Αν δώσουμε προτεραιότητα στις ανάγκες των Ελλήνων, έναντι των δανειστών, το μνημόνιο θα έχει πεθάνει

Είναι γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας άφησε μερικά κενά στην διακαναλική του συνέντευξη σε σχέση με το τι ακριβώς και ποια μέρα θα κάνει σε σχέση με τους δανειστές και με την ΕΕ. Ανάλογα κενά έχουν αφήσει και τα άλλα κόμματα και κυρίως η ΝΔ. Αλλά οι δημοσιογράφοι δεν ήταν τόσο απαιτητικοί με τη ΝΔ είτε γιατί έχει υπογράψει το δεύτερο μνημόνιο, οπότε ότι κενό αφήνει καλύπτεται από το μνημόνιο, είτε γιατί κρίνουν ότι έχει μεγαλύτερη εμπειρία στην άσκηση εξουσίας οπότε τα αυτονόητα δεν ερωτώνται. Θα βρεθεί λύση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι πρώτο κόμμα γιατί αντλεί ψήφους από μεγαλύτερη δεξαμενή, (το ΠΑΣΟΚ) και αυτό από μόνο του δικαιολογεί να είναι απαιτητικοί οι δημοσιογράφοι στις αναλύσεις τους. Δεν υπάρχει όμως αντίστοιχη επιμονή στο τι ακριβώς θα κάνει ο Τσίπρας σε σχέση με τον ελληνικό λαό, με τους εργαζόμενους και με την κατάργηση μέτρων χωρίς δημοσιονομικό κόστος όπως η μετενέργεια, η μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, οι αλλαγές στο εργατικό δίκαιο και οι μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Καθοριστικής σημασίας θέματα για το φρενάρισμα της ύφεσης και για την τόνωση της οικονομίας. Χωρίς αποτελεσματικό κράτος, η οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει.

Σε αυτά τα θέματα ο Τσίπρας ήταν πιο αναλυτικός αν και δεν ερωτήθηκε πιεστικά, ακόμα και με προτεραιότητες στη Βουλή. Αντιθέτως δέχθηκε ερωτήματα με αυτονόητη απάντηση, όπως ότι ως τις 28 Ιουνίου που είναι η σύνοδος κορυφής, δεν υπάρχει χρόνος για να ψηφίσει η Βουλή οτιδήποτε. Κι αυτό είναι λάθος εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης. Το καθοριστικό δεν είναι τι θα κάνει η επόμενη κυβέρνηση με τους δανειστές τις πρώτες 30 μέρες, αλλά το να εξασφαλίσει ότι θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις από χρήματα του εσωτερικού γιατί οι δανειστές δεν έχουν δώσει ούτε αυτά που ήταν υποχρεωμένοι, δηλαδή το 1 δισεκατομμύριο ευρώ τον περασμένο μήνα. Με αποτέλεσμα να μην μπορούν να πληρωθούν τα φάρμακα και να υπάρχουν παντού ελλείψεις. Ενώ πληρώθηκε το ομόλογο 4,2 δισεκατομμύρια ευρώ της ΕΚΤ.

Τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα με την απειλή εσωτερικής παύσης πληρωμών έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί από τους δανειστές πάνω στις προηγούμενες κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου με απόλυτη επιτυχία, για τους δανειστές δηλαδή με απόλυτη επιτυχία για την Ελλάδα. Εδώ είναι απαραίτητο να εξασφαλίσει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση χρόνο μερικών μηνών κατά τους οποίους θα πρέπει να ζήσει και να κάνει πληρωμές χωρίς ξένα δάνεια. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν την εύκολη οδό της υιοθέτησης νέων καταστροφικών μέτρων, όπως περικοπές 14,5 δισεκατομμυρίων ευρώ (τα οποία έχει ετοιμάσει ο κ. Παπαδήμος) ασχέτως αν μπορούν να υλοποιηθούν ή όχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ και όσοι συνεργαστούν μαζί του, δεν μπορούν να εφαρμόσουν το μνημόνιο το οποίο έχουν δεσμευθεί να ακυρώσουν.

Συνεπώς πρέπει να ζήσουν μερικούς μήνες χωρίς νέα  δάνεια εκ των ενόντων, δηλαδή με όσα βγάζουμε εμείς οι Έλληνες και με όσα δημόσια έσοδα εισπράττει το κράτος με τις γνωστές δυσκολίες λόγω ύφεσης και διάλυσης των μηχανισμών, λόγω περικοπών.

