλεμο κι έτσι απέκτησε υπόσταση το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που γραφόταν επί δύο χρόνια στον Τύπο χωρίς να φιλοτιμηθεί ούτε ο Καραμανλής ούτε κανένας άλλος να πουν τι γίνεται εδώ βρε παιδιά; Τρώμε πίνουμε και ανοίγουμε τα οπίσθιά μας για να είμαστε ανοιχτοί σε εκβιασμούς την κρίσιμη ώρα;

Νωρίτερα σας υπενθυμίζω ότι αυτό το σεμνό και ταπεινό τρόπο λαδώματος του Ρουσόπουλου είχαν επιλέξει και άλλοι εκδότες που τάιζαν με ανάλογους μισθούς τη Μάρα. Και νόμιζαν οι ανόητοι ότι επειδή αυτό γίνεται δημόσια, ανοιχτά και χωρίς μαύρα λεφτά κάτω από το τραπέζι, είναι νόμιμο και επομένως και ηθικό. Αν το δηλώσεις μπορεί να το σώσεις. Όταν όμως και ο Μπόμπολας κατάλαβε ότι τον κορόιδευαν, τα πήρε στο κρανίο και έδιωξε όποιον θεωρούσε ότι είναι άνθρωπος του Ρουσόπουλου και θα του έκανε τη δουλειά. Και στις δύο περιπτώσεις, ότι δεν κατάφεραν οι εκδότες με το καλό, το κατάφεραν με το άγριο.

Και οι νταβατζήδες ξεχάστηκαν και τα νταηλίκια κοπήκανε…και ο Καραμανλής έχασε την έξωθεν καλή μαρτυρία του σεμνού και του ηθικού και έγινε το ακριβώς αντίθετο. Σύμβολο του κουκουλώματος των πάντων, ακόμα και σε εξόφθαλμες περιπτώσεις όπως του Παυλίδη. Πλάκα έκανε όταν αποκαλούσε νταβατζήδες μερικούς επιχειρηματίες όπως πλάκα έκανε και όταν αποκαλούσε τον Σημίτη, αρχιερέα της διαπλοκής. Αυτός είναι ο Τύπος όμως και η ισχύς του. Η κάθε περίπτωση εκδότη – επιχειρηματία είναι διαφορετική. Άλλος είναι ο Αλαφούζος και άλλος ο Κουρής. Άλλος ο Λαμπράκης και άλλος ο Μπόμπολας. Άλλη και η Γιάννα Αγγελοπούλου.

Δεν μπορεί μάλλον να ισχυριστεί ότι της λείπουν τα λεφτά. Μπορεί να ισχυριστεί ότι βαρέθηκε. Ότι θέλει να γλιτώσει από το μπελά που έβαλε στο κεφάλι της. Τα λεφτά δεν της λείπουν πάντως. Μια πρώτη σκέψη είναι ότι θέλει να διαπραγματευθεί με κάποιον επιχειρηματία την πώληση του τίτλου και της συχνότητας ανεξάρτητα από τις ζημιές στη χρήση των δύο τελευταίων ετών. Γι αυτό και πληρώνει τους εργαζόμενους ως τις 31 Αυγούστου ώστε να έχει περιθώριο δύο μηνών να κάνει τις διαπραγματεύσεις. Και ταυτόχρονα με την εκκαθάριση της εταιρίας πληρώνει τα χρέη της, και εκβιάζει την κυβέρνηση να μεσολαβήσει και να δώσει κανένα θαλασσοδάνειο από κρατική τράπεζα σε κάποιον δικό της άνθρωπο και να συνεχίσει να ελέγχει η κυβέρνηση της ΝΔ μέσω ανθρώπων της, τα δύο αυτά μέσα ενημέρωσης. Και το δάνειο δεν είναι ανάγκη να το δώσει κατευθείαν για την εφημερίδα και τον ραδιοσταθμό, αλλά μπορεί αργότερα να το δώσει σε άλλη επιχείρηση του ίδιου επιχειρηματία… Γνωστά πράγματα…

Πάντως κάποια διαπραγμάτευση βρίσκεται σε εξέλιξη και η κάθε πλευρά ψάχνει να βρει στήριγμα και πώς να χρησιμοποιήσει πιο επιδέξια τους 450 ανθρώπους που χάνουν τη δουλειά τους και μένουν άνεργοι μέσα στην κρίση…

Οι μόνοι που δεν έχουν άποψη, στρατηγική και δεν ξέρουν τι θέλουν είναι οι δημοσιογράφοι και η συνδικαλιστική τους ηγεσία. Δεν ξέρουμε και δεν έχουμε καμία πρόταση ήταν τα ειλικρινή λόγια του Πάνου Σόμπολου ο οποίος είπε μεν την αλήθεια αλλά επιβεβαίωσε ότι είναι ένας ανθρωπάκος που τον ξεπερνάνε οι εξελίξεις και δεν τις αντιλαμβάνεται καν στην ολότητά τους. Καταλαβαίνει ένα μέρος τους όπως και όλος ο κλάδος. Τα δε εκλεγμένα μέλη του ΔΣ που ανήκουν στην Αριστερά δεν φιλοδοξούν να παίξουν κανέναν άλλο ρόλο, αλλά απλά να φθείρουν τους άλλους συναδέλφους τους στο ΔΣ για να κερδίσουν σε δύο χρόνια άλλες δέκα ψήφους και να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους. Μικρόνοιες και μικρότητες έλλειψη φιλοδοξιών, οράματος και ικανοτήτων. Ο θρίαμβος της μετριότητας και δοξολογία της ανικανότητας.

