Αν δώσουμε προτεραιότητα στις ανάγκες των Ελλήνων, έναντι των δανειστών, το μνημόνιο θα έχει πεθάνει

Είναι γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας άφησε μερικά κενά στην διακαναλική του συνέντευξη σε σχέση με το τι ακριβώς και ποια μέρα θα κάνει σε σχέση με τους δανειστές και με την ΕΕ. Ανάλογα κενά έχουν αφήσει και τα άλλα κόμματα και κυρίως η ΝΔ. Αλλά οι δημοσιογράφοι δεν ήταν τόσο απαιτητικοί με τη ΝΔ είτε γιατί έχει υπογράψει το δεύτερο μνημόνιο, οπότε ότι κενό αφήνει καλύπτεται από το μνημόνιο, είτε γιατί κρίνουν ότι έχει μεγαλύτερη εμπειρία στην άσκηση εξουσίας οπότε τα αυτονόητα δεν ερωτώνται. Θα βρεθεί λύση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι πρώτο κόμμα γιατί αντλεί ψήφους από μεγαλύτερη δεξαμενή, (το ΠΑΣΟΚ) και αυτό από μόνο του δικαιολογεί να είναι απαιτητικοί οι δημοσιογράφοι στις αναλύσεις τους. Δεν υπάρχει όμως αντίστοιχη επιμονή στο τι ακριβώς θα κάνει ο Τσίπρας σε σχέση με τον ελληνικό λαό, με τους εργαζόμενους και με την κατάργηση μέτρων χωρίς δημοσιονομικό κόστος όπως η μετενέργεια, η μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, οι αλλαγές στο εργατικό δίκαιο και οι μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Καθοριστικής σημασίας θέματα για το φρενάρισμα της ύφεσης και για την τόνωση της οικονομίας. Χωρίς αποτελεσματικό κράτος, η οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει.

Σε αυτά τα θέματα ο Τσίπρας ήταν πιο αναλυτικός αν και δεν ερωτήθηκε πιεστικά, ακόμα και με προτεραιότητες στη Βουλή. Αντιθέτως δέχθηκε ερωτήματα με αυτονόητη απάντηση, όπως ότι ως τις 28 Ιουνίου που είναι η σύνοδος κορυφής, δεν υπάρχει χρόνος για να ψηφίσει η Βουλή οτιδήποτε. Κι αυτό είναι λάθος εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης. Το καθοριστικό δεν είναι τι θα κάνει η επόμενη κυβέρνηση με τους δανειστές τις πρώτες 30 μέρες, αλλά το να εξασφαλίσει ότι θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις από χρήματα του εσωτερικού γιατί οι δανειστές δεν έχουν δώσει ούτε αυτά που ήταν υποχρεωμένοι, δηλαδή το 1 δισεκατομμύριο ευρώ τον περασμένο μήνα. Με αποτέλεσμα να μην μπορούν να πληρωθούν τα φάρμακα και να υπάρχουν παντού ελλείψεις. Ενώ πληρώθηκε το ομόλογο 4,2 δισεκατομμύρια ευρώ της ΕΚΤ.

Τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα με την απειλή εσωτερικής παύσης πληρωμών έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί από τους δανειστές πάνω στις προηγούμενες κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου με απόλυτη επιτυχία, για τους δανειστές δηλαδή με απόλυτη επιτυχία για την Ελλάδα. Εδώ είναι απαραίτητο να εξασφαλίσει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση χρόνο μερικών μηνών κατά τους οποίους θα πρέπει να ζήσει και να κάνει πληρωμές χωρίς ξένα δάνεια. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν την εύκολη οδό της υιοθέτησης νέων καταστροφικών μέτρων, όπως περικοπές 14,5 δισεκατομμυρίων ευρώ (τα οποία έχει ετοιμάσει ο κ. Παπαδήμος) ασχέτως αν μπορούν να υλοποιηθούν ή όχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ και όσοι συνεργαστούν μαζί του, δεν μπορούν να εφαρμόσουν το μνημόνιο το οποίο έχουν δεσμευθεί να ακυρώσουν.

Συνεπώς πρέπει να ζήσουν μερικούς μήνες χωρίς νέα  δάνεια εκ των ενόντων, δηλαδή με όσα βγάζουμε εμείς οι Έλληνες και με όσα δημόσια έσοδα εισπράττει το κράτος με τις γνωστές δυσκολίες λόγω ύφεσης και διάλυσης των μηχανισμών, λόγω περικοπών.

Το πρόβλημα δεν είναι μεγάλο σύμφωνα με τα στοιχεία της κυβέρνησης παπαδήμου. Είναι περίπου 4 δισεκατομμύρια ευρώ ως το τέλος της χρονιάς το πρωτογενές έλλειμμα. Πολιτικά και ψυχολογικά είναι σημαντικό να συνεχιστούν κανονικά οι πληρωμές στο εσωτερικό, ακόμα κι αν εντελώς εκβιαστικά οι δανειστές αρνηθούν αυτό το ποσό. Εδώ προφανώς η διαπραγμάτευση είναι απλή. Αν δεν μας δώσετε τα 4 δις θα προσπαθήσουμε να τα βρούμε από αλλού, αλλά θα πρέπει να διαπραγματευθούμε  και να καταργήσουμε τον όρο ότι πρέπει οι δανειστές να προηγούνται των πρωτογενών αναγκών του ελληνικού λαού. Είναι κάτι που μπορούν να αρνηθούν οι δανειστές ως τοκογλύφοι, αλλά όχι η ΕΕ ως ένωση ισότιμων κρατών. Δεν δικαιούται να αμφισβητήσει ανοιχτά αυτή την αρχή που ισχύει για όλες τις χώρες.

Αυτό είναι μέρος του μνημονίου και υποθέτω ότι γι αυτό λέει ο Τσίπρας ότι δεν βιαζόμαστε. Γιατί από μόνοι τους οι δανειστές θα πρέπει να ακυρώσουν αυτό τον όρο του μνημονίου, αν θέλουν να συμφωνηθεί η επόμενη πληρωμή δόσεων για ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία δεν έχουν κουρευτεί. Ξεκινώντας τις διαπραγματεύσεις λογικά το πρώτο που θα ακουστεί είναι ότι κακώς πληρώνεται το 100% ομολόγων που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών αφού έχει συμφωνηθεί κούρεμα 53,5% και το υπόλοιπο σε 30 χρόνια. Κι  επειδή το θέμα καίει την ΕΚΤ καθώς τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει και έχει αγοράσει με μεγάλη έκπτωση, υπερβαίνουν το μετοχικό της κεφάλαιο, ασφαλώς δεν θέλει να καταρρεύσει και να την σώσουν τα κράτη με έκτακτη ανακεφαλαιοποίηση ή με διαγραφή χρέους δηλαδή με κόψιμο χρήματος από την πίσω πόρτα. Είναι δηλαδή μάλλον το μικρότερο πρόβλημα στη διαπραγμάτευση, αλλά είναι σημαντικό. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Πέρα από τον θόρυβο της προεκλογικής εκστρατείας χρειάζεται ψυχρό αίμα και καθαρό μυαλό για να κινηθούμε το επόμενο χρονικό διάστημα. Είναι είδος εν ανεπαρκεία, αλλά το χρειαζόμαστε πιο πολύ κι από τα χρήματα.