Το πρόβλημα δεν είναι μεγάλο σύμφωνα με τα στοιχεία της κυβέρνησης παπαδήμου. Είναι περίπου 4 δισεκατομμύρια ευρώ ως το τέλος της χρονιάς το πρωτογενές έλλειμμα. Πολιτικά και ψυχολογικά είναι σημαντικό να συνεχιστούν κανονικά οι πληρωμές στο εσωτερικό, ακόμα κι αν εντελώς εκβιαστικά οι δανειστές αρνηθούν αυτό το ποσό. Εδώ προφανώς η διαπραγμάτευση είναι απλή. Αν δεν μας δώσετε τα 4 δις θα προσπαθήσουμε να τα βρούμε από αλλού, αλλά θα πρέπει να διαπραγματευθούμε  και να καταργήσουμε τον όρο ότι πρέπει οι δανειστές να προηγούνται των πρωτογενών αναγκών του ελληνικού λαού. Είναι κάτι που μπορούν να αρνηθούν οι δανειστές ως τοκογλύφοι, αλλά όχι η ΕΕ ως ένωση ισότιμων κρατών. Δεν δικαιούται να αμφισβητήσει ανοιχτά αυτή την αρχή που ισχύει για όλες τις χώρες.

Αυτό είναι μέρος του μνημονίου και υποθέτω ότι γι αυτό λέει ο Τσίπρας ότι δεν βιαζόμαστε. Γιατί από μόνοι τους οι δανειστές θα πρέπει να ακυρώσουν αυτό τον όρο του μνημονίου, αν θέλουν να συμφωνηθεί η επόμενη πληρωμή δόσεων για ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία δεν έχουν κουρευτεί. Ξεκινώντας τις διαπραγματεύσεις λογικά το πρώτο που θα ακουστεί είναι ότι κακώς πληρώνεται το 100% ομολόγων που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών αφού έχει συμφωνηθεί κούρεμα 53,5% και το υπόλοιπο σε 30 χρόνια. Κι  επειδή το θέμα καίει την ΕΚΤ καθώς τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει και έχει αγοράσει με μεγάλη έκπτωση, υπερβαίνουν το μετοχικό της κεφάλαιο, ασφαλώς δεν θέλει να καταρρεύσει και να την σώσουν τα κράτη με έκτακτη ανακεφαλαιοποίηση ή με διαγραφή χρέους δηλαδή με κόψιμο χρήματος από την πίσω πόρτα. Είναι δηλαδή μάλλον το μικρότερο πρόβλημα στη διαπραγμάτευση, αλλά είναι σημαντικό. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Πέρα από τον θόρυβο της προεκλογικής εκστρατείας χρειάζεται ψυχρό αίμα και καθαρό μυαλό για να κινηθούμε το επόμενο χρονικό διάστημα. Είναι είδος εν ανεπαρκεία, αλλά το χρειαζόμαστε πιο πολύ κι από τα χρήματα.

Αυτές οι διακαναλικές συνεντεύξεις είναι τελικά διαφωτιστικές γιατί όσο και να είναι οι αρχηγοί των κομμάτων είναι πιο ικανοί, γνωρίζουν περισσότερα και δεν λένε ψέματα στις απαντήσεις τους. Μπορεί να τις φτιάχνουν για να ακούγονται καλύτερα, αλλά ψέματα δεν λένε. Για παράδειγμα η Αλέκα Παπαρήγα τα λέει ελαφρώς διαφορετικά από ότι τα λένε οι άλλοι ομιλητές. Στο θέμα της ενόχλησης του ΚΚΕ γιατί ο Τσίπρας είπε ότι το ΚΚΕ δεν πρέπει να αρνηθεί τον ιστορικό του ρόλο και να βοηθήσει στην προσπάθεια ακύρωσης του μνημονίου γιατί είναι ίσως η σημαντικότερη προσπάθεια χειραφέτησης του λαού από την εποχή του  ΕΑΜ. Αυτό που είπε η Παπαρήγα ήταν ότι εμείς δεν πιστεύουμε ότι ο λαός με τον ΣΥΡΙΖΑ θέλει και μπορεί να χειραφετηθεί. Δεν μας εμπνέει εμπιστοσύνη ο ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά και ο λαός δεν είναι σε τέτοια φάση. Τώρα αν κάνουμε λάθος – είπε  η Παπαρήγα – και ο ΣΥΡΙΖΑ αποδειχθεί ότι θέλει και μπορεί να παίξει τέτοιο ρόλο, τότε εμείς εκ των υστέρων θα κάνουμε την αυτοκριτική μας. Την κριτική μας είπε, αλλά την κριτική στο κόμμα της. Είναι δηλαδή μια πιθανότητα.

