Τί παίζεται στις εκλογές του Ιουνίου, αλλά δεν το λένε

(Φωτο: Γερμανικό ευρώ) Δεν θέλουμε έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, φωνάζει έντρομος ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Ραχόϊ, αντιλαμβανόμενος το αυτονόητο ότι έτσι και εκδιωχθεί η Ελλάδα η Ισπανία θα είναι η επόμενη χώρα που θα καταρρεύσει εντός ευρώ και επομένως θα εκδιωχθεί και εκείνη. Το ίδιο ανήσυχος είναι και ο Μόντι, αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον Ομπάμα και διαβεβαίωσε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι πολύ ανήσυχος με την κατάσταση στην ευρωζώνη και ότι το θέμα αυτό θα απασχολήσει το Σαββατοκύριακο τους G8. Ο υπουργός Οικονομικών του Καναδά, συχνός επικριτής της Γερμανίας, είπε ότι οι Ευρωπαίοι ή πρέπει να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα των φορολογουμένων για να στηρίξουν τις χώρες που έχουν πρόβλημα, ή πρέπει να διαλύσουν το ευρώ και να πούν ότι ήταν ένα πείραμα που απέτυχε. Με άλλα λόγια, ή τα χρέη της ευρωζώνης θα γίνουν ομοσπονδιακά χρέη που θα πληρωθούν από ενιαίο ομοσπονδιακό φόρο, της ΕΕ, ή διαλύστε το ευρώ γιατί απέτυχε. Η μόνη που προσθέτει τις λέξεις, … αλλά η Ελλάδα πρέπει να εφαρμόσει τη συμφωνία του μνημονίου είναι η Γερμανία. Ο Ολάντ δεν πρόσθεσε αυτές τις λέξεις στη δική του δήλωση. Αυτό είναι το κλίμα στο εξωτερικό. Τα χρέη όλων των χωρών της ευρωζώνης, και τα τρισεκατομμύρια της Γερμανίας και τα δισεκατομμύρια της Ελλάδας πρέπει να πληρωθούν από την ΕΕ, από δικό της πόρο. Με άλλα λόγια και επειδή δεν μπορούν να πληρωθούν από τους φορολογούμενους γιατί έχουν πάει στις τράπεζες και όχι στους φορολογούμενους, πρέπει να κόψει χρήμα και να πληρώσει τις τράπεζες. Δηλαδή να τροποποιηθεί η συμφωνία του Μάαστριχτ η οποία απαγόρευε το κόψιμο φρέσκου χρήματος από αέρα κοπανιστό. Εκεί βρισκόταν το λάθος και εκεί πρέπει να διορθωθεί. Μπορεί να παθαίνει εγκεφαλικό η Μέρκελ και ο Σόϊμπλε όταν το ακούνε μαζί με τους κεντρικούς τραπεζίτες, αλλά δεν θα αυτοκτονήσουμε εμείς οι Έλληνες και όλοι οι άλλοι ευρωπαίοι εργαζόμενοι και φορολογούμενοι, για να εφαρμόσουν αυτοί τις νεοφιλελεύθερες ιδέες τους, οι οποίες έχουν αποτύχει στην πράξη. Η συνθήκη του Μάαστριχτ απαγόρευε στα κράτη μέλη να δανείζονται απευθείας από την κεντρική τους τράπεζα με 1%, αλλά να πάνε στις αγορές για να δανείζονται με 5% ή με 6%. Έτσι μαζεύτηκαν τα χρέη. Κι ενώ η συνθήκη του Μάαστριχτ δεν εφαρμόζεται στα άλλα άρθρα της, ούτε στο έλλειμμα έως 3% ούτε στο χρέος που είναι στο 60% από καμία χώρα, εξακολουθεί να εφαρμόζεται αυτό που ενδιαφέρει τις τράπεζες. Να βγάζουν από αέρα κοπανιστό που δεν τους ανήκει, 5 και 6% σε κάθε ευρώ που δανείζουν τις χώρες. Ο κοπανιστός αέρας, από όπου μπορείς να κόβεις χρήμα ανήκει στις κοινωνίες και στις οικονομίες και με πολιτική απόφαση των κοινοβουλίων, πρέπει να αφαιρεθεί από τους ιδιώτες τραπεζίτες, όπως γίνεται στις ΗΠΑ ή στην Αγγλία, ή στην Ιαπωνία και σε άλλες καπιταλιστικές χώρες. Μόνον η Ευρώπη έχει εκχωρήσει το δικαίωμα να κόβεις χρήμα από αέρα κοπανιστό στους τραπεζίτες. Μόνον η Ελλάδα που είχε δέκα χρόνια με ανάπτυξη πάνω από 4% το χρόνο, ως το 2008, δικαιούται πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ από αέρα κοπανιστό. Επίσης όλα τα χρήματα που έχει πληρώσει στους τοκογλύφους με