Ποιός εκπροσωπεί ποιόν τελικά;

Όλο και περισσότεροι πολιτικοί επιστήμονες ασχολούνται στην περίοδο της κρίσης με το πρόβλημα της έλλειψης δημοκρατίας και της αντιπροσωπευτικότητας των θεσμών και των ηγετών σε όλη την Ευρώπη. Για άγνωστο λόγο στην Ελλάδα δεν είμαστε τόσο ευαίσθητοι. Η παρατήρηση προσφέρει πολλά παραδείγματα απαξίωσης του δημοκρατικού ελέγχου της κυβέρνησης και μια διολίσθηση σε «αριστοκρατικά» συστήματα διακυβέρνησης, όπου το πλουσιότερο 10% των πολιτών, ελέγχουν την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση και όλους τους άλλους θεσμούς μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζουν και τα μέσα ενημέρωσης τα οποία ανήκουν στο σύνολό τους σε επιχειρηματίες συνδεδεμένους με αυτά τα συμφέροντα και σε διαπλοκή με το πολιτικό σύστημα. Οι πολίτες χειραγωγούνται σε επιλογές οι οποίες φαίνονται δημοκρατικές ενώ πρόκειται για επιλογές που έχουν γίνει πριν από αυτούς γι αυτούς. Αίφνης οι εκλογές στα κόμματα για την ανάδειξη ηγεσίας όταν γίνονται με έναν και μοναδικό υποψήφιο, όπως έγινε στο ΠΑΣΟΚ το 2004 με τον Γιώργο Παπανδρέου και το 2011 με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Ένα άλλο παράδειγμα προεπιλογής πολιτικής έχουμε τώρα όπου γνωρίζουμε και μας το έχουν εμπεδώσει ότι η πολιτική που θα ακολουθήσει η επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν είναι προκαθορισμένη και δεδομένη. Μόνον μικρές αλλαγές για επικοινωνιακούς λόγους μπορούν να γίνουν ή διορθώσεις για να αποφευχθεί κλιμάκωση των κινητοποιήσεων αν δεν ελεγχθούν με διαφορετικό τρόπο.

Ακόμα και σε θεωρητικό επίπεδο έχει γίνει προσπάθεια να αποκλειστούν πολίτες από τη συμμετοχή σε εκλογή πολιτικής ηγεσίας με τη μέθοδο της καθολικής ψηφοφορίας. Ο Χάγιεκ είχε προτείνει την άποψη ότι μόνον πολίτες που συμμετέχουν στους φόρους θα έπρεπε να συμμετέχουν στις εκλογές αποκλείοντας δηλαδή άνεργους, φτωχούς και νέους δηλαδή την πλειοψηφία των σύγχρονων κοινωνιών. Τυπικά δεν έχει αποφασιστεί τίποτα τέτοιο σε καμιά ευρωπαϊκή δημοκρατία, αλλά στην πράξη έχει επιτευχθεί το ισοδύναμό του καθώς ο τρόπος λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και ο τρόπος διεξαγωγής του εκλογικού αγώνα, (προβολή, μέσα ενημέρωσης, δαπάνες, περιορισμοί και λαμπρά βιογραφικά για να προβληθούν πρότυπα) έχει αποκλείσει το 75% των πολιτών από τη συμμετοχή στη διαδικασία του εκλέγεσθαι. Η συμμετοχή στο εκλέγειν περιορίζεται όλο και περισσότερο λόγω απογοήτευσης καθώς όλο και περισσότεροι πολίτες νιώθουν ότι δεν αντιπροσωπεύονται από κανένα κόμμα και τους αφήνει παγερά αδιάφορους η όλη διαδικασία. Δεν επηρεάζει τη ζωή τους. Ήδη στη Δύση στις εκλογές συμμετέχει το 38% όσων έχουν δικαίωμα ψήφου. Στην Ελλάδα το ποσοστό αποχής όλο και ανεβαίνει.
Ενόψει εκλογών σκεφθείτε πόσοι λαμπροί νέοι υποψήφιοι οι οποίοι στολίζουν το βιογραφικό τους με τις υψηλές θέσεις εργασίας σε ξένες πολυεθνικές, τράπεζες και ονομαστά ξένα πανεπιστήμια, ανθρώπους του λάϊφ στάϊλ κλπ θα κοσμήσουν τα ψηφοδέλτια βιτρίνας, επικρατείας και των μεγάλων περιφερειών για να μαγνητίσουν τους ψηφοφόρους οι οποίοι με δέος συνειδητοποιούν ότι δεν θα μπορούσαν να είναι στη θέση τους.