Προφανώς με τέτοια ΕΣΗΕΑ αισθάνονται ότι έχουν τα χέρια τους λυμένα επιχειρηματίες, κυβέρνηση κλπ και η αντιπολίτευση λέει μέσα της ευτυχώς που οι άνθρωποί μας που δουλεύουν στα μέσα ενημέρωσης και εκλέγουν και το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ είναι χαϊβάνια και δεν υπάρχει κίνδυνος να ξυπνήσουν ακόμα…Αντί οι εργαζόμενοι να προχωρήσουν αμέσως σε εξασφάλιση της απρόσκοπτης συνέχισης της λειτουργίας των δύο μέσων ενημέρωσης με δική τους ευθύνη, ώστε οι διαπραγματεύσεις να γίνουν με διαφάνεια και να έχουν και οι ίδιοι λόγο στις αποφάσεις και να μάθουν και οι ακροατές και οι αναγνώστες και όλοι οι πολίτες το τι γίνεται και το τι παίζεται στο παρασκήνιο, δεν έκαναν τίποτα. Μόνον μια 24ωρη απεργία για την τιμή των όπλων. Ρίξαμε την μπαταριά στον αέρα, διαλύθηκε ο καπνός από τον πυροβολισμό, κρύφτηκαν οι αριστεροί πίσω από τους δεξιούς, οι δεξιοί είπανε ότι δεν έχουμε συγκροτημένο προεδρείο και επομένως δεν μπορούμε να συνεδριάσουμε και να αποφασίσουμε…και φύγανε. Οι 500 άνεργοι δημοσιογράφοι και τεχνικοί προστίθενται στους 55.000 νέους άνεργους αυτού του τριμήνου και γίνονται μέρος της στατιστικής και της αριθμητικής. Η κυβέρνηση και το ΚΚΕ θα φροντίσουν να πάρουν και ένα επίδομα ανεργίας 500 ευρώ αντί για 400 και έληξε η αγωνιστική κινητοποίηση. Οι συνδικαλιστές θα έχουν εξασφαλίσει τη θεσούλα τους, οι πολιτικοί τη δική τους και οι βολεμένοι το κατά δύναμιν. Οι άνεργοι θα βρίζουνε, θα βρίζουνε, θα βρίζουνε και μετά από 4 χρόνια θα πάνε να τους ψηφίσουν…

Πάμε και στον Αλαβάνο…Έχω δεί πολλές ρόμπες στα αστικά κόμματα που αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη της ηγεσίας τους στα λόγια και αφήνουν τα χρέη τους απλήρωτα ή βάζουν κάποιον υπάλληλο να τα πληρώσει. Αλλά τέτοιες ξεκούμπωτες ρόμπες στην Αριστερά, δεν έχω ξαναδεί. Παραιτούμαι τη μία και ξε- παραιτούμαι την άλλη γιατί όπως έκανα λάθη επί 365 μέρες τον προηγούμενο χρόνο, έτσι ακριβώς έκανα λάθος και τη μέρα που παραιτήθηκα. Δεν το ήθελα μου ξέφυγε. Τελικά είμαστε όλοι ίδιοι. Και όσοι στοιχηματίσαμε στην ακεραιότητα και στη σοβαρότητα του ανδρός, απλώς χάσαμε. Ενώ όποια λαμόγια της δημοσιογραφίας είπαν από την αρχή ότι έλα μωρέ… στα ψέματα το κάνει για να τον παρακαλάνε να επανέλθει… δικαιώθηκαν. Και τους είχε βάλει και τις φωνές ο ίδιος ο Αλαβάνος όταν αμφισβήτησαν το λόγο του και την εντιμότητά του και έλεγαν ότι είναι μούφα η παραίτηση…

Επί της ουσίας όμως, έχει δίκιο ο Αλαβάνος και πρέπει να ακολουθήσουν την πρότασή του αν θέλουν να δουν άσπρη μέρα. Ο ΣΥΝ είναι ένα κόμμα που μπορεί να έχει εκτός από την ανανεωτική πτέρυγα κι άλλη μια πτέρυγα που θα λέγεται πρώην Μαοϊκοί κι άλλη μια που θα λέγεται πρώην ΚΚΕ κι άλλη μια που θα λέγεται πρώην ΕΑΡ κι έλλη μια που θα λέγεται πρώην ΚΚΕ κι άλλη μια που θα λέγεται πρώην ΚΚΕ (ες) κι άλλη μια που θα λέγεται πρώην ΕΔΑ κι άλλες καμιά 50αριά γιατί στην Αριστερά έχουν γίνει εκατοντάδες διασπάσεις κι έχουν μείνει χιλιάδες απωθημένα όπως και σε όλους τους ηττημένους. Επίσης έτσι δεν θα επαναληφθούν θλιβερά φαινόμενα όπως να είναι δεύτερη στο ευρωψηφοδέλτιο η επιλεγμένη με κοοπτάτσια από την ΚΟΕ υποψήφια, πολύ αξιόλογη κατά τα άλλα που απλώς δεν την τιμά όπως της αξίζει ο διορισμός εν μέσω δήθεν εκλεγμένων. Με τον Παπαδημούλη τρίτο πράγμα που δείχνει ότι πλέον οι οργανωμένες τάσεις έχουν εκφυλιστεί σε απλές φράξιες και ξέχασαν γιατί σχηματίστηκαν…

Μάλλον λοιπόν τα μέλη του ΣΥΝ πρέπει να ακολουθήσουν τις προτάσεις Αλαβάνου, αλλά να του ξεκαθαρίσουν αν έχουν κότσια και δεν είναι όλες κότες, ότι αρχηγός δεν μπορεί να είναι πλέον μια ρόμπα, ένας άνθρωπος που στην τακτική δεν διστάζει να λέει και ψέματα όπως ακριβώς κάνει και ο Καραμανλής ή η Ντόρα… Δεν είναι στοιχείο ικανότητας για έναν αριστερό πολιτικό, αυτά τα καραγκιοζιλίκια…