βάση τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Και φυσικά στο μέλλον θα μπορεί να δανείζεται με 1% από την ΕΚΤ μαζί με όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις της. Αυτά όλα είναι θέματα πολιτικής απόφασης και τροποποίησης της συνθήκης του Μάαστριχτ. Δεν είναι θέματα οικονομικά ή ταμειακά. Ο ίδιος ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας Μέρβιν Κινγκ δήλωσε στο Λονδίνο ότι η Ευρωζώνη «δίχως μια προφανή λύση οδεύει στη διάρρηξη». Η προφανής λύση, είναι να γίνει και η ΕΚΤ σαν την τράπεζα της Αγγλίας. Είναι η προφανής λύση για όλους εκτός από τους Γερμανούς οι οποίοι ζητούν να γίνουν ηγεμόνες της Ευρώπης μέσω των χρεών. Μέσω της απώλειας κυριαρχίας των χωρών που δανείζονται, προς όφελος των χωρών που δανείζουν. Και η Κομισιόν έχει καταντήσει ο εντολοδόχος των δανειστών αντί να είναι η κυβέρνηση των χωρών μελών. Εκεί οδήγησε το έλλειμμα δημοκρατίας στην ΕΕ. Η Κομισιόν, το εκτελεστικό όργανο της ομοσπονδιακής κυριαρχίας, να έχει γίνει το εκτελεστικό όργανο των δανειστών δηλαδή των τραπεζιτών και των πολιτικών τους πελατών. Αν αυτά πάει και τους τα πεί ένας πολιτικός στις Βρυξέλλες, όλοι οι πολίτες της Ευρώπης θα πουν ότι δεν λέει τίποτα διαφορετικό από όσα έλεγε ο Σουμάν όταν οραματιζόταν την ενιαία Ευρώπη. Η ύφεση, η ανεργία και η καταστροφή του κράτους πρόνοιας είναι αυτή που προκαλεί τα εκλογικά αποτελέσματα σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνον στην Ελλάδα. Γιατί οι ξένοι δεν τρομοκρατούνται μόνον από την Ελλάδα, απλώς βλέπουν πάνω στο πειραματόζωο, τι θα ψηφίσουν σύντομα, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία και στη Γερμανία και ήδη το ψήφισαν στη Γαλλία. Η Γαλλία θα είναι η πρώτη που θα σπάσει την αλυσίδα του νεοφιλελευθερισμού ή αλλιώς θα καταρρεύσει και εκείνος όπως κατέρρευσε ο Σαρκοζύ. Και δεν είναι μικρό πράγμα να χάνει τις εκλογές ο εν ενεργεία πρόεδρος. Είναι απίθανο και πολύ σπάνιο. Πιο σπάνιο από ότι θα ήταν να πάρει ο Τσίπρας 33% και να κινδυνεύσει να φτιάξει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Με την πολιτική του μνημονίου, η Ελλάδα δεν μπορεί να ζήσει ακόμα κι αν διαγραφεί σήμερα ολόκληρο το χρέος της. Σε λίγα χρόνια θα έχει δημιουργηθεί ξανά. Με το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα να καταρρέει, και με τους μισθούς να πηγαίνουν προς τα 150 ευρώ το μήνα, δεν διατηρείται η κοινωνία. Αυτά δεν είναι άγνωστα αλλά δεν έχουν υπολογιστεί από την τρόϊκα η οποία φτιάχνει εκθέσεις και πίνακες κατά παραγγελία. Ένα νέο αναπτυξιακό πρόγραμμα είναι επείγον, αλλά σε συνδυασμό με καταπολέμηση της ανεργίας ώστε να σταματήσει η μετανάστευση των νέων και ταλαντούχων και σπουδαγμένων Ελλήνων. Η διαγραφή του χρέους από μόνη της δεν λέει τίποτα, αν δεν επιστρέψει και το βιοτικό επίπεδο στα προ του 2008 επίπεδα. Κι αν δεν αποκατασταθούν οι δημοκρατικές ελευθερίες και κατακτήσεις δηλαδή μεταξύ άλλων η δωρεάν δημόσια παιδεία και η δωρεάν υγεία και πρόνοια. Μαζί με την πολιτική δημοκρατία, δηλαδή να ελέγχονται τα κόμματα από τα μέλη τους, η Βουλή από τους πολίτες, η κυβέρνηση αποό τη Βουλή και για κορυφαίες επιλογές κυριαρχίας της χώρας, όπως η συνθήκη του Μάαστριχτ ή το νέο σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας να εγκρίνεται με δημοψήφισμα από τους πολίτες.

