Οι γεωπολιτικές επιπτώσεις της σημερινής διαπραγμάτευσης στην Ευρώπη

Ενώ ο παγκόσμιος και ο ελληνικός Τύπος θεωρούμε δεδομένο ότι η Ελλάδα έχει ζητήσει επιμήκυνση του χρόνου για την επίτευξη μηδενικού ελλείμματος το 2014 κατά δύο χρόνια, επίσημα η Ελλάδα και η ΕΕ δεν έχει ανακοινώσει τίποτα. Αυτό λογικά σημαίνει ότι το αίτημα έχει υποβληθεί, και δεν έχει απορριφθεί από την ΕΕ όπως και ότι δεν έχει ληφθεί ακόμα απόφαση. Το αίτημα διατηρείται μυστικό, μέχρι να ολοκληρωθούν οι αποκρατικοποιήσεις κερδοφόρων, ή μονοπωλιακών δημόσιων επιχειρήσεων με απαράδεκτους όρους και με απαράδεκτα χαμηλό τίμημα. Αυτό δείχνει η βιασύνη για την εκποίηση της πιο υγιούς ελληνικής τράπεζας, του ΤΤ,

Τί διαβάζει η Μέρκελ στις ευρωπαϊκές εφημερίδες

Το επίκεντρο της ευρωπαϊκής διπλωματίας, ενόψει των αποφάσεων του Οκτωβρίου, είναι το Βερολίνο, όπως και συμβολικά μπορούμε να αντιληφθούμε από την παρέλαση των πολιτικών ηγετών των ημερών. Ολάντ, Σαμαράς, Μόντι και έπεται συνέχεια. Όλοι περνάνε από την έδρα του ηγεμόνα και υποβάλουν τις προτάσεις τους και σε όλες τις περιπτώσεις χωρίς εξαίρεση, δεν ανακοινώνεται καμιά απόφαση, όλα παραπέμπονται για τη Σύνοδο Κορυφής, όταν ο ηγεμόνας θα έχει λάβει τις αποφάσεις του. Στις συνεντεύξεις μετά από τις συναντήσεις, ουδεμία πρόοδος σε κανένα θέμα δεν πρέπει να θεωρείται αναμενόμενη. Γιατί η Γερμανία δεν συναποφασίζει με κανέναν άλλον.

Η συνταγή Παπανδρέου, εφαρμοζόμενη από τον Σαμαρά, οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα. Μείωση ανταγωνιστικότητας!

Ένα από τα σημαντικά λάθη διαχείρισης της κρίσης που έκανε η κυβέρνηση Παπανδρέου με αποτέλεσμα να αρχίσει να κατεβαίνει την τσουλίθρα της πολιτικής της επιρροής στους Έλληνες πολίτες, παρασύροντας και όποιο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης συμφωνούσε μαζί της, ήταν το γεγονός ότι παραμέλησε όλα τα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, και απασχόλησε τη Βουλή και όλο το πολιτικό προσωπικό, με τα νομοσχέδια για την οικονομία, τις καταργήσεις των εργασιακών δικαιωμάτων, την επιβολή φόρων, τη νομοθέτηση της λιτότητας, ακολουθώντας τη συνταγή της τρόϊκας ότι πρέπει να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της, αρχίζοντας από τη μείωση του εργασιακού κόστους.

Φόβος και αλληλεγγύη

Τετάρτη και Πέμπτη είχαμε μόνον μουσική στον Φλάς λόγω της 48ωρης απεργίας των τεχνικών της ΕΤΕΡ εξαιτίας της απόλυσης των τριών τεχνικών. Την Τετάρτη ήδη είχαμε μάθει ότι η επιδίωξη της διοίκησης είναι η μείωση του συνολικού προϋπολογισμού του σταθμού κατά 50%. Άρα γνωρίζαμε ότι αυτή είναι μόνον η αρχή. Πρότεινα αυτό που γνωρίζετε και μπορείτε να διαβάσετε εδώ.(http://antoniskokorikos.blogspot.com/2011/06/blog-post.html) Η άποψη των υπολοίπων ήταν να περιμένουμε μια συγκεκριμένη πρόταση από τη διοίκηση. Καταβάλλεται μια προσπάθεια να μην μείνει κανείς άνεργος και να επιδιωχθεί το ισοδύναμο αποτέλεσμα για την επιχείρηση, αλλά δεν το χειρίζεται κανείς, δεν έχει αναλάβει κανείς να το διαπραγματευθεί με κανέναν. Συνεπώς κερδίζουν έδαφος εκείνοι που επιδιώκουν να εκπέμπει μόνον μουσική ο σταθμός αυτές τις κρίσιμες μέρες για τη χώρα και για το δικό μας μέλλον και ρίχνουν την μπανανόφλουδα. Έκπληκτοι οι συνδικαλιστές βλέποντας την μπανανόφλουδα μονολογούν: «Ώχ! Πάλι θα πέσουμε!». Γιατί οι αντιδράσεις τους είναι προβλέψιμες. χειραγωγούνται εύκολα.

Την Παρασκευή ξεκίνησα την εκπομπή μου λέγοντας «ελπίζω να μην χρειαστεί να ξανακλείσει ο σταθμός όπως τις προηγούμενες μέρες». Τελειώνοντας την εκπομπή μου (στις 14:00) έμαθα για την απόλυση του Γιώργου Σταματόπουλου, διευθυντή ειδήσεων του Φλάς, παρτενέρ του Γιώργου Κύρτσου στην πρωϊνή εκπομπή με την μεγαλύτερη ακροαματικότητα, ενός σοβαρού δημοσιογράφου και έντιμου συναδέλφου, από τον προοδευτικό χώρο και από τα ιδρυτικά μέλη της συνδικαλιστικής παράταξης «Συσπείρωση» δημοσιογράφων στην ΕΣΗΕΑ. Είναι φανερό ότι κάποιος θέλει να διασφαλίσει ότι ο σταθμός θα εκπέμπει μόνον μουσική και οι 60 δημοσιογράφοι θα είναι στη γωνία χωρίς καμιά συμμετοχή στις εξελίξεις. Υπάρχει μάλιστα ένα «συστημικό εμπόδιο» γιατί ο Γιώργος Σταματόπουλος ήταν διευθυντικό στέλεχος και η ΕΣΗΕΑ δεν νομιμοποιείται ηθικά και δεοντολογικά να κηρύξει απεργία για την απόλυση διευθυντικού στελέχους.

Ο Γενικός διευθυντής δημοσιογράφος Νίκος Παναγιωτόπουλος έχει παραιτηθεί και ο διευθυντής ειδήσεων δημοσιογράφος Γιώργος Σταματόπουλος έχει απολυθεί. Από το αν θα έχουν αναπληρωθεί ως τη Δευτέρα θα καταλάβουμε αν η διοίκηση προεξοφλεί πως δεν θα της χρειαστεί διεύθυνση του ειδησεογραφικού, δημοσιογραφικού τομέα του τρίτου μεγαλύτερου ενημερωτικού σταθμού για το χρονικό διάστημα που προαναγγέλθηκε από τον Δημήτρη Καμαρινόπουλο πρόεδρο της ΕΤΕΡ με τη φράση «Καλό μήνα».

Η άποψή μου την οποία και θα καταθέσω στην επόμενη συνέλευση των εργαζομένων (όλων των ειδικοτήτων) στον Φλάς, θα είναι ότι πρέπει να στήσουμε κάλπη και να αποφασίσουμε υπεύθυνα. Επιλέγουμε τον φόβο, ή την αλληλεγγύη; Ιστορικά ξέρουμε πού οδηγεί ο φόβος μπροστά στον κίνδυνο. Δείτε τι έπαθε ο στρατός των Οθωμανών από τον Καραϊσκάκη στην Αράχωβα όταν προσπάθησαν να σώσουν τη ζωή τους με τη φυγή μέσα στο χιόνι. Πηγαίνετε στον Μαραθώνα να δείτε ακόμα και σήμερα το κόκαλα των Περσών τα οποία άφησαν εκεί όταν γύρισαν την πλάτη στους Μαραθωνομάχους. Θυμηθείτε τι έπαθαν οι Έλληνες κατά την έξοδο του Μεσολογγίου όταν κάποιος τους φώναξε «να γυρίσουμε πίσω στα τείχη»!

Από την άλλη σκεφτείτε τι μπορούμε να πάθουμε δείχνοντας ενότητα και αλληλεγγύη. Στο Χάνι της Γραβιάς όπου 100 άτομα σταμάτησαν έναν στρατό από χιλιάδες οθωμανούς μαχητές και δεν σκοτώθηκε κανείς. Τους 300 του Λεωνίδα που σκοτώθηκαν όλοι. Και οι 700 Θεσπιείς. Θυμηθείτε και την καταστροφή του Δράμαλη που τα έχασε όλα λόγω καθυστέρησης στη λήψη των σωστών αποφάσεων.

Και στον Φλάς έχουμε κρίση!

Καλό μήνα! Μετά από πολύ καιρό κι ενώ ανησυχούσα, όπως πολλοί γιατί ο Φλάς δεν έχει ακόμα αντιμετωπίσει κρίση, ή γιατί δεν προετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει την κρίση, έμαθα όπως όλοι μας ότι απολύθηκαν τρείς τεχνικοί και η ΕΤΕΡ κήρυξε 48ωρη απεργία με αίτημα την επαναπρόσληψη των απολυθέντων. Επιπλέον ότι ο γενικός διευθυντής του σταθμού παραιτήθηκε. Ανησύχησα όταν μου μετέφερε τα νέα η συνεργάτης μου. Γιατί κανείς δεν παραιτείται από γενικός διευθυντής όταν απολύει τρείς εργαζόμενους και το σωματείο κάνει 48ωρη απεργία. Άρα κάτι διαφορετικό του ζήτησαν κι εκείνος διαφώνησε, και παραιτήθηκε ή κάποιος τον πούλησε και τον άδειασε αλλά εκείνος είχε υποσχεθεί σε διαφορετικούς διαφορετικά και αντιφατικά πράγματα και επομένως έπρεπε να παραιτηθεί.
Σήμερα έμαθα ότι η απόφαση της διοίκησης του ομίλου ήταν να επιδιωχθεί η μείωση του ετήσιου προϋπολογισμού κατά 50%. Ότι ο πρώην γενικός διευθυντής είχε εισηγηθεί ένα πρόγραμμα περικοπών ύψους 1.000.000 ευρώ το χρόνο. Το πρώτο βήμα ήταν η απόλυση των τριών τεχνικών του βουνού και θα ακολουθούσαν κι άλλες απολύσεις και περικοπές του συνολικού ύψους που αναφέρθηκε. Άρα αυτό είναι το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στην πραγματικότητα και όχι να διαχειριστούμε απλώς την κατάσταση που δημιουργήθηκε με την απεργία των τεχνικών. Να είναι ο σταθμός βιώσιμος και μέσα στο επιχειρηματικό πλάνο του ομίλου για περαιτέρω ανάπτυξη. Γιατί αν δεν υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο αλλά ο όμιλος βρίσκεται σε συρρίκνωση είτε λόγω κρίσης είτε λόγω δικών του λαθεμένων επιλογών, δεν πρόκειται να βρεθεί συναινετική λύση. Οι αποφάσεις θα είναι μονομερείς εκ μέρους της εργοδοσίας και αιματηρές για τους εργαζόμενους.

Ήδη έχουμε εμπειρία δύο ετών στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας. Πολλές επιχειρήσεις έχουν κάνει προσαρμογές είτε σε συνεννόηση με τους εργαζόμενους είτε μονομερώς. Το σωματεία και τα συνδικάτα έχουν επίσης αρκετή εμπειρία, όπως και οι εργαζόμενοι και οι πολίτες. Εμείς ως δημοσιογράφοι έχουμε κατά τεκμήριο καλύτερη πληροφόρηση, άρα έχουμε κι εμείς αρκετή εμπειρία για το τι έχει γίνει ως τώρα και για το πώς πρέπει να διαχειριστούμε την κρίση.
Πιστεύω ότι η απεχθέστερη βία είναι η ανεργία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη καταπίεση από τους εργαζόμενους από την ανεργία. Η καταπίεση των εργαζόμενων βοηθάει τους εργοδότες να περάσουν τα σχέδιά τους γιατί η ύπαρξη των ανέργων συμπιέζει όλους τους μισθούς των εργαζόμενων και η απειλή της ανεργίας κάνει τους εργαζόμενους να φοβούνται τα χειρότερα και να συμβιβάζονται με λιγότερα. Η κρίση βοηθάει όλα αυτά τα συναισθήματα γιατί ο φόβος και η ανησυχία για το αύριο είναι διάχυτα παντού. Η κρίση όμως τρομοκρατεί εκτός από τους εργαζόμενους και τους επιχειρηματίες γιατί μερικοί από αυτούς θα χάσουν την επιχείρησή τους (προς όφελος των ανταγωνιστών τους και όχι των εργαζομένων) τις επενδύσεις τους, και την κοινωνική θέση που απορρέει από την κατοχή οποιασδήποτε επιχείρησης αλλά των μέσων ενημέρωσης πολύ περισσότερο. Δεν θα επιβιώσουν όλοι οι επιχειρηματίες από την κρίση και αυτό το γνωρίζουν. Όσοι όμως επιβιώσουν θα έχουν τη δυνατότητα της περαιτέρω ανάπτυξης και θα επωφεληθούν κατά την επόμενη περίοδο της ανάπτυξης καθώς θα έχουν μείνει λιγότεροι ανταγωνιστές κι εκείνοι θα έχουν το προβάδισμα έναντι νέων επιχειρηματιών που θα ρισκάρουν κατά την περίοδο της ανάπτυξης νέα κεφάλαια.