Κεντροαριστερά.... κεντροδεξιά ήταν το ντημπέϊτ

Μια και όλοι ασχολούνται σήμερα με το ντημπέϊτ το οποίο είχε παίξει σημαντικό ρόλο στο παρελθόν και κυρίως το 2004 στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος, ας ασχοληθούμε κι εμείς. Και αρχίζω με λίγα λόγια για το όνομα μια και ανοίξαμε τη συζήτηση από τον Φλάς με όσα είπε για την προέλευση της λέξης από το δίβατον ο κ. Μαύρος. Η μίνι σύσκεψη που παρακολούθησα με τον Πολυδώρου και την Κομνηνού είναι ότι η έννοια της λέξης έτσι όπως χρησιμοποιείται είναι το «μέχρι τελικής πτώσεως». Δηλαδή πρέπει να κονταροχτυπηθούν οι δυό ομιλητές μέχρι τελικής πτώσεως. Δεν είχαμε τέτοιο πράμα. Ούτε δυό ομιλητές, ούτε μέχρι τελικής πτώσεως. Αντιθέτως είχαμε πέντε από τους οποίους τρείς λαλούν και δυό χορεύουν. Δηλαδή δύο πάνε για πρωθυπουργού και οι άλλοι τρείς απλώς μιλούν. Αλλά και από πλευράς περιεχομένου επειδή απαγορευόταν ο διάλογος και οι απαντήσεις σε προηγούμενους ομιλητές, ήταν τρείς λαλούν και δυό χορεύουν. Για το ουσιαστικό περιεχόμενο της λέξης, δηλαδή μέχρι τελικής πτώσεως, γι αυτό σχεδιάστηκε έτσι ώστε να μην επιτρέψει ακόμα και την επαφή, όχι το τζαρτζάρισμα. Μόνον οι δημοσιογράφοι είχαν επαφή με τους πολιτικούς και λόγω αυτής της συνάφειας υπήρξαν κάποιες προκλήσεις και εκνευρισμοί. Οι πολιτικοί μεταξύ τους δεν είχαν επαφή. Έτσι το σχεδίασαν.

Πάμε τώρα να δούμε το δήθεν ντημπέϊτ από την πλευρά του αναποφάσιστου ή εύκολα επηρεαζόμενου ψηφοφόρου που είναι και το καθοριστικό 5-8% του εκλογικού σώματος όπως έχει μετρηθεί. Αρχίζω από τα εύκολα. Η Παπαρήγα επεδίωξε και πέτυχε βοηθούντος και του παρελθόντος της, να διαχωριστεί από όλους και να είναι η μόνη εναντίον της ΕΕ. Το είπε και το καταλάβαμε όλοι. Δεν κέρδισε όμως τις εντυπώσεις από τις απαντήσεις που έδωσε σε αρχαϊκές ερωτήσεις που της έγιναν είτε για την οικονομική διαφάνεια του κόμματος είτε γιατί δεν πληρώνει το ΚΚΕ στις επιχειρήσεις του, τα μεροκάματα που διεκδικεί για όλους τους εργαζόμενους είτε για να δώσει το καλό παράδειγμα, είτε για να αποδείξει ότι οι επιχειρήσεις θα ήταν βιώσιμες ακόμα και με διπλασιασμό στα μεροκάματα.

Οι άλλοι τέσσερις ανήκουν σε δύο στρατόπεδα. Ο Καραμανλής και ο Καρατζαφέρης στο κεντροδεξιό και ο Παπανδρέου με τον Αλαβάνο στο κεντροαριστερό. Οι προδιαγραφές ήταν για καθολική νίκη του Καραμανλή και του Καρατζαφέρη λόγω των επικοινωνιακών τους ικανοτήτων την γρηγοράδα και πειστικότητα του ρόλου του Καραμανλή και το λαϊκό στυλ διανθισμένο με χιούμορ του Καρατζαφέρη. Αυτό δεν έγινε, όχι γιατί έχασαν τις ικανότητές τους. Αντιθέτως απέδειξαν ότι εξακολουθούν και τις διαθέτουν. Αλλά γιατί το περιεχόμενο όσων έλεγε ο Καραμανλής και έπειθε κάποτε, τώρα δεν πείθει. Ο Καραμανλής όπως ήταν αναμενόμενο σκόνταψε στα σκάνδαλα και κυρίως στο Βατοπέδι. Δεν έδωσε καμιά πειστική απάντηση και το πολιτικό κόστος από αυτές τις υποθέσεις συνεχίζει να παράγεται και να αναπαράγεται. Ο Καρατζαφέρης ήταν πειστικός στο ρόλο του συγκάτοικου της πολυκατοικίας και όχι του πολιτικού αντιπάλου, κι αυτό επίσης μείωσε την εμβέλεια του Καραμανλή. Η μείωση της πειστικότητας του Καραμανλή πάντως λόγω περιεχομένου και όχι λόγω εξασθένησης των ατομικών του ικανοτήτων, έφερε την κεντροδεξιά συνολικά πολύ πιο χαμηλά σε σύγκριση με τις προηγούμενες τηλεοπτικές προεκλογικές αντιπαραθέσεις κι αυτό φάνηκε. Σε όλους. Ειδικούς και ανειδίκευτους. Δεν κατάφερε να βάλει γκόλ όπως στο παρελθόν και αυτό φάνηκε.

