Ομπάμα - Ερντογάν και Μέρκελ - Ολάντ, δυό δίδυμα που δείχνουν πόσο έχει αποδυναμωθεί η Ελλάδα

 

Δύο ζητήματα της επικαιρότητας, τα οποία μπορούν να επηρεάσουν μακροπρόθεσμα τα συμφέροντα της Ελλάδας. Το ένα είναι η επίσκεψη Ερντογάν στις ΗΠΑ και το άλλο η επιδείνωση των σχέσεων Μέρκελ και Ολλάντ. Οι ΗΠΑ όταν καλούν έναν ηγέτη μιας περιφερειακής χώρας, το κάνουν για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Αν ο ηγέτης ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις τους, τον τιμούν και με το παραπάνω. Αν όχι δείχνουν τη δυσφορία τους, όπως το έδειξαν με το να μην ορίσουν μια επίσκεψη του Σαμαρά στην Ουάσινγκτον είτε πριν είτε μετά τον Ερντογάν αν και γνωρίζουν ότι αυτές οι ισορροπίες είναι κρίσιμες και τις έχουν κρατήσει τα προηγούμενα χρόνια.

Οι γεωπολιτικές επιπτώσεις της σημερινής διαπραγμάτευσης στην Ευρώπη

Ενώ ο παγκόσμιος και ο ελληνικός Τύπος θεωρούμε δεδομένο ότι η Ελλάδα έχει ζητήσει επιμήκυνση του χρόνου για την επίτευξη μηδενικού ελλείμματος το 2014 κατά δύο χρόνια, επίσημα η Ελλάδα και η ΕΕ δεν έχει ανακοινώσει τίποτα. Αυτό λογικά σημαίνει ότι το αίτημα έχει υποβληθεί, και δεν έχει απορριφθεί από την ΕΕ όπως και ότι δεν έχει ληφθεί ακόμα απόφαση. Το αίτημα διατηρείται μυστικό, μέχρι να ολοκληρωθούν οι αποκρατικοποιήσεις κερδοφόρων, ή μονοπωλιακών δημόσιων επιχειρήσεων με απαράδεκτους όρους και με απαράδεκτα χαμηλό τίμημα. Αυτό δείχνει η βιασύνη για την εκποίηση της πιο υγιούς ελληνικής τράπεζας, του ΤΤ,

Το μήνυμα του Ομπάμα...

«Η δύναμη του έθνους μας δεν προέρχεται από τη δύναμη των όπλων μας», είπε ο Ομπάμα, «αλλά των ιδανικών μας». Πολύ καλή δήλωση για να βελτιώσει την εικόνα των ΗΠΑ σε όλον τον κόσμο και να κάνει τους Αμερικανούς πιο περήφανους αλλά και για να αποκηρύξουν ευκολότερα τις επιπτώσεις ή ακόμα και τις τύψεις για την οκταετία του Τζώρτζ Μπούς. Σαν να λέει… τα καουμποϊλίκια… τέλος!

Η δήλωση είναι πολιτικά ορθή, αλλά με την εξής ανάγκωση: «Αν και η δύναμη των όπλων μας είναι πανίσχυρη και μπορεί να συντρίψει ακόμα και τον πλανήτη γή… εμείς δεν θέλουμε να την χρησιμοποιησουμε, αλλά να ασπαστεί ο κόσμος τα ιδανικά μας στα οποία ομοίως υπερέχουμε». Η σύντομη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών δείχνει ότι γεννήθηκαν μέσα από πολέμους με τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, γιγάντωσαν μέσα από πολέμους εμφύλιους αλλά και με το τους γείτονές τους όπως το Μεξικό και από τη στιγμή που βγήκαν έξω από τα γεωγραφικά σύνορα της αμερικανικής ηπείρου, ποτέ δεν έδειξαν τάση να αυτοπεριοριστούν. Ο κόσμος είναι η επικράτειά τους.