Αντιθέτως δεν θα βρείτε στα ψηφοδέλτια κανενός κόμματος ούτε της Αριστεράς φυσικά πρόσωπα που να είναι άνεργοι, ή μακροχρόνια άνεργοι, ή φτωχοί γιατί δεν έχουν χρήματα ούτε για το λεωφορείο, ούτε όμως και νέους από αυτούς που ψάχνουν δουλειά και δεν βρίσκουν και μένουν με τους γονείς τους, ή βρίσκουν αλλά με 411 ευρώ καθαρά και δεν τους φτάνουν για να κάνουν οικογένεια κλπ. Οι μόνοι νέοι που θα βρείτε είναι εκείνοι που σπούδασαν σε ένα καλό πανεπιστήμιο με έξοδα των γονιών τους, βρήκαν αμέσως δουλειά σε μεγάλη εταιρία λόγω των διασυνδέσεων της οικογένειάς τους, και με λαμπρό βιογραφικό διαδέχθηκαν στη βουλευτικά έδρα μέλος της οικογένειάς τους. Κι αν είναι εργάτης θα είναι κάποιο κομματικό στέλεχος εδώ και 30 χρόνια ο οποίος συνήθως είναι εκλεγμένος σε κάποια ομοσπονδία ή τριτοβάθμια οργάνωση με τη βοήθεια του κόμματος άρα δεν είναι παρά μέλος της νομενκλατούρας του κομματικού συστήματος. Αυτός είναι ο κανόνας και μια στο τόσο ξεφεύγει και ένας στους 100 ο οποίος είναι η εξαίρεση.

Αυτό ως το επίπεδο της Βουλής. Από κει και πάνω δηλαδή για να επιλεγείς ως υπουργός, ή ως αρχηγός κόμματος ή ως πρωθυπουργός εννοείται ότι πρέπει να έχεις μεγάλη προϋπηρεσία δεκαετιών, στο πολιτικό σύστημα, να έχεις αποδείξει την πίστη σου στο σύστημα, να έχεις δοκιμαστεί και να έχεις γίνει αποδεκτός από το σύστημα, αλλιώς δεν περνάς την κρησάρα του συστήματος.

Κι επειδή αυτά είναι επίκαιρα, συγκρίνετε την ευκολία με την οποία τα δύο μεγάλα κόμματα συνεργάστηκαν μεταξύ τους υπό τον κ. Παπαδήμο αλλιώς θα έμεναν και τα δύο ακέφαλα από τις ηγεσίες τους. Ο Γιώργος Παπανδρέου συνεργάστηκε γι αυτό και θα γλιτώσει τον διασυρμό. Ο Αντώνης Σαμαράς συνεργάστηκε εγκαίρως γι αυτό και παραμένει αρχηγός της ΝΔ ενώ βλέπετε ότι η Ντόρα Μπακογιάννη παρά τις εξετάσεις που δίνει διαρκώς, δεν είναι χρήσιμη και διατηρείται ως εφεδρεία του συστήματος. Κατά του Παπανδρέου πρόλαβε και εκδηλώθηκε το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα το οποίο στη συνέχεια καλύφθηκε γιατί δεν υπήρχε λόγος. Μετά τις εκλογές ιδίως

Μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αυτοκτονούν Έλληνες επιχειρηματίες και τραπεζίτες