Αυτές οι διακαναλικές συνεντεύξεις είναι τελικά διαφωτιστικές γιατί όσο και να είναι οι αρχηγοί των κομμάτων είναι πιο ικανοί, γνωρίζουν περισσότερα και δεν λένε ψέματα στις απαντήσεις τους. Μπορεί να τις φτιάχνουν για να ακούγονται καλύτερα, αλλά ψέματα δεν λένε. Για παράδειγμα η Αλέκα Παπαρήγα τα λέει ελαφρώς διαφορετικά από ότι τα λένε οι άλλοι ομιλητές. Στο θέμα της ενόχλησης του ΚΚΕ γιατί ο Τσίπρας είπε ότι το ΚΚΕ δεν πρέπει να αρνηθεί τον ιστορικό του ρόλο και να βοηθήσει στην προσπάθεια ακύρωσης του μνημονίου γιατί είναι ίσως η σημαντικότερη προσπάθεια χειραφέτησης του λαού από την εποχή του  ΕΑΜ. Αυτό που είπε η Παπαρήγα ήταν ότι εμείς δεν πιστεύουμε ότι ο λαός με τον ΣΥΡΙΖΑ θέλει και μπορεί να χειραφετηθεί. Δεν μας εμπνέει εμπιστοσύνη ο ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά και ο λαός δεν είναι σε τέτοια φάση. Τώρα αν κάνουμε λάθος – είπε  η Παπαρήγα – και ο ΣΥΡΙΖΑ αποδειχθεί ότι θέλει και μπορεί να παίξει τέτοιο ρόλο, τότε εμείς εκ των υστέρων θα κάνουμε την αυτοκριτική μας. Την κριτική μας είπε, αλλά την κριτική στο κόμμα της. Είναι δηλαδή μια πιθανότητα.

Προφανώς έτσι είναι. Υπάρχει πιθανότητα και όχι σιγουριά ότι ο λαός θα καταφέρει να χειραφετηθεί, αν όχι τόσο δυναμικά όπως το 1944 οπότε και τελικά ηττήθηκε, ίσως λιγότερο ή και με μικρότερες φιλοδοξίες χειραφέτησης. Σίγουρα πάντως με εκλογές και όχι με ένοπλο αγώνα. Από αυτή την προσπάθεια το ΚΚΕ επιλέγει να απέχει για να μην χρεωθεί την ήττα και έτσι βρεθεί απολογούμενο να του ζητάνε το λόγο γιατί δεν πέτυχε. Τώρα αν παρ ελπίδα ο ΣΥΡΙΖΑ πετύχει, μείς λέει η Παπαρήγα θα κάνουμε την αυτοκριτική μας. Μέχρι τότε… βλέπουμε!

Με  απλά ελληνικά, αν η κα Παπαρήγα ήταν στην ηγεσία του ΚΚΕ το 1941 δεν θα έλεγε ότι πρέπει να αντισταθούμε γιατί υπήρχε μεγάλη πιθανότητα ήττας στην προσπάθεια χειραφέτησης του λαού από τους Γερμανούς και φυσικά θα πλήρωνε μεγάλα αντίποινα αίματος ο λαός αφού οι Γερμανοί για κάθε Γερμανό στρατιώτη που σκότωναν οι αντιστασιακοί, εκείνοι σκότωναν 100 Έλληνες για να κάμψουν το ηθικό και την αντίσταση του. Με συνθήκες Ελλάδας δηλαδή δεν θα είχε συμφωνήσει να ιδρυθεί το ΕΑΜ. Το 1941 υπήρχε η βάσιμη ελπίδα ότι οι Σύμμαχοι θα βοηθούσαν και η τελικά νίκη στο πεδίο της μάχης θα ερχόταν από τους Συμμάχους, αλλιώς δεν θα έπρεπε να ξεκινήσει η ένοπλη αντίσταση. Μόνον διαδηλώσεις και συσσίτια και πολιτικές διαμαρτυρίες. Πράγματι αυτή ήταν αρχικά η γραμμή του ΚΚΕ και για πολλές εβδομάδες προσπαθούσε ο Άρης Βελουχιώτης να εξασφαλίσει την έγκριση του κόμματος να αρχίσει το αντάρτικο. Περίπου τους πήγε καροτσάκι στην αρχή, χωρίς να έχει έγκριση και βοήθεια. Και μόνον όταν ρώτησαν στο εξωτερικό και τους ενθάρρυναν, αποφάσισαν να εξουσιοδοτήσουν τον Άρη να ξεκινήσει το αντάρτικο.

Αυτό νομίζω ότι είναι πιο καθαρό όταν μιλάει η Παπαρήγα γιατί βλέπεις αυτή την ψυχολογία του ηττημένου ο οποίος όχι μόνον έχασε όταν είχε τα όπλα, αλλά μετά, επί δεκαετίες αντιμετώπισε εκτοπίσεις, βασανιστυήρια και διώξεις κάθε είδους . Έχει δημιουργηθεί μια ψυχολογία απολύτως κατανοητή.

Ο Χίτλερ, η Μέρκελ, οι μικρομεσαίοι και οι αυτοκτονίες

Μερικοί αναλυτές στον παγκόσμιο Τύπο βρίσκουν ομοιότητες ανάμεσα στη σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη η οποία διοικείται από την Άνκελα Μέρκελ και στις τελευταίες μέρες του Χίτλερ, ο οποίος έβλεπε τους Συμμάχους να έχουν αποβιβαστεί στην Ευρώπη και τη Ρωσία να ετοιμάζεται να εισβάλει στο έδαφός της, αλλά εκείνος ήταν πεπεισμένος ότι έχει στη διάθεσή του δύο στρατιές με τις οποίες θα μπορούσε να αντεπιτεθεί επιτυχώς και στα δύο μέτωπα και να κερδίσει τον πόλεμο.