Προφανώς έτσι είναι. Υπάρχει πιθανότητα και όχι σιγουριά ότι ο λαός θα καταφέρει να χειραφετηθεί, αν όχι τόσο δυναμικά όπως το 1944 οπότε και τελικά ηττήθηκε, ίσως λιγότερο ή και με μικρότερες φιλοδοξίες χειραφέτησης. Σίγουρα πάντως με εκλογές και όχι με ένοπλο αγώνα. Από αυτή την προσπάθεια το ΚΚΕ επιλέγει να απέχει για να μην χρεωθεί την ήττα και έτσι βρεθεί απολογούμενο να του ζητάνε το λόγο γιατί δεν πέτυχε. Τώρα αν παρ ελπίδα ο ΣΥΡΙΖΑ πετύχει, μείς λέει η Παπαρήγα θα κάνουμε την αυτοκριτική μας. Μέχρι τότε… βλέπουμε!

Με  απλά ελληνικά, αν η κα Παπαρήγα ήταν στην ηγεσία του ΚΚΕ το 1941 δεν θα έλεγε ότι πρέπει να αντισταθούμε γιατί υπήρχε μεγάλη πιθανότητα ήττας στην προσπάθεια χειραφέτησης του λαού από τους Γερμανούς και φυσικά θα πλήρωνε μεγάλα αντίποινα αίματος ο λαός αφού οι Γερμανοί για κάθε Γερμανό στρατιώτη που σκότωναν οι αντιστασιακοί, εκείνοι σκότωναν 100 Έλληνες για να κάμψουν το ηθικό και την αντίσταση του. Με συνθήκες Ελλάδας δηλαδή δεν θα είχε συμφωνήσει να ιδρυθεί το ΕΑΜ. Το 1941 υπήρχε η βάσιμη ελπίδα ότι οι Σύμμαχοι θα βοηθούσαν και η τελικά νίκη στο πεδίο της μάχης θα ερχόταν από τους Συμμάχους, αλλιώς δεν θα έπρεπε να ξεκινήσει η ένοπλη αντίσταση. Μόνον διαδηλώσεις και συσσίτια και πολιτικές διαμαρτυρίες. Πράγματι αυτή ήταν αρχικά η γραμμή του ΚΚΕ και για πολλές εβδομάδες προσπαθούσε ο Άρης Βελουχιώτης να εξασφαλίσει την έγκριση του κόμματος να αρχίσει το αντάρτικο. Περίπου τους πήγε καροτσάκι στην αρχή, χωρίς να έχει έγκριση και βοήθεια. Και μόνον όταν ρώτησαν στο εξωτερικό και τους ενθάρρυναν, αποφάσισαν να εξουσιοδοτήσουν τον Άρη να ξεκινήσει το αντάρτικο.

Αυτό νομίζω ότι είναι πιο καθαρό όταν μιλάει η Παπαρήγα γιατί βλέπεις αυτή την ψυχολογία του ηττημένου ο οποίος όχι μόνον έχασε όταν είχε τα όπλα, αλλά μετά, επί δεκαετίες αντιμετώπισε εκτοπίσεις, βασανιστυήρια και διώξεις κάθε είδους . Έχει δημιουργηθεί μια ψυχολογία απολύτως κατανοητή.