Όλοι έχουμε ακούσει το επιχείρημα ότι το νέο μνημόνιο δεν είναι σαν το πρώτο. Μάλιστα μερικοί ισχυρίζονται (από αυτούς που ψήφισαν και τα δύο μνημόνια) ότι στο δεύτερο μνημόνιο, μειώνεται το χρέος κατά 107 δισεκατομμύρια ευρώ, και συνεπώς μόνον αυτό κάνει τη διαφορά. Είναι μια κλασσική περίπτωση χειραγώγησης της κοινής γνώμης, με σκοπό να την εξαπατήσουν για να προσχωρήσει σε μια πολιτική επιλογή, στην οποία λογικά δεν θα προσχωρούσαν. Κι αυτό γιατί τα μισά από αυτά είναι δικά μας και συνεπώς δεν μας χαρίζονται αλλά θα τα πληρώσουμε αλλάζοντας απλώς όνομα λογαριασμού. Τα άλλα μισά που δεν είναι δικά μας για να καλυφθούν θα υποχρεωθούμε σε νέο δανεισμό με επαχθείς όρους. Το σημαντικό στην προηγούμενη πρόταση είναι οι «επαχθείς όροι». Αν δεν υπήρχαν θα ήταν συζητήσιμο αν θα ήταν και επωφελές.

Δυστυχώς οι αποφάσεις που αφορούν την Ελλάδα και ελήφθησαν χωρίς η Ελλάδα να μπορεί να συμμετέχει ισότιμα στο τραπέζι των συζητήσεων, θυμίζουν το ανάλογο της εκκαθάρισης εν λειτουργία μιάς πτωχευμένης ιδιωτικής εταιρίας. Η εμπειρία μας από τέτοιες περιπτώσεις είναι αρκετή για να ξέρουμε ότι οι διαχειριστές οι οποίοι τοποθετούνται από τους δανειστές στη διοίκηση της εταιρίας δεν ενδιαφέρονται ούτε για το μέλλον της εταιρίας ούτε για το μέλλον ή για τα συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά για την εκποίηση των έτοιμων εμπορευμάτων, για τη διατήρηση ανοικτής της επιχείρησης με το ελάχιστο προσωπικό, μέχρι να εκποιηθούν τα περιουσιακά και ρευστοποιήσιμα στοιχεία της και όταν αυτό ολοκληρωθεί η πώληση της συρρικνωμένης επιχείρησης η οποία έχει χάσει πλέον την πελατειακή της βάση, τη θέση της στην αγορά, το καλό της όνομα, την αξιοπιστία στους προμηθευτές και την ικανότητα πωλήσεων που είχε (άρα και ικανότητα παραγωγής κέρδους) σε τιμή που αποτελεί κλάσμα της αξίας των ακίνητων εγκαταστάσεών της.



Σε όλες τις περιπτώσεις, ο σκοπός των δανειστών είναι ο ίδιος. Αν όμως ζοριστούν από αμυνόμενους εργαζόμενους οι οποίοι όσο είναι απλήρωτοι δεν επιτρέπουν είτε εκποίηση των έτοιμων εμπορευμάτων, είτε τερματισμό της παραγωγής νέων, είτε πληρωμή των δανειστών κατά προτεραιότητα και κόντρα στο νόμο ο οποίος προβλέπει το ακριβώς αντίθετο (πρώτα οι εργαζόμενοι, μετά τα ασφαλιστικά ταμεία, μετά το κράτος, και μετά όλοι οι άλλοι) τότε αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους, γιατί δεν νομιμοποιούνται να κάνουν τίποτα περισσότερο. Αν όμως οι εργαζόμενοι πληρωθούν προσωρινά μέσω ενός νέου δανείου, οι εργαζόμενοι χάνουν κάθε δικαίωμα και δεν μπορούν να εμποδίσουν την εκποίηση της περιουσίας της εταιρίας.