Η διαχείριση της κρίσης από την κυβέρνηση ήταν καταστροφική. Συνεπώς από την κυβέρνηση δεν πρέπει να περιμένουμε μεγάλη βοήθεια. Η διαχείριση της κρίσης από τα συνδικάτα ήταν πιο καταστροφική καθώς δεν πέτυχαν ούτε να ανακόψουν την επίθεση εναντίον των εισοδημάτων, ούτε να κινητοποιήσουν αποτελεσματικά τους εργαζόμενους. Το ίδιο που ισχύει για άλλα συνδικάτα, τη ΓΣΕΕ την ΑΔΕΔΥ κλπ ισχύει και για την ΕΣΗΕΑ η οποία δεν είναι ένα απλό σωματείο, αλλά ένα πνευματικό σωματείο το οποίο δεν κατάφερε να αναδείξει αυτό τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, ούτε να εκμεταλλευτεί τη θέση του στα μέσα ενημέρωσης για να προστατεύσει τα μέλη του και τον κλάδο συνολικά. Δεν κατάφερε να ενημερώσει τους πολίτες ο κλάδος μας για την κρίση, ούτε κατάφερε να διασφαλίσει τα οικονομικά συμφέροντα των μελών του μέσα στην κρίση γιατί δεν διεκδίκησε αυτό το ρόλο. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι δημοσιογράφοι βρέθηκαν χωρίς συνδικαλιστική κάλυψη και ηγεσία ακόμα και όταν είχαν τη διάθεση να αγωνιστούν για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους. Έμεινε ο καθένας μόνος του απέναντι στον εργοδότη του ο οποίος είχε και το μαχαίρι είχε και το πεπόνι. Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε: Ο καθένας απολύει όποιον επιθυμεί και πληρώνει τον εργαζόμενο που διατηρεί όσο του αρέσει. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο, χωρίς δέσμευση, χωρίς έλεγχο. Το κράτος ενισχύει το διευθυντικό δικαίωμα των εργοδοτών εν μέσω κρίσης, αλλάζει προς το χειρότερο την εργατική νομοθεσία και δεν εφαρμόζει τους νόμους όταν καταπατώνται από τους ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης.

Τι να κάνουμε;

Παραθέτω όπως μου έρχονται κάποια πράγματα που θεωρώ απαραίτητα:

1. Δεν πρέπει να κηρύξουμε εμφύλιο πόλεμο ο ένας εναντίον του άλλου. Δεν είναι η ώρα να στραφούμε ο ένας εργαζόμενος εναντίον του άλλου, ο παλιός ενάντια στον καινούργιο, ο υψηλόμισθος ενάντια στον χαμηλόμισθο, ο τεχνικός εναντίον του δημοσιογράφου, ο τεμπέλης και ο γλείφτης εναντίον του ευσυνείδητου και του έντιμου. Ούτε ο εργοδότης εναντίον του εργαζομένου και το διευθυντικό στέλεχος εναντίον του υφιστάμενου.

2. Η οποιαδήποτε απόφαση για την αντιμετώπιση της κρίσης στην επιχείρηση μας αφορά και πρέπει να συμμετέχουμε στη λήψη της. Ακόμα κι αν η σημερινή κρίση είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων της διοίκησης και όχι των εργαζομένων, θέλουμε να συμμετέχουμε στη λύση και όχι να δημιουργήσουμε μεγαλύτερο πρόβλημα. Απαιτούμε άμεση συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων όλων των εργαζομένων στο σταθμό είτε είναι αποφάσεις της διοίκησης είτε των σωματείων που μας εκπροσωπούν. Η προηγούμενη εμπειρία των εργαζομένων στον ΣΚΑΪ και αλλού δεν μας επιτρέπει να θεωρήσουμε αυτονόητο ότι οι συνδικαλιστές που μόλις εκλέξαμε, θα διαχειριστούν καλύτερα το πρόβλημα του Φλάς γιατί είναι οι ίδιοι. Η διοίκηση έχει επίσης καθυστερήσει να λάβει μέτρα που θα της επιτρέψουν να έχει την αμέριστη εμπιστοσύνη των εργαζομένων ότι ξέρει τι κάνει κι έχει το σχέδιό της. Απόδειξη ότι ξαφνικά ομολογεί ότι με τα σημερινά δεδομένα ο σταθμός μπορεί να ζήσει άλλους τρείς μήνες. Άρα δεν έκανε καλά τη δουλειά της.

3. Θεωρούμε ότι η χειρότερη βία είναι η ανεργία. Πρέπει να ήμαστε πρόθυμοι να διαπραγματευθούμε ένα σχέδιο που θα εξασφαλίσει ότι κανείς εργαζόμενος δεν θα μείνει άνεργος. Μετά από συζήτηση μας ενδιαφέρει μια δίκαιη συμφωνία, χωρίς υπερβολές και ακρότητες αλλιώς δεν θα είναι δίκαιη. Το αίσθημα της Δικαιοσύνης σημαίνει επίσης ότι θα διορθωθεί οποιοδήποτε λάθος έγινε ως τώρα από τη διοίκηση, η οποία και θα αναλάβει το κόστος της διόρθωσης.

4. Έχουμε ανάγκη τα σωματεία μας που είναι κλαδικά και πρέπει να τα ενισχύσουμε. Κι εκείνα όμως πρέπει να σεβαστούν την αυτονομία μας και να σκύψουν στο πρόβλημά μας χωρίς τη δικαιολογία ότι έχουν πολύ δουλειά και δεν προλαβαίνουν. Δεν θέλουμε όμως να ενσκήψουν στον εργασιακό μας χώρο για να λύσουν τις συνδικαλιστικές τους ή τις κομματικές τους διαφορές. Επίσης έχουμε υπόψιν μας ότι για να είναι έγκυρη οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να υπογραφεί από τα σωματεία μας για να είναι έγκυρη. Συνεπώς η όποια κριτική κάνουμε πρέπει να είναι ενδοοικογενειακή και τις διαφορές που έχουμε μεταξύ μας θα τις λύσουμε αργότερα.

5. Πιστεύουμε ότι είναι λάθος οποιοσδήποτε αυτοματισμός. Γιατί έτσι γίνεσαι προβλέψιμος. Κι αν γίνεις προβλέψιμος μπορούν να σε χειραγωγούν για την επιδίωξη δικών τους σκοπών. Δεν υπάρχει τίποτα πιο προβλέψιμο από το ότι αν απολύσεις τρείς τεχνικούς η ΕΤΕΡ θα κηρύξει απεργία η οποία θα είναι πετυχημένη. Χωρίς να έχω πληροφόρηση, εκτιμώ ότι σκοπίμως ξεκίνησαν οι περικοπές από τους τεχνικούς για να υπάρξει αυτή η απάντηση, η οποία κλιμακώνει ταχύτατα το πρόβλημα και θέτει εκτός σκηνικού τους δημοσιογράφους οι οποίοι είναι το μεγαλύτερο μέρος του παραγωγικού προσωπικού ενός ενημερωτικού μέσου. Τους περιθωριοποιεί και εμφανίζει προς τα έξω μια ψευδή εικόνα της πραγματικής κατάστασης. Η πραγματικότητα είναι πιο κρίσιμη.

6. Στην αυριανή συνέλευση, των εργαζομένων του Φλάς νομίζω ότι πρέπει να λάβουμε συγκεκριμένες αποφάσεις:

Α. Να προχωρήσουμε σε λειτουργική κατάληψη του σταθμού για 24 ώρες την Παρασκευή. Να μας καλύψουν τα σωματεία μας για τη μέρα αυτή και για την απόφαση ώστε να είναι νόμιμη. Να χρησιμοποιήσουμε την εμβέλεια και το κύρος του σταθμού, το οποίο εμείς χτίσαμε, για να γίνει γνωστό το πρόβλημά μας. Αυτό θα ισχυροποιήσει και τη διαπραγματευτική μας θέση. Ένα μέσο ενημέρωσης δεν είναι καλτσοβιομηχανία και η ενημέρωση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στα χέρια ενός καλτσοβιομηχάνου. Δηλαδή κάποιου στελέχους που νομίζει ότι όλες οι επιχειρήσεις είναι βασικά ίδιες και διοικούνται με τον ίδιο τρόπο. Είναι πνευματικό ίδρυμα και οι εργαζόμενοι είναι πνευματικοί άνθρωποι, πέρα από το ότι πρέπει να παίρνουν κι ένα μισθό για να ζήσουν. Να διεκδικήσουμε αρχικά και μέχρι να οριστικοποιηθεί κάποια συμφωνία:

-- ακύρωση των απολύσεων
-- διαπραγμάτευση μιάς συμφωνίας διάρκειας ενός χρόνου την οποία θα υπογράψουν όλα τα κλαδικά σωματεία αλλά θα διαπραγματευθούμε εμείς μαζί τους και με τους εργοδότες μας. Η συζήτηση θα ολοκληρωθεί σε μία εβδομάδα.
-- Να πληρωθεί το μεροκάματο της απεργίας.

Αν αυτά τα τρία μας αιτήματα γίνουν αποδεκτά, προχωράμε στην εκλογή μιάς τριμελούς επιτροπής εργαζομένων οι οποίοι μαζί με την ΕΣΗΕΑ και την ΕΤΕΡ θα διαπραγματευθούμε μια συμφωνία διάρκειας ενός χρόνου για τον Φλάς.

Αν αυτά τα τρία μας αιτήματα δεν γίνουν αποδεκτά, επαναλαμβάνουμε τη γενική συνέλευση των εργαζομένων την Παρασκευή στις 12: 00 το μεσημέρι και επεξεργαζόμαστε άλλες προτάσεις. Έχουμε αρκετή φαντασία και θέλουμε να είμαστε απρόβλεπτοι.

Κατά τη διάρκεια της 24ωρης απεργίας, όλες οι εκπομπές είναι αφιερωμένες στην απεργία και στη γενικότερη κρίση, την οποία αντιμετωπίζουμε κι εμείς μέσα στο σπίτι μας. Δεν είναι κατάχρηση της θέσης μας και δεν πρέπει να κάνουμε υπερβολές ξεχνώντας την κρίση όλων των άλλων. Απαιτούμε από τους καλεσμένους μας (πολιτικούς συνδικαλιστές καλλιτέχνες, πνευματικούς ανθρώπους να μας πούν καθαρά αν είναι μαζί μας ή με τα αφεντικά μας. Να διαλέξουν στρατόπεδο γιατί ως δημοσιογράφους και θα τους θυμόμαστε και θα το μάθει όλος ο κόσμος. Δεν θέλουμε γλείψιμο, αλλά συμπαράσταση.

Προστατεύουμε το σταθμό στον οποίο δουλεύουμε και μέσα σε κρίση δεν μεταδίδουμε μουσική που δεν ενοχλεί κανέναν. Δεν απαξιώνεται ο σταθμός ως περιουσιακό στοιχείο και δεν αποξενωνόμαστε εμείς από τη δουλειά μας και από το προϊόν της εργασίας μας. Δεν πριονίζουμε το κλαδί που πατάμε γιατί θα πέσουμε κι εμείς μαζί του. Καλούμε όλα τα άλλα μέσα ενημέρωσης, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα αλλά και εφημερίδες να μας συμπαρασταθούν με αναφορές και ζωντανές συνδέσεις από τις εκπομπές τους, κι έτσι πολλαπλασιάζουμε την απήχησή μας.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τον προβληματισμό μου, να ακούσω το δικό σας, γι αυτό μέχρι αύριο το μεσημέρι που έχουμε συνέλευση, γράψτε παρακαλώ τη γνώμη σας.

Κόλυβα από το δικό μας ... μνημόσυνο!