Κόλυβα από το δικό μας ... μνημόσυνο!

ΚΑΘΕ συζήτηση για το ξεπέρασμα της «ελληνικής» κρίσης χρέους είτε στην Ευρώπη είτε στην Ελλάδα (δυστυχώς η Βουλή δεν έχει κάνει καμιά σοβαρή συζήτηση ως τώρα και μάλλον ο κατάλληλος τόπος θα ήταν μια ακρόαση διαπρεπών οικονομολόγων στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της Βουλής) ξεκινά δυστυχώς με μια προπαγανδιστική σιωπηρή αποδοχή: Ότι υπάρχουν χώρες ασφαλείς όπως η Γερμανία ή η Γαλλία και χώρες επισφαλείς όπως η Ελλάδα και η Ιρλανδία. Η Ελλάδα είναι επισφαλής χώρα επειδή χρωστάει πολλά. Σε ποιον τα χρωστάει; Στις τράπεζες της Γερμανίας και της Γαλλίας. Το ίδιο και η Ιρλανδία, η Πορτογαλία ή η Ισπανία. Αν όμως χρεοκοπήσουν, οι επισφαλείς χώρες θα παρασύρουν και τις τράπεζες που τις δάνεισαν άρα οι χώρες θα αναγκαστούν να τις στηρίξουν δίνοντάς τους χρήματα που δεν έχουν, δηλαδή θα χρεωθούν υπερβολικά και επομένως θα πάψουν να είναι ασφαλείς χώρες κατά της χρεοκοπίας.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ μπορεί να παριστάνει την άνετη, γιατί με την άνεση ελπίζει να περάσει απαρατήρητη η σιωπηρή αποδοχή της βασικής προπαγανδιστικής της επιδίωξης: να θεωρείται ασφαλής χώρα. Εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να δεχόμαστε αυτή τη σιωπηρή όσο και ανακριβή παραδοχή, αλλά να τονίζουμε διαρκώς το αυτονόητο. «Βοηθήστε μας να σας πληρώσουμε, αλλιώς εμείς μεν θα ζοριστούμε, αλλά δεν μπορείτε να πάρετε χρήματα που δεν υπάρχουν. Εσείς θα χάσετε αν εμείς χρεοκοπήσουμε». Διότι μπορεί μακροπρόθεσμα να έχουμε υποθηκεύσει με το μνημόνιο που υπογράφει μόνος του ο υπουργός Οικονομικών ακίνητα, αλλά μέχρι να εκποιηθούν τα ακίνητα έστω και μισοτιμής ή σε χαριστικές τιμές θα έχουν καταρρεύσει οι μεγαλύτερες γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. Η ζημιά δηλαδή θα είναι πολύ μεγαλύτερη από την αξία των ελληνικών ακινήτων και του ελληνικού χρέους.