Κάτι ανάλογο γίνεται με την Ελλάδα γι αυτό και η φροντίδα να χάσει κάθε έννοια κυρίαρχου κράτους και να γίνει απλώς έδαφος που δεν έχει καθόλου τα στοιχεία οργανωμένου κυρίαρχου κράτους. Να εξομοιωθεί με μια οικονομική οντότητα ασαφούς περιεχομένου και δικαιωμάτων και οι συναλλαγές να ορίζονται από το δίκαιο που διέπει τις συναλλαγές μεταξύ ιδιωτών.
Έναντι ενός δανείου το οποίο εξασφαλίζει τη λειτουργία της χώρας για ένα τρίμηνο κάθε φορά, οι δανειστές κάνουν άλλο ένα βήμα κάθε φορά για να βάλουν στο χέρι την ιδιωτική περιουσία του δημοσίου, επιχειρήσεις ακίνητα και ορυκτό πλούτο, πληρώνοντας κάθε φορά όσα λιγότερα μπορούν, μειώνοντας τα εισοδήματα στο μισό κι από κεί ακόμα χαμηλότερα. Ταυτόχρονα αυτό δεν το κάνουν απλώς για να δανείζουν λιγότερα, αλλά για να μειώσουν την αξία του πλούτου στα χέρια ιδιωτών εντός Ελλάδος. Όλες οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αξιζουν σήμερα το 10% τα ακίνητα έχουν ήδη μειωθεί κατά εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ και πάλι δεν τα αγοράζει κανένας και η εργασία στον ιδιωτικό τομέα αξίζει το πολύ 50% σε σύγκριση με το 2008 ενώ οι τιμές είναι τουλάχιστον 25% μεγαλύτερες. Δηλαδή ενώ οι ονομαστικοί μισθοί έχουν μειωθεί στο μισό, οι πραγματικοί μισθοί έχουν μειωθεί πάνω από 60%.



Και βλέπουμε ότι συνεχίζουν όσο δεν σημειώνεται μια γενική εξέγερση του πληθυσμού, αλλά μένουμε προσηλωμένοι στη συνταγματική τάξη δηλαδή τις εκλογές για να αλλάξει η κυβέρνηση. Επειδή όμως πρόκειται για συσχετισμούς δύναμης, δηλαδή οι επιλογές επιβάλλονται με τη βία και όχι με δημοκρατικές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις, είναι φανερό ότι και εκλογές δεν θα γίνονται όσο η κυβέρνηση παραμένει ανεκτή από τους πολίτες.

Άλλωστε το δυτικό κοινοβουλευτικό σύστημα έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να εκπροσωπεί μόνον το ένα τρίτο της πλουσιότερης κοινωνίας. Τα δύο τρία των οικονομικά ασθενέστερων πολιτών δεν εκπροσωπούνται. Αυτό είναι ολοφάνερο για παράδειγμα στις ΗΠΑ, όπου στις εκλογές συμμετέχει το πολύ το 38% των πολιτών που έχουν δικαίωμα. Οι υπόλοιποι δεν συμμετέχουν γιατί έτσι κι αλλιώς δεν τους αφορούν οι αποφάσεις που λαμβάνονται είναι εντελώς εκτός κοινωνικού συστήματος. Στην Ευρώπη τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα, οι πολίτες εκπροσωπούνταν στο παρελθόν κατά δύο τρία, αλλά τώρα τελευταία το ποσοστό έχει πέσει στο μισό.



Η επιδίωξη είναι πάντοτε να συμμετέχουν όσο το δυνατόν λιγότεροι και κυρίως τις αποφάσεις να λαμβάνουν ακόμα λιγότεροι ταυτίζοντας το εθνικό συμφέρον με το δικό τους συμφέρον. Σήμερα όλοι οι Έλληνες έχουμε καταλάβει ότι το εθνικό συμφέρον έχει ταυτιστεί με το συμφέρον των τραπεζιτών και μάλιστα των ξένων. Γι αυτό και βλέπετε ότι οι αποφάσεις δεν συζητούνται καν ούτε στο υπουργικό συμβούλιο, ούτε στη Βουλή, ούτε στις κοινοβουλευτικές ομάδες ούτε πολύ περισσότερο στο λαό, με τη δυνατότητα εκλογών και δημοψηφισμάτων. Αυτό το ξορκίζουν σαν να πρόκειται για μεταδοτική ασθένεια, σαν την πανούκλα του σύγχρονου καπιταλισμού. Η δημοκρατία όμως δεν είναι η πανούκλα, είναι η θεραπεία των σύγχρονων προβλημάτων για να δώσουμε προτεραιότητα στα προβλήματα των ανθρώπων αντί για την απληστία των λίγων. Γιατί η εργασία των ανθρώπων είναι μόνον αυτή που παράγει πλούτο και μπορεί να πληρώσει και χρέη, άρα να βγάλουν και κέρδη οι επιχειρηματίες και οι τραπεζίτες. Αν εξοντώσουμε την αγελάδα δεν μπορούμε να την αρμέγουμε. Και η αγελάδα πρέπει να έχει και την ελευθερία της να βόσκει στα λιβάδια, γιατί αν της το απαγορεύσουμε θα κολλήσει αρρώστιες και το γάλα της θα γίνει ακατάλληλο. Μόνον οι αγελάδες που προορίζονται για σφάξιμο περιορίζονται σε κλειστό χώρο, για να μην περπατάνε και γυμνάζονται ώστε το κρέας τους να γίνει πιο μαλακό και να μπορούν να το μασήσουν αυτοί που θα το φάνε.