ΚΑΘΕ συζήτηση για το ξεπέρασμα της «ελληνικής» κρίσης χρέους είτε στην Ευρώπη είτε στην Ελλάδα (δυστυχώς η Βουλή δεν έχει κάνει καμιά σοβαρή συζήτηση ως τώρα και μάλλον ο κατάλληλος τόπος θα ήταν μια ακρόαση διαπρεπών οικονομολόγων στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της Βουλής) ξεκινά δυστυχώς με μια προπαγανδιστική σιωπηρή αποδοχή: Ότι υπάρχουν χώρες ασφαλείς όπως η Γερμανία ή η Γαλλία και χώρες επισφαλείς όπως η Ελλάδα και η Ιρλανδία. Η Ελλάδα είναι επισφαλής χώρα επειδή χρωστάει πολλά. Σε ποιον τα χρωστάει; Στις τράπεζες της Γερμανίας και της Γαλλίας. Το ίδιο και η Ιρλανδία, η Πορτογαλία ή η Ισπανία. Αν όμως χρεοκοπήσουν, οι επισφαλείς χώρες θα παρασύρουν και τις τράπεζες που τις δάνεισαν άρα οι χώρες θα αναγκαστούν να τις στηρίξουν δίνοντάς τους χρήματα που δεν έχουν, δηλαδή θα χρεωθούν υπερβολικά και επομένως θα πάψουν να είναι ασφαλείς χώρες κατά της χρεοκοπίας.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ μπορεί να παριστάνει την άνετη, γιατί με την άνεση ελπίζει να περάσει απαρατήρητη η σιωπηρή αποδοχή της βασικής προπαγανδιστικής της επιδίωξης: να θεωρείται ασφαλής χώρα. Εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να δεχόμαστε αυτή τη σιωπηρή όσο και ανακριβή παραδοχή, αλλά να τονίζουμε διαρκώς το αυτονόητο. «Βοηθήστε μας να σας πληρώσουμε, αλλιώς εμείς μεν θα ζοριστούμε, αλλά δεν μπορείτε να πάρετε χρήματα που δεν υπάρχουν. Εσείς θα χάσετε αν εμείς χρεοκοπήσουμε». Διότι μπορεί μακροπρόθεσμα να έχουμε υποθηκεύσει με το μνημόνιο που υπογράφει μόνος του ο υπουργός Οικονομικών ακίνητα, αλλά μέχρι να εκποιηθούν τα ακίνητα έστω και μισοτιμής ή σε χαριστικές τιμές θα έχουν καταρρεύσει οι μεγαλύτερες γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. Η ζημιά δηλαδή θα είναι πολύ μεγαλύτερη από την αξία των ελληνικών ακινήτων και του ελληνικού χρέους.

ΑΡΧΙΚΑ είχαμε πιστέψει στην ειλικρίνεια της Γερμανίας όταν έλεγε ότι διαφωνεί με την έκδοση ευρωομολόγου γιατί αυτό φυσιολογικά θα αύξανε και τα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας έστω και ελάχιστα. Όταν όμως ο Γερμανός δημιουργός της πρότασης για τα ευρωομόλογα μας εξήγησε πώς ακριβώς προτείνει εκείνος να εκδοθούν ευρωομόλογα, καταλάβαμε ότι χώρες σαν τη δική μας την έχουν θάψει και της έχουν κάνει και μνημόσυνο πριν πεθάνει, δηλαδή πριν από το τέλος του 2013. Για να το πούμε απλά, σύμφωνα με τη γερμανική ιδέα τα ευρωομόλογα προτείνεται να είναι δύο ή τριών χρωμάτων. Για το χρέος που αντιστοιχεί ως το 60% του ΑΕΠ θα έχουμε το μπλε ευρωομόλογο με χαμηλό επιτόκιο και με εγγύηση τα έσοδα όλων των Ευρωπαίων φορολογουμένων, άρα μπορεί να πετύχει άριστη βαθμολογία και επιτόκιο κάτω ακόμα και από το γερμανικό. Θα έχουμε δηλαδή ένα νέο πρότυπο. Για το μέρος του χρέους που φτάνει έως το 110%, δηλαδή για το υπόλοιπο 50% (60%+50%=110%) θα εκδίδεται το κόκκινο ευρωομόλογο για το οποίο θα υπάρχει εγγύηση επί των εσόδων μόνον από τους φορολογούμενους της συγκεκριμένης χώρας και επομένως το επιτόκιο θα είναι ακριβό περίπου όσο και το σημερινό επιτόκιο του μηχανισμού στήριξης (των τραπεζών) γύρω στο 5%. Για το χρέος πάνω από το 110% του ΑΕΠ της κάθε χώρας-μέλους του ευρώ θα βγαίνει ένα άλλο ομόλογο που δεν θα αγοράζει κανένας εκτός κι αν είναι τρελός, δηλαδή αυτό το ποσοστό του χρέους θα κουρεύεται και δεν θα το πληρώνει κανείς.

Η ΙΔΕΑ ακούγεται καλή για την πρώτη μέρα και ίσως και ο πρωθυπουργός, όταν το άκουσε, να ενθουσιάστηκε χωρίς να γνωρίζει κι εκείνος τι σόι θα είναι το ευρωομόλογο, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι «μπάλωμα» γιατί δεν λύνει το βασικό πρόβλημα ότι η κεντρική τράπεζα δεν δανείζει απευθείας τις κυβερνήσεις με το βασικό επιτόκιο αλλά πολλαπλασιάζει τα χρέη. Η ιδέα είναι αρκούντως πολύπλοκη έτσι ώστε κανείς να μην καταλαβαίνει τι ακριβώς είναι, κοινό γνώρισμα όλων των κερδοσκοπικών προϊόντων των τραπεζών.

ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ των ευρωομολόγων θα είναι κατενθουσιασμένες όχι μόνο οι τράπεζες που θα μεσολαβούν χωρίς ρίσκο εξασφαλίζοντας ανέξοδη μεταφορά χρήματος, πλούτου, πόρων από τις χώρες στα ταμεία τους, αλλά και οι κεντρικές τράπεζες που έχουν τώρα στα ταμεία τους ομόλογα των χωρών αντί για ομόλογα των Ευρώπης. Όλες οι μεγάλες τράπεζες των μεγάλων χωρών θα μειώσουν το ρίσκο τους. Η ΕΚΤ για παράδειγμα αντί για τα 55 δισεκατομμύρια ευρώ σε ελληνικά ομόλογα που τώρα έχει στην κατοχή της, με ρίσκο να τα χάσει, θα τα αντικαταστήσει με ευρωομόλογα. Η ΕΚΤ θα δώσει κέρδη στους ιδιώτες μετόχους της, αλλά επίσης και στην Τράπεζα Διεθνών Διευθετήσεων της οποίας είναι μέτοχος και η οποία επίσης έχει στην κατοχή της και συναλλάσσεται με κρατικά ομόλογα. Οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες είναι αυτές που θα έχουν κερδίσει, αλλά και οι εμπορικές ή επενδυτικές ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες χαριστικά ονομάστηκαν «συστημικές» και επομένως ο κίνδυνος να χρεοκοπήσουν κι αυτός «συστημικός κίνδυνος».

ΟΙ ΧΩΡΕΣ όμως του Νότου με τα μεγάλα χρέη δεν πρόκειται ποτέ να μπορέσουν να πληρώσουν χρέη με επιτόκιο 5,8% όταν ταυτόχρονα έχουν όπως η Ελλάδα ύφεση -4,5%. Για να μπορούν να αποπληρώνουν τα χρέη τους πρέπει το επιτόκιο που πληρώνουν να είναι μικρότερο από το ρυθμό ανάπτυξης. Μόνον λοιπόν αν τα επόμενα χρόνια πετύχουν ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 8% θα είναι αξιόχρεες και επομένως θα μπορούν να δουν επιτόκια μικρότερα όταν θα ξεχρεώσουν. Αλλιώς δεν έχουν ελπίδα ποτέ να μειωθούν τα επιτόκια για τα κόκκινα ομόλογα και φυσικά δεν πρόκειται να ξεχρεωθούν ποτέ.

ΕΑΝ ΣΤΗΝ Ελλάδα προσθέσουμε και τον πληθωρισμό ο οποίος τροφοδοτείται κυρίως από τη φορολογία και είναι πάνω από 5%, αντιλαμβανόμαστε όλοι για τι αναρρόφηση πλούτου στο εξωτερικό μιλάμε σε ετήσια βάση και για τι θυσίες των Ελλήνων. Αντί ο πρωθυπουργός να ελπίζει ότι με τα ευρωομόλογα θα πάρουμε έστω μια ανάσα που θα του επιτρέψει να κάνει αξιοπρεπείς εκλογές πριν ξεσηκωθεί ο κόσμος για να κυνηγήσει την τρόικα εκτός συνόρων (μαζί με την κυβέρνηση φυσικά), πρέπει να ζητήσει νέα ενημέρωση.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Λουκάς Παπαδήμος

Να λύσει απορίες

ΑΘΟΡΥΒΑ και μεθοδικά ο Λουκάς Παπαδήμος έχει ξεκινήσει τις επαφές με τις μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες με σκοπό να βολιδοσκοπήσει και στη συνέχεια να συμφωνήσει μαζί τους μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Οι τράπεζες κάθονται κι ακούνε με μεγάλο ενδιαφέρον γιατί αυτό είναι μάλλον προς το μακροπρόθεσμο συμφέρον τους. Αν ο Παπαδήμος καταφέρει και κάνει μια καλή συμφωνία με μία μεγάλη τράπεζα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γίνει συμφωνία με όλες τις μεγάλες. Οι μικρές θα ακολουθήσουν υποχρεωτικά.

Ατυχώς όμως -σύμφωνα με πληροφορίες- συζητά μαζί τους μικρό κούρεμα στα μέτρα της ΕΚΤ, δηλαδή 30%, επιμήκυνση του υπόλοιπου ποσού από δέκα χρόνια και πάνω και επιτόκιο 5,8%! Μάλλον ο πρωθυπουργός θα πρέπει να του θέσει μερικές απλές ερωτήσεις του στιλ: Πρόκειται έτσι να μειωθεί ποτέ στο 60% το δημόσιο χρέος; Πόσα δισεκατομμύρια πρέπει να πληρώνει κάθε χρόνο η Ελλάδα μόνον σε τόκους τα επόμενα 30 χρόνια; Με τι ρυθμό ετήσιας ανάπτυξης θα αρχίσει να μειώνεται το συνολικό χρέος; Αν δεν είχαμε εφαρμόσει το μνημόνιο και δεν είχαμε μπει ηθελημένα σε καθοδική πορεία ύφεσης, θα ήταν καλύτερα;

Ο Ομπάμα πετάει τα λεφτά στα σκουπίδια...

Έβλεπα χθες τον επιφανειακό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν τα μέσα ενημέρωσης τα λεγόμενα νέα μέτρα Ομπάμα, ο οποίος αποφάσισε να δώσει πραγματικά χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων αυξάνοντας το χρέος για να αγοράσει τα λεγόμενα τοξικά απόβλητα. Δηλαδή τα ομόλογα που υποτίθεται ότι ήταν εγγυημένα, αλλά που αποδείχθηκε ότι δεν άξιζαν μία. Κι αυτό στην προσπάθεια να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία αυτών των ομολόγων και για την τρέχουσα οικονομική κρίση. Είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για λάθος επιλογή.

Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης όμως που καθοδηγούνται από τους νεοφιλελεύθερους που ανήκουν στην ίδια συνομοταξία με τους ιθύνοντες της κυβέρνησης Μπούς, στηρίζουν αυτά τα μέτρα αν και εκφράζουν κάποιο σκεπτικισμό. Δεν μπορεί παρά να πετύχει είναι το σχόλιό τους, γιατί αλλιώς αλίμονο μας. Αυτό όμως δεν είναι επιχείρημα, δεν έχει σχέση με τον ορθολογισμό. Είναι περισσότερο μεταφυσική, σαν να κάνεις ένα ευχέλαιο για να πάει καλά η οικονομία. Από την άποψη αυτή, σκεφτείτε μόνον πως θα υποδεχόμασταν μια πρωτοβουλία του κ. Παπαθανασίου ή του πρωθυπουργού να ζητήσει από τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, να κάνει μια δέηση υπέρ της ανάκαμψης της οικονομίας. Όλοι θα λέγαμε ότι καλός είναι ο αγιασμός, αλλά αν έχεις ποντίκια καλό είναι να πάρεις και μια φάκα.

Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης που δεν έχουν πραγματικούς σχολιαστές με γνώση για τα θέματα που σχολιάζουν, ακολούθησε τυφλά τα σχόλια του αμερικανικού και του παγκόσμιου τύπου. Καλό θα είναι για να το υιοθετήσει ο Ομπάμα ήταν το κυριότερο σχόλιο, στηριζόμενοι στην καλή εικόνα που έχει από την εκλογή του ο Ομπάμα. Πέταξαν δηλαδή στα σκουπίδια όσα έλεγαν ακόμα και 24 ώρες πριν, όταν είχαν πάει να ακούσουν τον νομπελίστα οικονομολόγο Πώλ Κρούγκμαν. Ξέχασαν όσα έλεγαν για τον άλλο οικονομολόγο τον Στίγκλιτς για τον οποίο οι περισσότεροι άκουσαν πρώτη φορά όταν ο Γιώργος Παπανδρέου του ανέθεσε την προεδρία μιάς επιτροπής που θα έκανε προτάσεις στη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Οι περισσότεροι δεν είχαν συνειδητοποιήσει τι αναπαρήγαγαν τις προηγούμενες εβδομάδες, ως αιτίες της κρίσης. Και μάλλον δεν κατάλαβαν ποτέ που οφείλεται η κρίση. Η κρίση λοιπόν ξαναλέω αν και τα είχαμε πει δυό τρείς φορές αναλυτικά από τον περασμένο Νοέμβριο, οφείλεται στη διόγκωση, τη φούσκα του χρηματοπιστωτικού τομέα εις βάρος της οικονομίας της πραγματικής. Της υπαρκτής. Γιατί το σύνολο των ομολόγων των παραγώγων και των μετοχών, των τίτλων δηλαδή που διαπραγματεύονται ελεύθερα σε όλον τον πλανήτη και που υπό κανονικές συνθήκες έχουν αντίκρισμα σε χρήμα στην ονομαστική τους αξία και τιμή διαπραγμάτευσης. Η υπόθεση δηλαδή είναι ότι είτε χαρτονόμισμα έχεις στο χέρι σου είτε ένα χαρτί της τράπεζας που το εξέδωσε είναι το ίδιο. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Δεν συμβαίνει ούτε για το χαρτονόμισμα, γιατί κι αυτό μπορεί να υποτιμηθεί. Πόσο μάλλον για τίτλους και ομόλογα που η ζήτηση τεχνητή ή πραγματική μπορεί να αυξήσει την τιμή τους όχι σε ένα μικρό ποσοστό, αλλά σε τεράστια ποσοστά.

Σκεφτείτε ότι το σύνολο των προϊόντων που παράγονται και των υπηρεσιών που προσφέρονται παγκοσμίως είναι περίπου 50 τρισεκατομμύρια και το σύνολο των μετοχών, των ομολόγων και των παραγώγων αυτών είναι περίπου 150 τρισεκατομμύρια. Η φούσκα δηλαδή είναι περίπου τριπλάσια από την πραγματική οικονομία. Η κρίση ξεκίνησε με το ξεφούσκωμα της φούσκας, όταν δηλαδή οι κάτοχοι των χαρτιών κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να πωλήσουν τα χαρτιά τους στην διαπραγματεύσιμη τιμή τους είτε καθόλου, είτε σε πολύ χαμηλή τιμή.

Τώρα λοιπόν τι λέει ο Ομπάμα; Θα δώσω πραγματικό χρήμα των φορολογούμενων, το οποίο είτε θα δανειστώ είτε θα τυπώσω σε ένα ποσοστό στο νομισματοκοπείο, και θα αγοράσω τα άχρηστα χαρτιά που δεν τα θέλει κανείς γιατί δεν αξίζουν ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο είναι τυπωμένα. Με την ελπίδα ότι αξίζουν στην πραγματικότητα και μετά από αυτή μου την πρωτοβουλία και μόνο, πολύ περισσότερα. Αν δεν τα αγόραζα εγώ δεν θα άξιζαν τίποτα. Αλλά από τη στιγμή που τα αγοράζω εγώ έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία. Πρόκειται για παραλογισμό. Τίποτα δεν θα αξίζουν. Απλώς υπάρχει ελπίδα ότι έτσι θα ξαναφουσκώσει η φούσκα και θα βρεθούμε στις ίδιες συνθήκες που είχαμε πριν από την κρίση.

Πρόκειται δηλαδή για μια προσπάθεια να διασωθούν τα λαμόγια και τα γκόλντεν μπόϋς και οι τεράστιες υπεραξίες που έχουν αποκομίσει. Ή πρόκειται οι Αμερικανοί φορολογούμενοι να πληρώσουν στους πλούσιους κατόχους του άχρηστου χαρτιού μετρητά για να τα φορτωθούν εκείνοι. Πρόκειται για διάψευση των προσδοκιών που είχε ο κόσμος από τον Ομπάμα…

Κόψτε τον κώλο των Τραπεζών...

Αυτός ο χειμώνας έκρυβε πολλές αποκαλύψεις, αλλά οι χειρότερες είναι για την ελληνική οικονομία και κυρίως για το τραπεζικό σύστημα. Τα ψέματα των προηγούμενων πέντε ετών, δεν μπόρεσαν να κρυφτούν και βγήκαν στη φόρα. Οι επιπτώσεις της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης δεν έχουν προλάβει να έρθουν στη χώρα, αλλά η κυβέρνηση από τώρα λέει χωρίς να το ομολογεί ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Οι επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία θα έρθουν το 2009 με τις μικρότερες εισροές από τη ναυτιλία και τον τουρισμό κυρίως, και συνακόλουθα και από τους άλλους τομείς.

Η οικονομική κατάσταση και η ύφεση που βιώνουμε οφείλεται αποκλειστικά στην οικονομική πολιτική των προηγούμενων πέντε ετών. Για την κρίση το μόνο που έκανε η κυβέρνηση κι αυτό βέβαια ωθούμενη από την ΕΕ ήταν για τις τράπεζες. Μέχρι τώρα που μιλάμε φυσικά κανένας Έλληνας πελάτης τράπεζας δεν κατάλαβε καμιά διαφορά μετά από τα 28 δισεκατομμύρια. Αντιθέτως μαθαίνουμε κάθε μέρα ότι οι τράπεζες πήραν τα 28 δισεκατομμύρια μόνο για να διευκολυνθεί η διατραπεζική αγορά και οι πελάτες θα πάρουν το μερίδιό τους, μόνο όσον αφορά την πτώση του Γιούριμπορ. Όχι ότι θα συνεχιστούν οι δανειοδοτήσεις με ρυθμούς π.χ. του 2008 ή του 2007. θα κοπούν. Και επίσης ότι οι τράπεζες που σχεδόν ‘όλες έχουν ανοιχτεί στα Βαλκάνια, θα τα χρησιμοποιήσουν για να λύσουν τα προβλήματά τους εκεί, όπου αναμένεται να χτυπηθούν πολύ άσχημα.

Για τους Έλληνες που αύξησαν τον δανεισμό τους κατά 28 δισεκατομμύρια δεν προκύπτει καμιά διευκόλυνση. Θα πληρώσουν το κόστος χωρίς μαξιλάρι.

Ήδη το επιτόκιο της ΕΚΤ έχει μειωθεί από 4,75% σε 2%, αλλά κανένα δάνειο δεν χορηγείται με ανάλογα επιτόκια. Μειωμένα κατά 2,75%, όση και η μείωση της ΕΚΤ. Οι τράπεζες έχουν αυξήσει το περιθώριο κέρδους και καρπώθηκαν τη διαφορά. Μονά ζυγά μόνον εκείνες κερδίζουν…

Πάμε για χαμένη εικοσαετία;

Σε μια χώρα όπου οι κοινωνικές αδικίες έχουν διευρυνθεί τα τελευταία πέντε χρόνια εξαιτίας της οικονομικής πολιτικής που ακολούθησε η κυβέρνηση, το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα είναι η αντιμετώπιση αλλά κυρίως το πώς θα αντιμετωπιστεί η οικονομική κρίση. Γιατί αν όπως τώρα, όπως σήμερα, αναλαμβάνει να διαμορφώσει υποχρεωτικά ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση η ίδια κυβέρνηση που την οδήγησε στην ύφεση και στην κρίση, είτε θα οδηγηθούμε και σε κοινωνική κρίση, ίσως και σε κοινωνική εξέγερση αν η κυβέρνηση επιμένει να ακολουθήσει την ίδια άδικη πολιτική της, είτε θα βαθύνει η κρίση και θα είναι στο μέλλον δυσκολότερη η έξοδος, θα χρειαστεί δηλαδή περισσότερα χρόνια και μεγαλύτερες θυσίες από την κοινωνία για να επιστρέψουμε σε αναπτυξιακούς ρυθμούς.

Η κυβέρνηση αυτή είναι στην εξουσία μόνον ενάμιση χρόνο και επομένως συνταγματικά έχει άλλα δυόμισι χρόνια για να κυβερνήσει. Είναι λογικό λοιπόν ότι δεν θα θελήσει να παραιτηθεί, αλλά θα κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να κυβερνήσει. Τίποτα από όσα έχει πει δημοσίως ο πρωθυπουργός δεν προοιωνίζεται και ριζική αλλαγή της οικονομικής πολιτικής. Αλλά εμείς ως καλοπροαίρετοι άνθρωποι, θα υποθέσουμε ότι όσα λέει ο κ. Καραμανλής δεν είναι και πολύ αξιόπιστα γιατί συνηθίζει άλλα να λέει και την άλλη βδομάδα άλλα να κάνει. Τη μια βδομάδα λέει ότι είναι φεμινιστικό να είναι σχολιάστρια στα μέσα ενημέρωσης η σύζυγος του κυβερνητικού εκπροσώπου και την άλλη εβδομάδα υποχρεώνει τον υπουργό του να υποχρεώσει τη γυναίκα του σε παραίτηση. Τη μια βδομάδα λέει πως ότι είναι ηθικό είναι και νόμιμο, την άλλη βδομάδα υποχρεώνεται να δεχθεί την παραίτηση του νόμιμου υπουργού. Τη μία παραβιάζουν κάθε ισότητα απέναντι στο νόμο και προφυλακίζουν την Τσέκου η οποία υποτίθεται ότι εκβίαζε τον Ζαχόπουλο, την άλλη βάζει τον Λιάπη να ξηλώσει τα έργα και τις ημέρες του προστατευόμενού του στο ΥΠΠΟ. Τη μια καλύπτει τον Λιάπη που αδιαφόρησε για ότι είπαν εναντίον του για τη Ζήμενς στην πρώτη ευκαιρία τον καταργεί από υπουργό Πολιτισμού. Τη μια βδομάδα στηρίζει τον Αλογοσκούφη, την επόμενη εβδομάδα τον καταργεί από υπουργό.

Και τώρα λοιπόν μπορούμε να υποθέσουμε το καλύτερο για τον Καραμανλή, ότι δηλαδή έχει καταλάβει ότι πρέπει να ακολουθήσει τον αντίθετο δρόμο από αυτόν που ακολούθησε ο Αλογοσκούφης, αλλά δεν θέλει και να το παραδεχτεί. Επίσης όμως από τις ενέργειές του δεν προκύπτει ότι θέλει να ακολουθήσει την αντίθετη πολιτική. Κάνει ότι του λένε οι τράπεζες και τους μοιράζει εν λευκώ 28 δισεκατομμύρια ευρώ κι έτσι αφοπλίζεται εθελοντικά. Και να θέλει δεν μπορεί πια να ακολουθήσει διαφορετική πολιτική. Μετά διαλέγει ως διάδοχο του Αλογοσκούφη τον Γιάννη Παπαθανασίου, για να είναι όλοι σίγουροι ότι θα κάνει τον τροχονόμο και στο υπουργείο Οικονομίας όπως έκανε τον τροχονόμο στην ακρίβεια ως αρμόδιος υπουργός Ανάπτυξης. Άρα δεν υπάρχει καμιά ελπίδα.

Το μόνο που μπορούμε να υποθέσουμε λοιπόν είναι ότι θα αφήσει την οικονομία στην τύχη της και όσο περνάει από το χέρι του, δηλαδή από το ταμείο του, θα προσπαθήσει να μην λύσει κανένα πρόβλημα, αλλά να ροκανίσει το χρόνο φροντίζοντας να μην προκληθεί κοινωνική εξέγερση, ώστε να εξαντλήσει κατά το δυνατόν τη θητεία του. Γιατί το 2009 θα γίνουν ευρωεκλογές αλλά ακόμα κι αν είναι δεύτερο κόμμα, μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά. Το 2010 έχουμε την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας που δεν περνάει μόνον από το χέρι του, άρα έχουμε κι ένα παραθυράκι πιθανόν εκλογών αλλά έχουμε το φθινόπωρο και δημοτικές εκλογές. Αν τις πηδήξει με μικρές παροχές και περισσότερες υποσχέσεις για το μέλλον, μετά μπαίνουμε πλέον σε προεκλογική περίοδο όπου δικαιούται να λέει ότι θέλει, γιατί δεν θα είναι αυτός που θα τα υλοποιήσει. Αν τον πιστέψουν ακόμα καλύτερα. Αλλά και αν ακόμα δεν τον πιστέψουν, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γιατί εκείνος ως αντιπολίτευση θα ισχυρίζεται ότι εμείς τον τελευταίο χρόνο είχαμε υποσχεθεί ότι όλοι θα τρώνε με χρυσά κουτάλια. Αν μας είχαν ψηφίσει θα τρώγανε. Αλλά προτίμησαν να ψηφίσουν τους αντιπάλους μας κι έτσι αυτοί φταίνε που δεν τρώτε με χρυσά κουτάλια.