Κεντροαριστερά.... κεντροδεξιά ήταν το ντημπέϊτ

Μια και όλοι ασχολούνται σήμερα με το ντημπέϊτ το οποίο είχε παίξει σημαντικό ρόλο στο παρελθόν και κυρίως το 2004 στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος, ας ασχοληθούμε κι εμείς. Και αρχίζω με λίγα λόγια για το όνομα μια και ανοίξαμε τη συζήτηση από τον Φλάς με όσα είπε για την προέλευση της λέξης από το δίβατον ο κ. Μαύρος. Η μίνι σύσκεψη που παρακολούθησα με τον Πολυδώρου και την Κομνηνού είναι ότι η έννοια της λέξης έτσι όπως χρησιμοποιείται είναι το «μέχρι τελικής πτώσεως». Δηλαδή πρέπει να κονταροχτυπηθούν οι δυό ομιλητές μέχρι τελικής πτώσεως. Δεν είχαμε τέτοιο πράμα. Ούτε δυό ομιλητές, ούτε μέχρι τελικής πτώσεως. Αντιθέτως είχαμε πέντε από τους οποίους τρείς λαλούν και δυό χορεύουν. Δηλαδή δύο πάνε για πρωθυπουργού και οι άλλοι τρείς απλώς μιλούν. Αλλά και από πλευράς περιεχομένου επειδή απαγορευόταν ο διάλογος και οι απαντήσεις σε προηγούμενους ομιλητές, ήταν τρείς λαλούν και δυό χορεύουν. Για το ουσιαστικό περιεχόμενο της λέξης, δηλαδή μέχρι τελικής πτώσεως, γι αυτό σχεδιάστηκε έτσι ώστε να μην επιτρέψει ακόμα και την επαφή, όχι το τζαρτζάρισμα. Μόνον οι δημοσιογράφοι είχαν επαφή με τους πολιτικούς και λόγω αυτής της συνάφειας υπήρξαν κάποιες προκλήσεις και εκνευρισμοί. Οι πολιτικοί μεταξύ τους δεν είχαν επαφή. Έτσι το σχεδίασαν.

Πάμε τώρα να δούμε το δήθεν ντημπέϊτ από την πλευρά του αναποφάσιστου ή εύκολα επηρεαζόμενου ψηφοφόρου που είναι και το καθοριστικό 5-8% του εκλογικού σώματος όπως έχει μετρηθεί. Αρχίζω από τα εύκολα. Η Παπαρήγα επεδίωξε και πέτυχε βοηθούντος και του παρελθόντος της, να διαχωριστεί από όλους και να είναι η μόνη εναντίον της ΕΕ. Το είπε και το καταλάβαμε όλοι. Δεν κέρδισε όμως τις εντυπώσεις από τις απαντήσεις που έδωσε σε αρχαϊκές ερωτήσεις που της έγιναν είτε για την οικονομική διαφάνεια του κόμματος είτε γιατί δεν πληρώνει το ΚΚΕ στις επιχειρήσεις του, τα μεροκάματα που διεκδικεί για όλους τους εργαζόμενους είτε για να δώσει το καλό παράδειγμα, είτε για να αποδείξει ότι οι επιχειρήσεις θα ήταν βιώσιμες ακόμα και με διπλασιασμό στα μεροκάματα.

Οι άλλοι τέσσερις ανήκουν σε δύο στρατόπεδα. Ο Καραμανλής και ο Καρατζαφέρης στο κεντροδεξιό και ο Παπανδρέου με τον Αλαβάνο στο κεντροαριστερό. Οι προδιαγραφές ήταν για καθολική νίκη του Καραμανλή και του Καρατζαφέρη λόγω των επικοινωνιακών τους ικανοτήτων την γρηγοράδα και πειστικότητα του ρόλου του Καραμανλή και το λαϊκό στυλ διανθισμένο με χιούμορ του Καρατζαφέρη. Αυτό δεν έγινε, όχι γιατί έχασαν τις ικανότητές τους. Αντιθέτως απέδειξαν ότι εξακολουθούν και τις διαθέτουν. Αλλά γιατί το περιεχόμενο όσων έλεγε ο Καραμανλής και έπειθε κάποτε, τώρα δεν πείθει. Ο Καραμανλής όπως ήταν αναμενόμενο σκόνταψε στα σκάνδαλα και κυρίως στο Βατοπέδι. Δεν έδωσε καμιά πειστική απάντηση και το πολιτικό κόστος από αυτές τις υποθέσεις συνεχίζει να παράγεται και να αναπαράγεται. Ο Καρατζαφέρης ήταν πειστικός στο ρόλο του συγκάτοικου της πολυκατοικίας και όχι του πολιτικού αντιπάλου, κι αυτό επίσης μείωσε την εμβέλεια του Καραμανλή. Η μείωση της πειστικότητας του Καραμανλή πάντως λόγω περιεχομένου και όχι λόγω εξασθένησης των ατομικών του ικανοτήτων, έφερε την κεντροδεξιά συνολικά πολύ πιο χαμηλά σε σύγκριση με τις προηγούμενες τηλεοπτικές προεκλογικές αντιπαραθέσεις κι αυτό φάνηκε. Σε όλους. Ειδικούς και ανειδίκευτους. Δεν κατάφερε να βάλει γκόλ όπως στο παρελθόν και αυτό φάνηκε.