Η ελπίδα είναι πράγματι εκείνη που πεθαίνει πρό τελευταία. Και η μακαριότητα της Ευρώπης είναι πράγματι δελεαστική για τέτοιες προσομοιώσεις. Μέσα σε λίγες εβδομάδες,  έγιναν πέντε οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου οι οποίες χρειάζονται βοήθεια για να «διασώσουν» τις τράπεζές τους, οι οποίες είναι οι μόνες που αξίζει να σωθούν κατά την άποψη της νεοφιλελεύθερης ηγεσίας της ΕΕ. Ούτε οι χώρες ούτε οι πολίτες έχουν καμιά σημασία. Οι άνθρωποι μάλιστα δεν υφίστανται ως θέμα συζήτησης εδώ και τρία χρόνια στα μεγάλα τραπέζια των διαπραγματεύσεων.

Τα τραγικά λάθη που έχουν γίνει σε βάρος χωρών και ανθρώπων, με τη συνεργασία πρόθυμων τοπικών πολιτικών ελίτ, δεν τους απασχολούν καθόλου. Συζητούν μόνον την αποτυχία να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα έστω κι αν απορροφά εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για τα οποία χρεώνονται οι φορολογούμενοι πολίτες  όλων των χωρών και όχι μόνον όσων δανείζονται, αλλά κι εκείνων που φέρονται ως δανειστές.

Η βασική συνταγή, ότι κρατικοποιούνται οι ζημιές ενώ ήταν ιδιωτικά τα κέρδη, δεν αμφισβητείται ούτε κατά κεραία. Απασχολεί μόνον ότι παρά τις προσπάθειες και τις θυσίες, οι τράπεζες δεν σώζονται αλλά η κατάσταση διαρκώς επιδεινώνεται. Μετά από κάθε αποτυχημένη «διάσωση» της Ελλάδας, η οποία πανηγυριζόταν με δηλώσεις χαράς και ανακούφισης όχι μόνον από τους ντόπιους πρόθυμους να συμφωνήσουν σε οτιδήποτε πολιτικούς, αλλά και από τους ευρωπαίους οι οποίοι σχεδίαζαν την «λύση» και εισέπρατταν τα χρήματα στο έδαφός τους, στην έδρα τους, ακολουθούσε λίγων ημερών άνοδος των αγορών και των χρηματιστηριακών αγορών και πτώση των σπρέντ. Μετά ξαναγυρνούσαν φυσιολογικά στην αντίθετη πορεία όταν συνειδητοποιούσαν ότι πάλι δεν έγινε τίποτα.

Αυτή τη φορά με την δανειοδότηση της Ισπανίας και μάλιστα χωρίς μνημόνιο (αλλά με την εθελοντική δέσμευση της Ισπανίας ότι θα συνεχίσει την πολιτική λιτότητας) δεν έγινε ούτε κι αυτό. Έγινε το αντίθετο. Τα σπρέντ ανέβηκαν και οι αγορές δεν ανέπνευσαν ούτε για μία ώρα. Η ανησυχία δεν διασκεδάστηκε και η φυγή κεφαλαίων από ευρωπαϊκά χρεόγραφα κάθε είδους συνεχίζεται αν δεν εντείνεται. Η Ισπανία δεν είχε ούτε βραχυπρόθεσμα οφέλη, η Ευρώπη δεν κέρδισε καθόλου χρόνο και η Μέρκελ με τον Σόϊμπλε παρατηρούν αμήχανοι. Για επικοινωνιακούς λόγους περιμένουν το εκλογικό αποτέλεσμα της Ελλάδας το οποίο φυσιολογικά αναμένεται φυσιολογικό, δηλαδή καταδικαστικό της πολιτικής που ακολουθείται ακόμα για να πούν ίσως ότι … φταίει ο Τσίπρας που ανησυχούν οι αγορές, ενώ οι ίδιοι έχουν προκαλέσει τη σημερινή κατάσταση. Όχι ο Τσίπρας αλλά ολόκληρη η Ελλάδα έχουν καταλάβει όλοι δεν έχει καμιά επιρροή στα γεγονότα γιατί δεν συμμετέχει στις αγορές με κανένα τρόπο. Είναι πλήρως απομονωμένη και επομένως απαλλάσσεται κάθε ευθύνης γιατί είναι δεμένη χειροπόδαρα. Ελέγχοντας τα μέσα ενημέρωσης μπορούν φυσικά να λένε ότι θέλουν, αλλά δεν πείθονται παρά μόνον αυτοί που έχουν πεισθεί χωρίς να ακούσουν.

Το θεμελιακό λάθος των άπληστων τραπεζιτών και της Μέρκελ είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καμιά σημασία και μπορούν να αντέξουν τα πάντα. Στο μυαλό τους υπάρχει μια νέα παγκόσμια δημοκρατία του χρήματος, με δισεκατομμύρια καταναλωτές οι οποίοι αγοράζουν τα προϊόντα τους και τα πληρώνουν ευχάριστα. Δεν περνάει από το μυαλό τους ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν ανάγκες και πρέπει πρώτα να φροντίσουν να ζήσουν αξιοπρεπώς και μετά να σκεφτούν να καταναλώσουν οτιδήποτε. Σε κάθε χώρα, τουλάχιστον στις δημοκρατίες προηγούνται οι άνθρωποι και η ευτυχία τους και όχι κάποια αφηρημένα μηδενικά σε κάποιον υπολογιστή τράπεζας.

Εμείς εδώ στην Ελλάδα είμαστε ίσως σε προνομιούχα θέση να το καταλάβουμε γιατί οι εργαζόμενοι ετοιμαζόμαστε να γίνουμε άνεργοι, οι άνεργοι ζούν στη φτώχεια και οι ανισότητες πολλαπλασιάζονται αντί να μειώνονται. Ο υπουργός που κατέστρεψε δισεκατομμύρια ευρώ από ασφαλιστικά ταμεία και αποθεματικά δεκαετιών πανεπιστημίων και νοσοκομείων κατεβαίνει στις εκλογές χαλαρός και υποψήφιος να μας σώσει ενώ οδηγείται στη φυλακή όποιος κατηγορείται ότι δεν απέδωσε ΦΠΑ 70.000 ευρώ και πάνω, ακόμα κι αν δεν πρόκειται για φόρους που εισέπραξαν και δεν απέδωσαν, αλλά για πρόστιμα της εφορίες που επιβλήθηκαν δικαίως ή αδίκως.