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, το αποτέλεσμα μιας τέτοιας αποχής από την επίλυση των προβλημάτων, μιας αποχής από σοβαρό σχεδιασμό για το μέλλον θα μας φέρει στην ουρά της Ευρώπης και πλέον θα είναι ανοιχτός ο δρόμος για να βγούμε έξω και από το ευρώ και να πέσουμε κάτω από χώρες όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία που μπορεί να μπήκαν στην ΕΕ των 27, αλλά εμείς που μπήκαμε στην ΕΟΚ των δέκα, να είμαστε στον πάτο. Δηλαδή να χάσουμε τριάντα χρόνια προσπαθειών και θυσιών του ελληνικού λαού. Κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο. Γιατί μια τέτοια αδύναμη κυβέρνηση, ενδεχομένως και να μας οδηγήσει σε εθνικό φιάσκο και να δούμε ακόμα και κατάρρευση ή περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας που μας έχει απομείνει.

Μια οποιαδήποτε σοβαρή κυβέρνηση, δεξιά ή κεντροαριστερή, θα προχωρούσε τάχιστα στη διαμόρφωση ενός τριετούς ή και μεγαλύτερης διάρκειας προγράμματος αν είναι απαραίτητο, στο τέλος της οποίας θα είχε πετύχει να μειώσει το εξωτερικό χρέος και τα ελλείμματα της κεντρικής κυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα και να ξαναδώσει ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας της τάξης του 4-5% γιατί χωρίς τέτοιους ρυθμούς ανάπτυξης δεν είναι δυνατόν να μειωθεί το χρέος, ούτε τα ελλείμματα και φυσικά δεν μπορεί να επιδιώξει η Ελλάδα να είναι κοντά στον μέσο όρο της ΕΕ και να μην κινδυνεύει με εκδίωξη ακόμα και από το ευρώ.

Απαιτείται προς τούτο μια πολιτική διαπραγμάτευση με την ΕΕ τη βοήθεια της οποίας πρέπει να εξασφαλίσουμε, άρα πρέπει να είναι μια ισχυρή πολιτική κυβέρνηση. Η οποία θα εγγυάται ότι μπορεί να μην τρώμε με χρυσά κουτάλια, αλλά τουλάχιστον θα τρώμε, θα μειωθεί η ανεργία, θα τερματιστούν οι σπατάλες και η διαφθορά και με την αύξηση της παραγωγικότητας θα τερματιστούν ρουσφέτια και αναξιοκρατία και θα μπούμε σε μια άλλη τροχιά ανάπτυξης.

Αν αυτά δεν μπορεί να τα κάνει ο Καραμανλής προφανώς πρέπει να πείσει ότι μπορεί να τα κάνει, όποιος έχει τη φιλοδοξία να τον διαδεχθεί. Δηλαδή το ΠΑΣΟΚ πρώτα και ο ΣΥΡΙΖΑ δεύτερος. Άρα πρέπει να δούμε από αυτούς την εναλλακτική λύση και όχι μόνο να ακούμε την κριτική στη ΝΔ που είναι το εύκολο κομμάτι. Ακόμα και μεμονωμένα άτομα μπορούν να το κάνουν αυτό. Για παράδειγμα σήμερα το κάνει ο Μανώλης Δρεττάκης με άρθρο του στην Ελευθεροτυπία. Πόσο μάλλον είναι υποχρεωμένα να το κάνουν όλα τα κόμματα που φιλοδοξούν να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών…

Πάρτε τις μετοχές των τραπεζών

(Για τις νύχτες που έρχονται και δεν πρέπει να είναι "εικονικές") (Ποιά είναι η Ελληνίδα;)

Για όλα τα προβλήματα υπάρχουν λύσεις αρκεί να υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Αυτός ο άνθρωπος στις δημοκρατίες δυτικού Τύπου είναι ο πρωθυπουργός κι εμείς έχουμε σ’ αυτή την καρέκλα τον Καραμανλή. Είναι ο ίδιος υπεύθυνος να παίρνει αποφάσεις που και τη χώρα θα ωφελήσουν κατά τη φιλοδοξία του και τον ίδιο, αν υποθέσουμε ότι ο καθένας συνδέει και την ατομική του πορεία με την πορεία της χώρας.

Έχουμε τόσες μέρες που ζούμε το θέατρο του παραλόγου. Είμαστε μια χώρα με προβλήματα στην οικονομία, τόσα ώστε να είμαστε υπό την επιτήρηση του Εκοφίν δηλαδή της ΕΕ. Κι ενώ επί πέντε χρόνια η κυβέρνηση δεν φιλοτιμήθηκε να μαζέψει περισσότερα από 100 εκατ. Ευρώ για την ενίσχυση των φτωχών ανθρώπων, καθόμαστε τόσες μέρες και βρήκαμε 28 δισεκατομμύρια ευρώ για να βοηθήσουμε τις τράπεζες που κατά τους ισχυρισμούς τους δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα. Τη στιγμή που αρκούν τα πέντε δισεκατομμύρια ευρώ για να ενισχυθούν κεφαλαιακά οι τρεις τράπεζες υπό κρατική διοίκηση (αυτές απέμειναν) και να καταλάβουν σε συνθήκες ελεύθερης οικονομίας πάνω από το 50% της τραπεζικής αγοράς, διοχετεύοντας αμέσως ζωντανό χρήμα στην πραγματική οικονομία. Και χρήμα που θα γυρίσει πίσω με τόκο. Όχι χρήμα που θα μοιραστεί δωρεάν. Χρήμα που θα επενδυθεί και θα πολλαπλασιαστεί γιατί θα παρασύρει και τις ιδιωτικές τράπεζες στον ανταγωνισμό. Το ποσοστό κέδρους πρόκειται να μειωθεί έτσι. Όχι τα κέρδη. Αυτά θα συνεχίσουν να αυξάνονται.

Έχουν ήδη αποκαλυφθεί οι προθέσεις των τραπεζιτών, έχουν ξεφτιλιστεί οι προθέσεις τους και ακόμα κάθεται αυτή η κυβέρνηση και συζητάει μαζί τους, αντί να πάρει τις αποφάσεις που πρέπει ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Κατ’ αρχήν μπορεί να απαλλαγεί με εύσχημο τρόπο από το σημερινό οικονομικό επιτελείο, που είναι κολλημένο σε κάποιες νεοφιλελεύθερες ιδέες που σπούδασαν στην Αγγλία πριν από δύο δεκαετίες. Και αμέσως μετά να κάνει κουμάντο ο πρωθυπουργός σαν νοικοκύρης γιατί τώρα μοιάζει σαν να είναι κι αυτός έρμαιο των επιλογών που έκανε. Άλλωστε το συνηθίζει τη μία μέρα να λέει πώς ότι έχει κάνει ο Βουλγαράκης είναι νόμιμο και άρα και ηθικό και την επόμενη μέρα να αποδέχεται την παραίτησή του, χωρίς να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος. Την άλλη μέρα να λέει ότι ο Ρουσόπουλος όλα τα κάνει καλά και είναι φεμινιστικό η σύζυγος του εκπροσώπου να σχολιάζει πολιτικά την κυβέρνηση στα κανάλια και την επόμενη μέρα να παραιτείται και η φενιμίστρια και μετά από έναν μήνα και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που όλα τα έκανε καλά. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που πλέκει το εγκώμιο του υπουργού Οικονομίας και την επόμενη μέρα, να τον μεταθέσει στο υπουργείο Υγείας για να δει τη γλύκα της υποχρηματοδότησης. Αν και νομίζω ότι σε κανένα υπουργείο παραγωγικό δεν μπορεί να σταθεί πλέον. Μόνο στο Άμυνας μπορεί να βολευτεί ή στο υπουργείο Εξωτερικών.

Με όλα αυτά, για να μην λέμε και ψέματα, δεν πρόκειται να ανατρέψει βέβαια τις σφυγμομετρήσεις και να ξαναγίνει η ΝΔ πρώτο κόμμα. Αυτό μπορούν να το ξεχάσουν πλέον. Αλλά τουλάχιστον θα σώσει τον εαυτό του και την υστεροφημία του. Θα μπορέσει να παραμείνει αρχηγός της ΝΔ και μετά την εκλογική ήττα το 2011. θα μπορέσει να έχει και μέλλον και να μην μείνει ως άλλη μια αρνητική παρένθεση. Γιατί δεν έχει σημασία το γεγονός ότι η τετραετία Μητσοτάκη ήταν μόνον τριάμισι χρόνια, αλλά κυρίως ότι ήταν μια αρνητική παρένθεση. Αν δεν ήταν αρνητική δεν θα ήταν παρένθεση. Και του Καραμανλή λοιπόν μπορεί να είναι μια αρνητική παρένθεση. Δεν μετράει πιο πολύ η επταετία, αλλά η αρνητική. Αυτό καθορίζει την παρένθεση. Οι αρνητικές επιδόσεις. Μπορεί ο Μητσοτάκης να ξαναγίνει πρωθυπουργός; Όχι. Επειδή ήταν αρνητικό το έργο του. Όχι επειδή ήταν τριάμιση χρόνια. Το ίδιο ισχύει και για τον Καραμανλή και για τον κάθε πρωθυπουργό που δεν τον πήραν τα χρόνια. Και ο Σημίτης μπορεί να έχει πολιτικό μέλλον. Όχι γιατί κυβέρνησε δέκα χρόνια, αλλά γιατί δεν ήταν αρνητικό το έργο του.

Ο καθένας κοιμάται όπως στρώνει και ο Καραμανλής αν πραγματικά εννοεί έστω και μια λέξη από όσα λέει κατά καιρούς, είναι καιρός να ξυπνήσει και να κάνει κάτι… αυτή τη στιγμή για τις τράπεζες. Για την κρίση, για την οικονομία. Αλλιώς θα πάει κι αυτός καλλιά του Όπως έχουν πάει τόσοι και τόσοι…

Με το ζόρι θα φάνε τα λεφτά μας;

(πρόκειται για καρτούν... δηλαδή είναι εικονική πραγματικότητα.Από αύριο, οι πραγματικές)

Μου αρέσει που υποτίθεται ότι η κυβέρνηση, έστω και χωρίς θετικό κίνητρο αλλά μόνο από το φόβο των γκάλλοπ που θα βγούν κι αυτό το μήνα, ασχολείται ή δέχεται εισηγήσεις να ασχοληθεί με τους φτωχούς ανθρώπους αλλά και με εκείνους που βιώνουν την οικονομική ανασφάλεια, το φόβο δηλαδή ότι με το παραμικρό θα καταλήξουν φτωχοί.

Αυτή η λεγόμενη από τους γκαλοπατζήδες μεσαία τάξη, όχι από τους κοινωνιολόγους, από τους γκαλλοπατζήδες, είναιυποτίθεται αυτοί που έχουν μεγάλες προσδοκίες οι οποίες διαψεύδονται. Πρόκειται για ανέκδοτο. Η κυβέρνηση είναι εγκλωβισμένη σε μια οικονομική πολιτική, την οποία έχει υποστηρίξει ο πρωθυπουργός και η οποία υποτίθεται ότι έπρεπε ήδη να είχε αρχίσει να φέρνει καρπούς. Αντί για καρπούς διαπιστώνουν όλοι την αποτυχία της. Αποτυχία οικονομική αφού δεν έφερε ανάπτυξη, αλλά τη φρενάρισε, δεν έφερε επενδύσεις αλλά τις μείωσε και έφερε μόνον κέρδη μεγαλύτερα στους ήδη κερδίζοντες. Μεγάλωσε δηλαδή τις ανισότητες. Από αυτή την άποψη ήταν πετυχημένη αφού αυτή είναι μια κυβέρνηση των μεγάλων επιχειρήσεων και κυρίως των τραπεζών. Κάνει ότι της λένε και ότι την πείθουν ότι θα είναι προς το συμφέρον της.

Τώρα που οι σφυγμομετρήσεις δείχνουν ότι έφτασε ο κόμπος στο χτένι, φαίνεται καθαρά η μοναδική της επιτυχία. Έφερε κέρδη με το τσουβάλι σε πολύ λίγους και φτώχεια και διάψευση προσδοκιών στους πολλούς. Άρα πρέπει να αλλάξει λένε οι γκαλλοπατζήδες. Δηλαδή ο κυνισμός σε όλο του το μεγαλείο. Ύψιστη αρχή είναι όχι να ασκήσουμε μια πολιτική που πιστεύουμε ότι είναι προς το συμφέρον της χώρας και των πολιτών, αλλά μια πολιτική που θα μας κρατά στην εξουσία. Πρόκειται φυσικά να αποτύχουν.