Στο κεντροαριστερό στρατόπεδο, συνολικά ο Παπανδρέου και ο Αλαβάνος έδωσαν πιο πειστική εικόνα λόγω του περιεχομένου της επιχειρηματολογίας τους. Ο Παπανδρέου επίσης σε ατομικό επίπεδο και στον χειρισμό του λόγου και της αισθητικής του λόγου του ήταν σαφώς πολύ πιο βελτιωμένος σε σχέση με το παρελθόν. Ο Αλαβάνος σε ατομικό επίπεδο ήταν χειρότερος σε σύγκριση με το παρελθόν που ήταν άνετος και καυστικός και απολαυστικός. Τώρα ήταν εκνευρισμένος, εριστικός και ζαβολιάρης. Εκνευρισμένος και στο πώς μιλούσε και στο πώς αντιδρούσε στις ερωτήσεις. Εριστικός και προς τους πολιτικούς αρχηγούς και προς μερικούς δημοσιογράφους. Και ζαβολιάρης γιατί απευθυνόταν με άμεσες ερωτήσεις στον Καραμανλή ενώ γνώριζε όπως και οι τηλεθεατές ότι Καραμανλής δεν μπορεί λόγω της διαδικασίας που επέλεξαν τα κόμματα να απαντήσει. Με τέτοια φτηνά ρητορικά κόλπα όμως δεν μπορείς σ’ αυτό το επίπεδο να κερδίσεις τις εντυπώσεις.

Η μείωση της ρητορικής εμβέλειας του Αλαβάνου όμως (που φαινόταν ότι είναι στριμωγμένος λόγω της μείωσης των ποσοστών στις μετρήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ) αντισταθμίστηκε για το κεντροαριστερό στρατόπεδο από την βελτίωση του Παπανδρέου που χωρίς μεταμορφωθεί, κατάφερε να μη φάει κανένα γκόλ και να αποκρούσει όλες τις προσπάθειες. Θετικό ήταν και για τους δύο το γεγονός ότι αλληλοϋποστηρίχθηκαν δυναμώνοντας τα επιχειρήματά τους. Και όταν αναγνώρισε και εξαίρεσε το ΠΑΣΟΚ ρητά ο Αλαβάνος από τα κόμματα που του επιτέθηκαν με αφορμή την εξέγερση της νεολαίας τον Δεκέμβρη, ενώ το ΚΚΕ ταυτίστηκε με τη ΝΔ και με το ΛΑΟΣ αν δεν πρωτοστάτησε. Δεδομένου λοιπόν ότι το μέλλον μπορεί να είναι μια εναλλακτική κυβέρνηση της κεντροαριστεράς, αυτό ήταν θετικό και έδειξε στους τηλεθεατές ότι αν τα βρούν μεταξύ τους, μπορούν να νικούν.

Χωρίς λοιπόν κανείς από τους πέντε πολιτικούς αρχηγούς να μπορεί από μόνος του να χαρακτηριστεί κερδισμένος, οι δύο της κεντροαριστεράς είναι πιο κερδισμένοι από τους δύο της κεντροδεξιάς. Για σκεφτείτε το λίγο από αυτή τη σκοπιά…