Εκατοντάδες χιλιάδες μικρομαγαζάτορες, επιχειρηματίες, επαγγελματίες και άνεργοι, απειλούνται με εξοντωτικά πρόστιμα και οφειλές και προσαυξήσεις προηγούμενων ετών και με στέρηση της ελευθερίας τους ακόμα, πέραν των κατασχέσεων και των απειλών, αλλά την ίδια στιγμή που οι τράπεζες απορροφούν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ από δανεικά ψηφίζονται φοροαπαλλαγές γιατί ακόμα και μέσα στην χρεοκοπία τους πρέπει να εμφανίζουν λειτουργικά κέρδη. Οι μικρομεσαίοι που είχαν συνηθίσει σε σταθερό και υψηλό εισόδημα βρίσκονται  άεργοι να μην έχουν τι να κάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους και τα παιδιά τους αντί για τα πανεπιστήμια που ετοιμάζονταν να φοιτήσουν μαθαίνουν ότι μπορεί ο πατέρας τους να μην έχει να πληρώσει για τα φάρμακα που χρειάζεται μετά το έμφραγμα που έπαθε γιατί το ασφαλιστικό του ταμείο δεν πληρώνει και οι φαρμακοποιοί και τα νοσοκομεία δεν τους δίνουν δωρεάν ή με πίστωση.

Σε αυτές τις συνθήκες δεν είναι να απορεί κανείς που το προσδόκιμο ζωής έκανε βουτιά από 2 μέχρι δέκα χρόνια και οι αυτοκτονίες είναι καθημερινό φαινόμενο. Η ΕΕ δεν ιδρώνει το αυτό της με τέτοιες λεπτομέρειες γιατί το γνωρίζει και το έχει συνηθίσει. Θα σας πώ μια ιστορία που όλοι οι κοινοτικοί αξιωματούχοι γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες. Το παλιό κτίριο της ΕΕ στο κέντρο των Βρυξελλών είχε κανονικά παράθυρα τα οποία άνοιγαν κατά βούληση. Από τα παράθυρα αυτά σχεδόν κάθε μέρα όλο και κάποιος κοινοτικός υπάλληλος ή αξιωματούχος αυτοκτονούσε με βουτιά και συχνά άφηνε και σημειώματα στο γραφείο του, όπου εξηγούσε γιατί αυτοκτόνησε. Οι συχνότερες αιτίες ήταν οι εξής: Ή αυτοκτονούσε γιατί αποκαλύφθηκε κάποια οικονομική ατασθαλία στην οποία είχε ανάμιξη και συχνά όχι για να πάρει λεφτά από κάποιο ταμείο, αλλά για να ευνοήσει ή για να καθυστερήσει οδηγίες, αποφάσεις και εισηγήσεις από τις οποίες μεγάλες εταιρίες θα κέρδιζαν πολλά. Χώρες ολόκληρες πίεζαν για αποφάσεις υπέρ ή κατά του ανταγωνισμού γύρω από τις οποίες είχε στηθεί χορός από μίζες ώστε να βγάλουν πολλαπλάσια. Κάποια στιγμή αποκάλυπτε ο ανταγωνιστής τον ένοχο κι αν είχε φιλότιμο και δεν ήξερε πώς να δικαιολογηθεί στους συναδέλφους του αυτοκτονούσε. Οι άλλες αιτίες ήταν η μοναξιά που οδηγούσε σε κατάθλιψη αφού δούλευαν μακριά από φίλους και συγγενείς που ήταν στις χώρες προέλευσης, ή από ερωτική απογοήτευση, αφού ήταν επίσης συνηθισμένο να αλλάζουν ερωτικούς συντρόφους μεταξύ τους, ιδίως οι παντρεμένοι που ήταν οι σύζυγοι στην πατρίδα και μέσα στα γραφεία είχαν εκατοντάδες σταζιέρ νέους και φιλόδοξους που ήταν διαθέσιμοι.

Η αντίδραση της ΕΕ σε όλα αυτά ήταν η εξής: Στο νέο κτίριο φρόντισαν τα παράθυρα να μην ανοίγουν και να είναι απαραβίαστα με τη δικαιολογία της μόνωσης και του μηχανικού εξαερισμού, ώστε να αυτοκτονούν με άλλο τρόπο και όχι πηδώντας από τα παράθυρα. Χώρια που όταν περπατούσες απέξω έπρεπε και να προσέχεις να μην πέσει κανείς στο κεφάλι σου και σε σκοτώσει ενώ εκείνος ο απελπισμένος μπορεί και να ζούσε. Με τον ίδιο τρόπο αντιδρούν και τώρα αν τους πείς ότι αυτοκτονούν οι απελπισμένοι Έλληνες και κυρίως οι ηλικιωμένοι που δεν είχαν ταπεινωθεί και δεν φαντάζονταν ότι μπορεί να έψαχναν στα σκουπίδια για το βραδινό τους. Σου λέει, αλλάξτε τα παράθυρα και απαγορεύστε τις βόλτες από τις ψηλές  γέφυρες. Τι να σου κάνω; Δεν βλέπω άλλη λύση. Γι αυτούς οι άνθρωποι είναι αόρατοι. Δεν υπάρχουν.

Δεν έχει καμία σημασία τίποτα άλλο, εκτός από το να σωθεί η τράπεζα και η ιδιωτικότητά της. Να μην θιχτεί το ανεξέλεγκτο της λειτουργίας της. Να μην γίνεται καμιά πληρωμή που να μην περνάει από την τράπεζα με τη δικαιολογία της φοροδιαφυγής. Ούτε το δημόσιο δεν δικαιούται να κάνει πληρωμές εκτός τραπεζών γιατί χάνουν προμήθειες οι τράπεζες. Ούτε συμψηφισμούς δεν μπορεί να κάνει το δημόσιο γιατί χάνουν οι τράπεζες. Ούτε ομόλογα δεν μπορεί να κυκλοφορεί το δημόσιο γιατί χάνουν οι τράπεζες. Γι αυτό έχουν μείνει απλήρωτοι οι μικροκαταθέτες σε ομόλογα για να δυσφημιστούν τα ομόλογα και να μην τολμήσει το κράτος και ξανακυκλοφορήσει απευθείας έστω και ένα ομόλογο. Ή κάνει πληρωμή με ομόλογα. Δεν τους νοιάζει το ότι η τρομολαγνεία για το ευρώ διώχνει τις καταθέσεις, αρκεί να πάρουν λίγες ψήφους τρομοκρατημένων για να μην ανατραπούν οι αποφάσεις των τραπεζιτών που έχουν ήδη υπογραφεί και εφαρμόζονται. Ας πεθάνουν και μερικές χιλιάδες ακόμα. Έτσι κι αλλιώς όλοι θνητοί είμαστε, κάποτε θα πεθαίναμε…

Είναι απλό να προβλέψεις το εκλογικό αποτέλεσμα. Διαλέγεις τί θα ψηφίσεις!

Το πρόβλημα που έχουν να επιλύσουν οι πολίτες στην κάλπη της Κυριακής είναι πολύπλοκο και γι αυτό βλέπουμε ότι πολλοί προβληματίζονται. Βέβαια οι αναποφάσιστοι είναι λιγότεροι σε σχέση με έναν μήνα πριν, αλλά υπάρχουν και είναι οι μισοί. Αντί για 19% είναι 10%. Αντίστοιχα όμως έχουν μειωθεί και εκείνοι που ψηφίζουν κόμμα που μένει εκτός βουλής. Είναι οι μισοί. Από 19% στο 10%.