Το ανάλογο σε επίπεδο χώρας είναι ότι δεν μπορεί να πληρώνονται κατά προτεραιότητα οι δανειστές και μετά να καλύπτονται οι πρωτογενείς ανάγκες των Ελλήνων. Ο εκτελεστικόςμηχανσιμός που πάει μαζί με αυτό τον πολιτικό στόχο, είναι η τάσκ φόρς που θα ελέγχει τα υπουργεία ώστε να εγκρίνει ή να απορρίπτει τις ανάλογες δαπάνες. Αυτός ο μηχανισμός χειραγώγησης της κρατικής μηχανής χρειάζεται στους δανειστές, ώστε παρά τις εκλογές να μην αλλάξει το κράτος στόχους. Να μην εγκριθεί κανένα αναπτυξιακό πρόγραμμα, το μόνο που θα έκανε αξιόπιστο οποιοδήποτε πρόγραμμα δημοσιονομικής λιτότητας, ώστε να μπορέσουν στη συνέχεια δηλαδή το 2013 που θα είναι έτοιμο το μόνιμο ταμείο σταθερότητας, να υποχρεώσουν την Ελλάδα να βγεί και από το ευρώ, δηλαδή από τον πυρήνα της πλούσιας Ευρώπης, μια πολιτική επιλογή που έγινε το 1980 και επιβεβαιώθηκε το 2000. Θυμίζουμε ότι το 2013 με το ESF θα παίρνει αποφάσεις με το 85% και όχι με ομοφωνία. Όταν λοιπόν Μέρκελ λέει ότι η Ελλάδα δεν θα βγεί από το ευρώ εννοεί ότι δεν υπάρχει τρόπος να βγεί χωρίς τη θέλησή της ως τότε. Μετά το 2013 μπορεί να υποχρεωθεί να το κάνει από το 85% εκείνων που συμμετέχουν.
Γι αυτό λένε ότι το δάνειο των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ θα το δίνουμε με δόσεις, θα είναι σε δεσμευμένο λογαριασμό και δεν σας δίνουμε κανένα αναπτυξιακό πρόγραμμα, γιατί αλλιώς θα δεσμευθούμε να παραμείνεται στην ΕΕ. Κι αυτό δεν το θέλουμε. Αργότερα μπορούμε να διαπραγματευθούμε νέους όρους αντίστοιχους με της Βουλγαρίας ή της Λετονίας. Είναι τόσο καθαρά και διαφανή πλέον τα πράγματα που απορώ πως επιδιώκουν άνθρωποι που δούλεψαν επί δεκαετίες για να είναι η Ελλάδα μέλος της ΕΕ, να συνεργάζονται με εκείνους που επιδιώκουν την αποβολή μας. Για την Ελλάδα ήταν στρατηγική απόφαση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που μας έβαλε στην ΟΝΕ και την στρατηγική αυτή επιλογή στήριξαν όχι μόνον οι εργαζόμενοι, αλλά και οι επιχειρηματίες και οι τραπεζίτες. Αυτοί κανονικά θα έπρεπε να αμύνονται σε αυτές τις πολιτικές μείωσης της κυριαρχίας της χώρας και μετατροπής της σε ένα οικονομικό οικόπεδο χωρίς κανόνες. Κανένας Γερμανός ή Γάλλος ή Ιταλός πολίτης δεν έχει εγκρίνει τέτοια πολιτική ούτε και θα την εγκρίνει αν ερωτηθεί,

Η Ισλανδία δείχνει το δρόμο στην Ελλάδα

Η απόφαση του Γιούρογκρουπ ήταν η αναμενόμενη εδώ και μέρες, αλλά για κάποιο λόγο που έχει εύλογη εξήγηση, αισθάνθηκαν μεγάλη ανακούφιση οι συμμετέχοντες στη λήψη της απόφασης, σε σημείο να αρχίσουν τις δηλώσεις πανηγυρισμού σαν να μην γνωρίζουν τη σημασία της απόφασης η οποία ελήφθη. Στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν εκ των προτέρων τι ακριβώς αποφάσισαν, γιατί τίποτα δεν άλλαξε σε σύγκριση με μια μέρα ή μια εβδομάδα νωρίτερα.