ΑΡΧΙΚΑ είχαμε πιστέψει στην ειλικρίνεια της Γερμανίας όταν έλεγε ότι διαφωνεί με την έκδοση ευρωομολόγου γιατί αυτό φυσιολογικά θα αύξανε και τα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας έστω και ελάχιστα. Όταν όμως ο Γερμανός δημιουργός της πρότασης για τα ευρωομόλογα μας εξήγησε πώς ακριβώς προτείνει εκείνος να εκδοθούν ευρωομόλογα, καταλάβαμε ότι χώρες σαν τη δική μας την έχουν θάψει και της έχουν κάνει και μνημόσυνο πριν πεθάνει, δηλαδή πριν από το τέλος του 2013. Για να το πούμε απλά, σύμφωνα με τη γερμανική ιδέα τα ευρωομόλογα προτείνεται να είναι δύο ή τριών χρωμάτων. Για το χρέος που αντιστοιχεί ως το 60% του ΑΕΠ θα έχουμε το μπλε ευρωομόλογο με χαμηλό επιτόκιο και με εγγύηση τα έσοδα όλων των Ευρωπαίων φορολογουμένων, άρα μπορεί να πετύχει άριστη βαθμολογία και επιτόκιο κάτω ακόμα και από το γερμανικό. Θα έχουμε δηλαδή ένα νέο πρότυπο. Για το μέρος του χρέους που φτάνει έως το 110%, δηλαδή για το υπόλοιπο 50% (60%+50%=110%) θα εκδίδεται το κόκκινο ευρωομόλογο για το οποίο θα υπάρχει εγγύηση επί των εσόδων μόνον από τους φορολογούμενους της συγκεκριμένης χώρας και επομένως το επιτόκιο θα είναι ακριβό περίπου όσο και το σημερινό επιτόκιο του μηχανισμού στήριξης (των τραπεζών) γύρω στο 5%. Για το χρέος πάνω από το 110% του ΑΕΠ της κάθε χώρας-μέλους του ευρώ θα βγαίνει ένα άλλο ομόλογο που δεν θα αγοράζει κανένας εκτός κι αν είναι τρελός, δηλαδή αυτό το ποσοστό του χρέους θα κουρεύεται και δεν θα το πληρώνει κανείς.

Η ΙΔΕΑ ακούγεται καλή για την πρώτη μέρα και ίσως και ο πρωθυπουργός, όταν το άκουσε, να ενθουσιάστηκε χωρίς να γνωρίζει κι εκείνος τι σόι θα είναι το ευρωομόλογο, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι «μπάλωμα» γιατί δεν λύνει το βασικό πρόβλημα ότι η κεντρική τράπεζα δεν δανείζει απευθείας τις κυβερνήσεις με το βασικό επιτόκιο αλλά πολλαπλασιάζει τα χρέη. Η ιδέα είναι αρκούντως πολύπλοκη έτσι ώστε κανείς να μην καταλαβαίνει τι ακριβώς είναι, κοινό γνώρισμα όλων των κερδοσκοπικών προϊόντων των τραπεζών.

ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ των ευρωομολόγων θα είναι κατενθουσιασμένες όχι μόνο οι τράπεζες που θα μεσολαβούν χωρίς ρίσκο εξασφαλίζοντας ανέξοδη μεταφορά χρήματος, πλούτου, πόρων από τις χώρες στα ταμεία τους, αλλά και οι κεντρικές τράπεζες που έχουν τώρα στα ταμεία τους ομόλογα των χωρών αντί για ομόλογα των Ευρώπης. Όλες οι μεγάλες τράπεζες των μεγάλων χωρών θα μειώσουν το ρίσκο τους. Η ΕΚΤ για παράδειγμα αντί για τα 55 δισεκατομμύρια ευρώ σε ελληνικά ομόλογα που τώρα έχει στην κατοχή της, με ρίσκο να τα χάσει, θα τα αντικαταστήσει με ευρωομόλογα. Η ΕΚΤ θα δώσει κέρδη στους ιδιώτες μετόχους της, αλλά επίσης και στην Τράπεζα Διεθνών Διευθετήσεων της οποίας είναι μέτοχος και η οποία επίσης έχει στην κατοχή της και συναλλάσσεται με κρατικά ομόλογα. Οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες είναι αυτές που θα έχουν κερδίσει, αλλά και οι εμπορικές ή επενδυτικές ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες χαριστικά ονομάστηκαν «συστημικές» και επομένως ο κίνδυνος να χρεοκοπήσουν κι αυτός «συστημικός κίνδυνος».