Η δυσκολία της επιλογής προκύπτει από τις δυσκολίες που θα έχει η επόμενη κυβέρνηση. Ακόμα και το Ρώϋτερ έλεγε χθες ότι οι Έλληνες πρέπει να κάνουν μια ομηρική επιλογή, να διαλέξουν σαν τον Οδυσσέα ανάμεσα στη Σκύλα και στη Χάρυβδη για να περάσουν από το πέρασμα και να φτάσουν στον προορισμό τους. Προορισμός είναι να παραμείνουν στο ευρώ και στην ΕΕ, χωρίς μνημόνιο και χωρίς οικονομική καταστροφή. Ανάποδα, να ανακοπεί η ύφεση, να διαγραφεί μέρος του χρέους και να μειωθεί η ανεργία, η φτώχεια και η άνιση κατανομή του εισοδήματος που παράγεται στο εσωτερικό της χώρας.

Δεν είναι και εύκολη επιλογή. Αλλά η συλλογική σοφία της συλλογικής ψήφου, θα δώσει την απάντηση. Η πρώτη απάντηση θα προκύπτει από το πιο κόμμα θα είναι πρώτο. Η ΝΔ ή ο ΣΥΡΙΖΑ; Είναι καλό που απαγορεύεται η δημοσίευση μετρήσεων γιατί ο κάθε πολίτης δεν θα επηρεαστεί από το ρεύμα υπέρ του πρώτου κόμματος. Αυτό θα εκδηλωθεί στις μετρήσεις από την επόμενη των εκλογών με ένα ρεύμα υπέρ του νικητή και συναίνεση για να κυβερνήσει. Πάνω από την κάλπη κυριολεκτικά το πρώτο κόμμα θα σημειώσει μεγάλη διαφορά από το δεύτερο. Το 2007 και το 2009 ήταν 10 και 11 μονάδες αντίστοιχα. Αυτή τη φορά μπορεί να είναι μικρότερο, αλλά θα είναι σαφές το αποτέλεσμα δεν νομίζω ότι θα είναι στα όρια του  1%. Από κεί και πέρα, η μεν ΝΔ αν είναι πρώτο κόμμα μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και με την ΔΗΜΑΡ αν την χρειάζονται και αν κάνει πράξη τις απειλές της ότι δεν αποκλείει μια τέτοια εξέλιξη. Δεν νομίζω ότι θα το κάνει ποτέ, αλλά δεν μπορούμε και να αμφισβητήσουμε την αποφασιστικότητά τους προεκλογικά.

Από την άλλη αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα, είναι υποχρεωμένος να σχηματίσει κυβέρνηση, όσο κι αν φοβάται ο Χανιάς και ίσως κι άλλοι ότι δεν είναι έτοιμοι να κυβερνήσουν και θα κάνουν λάθη εξαιτίας της απειρίας τους και της έλλειψης προετοιμασίας. Το ίδιο λεγόταν γραφόταν και διαδιδόταν και το 1981 κυρίως από στελέχη της αριστεράς του ΠΑΣΟΚ και είναι λογικό να υπάρχουν τέτοιες αναστολές, γιατί και απειρία υπάρχει και έλλειψη προετοιμασίας. Το να κυβερνήσει ένα κόμμα, είναι σαν να γίνεσαι πατέρας. Μετά μαθαίνεις με βάση όσα κατάφερες ως πρόσωπο ως εκείνη τη στιγμή. Κανείς μας δεν είναι έτοιμος να γίνει πατέρας ως τη στιγμή που θα γεννηθεί το παιδί σου. Κανείς δεν εκπαιδεύεται για πρωθυπουργός σε σχολές ή σε οικογένειες ή στον δοκιμαστικό σωλήνα των μέσων ενημέρωσης.

Όποιος φοβάται πέφτει και κοιμάται. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αρνηθεί να κυβερνήσει από τη στιγμή που ισχυρίστηκε ότι θέλει την εντολή όχι για να την καταθέσει, αλλά για να σχηματίσει κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι αν θα συμφωνήσουν αρκετά κόμματα που να υπερκαλύπτουν το 50% στην κάλπη. Αυτή τη φορά, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι σίγουρο ότι θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι. Το ερώτημα είναι αν το 33% που πήραν τον Μάϊο, θα έχει γίνει 51% ή όχι. Δύσκολο, αλλά γίνεται. Το να γίνει το 32% 51% είναι δυσκολότερο γιατί είναι υπέρ του μνημονίου. Είναι εντελώς μη αναμενόμενο να διπλασιάσει η ΝΔ το ποσοστό της γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να το αυξήσει. Αυτό θα μετρήσει σιωπηρά από σήμερα ως την κάλπη της Κυριακής.  

Συλλογική ψήφος του ελληνικού λαού, έχει πάντοτε μια συλλογική σοφία την οποία δεν διαθέτει η ψήφος σε ένα μόνον κόμμα, ή η ψήφος ενός μόνον πολίτη. Αυτή είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας, γιατί μια κοινωνία χρησιμοποιεί το όπλο της ψήφου για να εξυπηρετήσει τα βραχυπρόθεσμα και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά της. Οι μηχανισμοί αλλοίωσης της ψήφου των πολιτών, (μέσα ενημέρωσης, εκλογικός νόμος κλπ) δεν ακυρώνει αυτή τη συλλογική σοφία καθώς οι πολίτες είναι πλέον πολύ έμπειροι στην Ελλάδα και μπορούν να «διορθώνουν» τέτοιες αλλοιώσεις τροποποιώντας εν μέρει την ψήφο τους. Γι αυτό και στις αναπτυγμένες δημοκρατίες οι εκλογικοί νόμοι είναι τίμιοι, συχνά η απλή αναλογική και τα μέσα ενημέρωσης δεν χειραγωγούνται εύκολα, με λίγα χρήματα και χωρίς ηθικές αναστολές ακόμα και τιμωρίες.

Η λαϊκή εντολή του Μαίου, είχε αυτή τη σοφία και στις κάλπες του Ιουνίου πρόκειται να επιβεβαιωθεί αν και διορθωμένη, δηλαδή κόντρα στις αλλοιώσεις του εκλογικού νόμου και της παρέμβασης των μέσων ενημέρωσης και των ξένων. Για παράδειγμα ο δικομματισμός καταδικάστηκε ως τρόπος αποτελεσματικής διακυβέρνησης και ΝΔ με ΠΑΣΟΚ έλαβαν το 32% των έγκυρων ψηφοδελτίων που μετρούν στη Βουλή. Το ποσοστό αυτό δεν μπορεί να ξεπεράσει το 35% τον Ιούνιο γιατί ότι κερδίζει η ΝΔ το χάνει το ΠΑΣΟΚ. Συνεπώς η διόρθωση δεν ακυρώνει τη λαϊκή εντολή.