Και να γιατί. Υποτίθεται ότι δεν έχουμε λεφτά για κοινωνική πολιτική, για την παιδεία και για την υγεία. Αλλά ως δια μαγείας βρίσκονται 28 δισεκατομμύρια ευρώ, για να σώσουμε τις τράπεζες οι οποίες υποτίθεται ότι κινδυνεύουν. Μά τα 28 δισεκατομμύρια ευρώ είναι αρκετά για να διαπλασιαστούν οι δαπάνες και στην παιδεία και στην υγεία και στις κοινωνικές παροχές και στις δημόσιες επενδύσεις. Με όλα αυτά τα χρήματα να πέφτουν στην πραγματική οικονομία, είναι φανερό ότι θα είχαμε τόσωση της ανάπτυξης και της κατανάλωσης εγχώριων προϊόντων άρα και αύξηση του ΑΕΠ. Όχι όμως, προορίζονται να πάνε στις τράπεζες λέει, οι οποίες επιμένουν ότι δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα.

Μα ποιος τις έπιασε με το ζόρι να δεχτούν βοήθεια; Να σας πώ ποιος. Τα λαμόγια που μιλάνε με το οικονομικό επιτελείο και είδαν την ευκαιρία να αυξήσουν τα ατομικά τους ωφελήματα, την ευκαιρία να γίνουν πλούσιοι βάζοντας στο χέρι το πακέτο. Είναι ίσως αλήθεια για τις περισσότερες τράπεζες ότι δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα, αν υπάρχει καλή ψυχολογία και δεν ψάχνεται ο κάθε καταθέτης να μετακινήσει τις καταθέσεις του στην τράπεζα που θεωρεί πιο αξιόπιστη. Οι λιγότερο αξιόπιστες με τραπεζικά κριτήρια τράπεζες λοιπόν εξασφάλισαν ότι δεν θα αποκαλυφθεί ποιος έχει πρόβλημα. Γι αυτό και απαγόρευσαν τη συγκριτική διαφήμιση της Εμπορικής τράπεζας που έλεγε ποια έχει την καλύτερη πιστοληπτική ικανότητα. Μά αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να είναι διαθέσιμο στους πελάτες. Αντί να βγάζει και ανακοινώσεις η τράπεζα της Ελλάδος για τους δείκτες υγείας της κάθε ελληνικής τράπεζας, απαγόρευσε και τη συγκριτική διαφήμιση της Εμπορικής, η οποία διαφήμιζε τη δική της πιστοληπτική ικανότητα.

Να πείς για τον εαυτό σου ότι θέλεις, ακόμα και παραπλανητικά της είπαν, αλλά να μην αναφέρεις τις άλλες τράπεζες. Και σ’ αυτό το μικρό θέμα λοιπόν, φάνηκε ότι η κυβέρνηση κάνει ότι της λένε οι ιδιωτικές τράπεζες και οι λεγόμενες κρατικές, δεν είναι κρατικές αλλά ο λαγός των ιδιωτικών. Στους μάνατζερ που έχουν διορίσει δεν τους είπαν είστε κρατικοί αξιωματούχοι και προορισμός σας είναι η εξυπηρέτηση των Ελλήνων και της χώρας, αλλά τους είπαν ότι εργοδότης σας είναι ο μέτοχος και ακριβώς όπως στις ιδιωτικές τράπεζες προορισμός σας η μεγιστοποίηση του κέρδους του μετόχου. Αδιαφορούμε για το συμφέρον των πελατών μας και η κοινωνική μας ευαισθησία περιορίζεται σε διαφημίσεις που θα ισχυρίζονται ότι την έχουμε και τη δείχνουμε με χορηγίες σε πολιτιστικές εκδηλώσεις τις οποίες οργανώνουν πάλι οι δικές μας φιλανθρωπικές ή πολιτιστικές οργανώσεις. Αλλάζουμε απλώς χέρια στα λεφτά μας…

Λίγο η κριτική η δική μας από μερικά έστω και λίγα έστω και μικρά μέσα ενημέρωσης, τα οποία όμως επηρέασαν την αντιπολίτευση και κυρίως την αξιωματική αντιπολίτευση, λίγο οι αντιδράσεις αυτής της αντιπολίτευσης και λίγο ο φόβος των γκάλλοπ, έπεισαν τον υπουργό οικονομίας να κάνει τον ανεξάρτητο και να μην υπογράφει απλώς ότι του στέλνει έτοιμο η Ένωση Ελληνικών τραπεζών. Είναι και κάποιος Βγενόπουλος ο οποίος θεώρησε ότι θίγεται γιατί νοθεύεται ο ανταγωνισμός και τους ψιλοέκραξε με σκοπό να μην ισχυριποιηθούν οι ανταγωνιστές του οι οποίοι δεν τον θεωρούν τραπεζίτη αλλά επενδυτικό κεφάλαιο.

Έτσι θυμήθηκε να περιλάβει και τη διάταξη για τα ανεξέλεγκτα μπόνους των στελεχών που είχε ξεχάσει να περιλάβει στο νομοσχέδιο που κατέθεσε στη Βουλή. Έστω κι αν βρουν τρόπο εκείνοι να τα πάρουν από την πίσω πόρτα. Θυμήθηκε επίσης να περιλάβει κάποιες από τις διατάξεις που είχε προκρίνει η ΕΕ (το άντρο δηλαδή του σοβαρού καπιταλισμού… αλλά πάντως σοβαρού και όχι απλών υπαλλήλων των μεγάλων τραπεζών) ότι δηλαδή θα πρέπει να έχουν έντιμους όρους και να κατευθύνουν τα δάνειά τους σε μικρές επιχειρήσεις και σε νοικοκυριά που τα χρειάζονται και μπορούν πάντως να τα επιστρέψουν αν δεν τους κλέβουν. Αλλά επίσης ότι δεν μπορούν να μοιράζουν το 100% των κερδών τους στους μετόχους, αλλά μόνον το 35%. Τα υπόλοιπα πρέπει να επενδύονται στη δουλειά τους κάνοντας τις επιχειρήσεις ισχυρότερες και όχι τους μετόχους πλουσιότερους.

Εκεί λοιπόν αντέδρασαν οι τραπεζίτες που έχουν συνηθίσει να είμαστε μια μπανανία και οι κυβερνήσεις υπάλληλοι των τραπεζών. Όχι να μην μας κόψετε τους μισθούς του ενός εκατομμυρίου εςυρώ το χρόνο, όχι να επιστρέφουμε σχεδόν κάθε χρόνο ή έστω κάθε τρία χρόνια στους μετόχους μας όσα επένδυσαν, αλλιώς οι τιμές των μετοχών μας θα μειωθούν κι ας μην έχουν αλλάξει τα οικονομικά δεδομένα των επιχειρήσεων, όχι να μην μας κάνετε έλεγχο που δίνουμε και με τι επιτόκια τα δάνεια, γιατί έτσι παύουμε να είμαστε εμείς αφεντικά και γινόμαστε υπάλληλοι του κράτους.

Μα δεν σας υποχρέωσε κανείς να πάρετε βοήθεια από το κράτος, δηλαδή από τους σκληρά δοκιμαζόμενους φορολογούμενους, έπρεπε να τους απαντήσει η κυβέρνηση. Και ταυτόχρονα να δώσει 5 δισεκατομμύρια ευρώ στην Εθνική τράπεζα ώστε να ξαναγίνει μεγαλομέτοχος και να επιβάλει τους ίδιους όρους μέσω του ανταγωνισμού…

περιμένουμε το νέο κύμα ακ΄ρίβειας στην ... παραλία!

Αργία σήμερα δεν θα ήθελα να ταράξω την ησυχία σας γι αυτό και θα προσπαθήσω να είμαι ήπιος…και κατ’ αρχήν μια και είναι αργία, πάρτε τα παιδάκια σας και πηγαίνετε καμιά βόλτα, έχει και καλό καιρό εδώ στην Αθήνα, ελπίζω και στη Θεσσαλονίκη…ελπίζω και στις Βρυξέλλες που μας ακούν μερικοί μερικοί μέσω ιντερνετ…

Γιατί σε ότι κάνουμε από δω και πέρα, ιδίως για να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη και ελπίδα μόνον στις Βρυξέλλες. Από τη δική μας κυβέρνηση μην περιμένετε τίποτα καλύτερο. Ούτε που ξέρουν τι να κάνουν. Τα έχουν απλώς χαμένα. Και φυσικά θα τα κάνουν θάλασσα, γιατί όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορείς να μεταφέρεις στην Ελλάδα τα μέτρα π.χ. της Βρετανίας, ή της Γαλλίας ή της Γερμανίας.

Εκεί η κρίση έχει χτυπήσει πρώτα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τις μεγάλες επιχειρήσεις με πρώτες τις αυτοκινητοβιομηχανίες. Στην Ελλάδα ο κλάδος των αυτοκινητοβιομηχανιών απλώς δεν υπάρχει. Αλλά κι αυτή η ελάχιστη βιομηχανία που υπάρχει έχει πέσει από τις 8.000 μονάδες στις 2.000 πριν από την κρίση. Η δική μας βιομηχανία σχετίζεται κυρίως με τα τρόφιμα και λίγο με τα ρούχα. Άρα ούτε πολύ μπορεί να χτυπηθεί γιατί δεν θα σταματήσουμε να τρώμε ή να ντυνόμαστε. Απλώς θα μειωθεί σε ένα μικρό έως ελάχιστο ποσοστό η κατανάλωση.

Σε γενικές γραμμές, μόνον η διαφημιστική αγορά είχε μια κάμψη τον Οκτώβριο κατά 18% κι αυτό είναι ψυχολογικό περισσότερο. Για τον Νοέμβριο τα μήντια σόπς έχουν προγραμματίσει μείωση του προϋπολογισμού τους κατά 30%, δηλαδή περίπου κατά ένα τρίτο, άρα σε ετήσια βάση δεν μπορεί να ξεπεράσει το 5%. Ούτε και είναι σίγουρο γιατί ενδεχομένως ο ανταγωνισμός μπορεί να ωθήσει τράπεζες και εταιρίες εμπορίας αυτοκινήτων που είναι οι δύο μεγαλύτεροι διαφημιζόμενοι, να αυξήσουν τις διαφημίσεις ώστε να εκμεταλλευτούν οι πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις την κρίση για να αυξήσουν τα μερίδα αγοράς τους. Επίσης ενδεχομένως ενόψει Χριστουγέννων μπορεί και να αναθεωρήσουν την πολιτική τους.

Όλες οι επιχειρήσεις όμως εκμεταλλεύονται το αρνητικό κλίμα για να επιβάλουν πρόγραμμα περικοπών και μειώσεων ακόμα και σε μισθούς ξεκινώντας βέβαια από τις αμοιβών των στελεχών. Μακροπρόθεσμα αυτό θα επιδράσει μάλλον ευνοϊκά στην οικονομία γιατί αν μειώσεις τον μισθό ενός στελέχους από 50.000 το μήνα στις 20.000 το μήνα, απλώς θα μειώσεις την κατανάλωση ειδών πολυτελείας. Ενώ αν απολύσεις έναν εργαζόμενο των 1.000 ευρώ το μήνα και κοινωνικό πρόβλημα δημιουργείς, και τα ταμεία ανεργίας επιβαρύνεις, και την κατανάλωση τροφίμων-ποτών ένδυσης μειώνεις και οικονομία δεν κάνεις. Γιατί κατά τεκμήριο ο εργαζόμενος των 1.000 ευρώ, αξίζει κάθε ευρώ που παίρνει.

Μάλλον δηλαδή θα βοηθήσει τις επιχειρήσεις με καλό μάνατζμεντ και με κερδοφορία να γίνουν ακόμα πιο ανθεκτικές. Το πρόβλημα το έχουν οι μικροί οι οποίοι εξαρτώνταν από τις τράπεζες για τη χρηματοδότησή τους. Όλοι όσοι έχουν ανοιχτή γραμμή χρηματοδότησης με κάποια τράπεζα, εκλήθησαν και ενημερώθηκαν ότι πρώτον αυξάνεται το επιτόκιο με το οποίο δανείζονταν και δεύτερον σε ορισμένες περιπτώσεις, ίσως στις μισές, μειώθηκε το ύψος του πλαφόν.