Το ΔΝΤ που έκανε και τη μελέτη μη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, εξαιτίας της οποίας και αναβλήθηκε για μία εβδομάδα η συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ(οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης) γνωρίζει ότι το ελληνικό χρέος δεν άλλαξε και παραμένει μεσοπρόθεσμα μη βιώσιμο. Επομένως η οριστική λύση αναβλήθηκε για άλλη μια φορά για ένα εξάμηνο το πολύ και στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου το θέμα θα τεθεί από την αρχή σαν να μην άλλαξε τίποτα από τον Φεβρουάριο του 2010, με ακόμα μεγαλύτερο κόστος για την Ελλάδα. Η ελπίδα των υπόλοιπων ευρωπαίων πολιτικών είναι ότι ως τότε θα έχουν υψώσει τα αναχώματα που χρειάζονται ώστε η άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας να μην ταρακουνήσει το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Προς το παρόν έκριναν ότι δεν ήταν ακόμα έτοιμοι να αφήσουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει εντός του ευρώ.


Οι ευρωπαίοι πολιτικοί και κυρίως η κα Μέρκελ επίσης ανακουφίστηκε γιατί δεν πιέστηκε από τους Αμερικανούς σε σημείο ώστε να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τα σχέδιά της για γερμανοποίηση της ΕΕ. Για τους τραπεζίτες έφτασε η στιγμή να αποφασίσουν να ανταλλάξουν τα ελληνικά ομόλογα με τα νέα ομόλογα που θα διέπονται από το αγγλικό δίκαιο και επομένως μπορούν να ησυχάσουν ότι δεν θα χάσουν περισσότερα στην περίπτωση της χρεοκοπίας της Ελλάδας η οποία γίνεται πλέον ορατή. Οι τράπεζες δεν θα χάσουν περισσότερα στο μέλλον. Είναι θωρακισμένες απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο και η μόνη περίπτωση να χάσουν είναι να καταρρεύσει ολόκληρη η Ευρώπη, ενδεχόμενο που είναι μακρινό ακόμη. Ως εκ τούτου ανακουφίστηκαν κι αυτοί γιατί απέφυγαν τα χειρότερα.

Οι Έλληνες πολιτικοί που υποστηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου, ο Βαγγέλης Βενιζέλος αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς είναι επίσης λογικό να αισθάνονται ανακούφιση δροσιάς από τα παγάκια που κρατάνε ενώ τα πόδια τους χορεύουν απάνω στα κάρβουνα. Μπορούν να πάνε σε εκλογές στο τέλος Απριλίου ελπίζοντας ότι με κάποιο μαγικό τρόπο θα απεγκλωβιστούν από την παγίδα στην οποία βρίσκονται.

Η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε τελευταία και ο μελλοθάνατος πάντα ελπίζει σε ένα θαύμα, μια κουβέντα για να πιαστεί από αυτήν και να συνεχίσει να ελπίζει στη διάσωσή του. Ανθρώπινο και κατανοητό. Το έχει πάθει κάθε εργαζόμενος που κινδυνεύει να απολυθεί, κάθε επιχειρηματίας που κινδυνεύει να χρεοκοπήσει, κάθε δανειολήπτης που δεν μπορεί να πληρώσει το δάνειο και κάθε πολιτικός που είναι αρχηγός ή υπουργός ενός κόμματος που διαλύεται χωρίς να μπορεί να αντιδράσει.