Θα ήταν λάθος να μετρήσουμε ως δικομματισμό» το άθροισμα της ψήφου ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ως «νέο δικομματισμό» όπως πόνταρε ότι θα γίνει η ΝΔ. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένος να τροποποιήσει τον εκλογικό νόμο, αμέσως ως πολιτική προϋπόθεση της νομιμοποίησής του. Επομένως η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να μετρηθεί ως  «διόρθωση» και επιβεβαίωση εκ μέρους των πολιτών της κατάργησης του δικομματισμού. Κι αφού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν ανταποκρίθηκαν με αποφασιστικό τρόπο, οι πολίτες αποφάσισαν να το επιβάλουν έμμεσα.  

Το ίδιο συμπέρασμα βγαίνει ακόμα κι αν προσχωρήσουμε στην απολίτικη λογική των απελπισμένων οπαδών του δικομματισμού και αθροίσουμε τα ποσοστά της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Τον Μάϊο ήταν 19+17= 36% και τον Μάϊο, ακόμα κι αν και τα δύο κόμματα έχουν άνοδο 20% (!!!) θα έχουν μείνει στο πενιχρό 56% δηλαδή με το ζόρι μπορούν να κάνουν κυβέρνηση πλειοψηφίας  στο λαό. Κάτι τέτοιο είναι εντελώς παράλογο και ως εκ τούτου αποδεικνύεται και με την μέθοδο της εις άτοπον απαγωγής, ότι οι πολίτες δεν θέλουν να σώσουν, αλλά να ενταφιάσουν τον δικομματισμό. Όσο γρηγορότερα το καταλάβουν τα κόμματα και αρχίσουν να οργανώνονται ως μικρά κόμματα, τόσο καλύτερα θα επιβιώσουν. Οι δεινόσαυροι δεν έχουν καλά αντανακλαστικά. Δείτε για παράδειγμα πόσο «βάρυνε» η ΝΔ με τις προσχωρήσεις που δέχθηκε της Ντόρας Μπακογιάννη, του Μάκη Βορίδη, του Άδωνη Γεωργιάδη, του Θανάση Πλεύρη και του Κυριάκου Βελόπουλου και ότι κερδίζει σε αριθμούς το χάνει σε αντανακλαστικά και δυνατότητα ελιγμών και ταχύτητα αντιδράσεων. Το ίδιο θα πάθαινε και ο ΣΥΡΙΖΑ αν δεχόταν προεκλογικά προσχωρήσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ που συνωστίζονται  για μια καρέκλα.

Το δεύτερο μήνυμα των εκλογών του Μαίου ήταν ότι οι πολίτες επιθυμούν την παραμονή στην ΕΕ και στο ευρώ και ταυτόχρονα επιθυμούν την κατάργηση του μνημονίου. Όχι την διατήρηση του μνημονίου με μια ρητορική επαναδιαπραγμάτευσης, ή παράτασης του χρόνου εφαρμογής του μνημονίου για να το χωνέψουν καλύτερα. Στο θέμα αυτό η πολιτική αξιοπιστία είναι καθοριστική. Η λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» όταν την λέει η ΔΗΜΑΡ και ο Φώτης Κουβέλης έχει κάποια αξία αν και είναι εκτός λαϊκής εντολης, ενώ όταν την λέει ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν έχει καμιά αξία, γιατί ο ίδιος διαπραγματεύθηκε αυτό που οι πολίτες θέλουν να καταργηθεί και μάλιστα πριν από λίγες μέρες. Σε μικρότερο βαθμό το ίδιο ισχύει και για τον Αντώνη Σαμαρά και τη ΝΔ γιατί χωρίς τη δική τους ψήφο και δέσμευση, ο Βενιζέλος θα είχε παραιτηθεί των προσπαθειών του.

Αυτή η «λαϊκή εντολή» του Μαίου πρόκειται να επιβεβαιωθεί τον Ιούνιο και μάλιστα διορθωμένη, ώστε να μην μπορεί να την «παρακούσει» το πολιτικό σύστημα και οι ξένοι δανειστές. Μνημόνιο τέλος. Η παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ είναι μόνιμο κεκτημένο που δεν το διαπραγματεύεται κανείς και δεν έχει δικαίωμα να το αμφισβητεί κανείς μέσα ή έξω από τα ελληνικά σύνορα. Όποιος δεν μπορεί να υπερασπιστεί αυτή τη λαϊκή εντολή καλύτερα να πάει σπίτι του ή να μείνει στην αντιπολίτευση. Πάνω στην κρίσιμη στιγμή ήρθε και η εξέλιξη του δανεισμού της Ισπανίας με 100 δισεκατομμύρια ευρώ (δηλαδή σχεδόν όσα πήρε η Ελλάδα με το πρώτο μνημόνιο)  χωρίς καμία εκχώρηση κυριαρχίας, υποθήκη περιουσιακών στοιχείων, ανάμιξη του ΔΝΤ και πολιτική δέσμευση να ακολουθήσει για δεκαετίες πολιτική λιτότητας και περιορισμού του κοινωνικού κράτους. Αυτά παραμένουν στα χέρια της ισπανικής κυβέρνησης και όχι σε εντολοδόχους των δανειστών όπως ο Ράϊχενμπαχ και ο … Χούφτελ! Θα πιέζεται, αλλά δεν είναι το ίδιο. Θα τα κάνει, αλλά δεν είναι υποχρεωμένη με βάση χρονοδιάγραμμα και με την απειλή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Δεν εκβιάζεται με εκδίωξη από το ευρώ και δεν υποχρεώνεται να παραχωρήσει τη θέση του πρωθυπουργού σε έναν εκλεκτό των τραπεζιτών.

Η ιπσναική υποχώρηση της Μέρκελ και των δανειστών ήταν θέμα χρόνου να προκύψει. Η ΔΗΜΑΡ και το κόμμα του μνημονίου προσπαθούν να κάνουν ότι δεν άκουσαν και δεν ξέρουν τίποτα. Με τη συμπαράσταση των μέσων ενημέρωσης που ασχολούνται με οδοντογλυφίδες όπως ο Ιφικράτης και το αντάρτικο πόλεων, ή αν έδωσε συνέντευξη ο Λαφαζάνης και τάχθηκε εναντίον του ευρώ όπως και η Παπαρήγα, ή αν ένας υποψήφιος παραιτήθηκε λέγοντας ότι τρόμαξε στην προοπτική να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, πράγματι μπορεί η σημασία της εξέλιξης να μειωθεί. Δεν θα εξαφανιστεί εντελώς.