ΟΙ ΧΩΡΕΣ όμως του Νότου με τα μεγάλα χρέη δεν πρόκειται ποτέ να μπορέσουν να πληρώσουν χρέη με επιτόκιο 5,8% όταν ταυτόχρονα έχουν όπως η Ελλάδα ύφεση -4,5%. Για να μπορούν να αποπληρώνουν τα χρέη τους πρέπει το επιτόκιο που πληρώνουν να είναι μικρότερο από το ρυθμό ανάπτυξης. Μόνον λοιπόν αν τα επόμενα χρόνια πετύχουν ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 8% θα είναι αξιόχρεες και επομένως θα μπορούν να δουν επιτόκια μικρότερα όταν θα ξεχρεώσουν. Αλλιώς δεν έχουν ελπίδα ποτέ να μειωθούν τα επιτόκια για τα κόκκινα ομόλογα και φυσικά δεν πρόκειται να ξεχρεωθούν ποτέ.

ΕΑΝ ΣΤΗΝ Ελλάδα προσθέσουμε και τον πληθωρισμό ο οποίος τροφοδοτείται κυρίως από τη φορολογία και είναι πάνω από 5%, αντιλαμβανόμαστε όλοι για τι αναρρόφηση πλούτου στο εξωτερικό μιλάμε σε ετήσια βάση και για τι θυσίες των Ελλήνων. Αντί ο πρωθυπουργός να ελπίζει ότι με τα ευρωομόλογα θα πάρουμε έστω μια ανάσα που θα του επιτρέψει να κάνει αξιοπρεπείς εκλογές πριν ξεσηκωθεί ο κόσμος για να κυνηγήσει την τρόικα εκτός συνόρων (μαζί με την κυβέρνηση φυσικά), πρέπει να ζητήσει νέα ενημέρωση.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Λουκάς Παπαδήμος

Να λύσει απορίες

ΑΘΟΡΥΒΑ και μεθοδικά ο Λουκάς Παπαδήμος έχει ξεκινήσει τις επαφές με τις μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες με σκοπό να βολιδοσκοπήσει και στη συνέχεια να συμφωνήσει μαζί τους μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Οι τράπεζες κάθονται κι ακούνε με μεγάλο ενδιαφέρον γιατί αυτό είναι μάλλον προς το μακροπρόθεσμο συμφέρον τους. Αν ο Παπαδήμος καταφέρει και κάνει μια καλή συμφωνία με μία μεγάλη τράπεζα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γίνει συμφωνία με όλες τις μεγάλες. Οι μικρές θα ακολουθήσουν υποχρεωτικά.

Ατυχώς όμως -σύμφωνα με πληροφορίες- συζητά μαζί τους μικρό κούρεμα στα μέτρα της ΕΚΤ, δηλαδή 30%, επιμήκυνση του υπόλοιπου ποσού από δέκα χρόνια και πάνω και επιτόκιο 5,8%! Μάλλον ο πρωθυπουργός θα πρέπει να του θέσει μερικές απλές ερωτήσεις του στιλ: Πρόκειται έτσι να μειωθεί ποτέ στο 60% το δημόσιο χρέος; Πόσα δισεκατομμύρια πρέπει να πληρώνει κάθε χρόνο η Ελλάδα μόνον σε τόκους τα επόμενα 30 χρόνια; Με τι ρυθμό ετήσιας ανάπτυξης θα αρχίσει να μειώνεται το συνολικό χρέος; Αν δεν είχαμε εφαρμόσει το μνημόνιο και δεν είχαμε μπει ηθελημένα σε καθοδική πορεία ύφεσης, θα ήταν καλύτερα;