Αν μπορεί να αντιδράσει και να σώσει, τον εαυτό του, ή την επιχείρησή του ή το κόμμα του, τότε επενδύει εκεί όλες τις ελπίδες του. Αν έχει πιαστεί στην παγίδα και εξαρτάται από τους τρίτους, τότε απλώς παρακολουθεί απαθώς σαν τρίτος, σαν να μην τον αφορά τη διαδικασία σταύρωσης και αποκαθήλωσης.


Λίγο πολύ όλοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι, απλώς μέσα στο καζάνι είναι λογικό ότι ο ένας είναι απάνω στον άλλον και όποιος είναι από πάνω έχει περισσότερες ελπίδες ότι θα επιβιώσει λίγη ώρα παραπάνω, ή ότι θα πατήσει στο κεφάλι του αποκάτω για να πεταχτεί έξω από το καζάνι.
Αυτό μας θυμίζουν και τα δύο κόμματα του μνημονίου καταναλώσουν πολύ ενέργεια για να πατήσουν το ένα πάνω στο άλλο, να κατηγορήσουν το ένα το άλλο, να πείσουν τα θύματα της πολιτικής τους ότι για τα άσχημα φταίει ο άλλος και όλα τα καλά τα έκαναν εκείνοι. Εγώ σε έσωσα όχι εγώ σε έσωσα πιο πολύ. Εσύ έχει καταρρεύσει, ναι αλλά οι βουλευτές είναι ακόμα δικοί μου οι περισσότεροι. Ναι αλλά δεν φτάνουν πλέον τους 151 και χωρίς τους δικούς μου δεν θα μαζεύονταν 199. Κι εγώ μπορεί να είμαι αξιωματική αντιπολίτευση αλλά στις μετρήσεις είμαι πρώτο κόμμα με 19,5% ενώ εσύ έχεις το μισό ποσοστό από μένα.
Και οι δύο μαζί δεν ξεπερνάνε το 35 με 40% αλλά εξακολουθούν να μιλάνε για το κούρεμα ή για το μνημόνιο, ελπίζοντας να πάνε στις εκλογές πριν υποχρεωθούν να συμφωνήσουν στη συμφωνία που ετοιμάζεται για την Κύπρο και για τα Σκόπια. Ουδέν κακό αμιγές καλού. Αν η Γερμανία και ο Σόϊμπλε, αν η Μέρκελ και οι ΗΠΑ είχαν πεισθεί ότι ο συνασπισμός ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μπορεί να ζήσει λίγους μήνες ακόμα, θα τους υποχρέωναν να υπογράψουν και το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο και για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, χωρίς να μπορούν να πουν κουβέντα. Αλλά κατάλαβαν ακόμα κι αυτοί, ότι ο μεγάλος συνασπισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ τον οποίο κατάφεραν τελικά να κάνουν ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου, τρώγοντας φυσικά τις σάρκες τους, δεν υπάρχει πιά σε κοινωνικό επίπεδο και ότι αν δεν τους επιτρέψουν να πάνε σε εκλογές, θα αναγκαστούν να στείλουν στην Αθήνα ακόμα και ΜΑΤ από τη Γαλλία και τη Γερμανία για να τους γλυτώσουν από τους διαδηλωτές. Δεν είναι όμως έτοιμοι οι λαοί της Ευρώπης να ζήσουν ακόμα μια τέτοια εμπειρία άμεσης κατάργησης ενός εθνικού κράτους και διακυβέρνησης ενός ευρωπαϊκού προτεκτοράτου απευθείας από τις Βρυξέλλες.
Το ΠΑΣΟΚ χρειάστηκε δύο χρόνια για να διαλυθεί κοινωνικά και να μείνει μια απλή σφραγίδα που γράφει μονοψήφια στις μετρήσεις. Όταν τους το λέγαμε μετά τη συμφωνία του Ιουλίου δεν μας πίστευαν, αλλά κι εμείς δεν το πιστεύαμε πριν από δύο χρόνια. Η ΝΔ ακόμα και με την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά δεν θα χρειαστεί πάνω από 6 μήνες για να ακολουθήσει το ΠΑΣΟΚ στη διάλυση και ο Αντώνης Σαμαράς θα αναγκαστεί να παραδοθεί άνευ όρων στους οπαδούς του μνημονίου οι οποίοι ήθελαν για αρχηγό τη Ντόρα Μπακογιάννη σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από ότι χρειάστηκε ο Παπανδρέου για να παραδοθεί άνευ όρων στον Βαγγέλη Βενιζέλο. Και από ότι φαίνεται, όπως ο ίδιος ο Παπανδρέου παρέδωσε οικειοθελώς στον Βενιζέλο και ο Αντώνης Σαμαράς με τις διαγραφές 21 πιστών σε αυτόν βουλευτών, έδειξε έτοιμος να παραδώσει εαυτόν στη Ντόρα. Η Ντόρα το μόνο που έχει να κάνει είναι να διαλύσει την Δημ. Συμμαχία και να προσχωρήσει άνευ όρων στη ΝΔ δείχνοντας μεγαλείο ψυχής, ενόψει εκλογών.
Η ίδια αυτοκαταστροφική διάθεση έχει πιάσει και όλους τους ήδη διαγραμμένους βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων. Είτε επιλέγουν το δρόμο της ατομικής διάσωσης και επιστροφής στα κόμματα που ήδη καταρρέουν, είτε της προσχώρησης σε άλλα κόμματα είτε της αποστράτευσης. Ενώ αν παρέμεναν ενωμένοι στον τόπο τους, θα κρατούσαν τη θέση τους και θα έσωζαν μακροπρόθεσμα τους πολιτικούς τους χώρους. Οι διαγραμμένοι βουλευτές της ΝΔ δεν επιλέγουν να κατέβουν όλοι μαζί ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι με την γνωστή αντιμνημονιακή γραμμή της ΝΔ. Αν το έκαναν θα έπαιρναν μεγαλύτερο ποσοστό από την επίσημη ΝΔ. Οι διαγραμμένοι και οι αποκλεισμένοι από τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν επιλέγουν να κατέβουν όλοι μαζί ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι με την αντιμνημονιακή γραμμή και την ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ. Αν το κάνουν όμως θα πάρουν μεγαλύτερο ποσοστό από το επίσημο μνημονιακό ΠΑΣΟΚ. Και μακροπρόθεσμα δηλαδή λόγω ρευστότητα σε έναν χρόνο, θα μπορέσουν να ανασυστήσουν τα μεγάλα κόμματα τα οποία φυσικά αλλαγμένα προς το καλύτερο θα κυβερνήσουν τη χώρα, θα υπερασπιστούν την ανεξαρτησία της και θα την εκπροσωπήσουν διεθνώς όταν θα αναγεννηθεί γιατί η Ελλάδα και οι Έλληνες θα ζήσουμε. Δεν θα χαθούμε.