Σε μερικές περιπτώσεις, αυτό είναι καταστροφικό για τις μικρές επιχειρήσεις. Σκεφτείτε ότι μια επιχείρηση με πλαφόν π.χ. 100 ευρώ, δανείζεται κάθε μήνα ή κάθε δίμηνο 100 ευρώ και μέσα σε έναν χρόνο κάνει τζίρο 100Χ12=1200 ευρώ. Πουλάει, δίνει επιταγές ως ενέχυρο και ξαναδανείζεται. Αν της μειώσεις το πλαφόν στο μισό, όχι μόνο περιορίζεις τον τζίρο της στο 50Χ12=600 ευρώ, αλλά κινδυνεύει να μείνει με ακάλυπτες επιταγές και να κλείσει, να βγεί εκτός αγοράς. Να χρεοκοπήσει και ο επιχειρηματίας να μείνουν άνεργοι και οι εργαζόμενοι. Δυστυχώς όμως κανένας υπουργός ή πρωθυπουργός ή αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή άλλου κόμματος της Αριστεράς δεν έχει κάνει επιχειρηματίας, ούτε σε περίπτερο και μάλλον δεν καταλαβαίνει τι του λέω. Άλλωστε κι εγώ τα έμαθα επειδή τα πλήρωσα στο παρελθόν. Αλλιώς ως δημοσιογράφος δεν θα τα ήξερα.

Είμαι βέβαιος ότι μόνον οι ακροατές πού έχουν έστω μια πολύ μικρή επιχείρηση καταλαβαίνουν τι λέω και πως μπορεί η τράπεζα να σε σπρώξει στη χρεοκοπία μόνο και μόνο επειδή έβγαλε μια εγκύκλιο ο διοικητής ή το ΔΣ χωρίς να εξετάζει την κάθε επιχείρηση ξεχωριστά, αλλά την έστειλε σε όλα τα καταστήματα αδιακρίτως. Θα δείτε έτσι το επόμενο εξάμηνο τις επιπτώσεις. Γιατί αυτά γίνονται μόνον στην Ελλάδα, όπου οι τράπεζες είναι ανεξέλεγκτες και δεν δεσμεύονται αμοιβαία με τον πελάτη τους. Στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ δεσμεύονται. Αν δηλαδή μια τράπεζα έχει ορίσει πλαφόν χρηματοδότησης 100 ευρώ σε έναν πελάτη, δεν μπορεί μονομερώς να του κόψει τη χρηματοδότηση άνευ επιπτώσεων. Θα τους κάνει μια αγωγή και θα πληρώσουν τον κούκο αηδόνι. Στην Ελλάδα όμως δεν προστατεύεται ο επιχειρηματίας πελάτης από την τράπεζα. Και όπως έλεγαν οι μεγάλοι στρατηγοί στο παρελθόν όπως ο Σουν Τζού…μόνο ένας φίλος από το δικό σου στρατόπεδο αν αποχωρήσει την κρίσιμη ώρα της μάχης, μπορεί να σε παρασύρει στην καταστροφή και στην ήττα, εν προκειμένω στη χρεοκοπία. Αν δεν έχεις επαρκείς εφεδρείες, δηλαδή λεφτά του επιχειρηματία, τότε χρεοκόπησες.

Τέλος πάντων στην Ελλάδα κυβερνάνε οι τράπεζες δι αντιπροσώπου και μην ελπίζετε ότι το σημερινό οικονομικό επιτελείο πρόκειται να μεταμορφωθεί σε μιά στιγμή. Δυστυχώς όμως ούτε και το ΠΑΣΟΚ έχει ανάλογα στελέχη για να καλύψει το κενό. Έχουν αποκοπεί από την πραγματική κοινωνία εδώ και καιρό.

Ας πούμε και λίγα για την 28η Οκτωβρίου 1940. Κατ’ αρχήν στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες γιορτάζουν τη λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου πράγμα που θεωρώ ορθότερο γιατί γιορτάζουν το τέλος της αιματοχυσίας και την έλευση της ειρήνης. Εμείς εδώ, αλλά και άλλες βαλκανικές χώρες όπως η Σερβία, γιορτάζουμε την είσοδο της χώρας στον πόλεμο. Δηλαδή την έναρξη της τρέλας. Κι αυτό φυσικά εξυπηρετούσε την προπαγάνδα των φασιστικών καθεστώτων που ακολούθησαν το τέλος του πολέμου και ήθελαν να διαφημίσουν τις δήθεν πολεμικές αρετές των Ελλήνων, άρα και την ανωτερότητα της φυλής και άλλα τέτοια ρατσιστικά και υπερεθνικιστικά που διαφημίζουν στην επίσημη προπαγάνδα τους όλα τα φασιστικά καθεστώτα όπως π.χ. η Χούντα η δικιά μας το 1967-1974. και οι προηγούμενες δεξιές κυβερνήσεις όμως που κυβέρνησαν τη χώρα από το 1945 ως το 1967 ήθελαν να διαφημίσουν το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά, άρα διαφήμισαν το περίφημο ΟΧΙ του Μεταξά, το οποίο είναι απλώς ένας ακόμα μύθος, ανάλογος με το λάβαρο της επανάστασης του 1821 που υποτίθεται ότι ύψωσε ο παλαιών Πατρών Γερμανός, στις 25 Μαρτίου 1821, μόνο που ο ίδιος το αγνοούσε κι έτσι δεν έγραψε ούτε λέξη στα απομνημονεύματά του, τα οποία έγραψε και τύπωσε πολλά χρόνια αργότερα.

Ο Μεταξάς σαφώς θα προτιμούσε να μείνει η χώρα ουδέτερη, αλλά ο Μουσολίνι δεν του άφησε περιθώρια. Το ΟΧΙ φυσικά σαν λέξη δεν ειπώθηκε ποτέ…Αλόρ σε λα γκουέρ ήταν οι λέξεις που είπε στα γαλλικά στον πρέσβη της Ιταλίας. Και φυσικά ένας παλιός στρατιωτικός και πρώην επιτελάρχης του ελληνικού στρατού όπως ήταν ο Μεταξάς, δεν θα μπορούσε να απαντήσει διαφορετικά σε τέτοιο τελεσίγραφο πλήρους κατάληψης της χώρας και μάλιστα αμαχητί. Ο Μουσολίνι όμως είναι αλήθεια ότι πίστευε ότι πραγματικά θα καταλάμβανε αμαχητί, χωρίς αντίσταση, στην μικρή αγροτική χώρα που λέγεται Ελλάδα, άλλωστε το ίδιο είχε κάνει λίγο πριν και με την Αλβανία. Αυτό ήταν το λάθος. Η Αλβανία μετρούσε μόνον 28 χρόνια ζωής, ενώ το ελληνικό κράτος ήταν ήδη 110 ετών.

διακοπούλες πουλάκια μου;

Τη στιγμή που η οικονομική κατάσταση χειροτερεύει, χώρια που έρχονται και επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης εξαιτίας του κλεισίματος της στρόφιγγας χορηγήσεων των τραπεζών, χώρια που με το φορολογικό πακέτο του Αλογοσκούφη πρέπει περίπου 2.000.000 Έλληνες να δώσουν πάνω από 3.000 ευρώ επιπλέον φόρους μέσα στο ίδιο έτος, δυστυχώς έχουμε μια κυβέρνηση η οποία δεν μπορεί να κυβερνήσει.

Παραλυμένη από τις επιπτώσεις του σκανδάλου Βατοπεδίου, με το οικονομικό επιτελείο να βάλεται για τις πρωτοβουλίες του που οδήγησαν την ελληνική οικονομία σε ύφεση πριν έρθει η διεθνής κρίση, (γιατί η πραγματική οικονομία δεν επηρεάζεται αναδρομικά) έχουμε πραγματικό πρόβλημα. Σκεφθείτε μόνον το προφανές. Ότι ο Έλληνας φορολογούμενος καλείται να πληρώσει τα 28 δισεκατομμύρια ευρώ σε 15 μήνες για να σώσει τις τράπεζες, οι οποίες στο ίδιο χρονικό διάστημα θα μειώσουν στο μισό τις χρηματοδοτήσεις τους, μεταφέροντας τη δική τους κρίση και τις δικές τους επιλογές στην πραγματική οικονομία.

Δηλαδή ο ίδιος φορολογούμενος που ευεργετεί χωρίς να ερωτηθεί τις τράπεζες, με 28 δισεκατομμύρια ευρώ, την ίδια στιγμή θα πληρώσει και αυξημένα επιτόκια και την ύφεση που θα φέρει το κόψιμο των χορηγήσεων στις μικρές επιχειρήσεις ή τα στεγαστικά δάνεια. Μά γιατί θα πρέπει ο φορολογούμενος να πληρώνει για όλα; Γιατί πρέπει με τα δικά μας λεφτά να κάνει κουμάντο ο τραπεζίτης; Γιατί το κράτος να μην επιχορηγεί με μία ή με δύο μονάδες όλα τα στεγαστικά δάνεια; Κι ας βάλει και κοινωνικά κριτήρια. Το ίδιο στα επιχειρηματικά δάνεια για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Να επιδοτήσει τα επιτόκια, δηλαδή άμεσα την πραγματική οικονομία και έμμεσα τις τράπεζες.

Καπιταλισμό έχουμε. Γιατί είναι κακό οι 15 τράπεζες να μείνουν δέκα; Αυτή ήταν η επιδιωκόμενη ως τώρα πολιτική από το οικονομικό επιτελείο. Γιατί εγώ ο φορολογούμενος να πληρώσω για να είναι ανεξάρτητη τράπεζα η ΠΡΟΤΟΝ ΜΠΑΝΚ; Ας την αγοράσει η τράπεζα Πειραιώς. Μόνο που η τράπεζα Πειραιώς ζήτησε τις μετοχές για να δώσει τα λεφτά. Ενώ εγώ ο φορολογούμενος που δεν ρωτήθηκα θα του δώσω τα λεφτά χωρίς μετοχές. Δηλαδή είμαι διπλά χαμένος. Αυτή όμως δεν είναι εθνική πολιτική. Είναι αναδιανομή του εισοδήματος χωρίς να μας ρωτήσει κανείς και χωρίς να πληρώσει κανείς. Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες μεγαλύτερες τράπεζες.

Θα μου δυσκολέψουν τη ζωή με τα δικά μου χρήματα. Ενώ κάλλιστα η κυβέρνηση θα μπορούσε να διαθέσει τα μισά χρήματα, ακόμα και λιγότερα από 10 δισεκατομμύρια, ώστε μέσα από αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, να αποκτήσει τον έλεγχο των δύο υπό κρατική διοίκηση τραπεζών, και αυτές να κάνουν χρηματοδοτήσεις με το ίδιο περιθώριο κέρδους πάνω από το επιτόκιο της ΕΚΤ (1έως 2%) που έκαναν και στο παρελθόν. Και τα λεφτά των φορολογούμενων θα πιάσουν τόπο, και ο ανταγωνισμός θα οξυνθεί και θα ρεύσουν ζωντανά λεφτά σε αναπτυξιακές δραστηριότητες στην πραγματική οικονομία.

Αν μια ιδιωτική τράπεζα έκανε ανοίγματα με σκοπό τα υπερκέρδη και τις υπέρογκες αμοιβές των στελεχών, δεν πληρώνω ως φορολογούμενος μία. Αλλά και για λόγους ισοτιμίας, όποια ιδιωτική τράπεζα επιθυμεί βοήθεια, θα την έχει με τους ίδιους όρους που θα την πάρει και η Εθνική ή η Αγροτική ή το Ταμιευτήριο…Μετοχές για μετρητά ή για ομόλογα. Αν θέλεις. Δεν είσαι υποχρεωμένος. Δεν θέλεις δεν παίρνεις…

Αντί για μια τέτοια σοβαρή συζήτηση, ακούμε κάτι γενικολογίες από την αντιπολίτευση και η κυβέρνηση είναι εξαφανισμένη. Την Παρασκευή που κατέρρευσαν όλοι οι οικονομικοί δείκτες, εντάξει η αντιπολίτευση ήταν απασχολημένη στη Βουλή με τον Σιούφα. Έκαναν πέντε ώρες για να καταλάβουν ότι μετά την αποχώρηση του ΛΑΟΣ η Βουλή δεν είχε απαρτία και δεν μπορούσε ούτε να συζητά ούτε να ψηφίζει προφανώς. Η κυβέρνηση όμως που δεν είχε δουλειά, πού ήταν; Προετοίμαζαν επίσκεψη στο Κατάρ για να παρακαλέσουν τον Εμίρη να αγοράσει την Ολυμπιακή; Κι εδώ ο κακομοίρης ο Έλληνας φορολογούμενος που περιμένει να δει κάποια αναπτυξιακή πρωτοβουλία, έμεινε μόνος και αβοήθητος. Ακόμα και ο Αλογοσκούφης που είναι το οικονομικό επιτελείο, δεν έχει μυαλό να σκεφτεί τι θα συζητήσουν στην ΕΕ, πόσο μάλλον να προτείνει ο ίδιος, γιατί σκέφτεται συνέχεια ποιο υπουργείο να ζητήσει από τον Καραμανλή στον επόμενο ανασχηματισμό…

Η κυβέρνηση απουσιάζει σε μια στιγμή που υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνει υπερωρίες για να αντιμετωπίσει την ύφεση στην οικονομία ώστε να διαρκέσει όσο το δυνατόν λιγότερο. Δυστυχώς εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, το γρηγορότερο, θα ακούμε ότι η ευρωπαϊκή οικονομία ανακάμπτει από την ύφεση η οποία θα κρατήσει 2-3 μήνες σε μερικές χώρες, αλλά εμείς επειδή τώρα κοιμόμαστε και κοιτάμε πώς να μοιράσουμε στους φίλους μας τα 28 δισεκατομμύρια ευρώ, τότε θα μπούμε στην μεγάλη ύφεση, γιατί είναι άσχετη με τη διεθνή. Θα έχουν χάσει την ευκαιρία να ελέγξουν το ανεξέλεγκτο τραπεζικό σύστημα, και δεν θα έχουν κανένα όπλο να βοηθήσουν την ανάπτυξη.