Όπως όλες οι αυτοκρατορίες είχαν καλούς και κακούς αυτοκράτορες, έτσι και οι ΗΠΑ έχουν τους Διοκλητιανούς και τους Αδριανούς, αλλά και τους Κόμοδους ή τους Νέρωνες. Είναι όμως σωστό ότι μέσα από τους πολέμους και τις εσωτερικές αντιθέσεις, διαμόρφωσαν ένα πολίτευμα που συνιστά την υπεροχή τους. Το πολίτευμα επέτρεψε στις ΗΠΑ να δέχεται μετανάστες από όλον τον κόσμο και να τροφοδοτεί το «αμερικανικό όνειρο» όπου οποιοσδήποτε μπορούσε να προκόψει χωρίς θρησκευτικούς περιορισμούς, ρατσιστικούς ή οικονομικούς καταναγκασμούς. Μέσα από συγκρούσεις επέβαλαν μια ανοχή σε κάθε τι διαφορετικό και από κει προκύπτει η δύναμή τους.

Την ίδια εποχή η Ευρώπη προσπαθούσε να υψώσει τείχη, να χτίσει «εθνικά» κράτη με απόλυτη ομοιογένεια αίματος, καταγωγής, θρησκείας, χρώματος και πολιτισμού. Η Αυστραλία δεν έγινε ποτέ υπερδύναμη γιατί προτίμησε το αγγλοσαξωνικό μοντέλο που ήταν πολύ πιο κλειστό. Στη «μπαρουταποθήκη της Ευρώπης» στα βαλκάνια, εγκαινιάσαμε την «ανταλλαγή των πληθυσμών» η Ελλάδα και η Τουρκία, ώστε με τις ευλογίες των μεγάλων δυνάμεων να τερματιστούν οι αιματοχυσίες ξεχωρίζοντας τους πληθυσμούς με κριτήριο τη θρησκεία. Κι αυτό συνεχίζεται ως τώρα με την ανακατανομή των συνόρων και με την ίδρυση του Κοσσυφοπεδίου, του Μαυροβουνίου, των Σκοπίων, της Βοσνίας –Ερζεγοβίνης, της Κροατίας, της Λετονίας κλπ Και όλα αυτά κόντρα στο πνεύμα και στο γράμμα της τελικής πράξης του Ελσίνκι που ήταν η κατάκτηση του β’ παγκόσμιου πολέμου και την ίδρυση της ΕΕ η οποία κατάφερε να διατηρήσει την ειρήνη στη δυτική Ευρώπη επί 50 χρόνια.

Δυστυχώς εμείς οι Έλληνες, δεν μπορέσαμε ακόμα να διαβάσουμε την ιστορία του Πολύβιου του Μεγαλοπολίτη, ο οποίος 1900 χρόνια πριν, έχει περιγράψει με ακρίβεια και χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τη Ρώμη, πως το πολίτευμα μπορεί να κάνει μια χώρα να υπερτερεί, να αξιοποιεί τις πολεμικές της νίκες και μέσα σε 150 χρόνια να μετατρέπεται από άσημη πόλη σαν τη Ρώμη, σε αυτοκρατορία. Τα ίδια 150 χρόνια χρειάστηκαν και οι ΗΠΑ για να γίνουν υπερδύναμη και πάνω κάτω τα ίδια θα χρειαστεί η Ευρώπη αν δεν καταληφθεί από φοβικά συμπλέγματα και δεν κλείσει τα σύνορά της για να γλιτώσει από τους πεινασμένους και από τους μουσουλμάνους. Τον απομονωτισμό εφάρμοσε εθελοντικά η πρώην ΕΣΣΔ και είδαμε που κατέληξε στα ίδια 50 χρόνια, ενώ η Κίνα δεν έχει ανάγκη να ανοίξει τα σύνορά της γιατί ο υπερπληθυσμός έχει τα ίδια αποτελέσματα…