Άλλωστε θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε «θετική εξέλιξη» την ισπανική υποχώρηση του πρωθυπουργού Μ. Ραχόϊ, γιατί στην πραγματικότητα η Μέρκελ και η ΕΕ συνεχίζουν να κρατικοποιούν τα ιδιωτικά χρέη και να επωμίζονται οι ισπανοί φορολογούμενοι τα χρέη του άπληστου ιδιωτικού τομέα των τραπεζών. Μπορεί οι όροι να είναι πολύ καλύτεροι, και η διαπραγμάτευση του Ραχόϊ καλύτερη, αλλά η Ισπανία εφαρμόζει την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, της λιτότητας, της μείωσης του κοινωνικού κράτους και της υπερχρέωσης του κράτους για να μην χάσουν οι τράπεζες ούτε ευρώ. Με τα πρώτα 100 δις ευρώ, το ισπανικό δημόσιο χρέος θα ανέβει από το 80% του ΑΕΠ στο 90% του ΑΕΠ. Οι Ισπανοί φορολογούμενοι και άνεργοι δεν θα χρησιμοποιήσουν κανένα ποσό από το νέο δάνειο για ανάπτυξη ή για μείωση της ανεργίας, ή για βοήθεια προς τους φτωχούς. Όλα τα χρήματα θα πάνε σε ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και είναι μόνον η αρχή. Διαφορά θα προκύψει μόνον αν κρατικοποιηθούν οι τράπεζες και χάσουν οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες την ιδιοκτησία και το τραπεζικό προνόμιο περάσει στους καταθέτες και στους φορολογούμενους.

Ελλάδα και Ισπανία μοιάζουν σαν δυό σταγόνες νερό!

Αντί να μολύνουμε τον εγκέφαλό μας με τα σκουπίδια της προεκλογικής εκστρατείας τα οποία υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πως λειτουργεί ακόμα και σήμερα η Ευρώπη, παρά τις πιέσεις των ΗΠΑ να λογικευτεί. Υποτιμούμε τον εαυτό μας αν ασχοληθούμε με τις αθλιότητες όπως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει τον ένοπλο αγώνα με αποδεικτικό υλικό, ένα βίντεο που ανέβασε πριν από έναν χρόνο, ένας άνθρωπος  ο οποίος το λιγότερο είναι νέος και άπειρος από οτιδήποτε και ο οποίος σήμερα είπε στον ΣΚΑΪ ο μόνος σταθμός που ήθελε να αναπαράγει την προεκλογική  λάσπη, ότι πράγματι προσπάθησε να αυτοπροταθεί στον ΣΥΡΙΖΑ ως υποψήφιος βουλευτής αλλά τον έκοψαν. Ας προσπαθήσουμε καλύτερα να καταλάβουμε τι έκανε η Ισπανία με τη θέλησή της κατά δήλωση του Ραχόϊ τον οποίο δεν πιστεύει κανείς γιατί όλοι ξέρουν ότι πιέστηκε από τη γερμανία και τους άλλους να δεχθεί αυτή τη λύση.

Η Ισπανία μέχρι σήμερα είχε ΑΕΠ περίπου 1 τρισεκατομμύριο ευρώ και δημόσιο χρέος ίσο με το 80% του ΑΕΠ ένα από τα χαμηλότερα της Ευρώπης. Ταυτόχρονα όμως έχει ιδιωτικό χρέος πολλαπλάσιο του ΑΕΠ της. Αυτό το ιδιωτικό χρέος που είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, άρχισε να μετασχηματίζεται σε δημόσιο χρέος. Δηλαδή αντί να πληρώσουν τις ζημιές οι τραπεζίτες που έδωσαν τα δάνεια χωρίς να διατηρούν τα απαραίτητα από το νόμο και από τη λογική αποθεματικά, θα τα πληρώσουν οι Ισπανοί φορολογούμενοι. Το ίδιο έχουν κάνει όλες οι ευρωπαϊκές τράπεζες και κυρίως της Γερμανίας της Γαλλίας, της Ολλανδίας, της Αυστρίας και του Λουξεμβούργου. Γι αυτό και όλες αυτές οι πλεονασματικές χώρες πίεσαν την Ισπανία να αποδεχθεί «βοήθεια», διάσωση» πείτε την όπως θέλετε, για να μην δούν ξαφνικά ουρές έξω  και από τις δικές τους τράπεζες και καταρρεύσει ο πλανήτης.

Η Ισπανία ήδη με αυτά τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ που θα δανειστεί από το EFSF  με χαμηλότερο επιτόκιο από τις αγορές αλλά πάντως με μεγάλο επιτόκιο, ανάλογο  με της Ελλάδας, θα αυξήσει το δημόσιο χρέος της από 80% σε 90%. Με μία ανακεφαλαιοποίηση το δημόσιο χρέος της αυξάνεται κατά 10% και επειδή δεν φτάνει καταλαβαίνουμε όλοι ότι για κάθε 100 δισεκατομμύρια ευρώ που θα φορτώνεται ο Ισπανικός λαός, οι οίκοι αξιολόγησης θα την υποβαθμίζουν παρακάτω και ήδη υπάρχει  μόλις ένα σκαλί πάνω από τα σκουπίδια. Αυτός είναι ο μοναδικός δείκτης όπου η Ισπανία είναι καλύτερη από την Ελλάδα και πρόβαλαν όλα τα μνημονιακά κανάλια και κόμματα όλο το Σαββατοκύριακο. Όλοι οι άλλοι δείκτες είναι χειρότεροι της Ελλάδας, ή της ίδιας ποιότητας με της Ελλάδας. Ο μοναδικός ίδιας ποιότητας με την Ελλάδα δείκτης είναι το ποσοστό του εξωτερικού χρέους. Το 100% του ΑΕΠ της Ισπανίας, 1 τρισεκατομμύριο ευρώ, είναι εξωτερικό χρέος δηλαδή κατέχεται από ξένες τράπεζες κυρίως γερμανικές και γαλλικές. Λίγο πάνω από 110 δισεκατομμύρια ευρώ δηλαδή 55% του ΑΕΠ κατέληξε να είναι το ελληνικό εξωτερικό χρέος το 2012 όταν έγινε το κούρεμα, αλλά τα μισά ήταν στα χέρια της ΕΚΤ και δεν κουρεύτηκαν κι έτσι το όφελος της Ελλάδας ήταν περίπου 29 δισεκατομμύρια ευρώ και μπορεί να γίνει μικρότερο. Καμία σύγκριση δηλαδή.