Στο κεντροαριστερό στρατόπεδο, συνολικά ο Παπανδρέου και ο Αλαβάνος έδωσαν πιο πειστική εικόνα λόγω του περιεχομένου της επιχειρηματολογίας τους. Ο Παπανδρέου επίσης σε ατομικό επίπεδο και στον χειρισμό του λόγου και της αισθητικής του λόγου του ήταν σαφώς πολύ πιο βελτιωμένος σε σχέση με το παρελθόν. Ο Αλαβάνος σε ατομικό επίπεδο ήταν χειρότερος σε σύγκριση με το παρελθόν που ήταν άνετος και καυστικός και απολαυστικός. Τώρα ήταν εκνευρισμένος, εριστικός και ζαβολιάρης. Εκνευρισμένος και στο πώς μιλούσε και στο πώς αντιδρούσε στις ερωτήσεις. Εριστικός και προς τους πολιτικούς αρχηγούς και προς μερικούς δημοσιογράφους. Και ζαβολιάρης γιατί απευθυνόταν με άμεσες ερωτήσεις στον Καραμανλή ενώ γνώριζε όπως και οι τηλεθεατές ότι Καραμανλής δεν μπορεί λόγω της διαδικασίας που επέλεξαν τα κόμματα να απαντήσει. Με τέτοια φτηνά ρητορικά κόλπα όμως δεν μπορείς σ’ αυτό το επίπεδο να κερδίσεις τις εντυπώσεις.

Η μείωση της ρητορικής εμβέλειας του Αλαβάνου όμως (που φαινόταν ότι είναι στριμωγμένος λόγω της μείωσης των ποσοστών στις μετρήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ) αντισταθμίστηκε για το κεντροαριστερό στρατόπεδο από την βελτίωση του Παπανδρέου που χωρίς μεταμορφωθεί, κατάφερε να μη φάει κανένα γκόλ και να αποκρούσει όλες τις προσπάθειες. Θετικό ήταν και για τους δύο το γεγονός ότι αλληλοϋποστηρίχθηκαν δυναμώνοντας τα επιχειρήματά τους. Και όταν αναγνώρισε και εξαίρεσε το ΠΑΣΟΚ ρητά ο Αλαβάνος από τα κόμματα που του επιτέθηκαν με αφορμή την εξέγερση της νεολαίας τον Δεκέμβρη, ενώ το ΚΚΕ ταυτίστηκε με τη ΝΔ και με το ΛΑΟΣ αν δεν πρωτοστάτησε. Δεδομένου λοιπόν ότι το μέλλον μπορεί να είναι μια εναλλακτική κυβέρνηση της κεντροαριστεράς, αυτό ήταν θετικό και έδειξε στους τηλεθεατές ότι αν τα βρούν μεταξύ τους, μπορούν να νικούν.

Χωρίς λοιπόν κανείς από τους πέντε πολιτικούς αρχηγούς να μπορεί από μόνος του να χαρακτηριστεί κερδισμένος, οι δύο της κεντροαριστεράς είναι πιο κερδισμένοι από τους δύο της κεντροδεξιάς. Για σκεφτείτε το λίγο από αυτή τη σκοπιά…

Το πρώτο βήμα του Αλαβάνου...

Η κυβέρνηση συνεχίζει σαν να έχει λύσει όλα της τα προβλήματα, να φύγει για διακοπές και ελπίζει ότι το ίδιο θα κάνουν οι μαθητές και οι φοιτητές οι οποίοι βρίσκονται σε κινητοποίηση, οι αστυνομικοί που είναι επικίνδυνοι και μόνον με την εμφάνισή τους να προκαλέσουν επεισόδια, η αντιπολίτευση ώστε να παύσει να υφίσταται η όποια πίεση υπάρχει στην απουσία της κυβέρνησης, και να φύγουν για διακοπές αν είναι δυνατόν και όλοι οι πλούσιοι που κάνουν κριτική εκ του ασφαλούς αντί να κοιτάζουν πως δεν θα γίνουν κι αυτοί φτωχοί, ή άνεργοι. Οι άνεργοι και οι φτωχοί προφανώς και δεν μπορούν να πάνε διακοπές, αλλά αρκεί που τα κανάλια και τα μέσα ενημέρωσης προφανώς θα δώσουν άδεια στο μισό προσωπικό τους και το άλλο μισό που θα μείνει να δουλεύει προφανώς δεν επαρκεί για να δημιουργήσει πονοκεφάλους στην κυβέρνηση, η οποία επίσης για να αποφύγει τις γκάφες, μπορεί να φύγει για διακοπές για να έχει και το κεφάλι του ήσυχο ο πρωθυπουργός να απολαύσει τις διακοπές του.

Αυτό είναι το σατανικό σχέδιο που επεξεργάζεται εδώ και μέρες ο πρωθυπουργός για να μπορέσει να δει κι αυτός μια άσπρη μέρα. Αν δεν πιάσει, έχει και εναλλακτικό σενάριο… να πεταχτεί ως τον Παρνασσό να δει εκεί την άσπρη μέρα…

Κατά τα άλλα, ο Αλμούνια ζήτησε την αναθεώρηση του προϋπολογισμού πριν να ψηφιστεί όπως μάθαμε καθυστερημένα από την υπεύθυνη του τομέα Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ την κα Λούκα Κατσέλη. Και επιπλέον ότι θα έπρεπε η Ελλάδα να έχει επίσης καταρτίσει ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα σταθεροποίησης για το 2008- 2011, δηλαδή όσο χρειάζεται για να βγάλει την τριετία η κυβέρνηση της ΝΔ. Το πρόγραμμα σταθεροποίησης είναι ακριβώς η συμβουλή της ΕΕ για να μπορέσει να την εντάξει σε ένα πρόγραμμα υποστήριξης ή επιτήρησης και να αποφύγει την προσφυγή στο ΔΝΤ. Η τακτική να υποδεικνύεται το ΔΝΤ ως έσχατη λύση, είναι φυσικά της Γερμανίας που δεν επιθυμεί να αναλαμβάνει εκείνη κυρίως τα βάρη για την υποστήριξη χωρών όπως η δική μας που δεν τα καταφέρνουν μόνες τους να σταθούν στα πόδια τους.