Η ιστορική αλλαγή με την εκλογή του Ομπάμα στις ΗΠΑ έχει πολλά να διδάξει σε μας τους Έλληνες, αν επιτέλους οι πολιτικοί μας και οι πολίτες αποκτήσουν λίγη από τη σοφία του Πολύβιου. Τότε θα πάψουμε να βλέπουμε τους Τούρκους ως προαιώνιους εχθρούς και θα τους δούμε στη μεγάλη τους πλειοψηφία, ως Ρωμαίους που η ιστορία το έφερε να γίνουν μουσουλμάνοι για να ζήσουν καλύτερα. Και οι οποίοι βέβαια ανέπτυξαν «τουρκική συνείδηση» από το 1923. Περίπου 100 χρόνια μετά από τους ρωμηούς που απέκτησαν «ελληνική συνείδηση». Αρκεί να δούμε τη φωτογραφία του «πατέρα των Τούρκων», του Μουσταφά Κεμάλ από τη Θεσσαλονίκη που σε τίποτα δεν θυμίζει Τούρκο (δηλαδή άτομο μακρινής μογγολικής καταγωγής) με τα ξανθά μαλλιά του και με τα γκριζογάλανα μάτια του και με τα χαρακτηριστικά του προσώπου του.

Το ίδιο, θα δούμε με διαφορετικά μάτια τους Αλβανούς που αν ήταν χριστιανοί ονομάστηκαν αρβανίτικης καταγωγής Έλληνες ήρωες του 1821, σαν τον Ανδρούτσο και τον Μιαούλη αλλά αν ήταν μουσουλμάνοι ονομάστηκαν τουρκαλβανοί σαν τον Ομέρ Βρυώνη και τον Ιμπαήμ το γιό του Μεχμέτ Αλί.

Μπορεί να το έφτασα πολύ μακριά, αλλά το έκανα ακριβώς για να προκαλέσω όχι μόνον το ενδιαφέρον, αλλά κυρίως να σπρώξω στο ψάξιμο νέους πολιτικούς αλλά κυρίως τους πολίτες που πέφτουν εύκολα θύματα μιάς κατευθυνόμενης προπαγάνδας της δεξιάς αλλά και της Αριστεράς που καλλιεργεί τον φόβο, τη μιζέρια, τον ρατσισμό, τον απομονωτισμό και την καθαρότητα. Αντί για την ελληνική παιδεία, τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική φιλοσοφία την τόλμη την αρετή και την ελευθερία…

Γυναίκα, μαύρη, κάτω των 29 ετών, χωρίς απολυτήριο μέσης εκπαίδευσης η οποία ψηφίζει για πρώτη φορά, είναι η εικόνα του τυπικού Αμερικανού ψηφοφόρου του Μπάρακ Ομπάμα σύμφωνα με την ανάλυση των εταιριών μετρήσεων. Η γενιά που γεννήθηκε μετά το 1980 είναι αυτή που έδωσε τη συντριπτική νίκη στους δημοκρατικούς.

Το πολίτευμα κάνει τη διαφορά...

Τελικά τα κατάφερε ο μαύρος, όπως αποκαλούσε τον Ομπάμα τον οποίο υποστήριζε και η αμερικανική ελληνορθόδοξη εκκλησία. Δεν λέω πως αποκαλούσαν τον Νακ Κέϊν, οι ίδιοι ελληνορθόδοξοι, γιατί είμαι ευγενικός. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα και είμαι βέβαιος ότι πολύ σύντομα εμείς οι Έλληνες θα αρχίσουμε να απογοητευόμαστε από τον Ομπάμα, ακριβώς γιατί χαρήκαμε που εξελέγη.

Όσο νάναι η ελπίδα είναι μεγάλο πράγμα για τον άνθρωπο. Η απογοήτευσή μας μάλλον θα προέλθει από την ελπίδα μας ότι οι Αμερικανοί μπορεί να επιστρέψουν στα του οίκου τους και να αφήσουν ήσυχη την ανθρωπότητα. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει. Η αμερικανική οικονομία στηρίζεται ακριβώς στο άρμεγμα όλου του πλανήτη υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων. Αυτό όμως είναι το αρνητικό για τον υπόλοιπο πλανήτη. Υπάρχουν και θετικά.