Η ίδια ποιότητα Ελλάδας Ισπανίας σε αυτό τον δείκτη προκύπτει μόνον από το γεγονός ότι οι ξένες τράπεζες δεν θα χάσουν χρήματα που θα έχαναν αν δεν ανακεφαλαιοποιούσε ο Ισπανός φορολογούμενος μέσω του Ραχόϊ, μέσω του ισπανικού κράτους, αυτή την πρώτη τράπεζα. Γιατί; Γιατί το μεγαλύτερο μέρος του ισπανικού συνολικού χρέους (δημόσιο και ιδιωτικό μαζί) είναι εσωτερικό δηλαδή το έχουν στα χέρια τους οι ισπανικές τράπεζες. Μόνο 1 τρις είναι εξωτερικό. Επομένως οι ισπανικές τράπεζες θα χάσουν τα περισσότερα λεφτά, δηλαδή θα χρεοκοπήσουν γιατί έχουν φάει τις καταθέσεις των Ισπανών καταθετών και είναι άδειες. Εφόσον υπάρχουν επισφάλειες έχουν καταρρεύσει και η κατάσταση δεν προβλέπεται να βελτιωθεί αλλά να χειροτερεύσει. Πώς θα έχαναν οι ξένες τράπεζες; Δεν θα μπορούσε όποια ισπανική ιδιωτική τράπεζα καταρρεύσει να πληρώσει τα ομολογιακά δάνεια που έχει πάρει με υποθήκη δάνεια που έχει χορηγήσει. Θα έχανε δηλαδή τα λεφτά της η μεγαλύτερη γερμανική ή γαλλική επενδυτική τράπεζα που της έδωσε το δάνειο με ενέχυρο τα ισπανικά δάνεια της φούσκας κατοικίας.

Γιατί τώρα πίεσαν οι  Γερμανοί και οι άλλοι την Ισπανία να δεχθεί με λάϊτ μνημόνιο και χωρίς ΔΝΤ φανερό να πάρει το δάνειο; Ήδη από τα παραπάνω είναι προφανές, αλλά ας το δούμε συνολικά. Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα  έχει σύνολο ισολογισμού, (ενεργητικό και παθητικό) 31 τρισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή είναι το διπλάσιο του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος το 2008 που ήταν περίπου 16 τρισεκατομμύρια  δολάρια. Η Αμερικανική FED για να διασώσει το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα ξόδεψε έκοψε χρήμα με διάφορες μορφές, περίπου 17 τρισεκατομμύρια δολάρια. Επομένως η ΕΚΤ για να κάνει την ίδια δουλειά (που προς το παρόν δεν έχει το δικαίωμα) θα έπρεπε να ξοδέψει ένα ποσό που θα ξεπερνούσε το μισό του παγκόσμιου ΑΕΠ το οποίο είναι μόνον 60 τρισεκατομμύρια δολάρια. Επιπλέον όμως δεν θα πετύχανε τίποτα γιατί οι ΗΠΑ πέραν του ότι αποφασίζουν ακαριαία και ενεργούν σε 24 ώρες, από το 2000 ως τώρα εξάγει συστηματικά τα προβλήματα του τραπεζικού της τομέα στην Ευρώπη, που είναι ο ισχυρότερος οικονομικός χώρος παγκοσμίως. Χώραγε δηλαδή. Η Ευρώπη που θα εξάγει το δικό της πρόβλημα; Η Κίνα είναι πολύ μικρή και πολύ ανόρεχτη. Και να ήθελε όμως δεν θα μπορούσε.

Αυτός είναι ο λόγος ότι δηλαδή μια κατάρρευση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος δεν μπορεί να την αντέξει η παγκόσμια οικονομία ούτε να την ανεχθούν οι ΗΠΑ ακόμα κι αν δεν είχε εκλογές ο Ομπάμα. Φυσικά ενόψει εκλογών δεν το συζητάμε, ούτε σκέψη να γίνεται ότι θα επιτρέψει τέτοια ρίσκα όπως την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, ότι και να λέει η Μέρκελ. Η Μέρκελ όμως ανακουφίστηκε γιατί κατάφερε να πείσει τον Ραχόϊ πριν τις ελληνικές εκλογές να ληφθεί η απόφαση. Γιατί τώρα στο Γιούρογκρουπ εκπροσωπεί την Ελλάδα στην ομόφωνη απόφαση ο Σαχινίδης και η Ελλάδα δεν έχει κυβέρνηση. Ενώ αν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ όπως φοβάται, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι η Ελλάδα για να συμφωνήσει δεν θα ζητήσει κάποιο αντάλλαγμα όπως ζητάει εύλογα και φυσιολογικά και η Ιρλανδία;

Της Ιρλανδίας τώρα της είπαν ότι εντάξει μην κάνεις φασαρία και θα σε φτιάξουμε κι εσένα, αλλά άσε να δούμε την Ελλάδα τι θα ψηφίσει να σωθούμε όλοι μαζί με ξεχωριστή διαπραγμάτευση ο καθένας γιατί δήθεν έχει άλλο πρόβλημα ο καθένας. Για την Ελλάδα φταίνε όχι οι τράπεζες, αλλά τους έχουμε πείσει ότι φταίνε οι ίδιοι. Μην το πουλήσουμε τώρα και βγάλει γλώσσα ο Τσίπρας. Μά λέει η Ιρλανδία κι εμένα το πρόβλημά μου προκάλεσαν οι ιδιωτικές τράπεζες γιατί εμένα που βάλατε ταπεινωτικό μνημόνιο, ενώ ο Ραχόϊ δεν έγινε ρόμπα και παριστάνει τον πρωθυπουργό; Θέλω ίση μεταχείριση. Μά εσύ το έχεις υπογράψει… ας μην το υπόγραφες, αλλά εν πάσει περιπτώσει θα δούμε το άλλο δίμηνο όταν θα έρθει η τρόϊκα… Μην βγάλεις τσιμουδιά τώρα να δούμε πως θα μαζέψουμε τον Τσίπρα που με τα μνημόνια που βάλαμε τον κάναμε νοικοκύρη και χάσαμε εκείνα τα καλά παιδιά τον Παπανδρέου και σε λίγο χάνουμε και τον Σαμαρά…και θα μας βγεί κανένας Καμένος και θα τραβάμε τις τρίχες μας… Ευτυχώς η Ντόρα γύρισε και είναι πάντα διαθέσιμη… Κι αν καταφέρει ο Ψωμιάδης και πείσει τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής ότι είναι αδερφά κόμματα, ακόμα καλύτερα… Στον Καμένο έχει σημασία να μην πάνε γιατί κι αυτός είναι ακόμα αχαρτογράφητος και δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει… Χώρια που ζητάει και γερμανικές αποζημιώσεις! Μπλεξίματα.