Γιατί να πληρώσω εγώ τα σπασμένα της Ελλάδας, αφού γι αυτή τη δουλειά, δηλαδή για τις χρεοκοπημένες χώρες, έχουμε το ΔΝΤ που τους βάζει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι, τις μετατρέπει σε προτεκτοράτο και τις υποχρεώνει να κάνουν ότι θέλει. Ενώ η ΕΕ δεν έχει τέτοιους μηχανισμούς και σε χώρες όπως η Ελλάδα με εκτεταμένη διαφθορά, ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν τα χρήματα που θα τους δώσεις θα πάνε εκεί που προορίζονται και όχι σε φίλους κουμπάρους, ξάδερφους και κομματικά λαμόγια. Δείτε τι γίνεται με το σκάνδαλο της Ζήμενς. Ούτε εξεταστική επιτροπή δεν έφτιαξαν. Δείτε με το Βατοπέδι…κανένας υπουργός δεν πρόκειται να μπει πίσω από τα κάγκελα, αν και τα εκατομμύρια ευρώ μπαινόβγαιναν με βαλίτσες ή με λογαριασμούς και υπερπόντιες εταιρίες.

Γι αυτό και ο Σημίτης που φροντίζει πάντοτε να τα έχει καλά με το γερμανογαλλικό διευθυντήριο της Ευρώπης, αναφέρθηκε όσο πιο διακριτικά μπορούσε στο ΔΝΤ ώστε και την κυβέρνηση να στριμώξει και στους Γερμανούς να κλείσει το μάτι. Ο Σημίτης με την ψυχραιμία, δηλαδή το ψυχρό αίμα που τον διακρίνει, λέει ωμά ότι οι Γερμανοί έχουν δίκιο που αρνούνται να πληρώσουν και αν θέλετε λεφτά να πάτε στο ΔΝΤ. Το ΠΑΣΟΚ φυσικά δεν επιθυμεί να διασυρθεί η χώρα προσφεύγοντας στο ΔΝΤ αφού υπάρχει η υποχρέωση της ΕΕ να δείχνει εμπράκτως την αλληλεγγύη της στα μέλη της που αντιμετωπίζουν προβλήματα κι αυτό δεν είναι μόνον θέμα κύρους του ευρώ και των χωρών της ευρωζώνης, αλλά πολιτική υποχρέωση. Και το ΠΑΣΟΚ υπολογίζει σ’ αυτή τη βοήθεια από την ΕΕ με ένα πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης στην περίπτωση που κληθεί εκείνο να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Αυτό δεν είναι ότι δεν το γνωρίζει ο Αλογοσκούφης ή ο Καραμανλής. Το γνωρίζει αλλά ο Αλογοσκούφης είναι και το δείχνει αηδιασμένος από το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός δεν πίνει πλέον νερό στο όνομά του αν και τον στηρίζει δημοσίως, αλλά δεν βάζει τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να δηλώσει ευθέως ότι με τον ανασχηματισμό δεν τίθεται θέμα αλλαγής του υπουργού Οικονομίας. Κάνει λοιπόν κι αυτός λευκή απεργία και προσπαθεί να διαπραγματευθεί ένα άλλο πρωτοκλασσάτο υπουργείο, που θα επιβεβαιώσει ότι είναι πρωτοκλασάτο στέλεχος της ΝΔ. Γιατί αν τον αφήσει απλό βουλευτή θα είναι σαν να τον αποδοκιμάζει και ο πρωθυπουργός μαζί με όλον τον ελληνικό λαό, τους νεοδημοκράτες τους άλλους υπουργούς και κυρίως τους πρωτοκλασάτους. Μόνο ο Μητσοτάκης δεν τον αποδοκιμάζει γιατί του έχει κάνει όλα τα χατίρια…
Δηλαδή τα ρουσφέτια



Εξακολουθώ να έχω τη γνώμη ότι ο Αλέκος Αλαβάνος κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τριγμούς και δυνατότητα αντίδρασης, σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Απλώς δεν το λέει και προσπαθεί να πείσει τους συντρόφους του οι οποίοι διαφωνούν να τον παρακαλέσουν μόνοι τους να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ. Σ’ αυτή την προσπάθειά του, κάνει και μερικά λάθη, αλλά σε γενικές γραμμές το πάει καλά.

Δεν διέλαθε της προσοχής ότι πριν ο ΣΥΝ μπορέσει να πάρει θέση για την πιθανή υποχρεωτική μετεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, έβαλε τον ΣΥΡΙΖΑ να κωδικοποιήσει τις 15 προτάσεις για την έξοδο από την κρίση. Φρόντισε βέβαια να πει ότι δεν είναι προεκλογικό φυλλάδιο, αλλά δεν εμποδίζει και κανέναν να το εκλάβει έτσι. Οι θέσεις αυτές είναι προφανέστατα αυτές που εκφράζουν όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά καθόλου δεν δεσμεύουν τον ΣΥΝ να τις υιοθετήσει, πόσο μάλλον που είναι εντελώς μαξιμαλιστικές όσο πρέπει να είναι οι προτάσεις ενός πολιτικού κόμματος που θέλει να παραμείνει και προβλέπει ότι βρίσκεται περίπου 40 χρόνια μακριά από την πιθανότητα να κυβερνήσει αυτοδύναμα.