Για παράδειγμα είναι θετικό αμερικανικό μάθημα το λεγόμενο αμερικανικό όνειρο το οποίο παραμένει ζωντανό από τότε που ιδρύθηκαν οι ΗΠΑ ως και το 2008. Σ’ αυτά τα λίγα 200 χρόνια οι ΗΠΑ κατάφεραν να γίνουν η υπερδύναμη που ξέρουμε. Για την ακρίβεια κατάφεραν να γίνουν η αυτοκρατορία που ξέρουμε πριν από 50 χρόνια, στα περίπου 150 χρόνια ζωής των ΗΠΑ και καταφέρνουν να διατηρούν την πρώτη θέση ήδη 50 χρόνια. Αυτό οφείλεται στο πολίτευμα και μόνον. Και άλλες χώρες είχαν την έκταση τον πληθυσμό ή τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των ΗΠΑ αλλά δεν κατάφεραν να γίνουν αυτοκρατορία. Το πολίτευμα έκανε τη διαφορά. Το πολίτευμα επιτρέπει να υπάρχει και το αμερικανικό όνειρο.

Ο γιός του μετανάστη μπορεί να γίνει ακόμα και πρόεδρος των ΗΠΑ. Όσο λειτουργεί τροφοδοτεί με ελπίδα όλους τους πολίτες. Το ίδιο θα είχε συμβεί και αν ο Μάϊκ Δουκάκης είχε καταφέρει να νικήσει τον Τζώρτζ Μπούς πατέρα. Δεν τα κατάφερε τότε, αλλά τα κατάφερε τώρα ο Ομπάμα, ο οποίος επιπλέον είναι και μαύρος και η γιαγιά του ζεί
Ακόμα στην Αφρική. Άρα όλοι οι μαύροι έχουν ελπίδα και οι πορτορικάνοι και οι ισπανόφωνοι και φυσικά οι ελληνόφωνοι που δεν είναι και έγχρωμοι.

Το πολίτευμα που ενσωματώνει τους μετανάστες και τους διαφορετικούς και δεν τους απομονώνει, είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Το αντίθετο κάνουμε εδώ στην Ελλάδα και γι αυτό δεν μπορούμε να πάμε μπροστά εδώ και 190 χρόνια που έχουμε ιδρύσει αυτό το μικρό κρατίδιο. Αν και υπερέχουμε οικονομικά όλα αυτά τα χρόνια, σε όλη τη βαλκανική, αν και έχουμε ως μητρική μας γλώσσα την ελληνική, δεν έχουμε διαβάσει τον Πολύβιο τον Μεγαλοπολίτη, ο οποίος ήδη μας είχε ανοίξει τα μάτια για την αξία του πολιτεύματος στη διαμόρφωση ισχυρών κρατών. Ούτε αποκτήσαμε πολιτικούς που να έχουν χωνέψει αυτά που έγραφε πριν από 1800 χρόνια ο Πολύβιος, αναλύοντας το πολίτευμα της Ρώμης η οποία επίσης είχε γίνει υπερδύναμη μέσα σε 150 χρόνια, από μια άσημη πόλη της Ιταλικής χερσονήσου.

Αυτό είναι ένα μήνυμα που πρέπει να πάρουμε από τις αμερικανικές εκλογές, να το εφαρμόσουμε και στο σπίτι μας εδώ στη μικρή Ελλάδα κι αντί να στραβομουτσουνιάζουμε για τους μετανάστες να κοιτάξουμε να τους αξιοποιήσουμε ως κεφάλαιο που είναι. Το ίδιο φυσικά πρέπει να κάνει σε μεγαλύτερη κλίμακα και η ΕΕ αν θέλει κάποτε να γίνει ισχυρή ομοσπονδία των ευρωπαϊκών λαών, και να πάψει να είναι υποχείριο. Έχει όλες τις άλλες προϋποθέσεις. Πολίτευμα και καμιά 50αριά χρόνια χρειάζεται για να αποτελέσει το αντίβαρο στη μονοκρατορία των ΗΠΑ, στην ισχύ της Κίνας και των άλλων μεγάλων δυνάμεων που διαμορφώνονται…στον πλανήτη.

Έκανα τις σκέψεις αυτές γιατί είδα τον καραμανλή και τον παπανδρέου να συνομιλούν με τον Μπαρόζο για το μέλλον της ΕΕ