Ταραξίες και αναποφάσιστοι

Γειά και χαρά σας, ταραξίες και αναποφάσιστοι. Οι μόνες κατηγορίες που προκαλούν φόβο το πολιτικό σύστημα. Οι μόνες κατηγορίες των πολιτών που είναι ανεξέλεγκτες και μπορούν να ανατρέψουν τα σχέδια και των ηγεσιών των κομμάτων και του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά και των ιδιοκτητών των μέσων ενημέρωσης που έχουν ήδη κάνει τις επιλογές τους και έχουν ήδη ψηφίσει όπως και το μεγάλο, ξένο χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Και σήμερα όπως θα καταλάβετε το βράδυ παρακολουθώντας τα δελτία ειδήσεων, βγήκαν τα τελευταία προπαγανδιστικά χαρτιά των κομμάτων, τα οποία αποσκοπούν να επηρεάσουν τους ψηφοφόρους που είναι αναποφάσιστοι.Η ΝΔ έριξε ήδη δια της πλαγίας οδού, μέσω κάποιων εφημερίδων το δόλωμα ότι κάποια δήθεν γκάλοπ που έχουν υπόψιν τους, δείχνουν ότι η ΝΔ κερδίζει νίκη περιφανή με περίπου τρεις μονάδες από το ΠΑΣΟΚ διαφορά υπέρ της.

Είναι τέτοιο το διακύβευμα, δηλαδή η εξουσία αυτοπροσώπως, που δεν τίθεται καθόλου συζήτηση για το αν είναι αυτό δεοντολογικό ή όχι, αν υπάρχει πράγματι έρευνα ή αν δείχνει το αντίθετο κλπ. Η ΝΔ θέλει τον αέρα της νίκης για να επηρεάσει τους αναποφάσιστους και να πάνε με τον νικητή. Από εκεί περιμένει να εισπράξει και αυτή τη διαφορά των 2,7 ή 3 μονάδων που επιθυμεί. Συνεπώς υποθέτουμε κι εμείς ότι η διαφορά η μετρημένη είναι στο μηδέν ή και κάτω από το μηδέν.Πάντως εγώ το βρίσκω παρακινδυνευμένο ένα τέτοιο εγχείρημα προς τους αναποφάσιστους. Να τους πείσουν ότι η εκλογική μάχη έχει κριθεί και επομένως να πάνε με τον νικητή. Μπορεί να το θεωρήσουν δεδομένο και ταυτόχρονα υπονομεύουν την προσπάθειά τους να μειώσουν τις πιθανότητες του Καρατζαφέρη να εκπροσωπηθεί στη Βουλή. Προσπάθεια στην οποία έχουν ρίξει πολλές προσπάθειες, πόρτα-πόρτα. Τάζουν ότι δεν έταξαν ως τώρα, επιλεκτικά σε στελέχη του ΛΑΟΣ για να προσχωρήσουν με τη διαμορφωμένη επιρροή τους στη ΝΔ, από όπου άλλωστε προέρχονται. Και στην Αθήνα γιατί στη Θεσσαλονίκη θεωρούν ότι έκανε καλή δουλειά ο Στέλιος Παπαθεμελής αντικειμενικά.

Το εύρημα των μετρήσεων πάντως είναι ότι οι ερωτώμενοι αρνούνται να αυτοπροσδιοριστούν σε ποσοστό έως και 25%. Με τόσους πολλούς – έναν στους τέσσερις – να αρνείται να πεί αν αμφιταλαντεύεται ή τι έχει διαλέξει, καμιά μέτρηση δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη. Αυτή άλλωστε είναι και η μοναδική ελπίδα του ΠΑΣΟΚ. Αναμενόμενο θεωρείται να νικήσει η ΝΔ. Αυτό για το οποίο κανείς δεν είναι σίγουρος είναι αν εκτός από βουβές αυτές οι εκλογές θα έχουν και κουφό αποτέλεσμα. Κουφό αποτέλεσμα θεωρείται να αυξηθούν τόσο πολύ τα ποσοστά όλων των μικρών κομμάτων, ώστε να μειωθούν τόσο πολύ τα ποσοστά του δικομματισμού ώστε να μην επιτυγχάνεται αυτοδυναμία. Ένα άλλο κουφό αποτέλεσμα θα είναι φυσικά να κερδίσει το ΠΑΣΟΚ με την άνεση που εμφανίζεται να έχει η ΝΔ. Δύο και τριών μονάδων.
Η αυτοδυναμία πάντως του πρώτου κόμματος δεν φαίνεται να απειλείται σε καμιά περίπτωση. Μπορεί να μειωθούν οι δυνάμεις του δικομματισμού, αλλά όχι σε σημεία που θα αμφισβητούσαν την αυτοδυναμία. Δεν προβλέπεται δηλαδή να πέσει το πρώτο κόμμα κάτω από 40%. Για να γίνει αυτό, πρέπει να έχουμε και συμμετοχή ρεκόρ και αύξηση των ποσοστών των μικρών κομμάτων. Ενώ όμως το δεύτερο είναι σχεδόν βέβαιο, η αυξημένη συμμετοχή δεν είναι εξασφαλισμένη.