Είναι επίσης οι ειλικρινείς θέσεις ενός κόμματος της Αριστεράς που ακόμα κι αν εκλεγεί αύριο το πρωί να κυβερνήσει αυτοδύναμα, δεν έχει δεσμευτεί με κανένα χρονοδιάγραμμα, για την υλοποίηση της κάθε θέσης. Για παράδειγμα ακόμα και το άμεση εξίσωση των κατώτερων μισθών με την Ευρώπη, κατώτερος μισθός 1300 ευρώ…αν και λέει άμεση, δεν σημαίνει τίποτα γιατί προϋποθέτει προηγουμένως να έχει κερδίσει την πλειοψηφία της Βουλής. Η έξοδος από το ΝΑΤΟ προφανώς και μπορεί να μπει στο χρονοδιάγραμμα, να γίνει η αποχώρηση κι αφού εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις να γίνει το 2049. κανένα πρόβλημα λοιπόν.

Βέβαια οι θέσεις αυτές θα μπορούσε κάποιος να πει ότι καπελώνουν τον ΣΥΝ και επειδή εκεί υπάρχει και μια ανανεωτική πτέρυγα που επιθυμεί να είναι προσγειωμένες στην πραγματικότητα του σήμερα οι προτάσεις που γίνονται και όχι να χαράζουν το μέλλον της χώρας μετά από 40 χρόνια, προτίμησε να προηγηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για να μην έχουν προβλήματα ενότητας και εσωστρέφειας. Ίσως να έπαιξε ρόλο κι αυτό. Από την άλλη όμως διευκολύνεται ο ΣΥΝ να συζητήσει σοβαρά ένα πρόγραμμα αρχών που να είναι συμβατό με τη θέληση του 50% του ελληνικού λαού, και μέσα σ’ αυτό το 50% του ελληνικού λαού να περιλαμβάνεται και η θέληση όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ…

Θεωρώ, επειδή πάντοτε είμαι αισιόδοξος, ότι ο χειρισμός του Αλαβάνου θα αποδειχθεί επιτυχής, γιατί ήδη κατάφερε να βάλει τον ΣΥΡΙΖΑ να γράψει τις θέσεις του σε ένα χαρτί. Αυτό είναι παραγωγικό. Δεν είναι αρνητικό. Κι αφού κατάφερε και την ΚΟΕ να συμφωνήσει ότι πρέπει να γράψουν προτάσεις για να βγούμε από την κρίση, τους έβαλε να σκεφτούν να κάνουν και θετικές προτάσεις και να αρχίσουν να ζυμώνονται με θετικές προτάσεις και όχι μόνον με κριτική των θέσεων της κυβέρνησης και όλων των άλλων…

Έρμο ΠΑΣΟΚ, ανασηκώσου!

Ακούω από χθες τον έναν υπουργό της κυβέρνησης μετά τον άλλον να εξηγούν και να επιχαίρουν την πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, ως απόρροια και αποτέλεσμα του στριμώγματος που νιώθει από την καυτή ανάσα του ΣΥΝ στα γκάλλοπ. Κι αφού πρόλαβε ο Αλέκος ο Αλαβάνος και κατέθεσε πρόταση να συζητηθεί η διεξεγωγή δημοψηφίσματος, αναγκάστηκε το ΠΑΣΟΚ να κάνει την πρόταση δυσπιστίας για να μην φανεί ότι σύρεται πίσω από τον ΣΥΝ.

Εγώ παίρνω ως δεδομένο αυτή τη μικρή σκοπιμότητα. Έστω ότι είναι αληθινή. Γιατί είναι κακό να νιώθει και το ΠΑΣΟΚ στριμωγμένο από τον ΣΥΝ στα αντιπολιτευτικά του καθήκοντα; Δεν είναι κακό. Αρκεί να βελτιώνεται η πράξη του και η θεωρεία του. Τότε είναι θετικό. Άλλωστε και ο ΣΥΝ νιώθει στριμωγμένος από το ΠΑΣΟΚ εδώ και χρόνια και αυτό τελικά λειτούργησε θετικά.

Πέραν αυτού όμως, η αλήθεια είναι ότι οι πολίτες ακόμα και αυτοί που ψηφίζουν ΝΔ διαφωνούν ισχυρά με το περιεχόμενο του ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Απόδειξη ότι το 80% στα γκάλλοπ αλλά η συμμετοχή της ΔΑΚΕ σε όλες τις κινητοποιήσεις. Κανένα στέλεχος της ΝΔ δεν είναι ευτυχές που τα τρία προεκλογικά ΔΕΝ του πρωθυπουργού πήγαν περίπατο. Είναι αλήθεια δηλαδή αυτό που είπε ο Παπανδρέου ότι η πρόταση δυσπιστίας βρίσκεται σε αρμονία με το αίσθημα του λαού στη μεγάλη του πλειοψηφία.

Τι κάνει λοιπόν; Αφού εξάντλησε την κοινοβουλευτικά προθεσμία συζήτησης του νομοσχεδίου και πέτυχε να φτάσει ως αυτή την Τετάρτη, ενώ η κυβέρνηση ήθελε να το κλείσει την περασμένη Παρασκευή, διακόπτει τη διαδικασία και καταθέτει πρόταση δυσπιστίας η οποία θα συζητηθεί ως τα μεσάνυχτα της Παρασκευής. Και μετά θα ψηφιστεί το νομοσχέδιο και αμέσως μετά θα συζητηθεί η πρόταση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Δηλαδή αντί να τελειώσει η κοινοβουλευτική μάχη την περασμένη Παρασκευή, θα συνεχιστεί ως την επόμενη Παρασκευή. Το να συνεχίζεται η συζήτηση άλλες 15 μέρες, είναι μια επιτυχία του κοινοβουλευτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ. Απλώς την ώρα που είχε αποχωρήσει το ΠΑΣΟΚ από τη Βουλή, διαμαρτυρόμενο για την επίσπευση της διαδικασίας και πέτυχε την παράτασή της για τρεις μέρες, βρήκε το κενό ο Αλαβάνος και πρότεινε δημοψήφισμα το οποίο δεν απέκρουσε αλλά υιοθέτησε το ΠΑΣΟΚ.