Το δρόμο της αυτονόητης διάσωσης της Ελλάδας στηριγμένης μόνον στις δικές της και όχι σε δάνειες δυνάμεις τον δείχνει η Ισλανδία. Μια μικρή χώρα 300.000 κατοίκων. Μετά από μια στάση πληρωμών και μια σύντομη περίοδο ύφεσης 7%, όσο είχαμε εμείς μόνον το 2011, επέστρεψε στην ανάπτυξη με ρυθμούς διπλάσιους από την ΕΕ και όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Το ΔΝΤ αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη στάση πληρωμών αφού δεν μπορούσε να αντιδράσει. Οι τράπεζες αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τη διαγραφή του χρέους αφού δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Οι ξένες χώρες αποδέχθηκαν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος αφού δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Και η Ισλανδία δεν έμεινε ούτε χωρίς πετρέλαιο ούτε χωρίς τρόφιμα που είναι εισαγόμενα και εκεί όπως κι εδώ. Η στάση πληρωμών τελείωσε και η διαγραφή του χρέους έγινε αποδεκτή. Η Ισλανδία ζεί στηριγμένη στις δικές της δυνάμεις, πάνω στα φτωχά βουνά της που είναι ζωντανά ηφαίστεια. Και οι Ισλανδοί απολαμβάνουν την άμεση και δυναμωμένη δημοκρατία τους, η οποία αποδείχθηκε η ασπίδα προστασίας του κράτους τους. Η δημοκρατία αποδείχθηκε το μόνο όπλο που διέσωσε τους Ισλανδούς και την Ισλανδία και το μέλλον τους το εγγυάται η ίδια δημοκρατία. Και να