Πραγματικά όμως αυτές οι εκλογές έχουν διπλή σημασία, ότι κι αν ψηφίσεις. Για παράδειγμα η λευκή και η άκυρη ψήφος, είναι διαμαρτυρία για όλο το πολιτικό σύστημα αλλά ταυτόχρονα ευνοεί το πρώτο κόμμα, γιατί αφαιρούνται πριν την ανακήρυξη των ποσοστών των κομμάτων. Δευτερευόντως ευνοούνται και τα μικρά κόμματα. Αλλά σαφώς λιγότερο από το πρώτο κόμμα.

Όταν ψηφίζεις ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, εκτός από την επιλογή του κυβερνώντος κόμματος, ταυτόχρονα τιμωρείς το άλλο γιατί η ψήφος στο ένα στην πράξη αφαιρείται από το άλλο, Λόγω της μικρής διαφοράς μεταξύ των δύο κομμάτων, για κάθε ψήφο που κερδίζει το ένα κόμμα, το άλλο θέλει δύο για να τις καβατζάρει. Αν υποθέσουμε ότι έχουν ψηφίσει όλοι οι ψηφοφόροι και τα δύο κόμματα είναι ισοδύναμα. Με μία ψήφο γέρνει η πλάστιγγα ή θέλει δύο ψήφους το άλλο κόμμα για να τη γυρίσει. Αν υποθέσουμε ότι οι κινούμενοι ανάμεσα στα δύο κόμματα ψηφοφόροι είναι π.χ. το 5% κυριολεκτικά η ψήφος στο ένα κόμμα είναι αρνητική για το άλλο. Γι αυτό και βγήκε στην αγορά το σενάριο της εξασφαλισμένης νίκης της ΝΔ, για να επηρεαστούν εγκαίρως, δηλαδή πριν φτάσουν πάνω από την κάλπη. Να είστε σίγουροι ότι ως την Κυριακή τέτοια θα γράφονται και οι νεοδημοκράτες ομιλητές, θα το θεωρούν σίγουρο και θα το επιβεβαιώνουν με τη σιγουριά τους για να μην εκτεθούν με λόγια.

Διαλέγοντας να ψηφίσεις ένα από τα μικρά κόμματα, η κύρια η άμεση ψήφος βέβαια πηγαίνει ατόφια στο κόμμα που επέλεξες, αλλά εμμέσως χτυπάς τον δικομματισμό αλλά περισσότερο από τα δύο το πρώτο κόμμα, αμφισβητώντας την αυτοδυναμία του αν ξεπεράσεις κάθε ευνοϊκή προσδοκία. Το δεύτερο κόμμα είναι χαμένο από χέρι. Συνολικά οι ψήφοι σε κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή, είναι αντιστρόφως ανάλογοι των ψήφων της αυτοδυναμίας. Ενώ όσοι περισσότεροι ψήφοι δεν εκπροσωπηθούν στη Βουλή, είτε κατευθυνόμενοι σε κόμματα που δεν μπαίνουν με το κατώφλι του 3% είτε σε άκυρα και λευκά, τόσο περισσότερο βοηθιέται το πρώτο κόμμα να κερδίσει αυτοδυναμία.Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά γιατί και το 2000 η διαφορά ανάμεσα στα δύο κόμματα ήταν πολύ μικρή και οι ψήφοι μέτραγαν περίπου διπλά. Και τότε ευνοήθηκε οριακά το κυβερνών κόμμα και τώρα αναμένεται να γίνει το ίδιο, λόγω των καλύτερων υλικών μέσων που διαθέτει για να κινητοποιήσει τους ψηφοφόρους του ώστε να ψηφίσουν. Π.χ. μπορεί να φέρει μερικές δεκάδες χιλιάδες ομογενείς να ψηφίσουν. Το ΠΑΣΟΚ δηλαδή πρέπει να έχει εμφανές προβάδισμα για να κερδίσει έστω και με μια ψήφο διαφορά. Γι αυτό η ΝΔ κυκλοφορεί από τώρα το σενάριο της εξασφαλισμένης πρώτης θέσης…