Και μάλιστα όχι με μιζέρια, αλλά ανεπιφύλακτα. Τουλάχιστον σύμφωνα με όσα είπε ο Παπουτσής και ο Παπανδρέου που ήξεραν τον σχεδιασμό. Μόνον ο Βενιζέλος μούτρωσε, γιατί ίσως δεν γνώριζε. Μετά κι αυτός προσαρμόστηκε.

Είναι πολύ σημαντικό να συζητιέται το ασφαλιστικό ν/σ άλλες 15 μέρες γιατί κάθε ώρα που περνάει όλο και κάποιοι άλλοι ανακαλύπτουν ότι έχουν μια δυσάρεστη έκπληξη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Καραμανλής δεν μίλησε καθόλου στη Βουλή λες και είναι αμέτοχος. Έχει ήδη να μιλήσει ο ίδιος δύο φορές και μάλλον θα μιλήσει άλλες δύο πράγμα που προφανώς θα του κοστίσει πολιτικά. Από την άποψη αυτή, η τακτική του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν κακή. Ήταν η καλύτερη δυνατή.

Ας κρίνουμε και λίγο τον ΣΥΝ. Δεν είχε κακές ιδέες. Αλλά τις προβάλει με έναν μικρομεγαλισμό που από μόνος του απωθεί. Λ.χ. τι ήταν αυτό το «καλώς τα παιδιά» που είπε ο Αλαβάνος εντελώς αυθόρμητα για την πρόταση δυσπιστίας; Καλώς τους κι ας αργήσανε; Δείχνει μια αμετροέπεια αυτό, στην οποία δεν μας έχει συνηθίσει ο Αλαβάνος ο οποίος αντιθέτως είναι πολύ προσεκτικός όταν λέει «καταλαβαίνουμε ότι είμαστε υπό δοκιμήν». Την ίδια αμετροέπεια δείχνει και η δήλωση του Τσίπρα στην πανελλαδική του ΣΥΡΙΖΑ ότι ευχαριστούμε για την ευγενική σας πρόταση αλλά δεν θα πάρουμε». Η κατάσταση απαιτεί αντί για εξυπνάδες, πολιτική τοποθέτηση. Να μας εξηγήσει πολιτικά και ταξικά και σοβαρά γιατί το συμφέρον του λαού και του λαϊκού κινήματος επιβάλει τη μη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και όχι εξυπνάδες καφενείου.

Ταραξίες και αναποφάσιστοι

Γειά και χαρά σας, ταραξίες και αναποφάσιστοι. Οι μόνες κατηγορίες που προκαλούν φόβο το πολιτικό σύστημα. Οι μόνες κατηγορίες των πολιτών που είναι ανεξέλεγκτες και μπορούν να ανατρέψουν τα σχέδια και των ηγεσιών των κομμάτων και του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά και των ιδιοκτητών των μέσων ενημέρωσης που έχουν ήδη κάνει τις επιλογές τους και έχουν ήδη ψηφίσει όπως και το μεγάλο, ξένο χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Και σήμερα όπως θα καταλάβετε το βράδυ παρακολουθώντας τα δελτία ειδήσεων, βγήκαν τα τελευταία προπαγανδιστικά χαρτιά των κομμάτων, τα οποία αποσκοπούν να επηρεάσουν τους ψηφοφόρους που είναι αναποφάσιστοι.Η ΝΔ έριξε ήδη δια της πλαγίας οδού, μέσω κάποιων εφημερίδων το δόλωμα ότι κάποια δήθεν γκάλοπ που έχουν υπόψιν τους, δείχνουν ότι η ΝΔ κερδίζει νίκη περιφανή με περίπου τρεις μονάδες από το ΠΑΣΟΚ διαφορά υπέρ της.

Είναι τέτοιο το διακύβευμα, δηλαδή η εξουσία αυτοπροσώπως, που δεν τίθεται καθόλου συζήτηση για το αν είναι αυτό δεοντολογικό ή όχι, αν υπάρχει πράγματι έρευνα ή αν δείχνει το αντίθετο κλπ. Η ΝΔ θέλει τον αέρα της νίκης για να επηρεάσει τους αναποφάσιστους και να πάνε με τον νικητή. Από εκεί περιμένει να εισπράξει και αυτή τη διαφορά των 2,7 ή 3 μονάδων που επιθυμεί. Συνεπώς υποθέτουμε κι εμείς ότι η διαφορά η μετρημένη είναι στο μηδέν ή και κάτω από το μηδέν.Πάντως εγώ το βρίσκω παρακινδυνευμένο ένα τέτοιο εγχείρημα προς τους αναποφάσιστους. Να τους πείσουν ότι η εκλογική μάχη έχει κριθεί και επομένως να πάνε με τον νικητή. Μπορεί να το θεωρήσουν δεδομένο και ταυτόχρονα υπονομεύουν την προσπάθειά τους να μειώσουν τις πιθανότητες του Καρατζαφέρη να εκπροσωπηθεί στη Βουλή. Προσπάθεια στην οποία έχουν ρίξει πολλές προσπάθειες, πόρτα-πόρτα. Τάζουν ότι δεν έταξαν ως τώρα, επιλεκτικά σε στελέχη του ΛΑΟΣ για να προσχωρήσουν με τη διαμορφωμένη επιρροή τους στη ΝΔ, από όπου άλλωστε προέρχονται. Και στην Αθήνα γιατί στη Θεσσαλονίκη θεωρούν ότι έκανε καλή δουλειά ο Στέλιος Παπαθεμελής αντικειμενικά.

Το εύρημα των μετρήσεων πάντως είναι ότι οι ερωτώμενοι αρνούνται να αυτοπροσδιοριστούν σε ποσοστό έως και 25%. Με τόσους πολλούς – έναν στους τέσσερις – να αρνείται να πεί αν αμφιταλαντεύεται ή τι έχει διαλέξει, καμιά μέτρηση δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη. Αυτή άλλωστε είναι και η μοναδική ελπίδα του ΠΑΣΟΚ. Αναμενόμενο θεωρείται να νικήσει η ΝΔ. Αυτό για το οποίο κανείς δεν είναι σίγουρος είναι αν εκτός από βουβές αυτές οι εκλογές θα έχουν και κουφό αποτέλεσμα. Κουφό αποτέλεσμα θεωρείται να αυξηθούν τόσο πολύ τα ποσοστά όλων των μικρών κομμάτων, ώστε να μειωθούν τόσο πολύ τα ποσοστά του δικομματισμού ώστε να μην επιτυγχάνεται αυτοδυναμία. Ένα άλλο κουφό αποτέλεσμα θα είναι φυσικά να κερδίσει το ΠΑΣΟΚ με την άνεση που εμφανίζεται να έχει η ΝΔ. Δύο και τριών μονάδων.
Η αυτοδυναμία πάντως του πρώτου κόμματος δεν φαίνεται να απειλείται σε καμιά περίπτωση. Μπορεί να μειωθούν οι δυνάμεις του δικομματισμού, αλλά όχι σε σημεία που θα αμφισβητούσαν την αυτοδυναμία. Δεν προβλέπεται δηλαδή να πέσει το πρώτο κόμμα κάτω από 40%. Για να γίνει αυτό, πρέπει να έχουμε και συμμετοχή ρεκόρ και αύξηση των ποσοστών των μικρών κομμάτων. Ενώ όμως το δεύτερο είναι σχεδόν βέβαιο, η αυξημένη συμμετοχή δεν είναι εξασφαλισμένη.

Πραγματικά όμως αυτές οι εκλογές έχουν διπλή σημασία, ότι κι αν ψηφίσεις. Για παράδειγμα η λευκή και η άκυρη ψήφος, είναι διαμαρτυρία για όλο το πολιτικό σύστημα αλλά ταυτόχρονα ευνοεί το πρώτο κόμμα, γιατί αφαιρούνται πριν την ανακήρυξη των ποσοστών των κομμάτων. Δευτερευόντως ευνοούνται και τα μικρά κόμματα. Αλλά σαφώς λιγότερο από το πρώτο κόμμα.

Όταν ψηφίζεις ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, εκτός από την επιλογή του κυβερνώντος κόμματος, ταυτόχρονα τιμωρείς το άλλο γιατί η ψήφος στο ένα στην πράξη αφαιρείται από το άλλο, Λόγω της μικρής διαφοράς μεταξύ των δύο κομμάτων, για κάθε ψήφο που κερδίζει το ένα κόμμα, το άλλο θέλει δύο για να τις καβατζάρει. Αν υποθέσουμε ότι έχουν ψηφίσει όλοι οι ψηφοφόροι και τα δύο κόμματα είναι ισοδύναμα. Με μία ψήφο γέρνει η πλάστιγγα ή θέλει δύο ψήφους το άλλο κόμμα για να τη γυρίσει. Αν υποθέσουμε ότι οι κινούμενοι ανάμεσα στα δύο κόμματα ψηφοφόροι είναι π.χ. το 5% κυριολεκτικά η ψήφος στο ένα κόμμα είναι αρνητική για το άλλο. Γι αυτό και βγήκε στην αγορά το σενάριο της εξασφαλισμένης νίκης της ΝΔ, για να επηρεαστούν εγκαίρως, δηλαδή πριν φτάσουν πάνω από την κάλπη. Να είστε σίγουροι ότι ως την Κυριακή τέτοια θα γράφονται και οι νεοδημοκράτες ομιλητές, θα το θεωρούν σίγουρο και θα το επιβεβαιώνουν με τη σιγουριά τους για να μην εκτεθούν με λόγια.

Διαλέγοντας να ψηφίσεις ένα από τα μικρά κόμματα, η κύρια η άμεση ψήφος βέβαια πηγαίνει ατόφια στο κόμμα που επέλεξες, αλλά εμμέσως χτυπάς τον δικομματισμό αλλά περισσότερο από τα δύο το πρώτο κόμμα, αμφισβητώντας την αυτοδυναμία του αν ξεπεράσεις κάθε ευνοϊκή προσδοκία. Το δεύτερο κόμμα είναι χαμένο από χέρι. Συνολικά οι ψήφοι σε κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή, είναι αντιστρόφως ανάλογοι των ψήφων της αυτοδυναμίας. Ενώ όσοι περισσότεροι ψήφοι δεν εκπροσωπηθούν στη Βουλή, είτε κατευθυνόμενοι σε κόμματα που δεν μπαίνουν με το κατώφλι του 3% είτε σε άκυρα και λευκά, τόσο περισσότερο βοηθιέται το πρώτο κόμμα να κερδίσει αυτοδυναμία.Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά γιατί και το 2000 η διαφορά ανάμεσα στα δύο κόμματα ήταν πολύ μικρή και οι ψήφοι μέτραγαν περίπου διπλά. Και τότε ευνοήθηκε οριακά το κυβερνών κόμμα και τώρα αναμένεται να γίνει το ίδιο, λόγω των καλύτερων υλικών μέσων που διαθέτει για να κινητοποιήσει τους ψηφοφόρους του ώστε να ψηφίσουν. Π.χ. μπορεί να φέρει μερικές δεκάδες χιλιάδες ομογενείς να ψηφίσουν. Το ΠΑΣΟΚ δηλαδή πρέπει να έχει εμφανές προβάδισμα για να κερδίσει έστω και με μια ψήφο διαφορά. Γι αυτό η ΝΔ κυκλοφορεί από τώρα το σενάριο της εξασφαλισμένης πρώτης θέσης…