Ακόμα και σε δημόσια έργα αν έριχναν αυτά τα 28 δισεκατομμύρια, πάλι θα είχαν αποτέλεσμα. Θα έπαιρναν πρόσθετες κοινοτικές χρηματοδοτήσεις για κάθε ευρώ που θα ξόδευαν, και όλα αυτά θα έπεφταν στην πραγματική οικονομία και όχι στην τσέπη των τραπεζιτών όπου θα καταλήξουν ως νέα υπερκέρδη μέσα σε συνθήκες ύφεσης…

Και η πολιτική ζωή είναι τα διάφορα σενάρια… αν ο πρωθυπουργός θα κάνει ανασχηματισμό και θα χτίσει με τα ίδια τούβλα ένα εξίσου ετοιμόρροπο οικοδόμημα ή αν σχεδιάζει εκλογές για την άνοιξη τις οποίες θα χάσει. Δηλαδή οι σεναριογράφοι δεν σκέφτονται καθόλου πρακτικά. Γιατί να χάσει ο Καραμανλής στους 18 μήνες της δεύτερης τετραετίας και όχι στα τέσσερα χρόνια; Γιατί να πάψει να είναι πρωθυπουργός την άνοιξη του 2009 και όχι το φθινόπωρο του 2011; Γιατί βρε παλικάρια; Πείτε και σε μας… Για να αποπροσανατολίζεται η συζήτηση και να χάνεται η μπάλα… Μόνο αυτή την εξήγηση βρίσκω εγώ…

Δεξιοί μεν, σοβαροί δε...

Έχουμε μέρες πολλές που λέμε, ότι αν η διεθνής κρίση περάσει τα σύνορα, με τη μορφή έλλειψης ρευστού από τις τράπεζες, θα έχουν βέβαια πρόβλημα οι τράπεζες, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα θα το έχουν οι πελάτες τους. Όσοι έχουν δανειστεί δηλαδή ή όσοι επιθυμούν να δανειστούν, λόγω της αύξησης των επιτοκίων…Η κυβέρνηση αμέσως ενδιαφέρθηκε να δώσει δωρεάν κρατική εγγύηση στις τράπεζες, αλλά δεν φιλοτιμήθηκε να δώσει την ίδια κρατική εγγύηση και σε όσες οικογένειες έχουν χαμηλό εισόδημα και επομένως είναι υποψήφια θύματα.

Έτσι θα βοηθήσει και τις τράπεζες εμμέσως και την αγορά γενικότερα. Μπορεί για παράδειγμα να επιδοτήσει τα επιτόκια γι αυτές τις οικογένειες με τις δύο μονάδες κι έτσι να πετύχει πολλαπλά αποτελέσματα. Και ευτυχώς που υπάρχει και η ΕΕ και θα συγκρατ’ήσει την κυβέρνηση που ετοιμαζόταν να τα δώσει όλα δωρεάν. Γιατί δεξιά νεοφιλελεύθερη πολιτική ακολουθούν και ο Σαρκοζί και η Μέρκελ και ο Μπράουν, αλλά δεν σκέφτηκαν να δώσουν τα χρήματα των φορολογούμενων δωρεάν. Έτσι και η δική μας η κυβέρνηση θα κάνει πίσω, υποθέτουμε και θα πάρει τις μετοχές των τραπεζών που θα ζητήσουν βοήθεια.

Οι χαριστικές πράξεις δεν έχουν θέση στον καπιταλισμό. Αυτές οι χαριστικές πράξεις υπάρχουν μόνον σε μπανανίες όπου οι κατέχοντες μοιράζονται μεταξύ τους τους κρατικούς πόρους, δηλαδή τα χρήματα των φορολογούμενων.

Στην Ελλάδα χάρη στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης αντιμετωπίζει η πλειοψηφία του πληθυσμού οικονομικά προβλήματα και χωρίς τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης. Από εσωτερική ανάγκη δηλαδή πρέπει να εγκαταλειφθεί αυτή η οικονομική πολιτική και να υιοθετηθεί η ενίσχυση των χαμηλών εισοδημάτων και να γίνουν τονωτικές ενέσεις στην αγορά με στόχο την αύξηση της απασχόλησης. Δεν είναι δυνατόν να αυξάνονται διαρκώς από τα δύο εκατομμύρια πριν από 5 χρόνια στα 2,5 εκατομμύρια οι Έλληνες που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται ακάθεκτη η ακρίβεια σε όλα τα είδη πράγμα που κατατρώει το εισόδημα όλων των Ελλήνων ακόμα και σε οικογένειες όπου εισρέουν δύο και τρείς μισθοί κάθε μήνα… Ακόμα κι αν υπάρχει ένας μόνον υπουργός που ζεί μόνον με τις 6.000 ευρώ το μήνα… κι αυτός δυσκολεύεται. Απλώς οι άλλοι έχουν άλλες πηγές έχουν άδηλους πόρους και τα βγάζουν πέρα. Αλλιώς θα έβαζαν κι εκείνοι τις φωνές. Φανταστείτε τους ανθρώπους που τη βγάζουν με τα μισά, με 3.000 ευρώ το μήνα ή μόνον με το 25% δηλαδή με 1500 ευρώ το μήνα ή με το 12% δηλαδή με 700 ευρώ το μήνα…

Κι εφόσον μακροπρόθεσμα η λύση που έχουν οι κυβερνήσεις για να τονώσουν την ανάπτυξη είναι τα χαμηλά επιτόκια, δεν καταλαβαίνουμε εμείς οι απλοί πολίτες γιατί οι τράπεζες πρέπει να αυξήσουν το περιθώριο κέρδους για να καλύψουν άλλες ζημιές τους από άλλες πηγές. Μόνο και μόνο για να αυξήσουν τα μπόνους στα στελέχη που επιδιώκουν την αύξηση των μεγεθών με κάθε τρόπο; Αντιθέτως είναι κατάλληλη στιγμή τουλάχιστον οι τράπεζες που έχουν κρατική διοίκηση όπως η Εθνική, να ζητήσουν τη συμμετοχή του κράτους στο μετοχολόγιο να πάψει η σημερινή επίφοβη θέση, όπου ο κάθε ξένος θεσμικός επενδυτής έχει περισσότερες μετοχές από το δημόσιο. Και τα χρήματα αυτά να χρησιμοποιηθούν για να γίνει η τράπεζα πιο υγιής και να δώσει το καλό παράδειγμα στις άλλες βελτιώνοντας τον ανταγωνισμό ο οποίος τώρα είναι ανύπαρκτος. Η Εθνική σέρνει το χορό της κερδοσκοπίας προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών. Μην κοιτάτε που η ίδια δεν έχει τόσο μεγάλα κέρδη. Αυτό οφείλεται στα ρουσφέτια που την πνίγουν. Οι ιδιωτικές τράπεζες με το ένα τέταρτο του μεγέθους της Εθνικής βγάζουν περισσότερα κέρδη. Μεγαλύτερα κέρδη ως ποσοστό και του επενδυμένου κεφαλαίου και ως ποσοστό επί του τζίρου. Επιτέλους πρέπει αυτή η κυβέρνηση να αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα γιατί έχει τρία χρόνια μέχρι να βγάλει την τετραετία. Δεν μπορεί με αυτή την πολιτική να βγάλει 36 μήνες… είναι στο χειρότερό της σημείο.

Για ανάκαμψη στις σφυγμομετρήσεις δεν το συζητάμε… αυτό μπορεί να το ξεχάσει. Το λέμε ήδη από τις 30 Αυγούστου, πολύ πριν να το δείξουν τα γκάλλοπ που δείχνουν με μεγάλη καθυστέρηση τις τάσεις απλώς και μόνο γιατί είναι μαϊμουδεμένα…Ο κόσμος με αυτά που βλέπει κάθε μέρα να αποκαλύπτονται για υποθέσεις όπως το Βατοπέδιο, έχει καταλάβει με ποιους έχει να κάνει… Ο Καραμανλής φαίνεται ότι έχει ακόμα μια μεγάλη απόσταση από την πραγματικότητα, και δεν ακούει ούτε τους δικούς του που χτυπάνε με αγωνία το καμπανάκι. Προτίμησε να επιβάλει σιωπητήριο στους βουλευτές, παρά να ακούσει τις προειδοποιήσεις τους.

Δεν νιώθω καμιά αλληλεγγύη προς τους τραπεζίτες!

Άλλο ένα μεγάλο γκάπ έκαναν τα χρηματιστήρια όπως είδατε κι όπως ακούσατε…και οι τραπεζίτες αλλά και οι κυβερνήσεις ψάχνουν νέους τρόπους για να σταματήσουν την κατηφόρα. Όπως αντιλαμβάνονται όλοι όμως, η μείωση των επιτοκίων είναι το μέσο που θα επιτρέψει αισιοδοξία στις επενδύσεις, στις επιχειρήσεις και στην ανάπτυξη…Σημασία έχει εδώ στην Ελλάδα που η πραγματική οικονομία ήδη γνώριζε μεγάλα προβλήματα και είχε πάρει το δρόμο προς την ύφεση, να μην περάσουν οι τράπεζες τη θηλιά στις επιχειρήσεις επειδή εκείνες ανησυχούν για τα κέρδη τους.

Αν είχαμε μια κυβέρνηση της προκοπής, και με δεδομένο ότι δίνει τη δωρεάν εγγύηση του κράτους στο σύνολο των καταθέσεων, κάτι που όφειλαν οι ίδιες οι τράπεζες να έχουν εξασφαλίσει και να είναι πέραν πάσης συζητήσεως, θα είχε απαιτήσει από τις τράπεζες να συμπεριφέρονται στις επιχειρήσεις έτσι όπως συμπεριφέρονταν ως τώρα. Γιατί έχει παρατηρηθεί ότι αρνούνται να ανοίξουν πιστώσεις για εξαγωγές ή για εισαγωγές με τους ίδιους όρους που το έκαναν ως τώρα και απαιτούν προκαταβολή όλου του ποσού πριν ανοίξουν αυτές τις πιστώσεις για πληρωμές στο εξωτερικό.

Αναφέρω έναν μόνον παράδειγμα γιατί υπάρχουν πολλά… όπου οι τράπεζες ενεργούν με άκαμπτη γραφειοκρατική λογική, βγάζουν έναν φετφά οι διοικήσεις και έχουν την απαίτηση από όλους τους διευθυντές καταστημάτων να την εφαρμόσουν απαρέγκλιτα αδιαφορώντας αν έτσι θα πνίξουν τους ως τώρα καλούς πελάτες τους, από τους οποίους έβγαζαν τα κέρδη. Είναι η ώρα που οι διοικήσεις, αντί να βγάζουν φετφάδες, να κάτσουν πάνω από τους διευθυντές και να εγκρίνουν με προσοχή αλλά πάντως με επιχειρηματικό πνεύμα και όχι με νοοτροπία τοκογλύφου τις χορηγήσεις που ως τώρα έκαναν στις ίδιες επιχειρήσεις.

Δεν είναι δυνατόν ο Έλληνας φορολογούμενος να δίνει την εγγύησή του στις τράπεζες για να αποκατασταθεί η ψυχολογία που χρειάζεται και την ίδια στιγμή οι ευεργετούμενες τράπεζες να σκάβουν το λάκκο μικρών επιχειρήσεων ή και μεσαίου μεγέθους δηλαδή να σκάβουν το λάκκο των εργαζόμενων γιατί αν κλείσουν ή μειώσουν στο μισό ή στο ελάχιστο τη δραστηριότητά τους οι επιχειρήσεις, οι απολύσεις θα πέσουν σύννεφο. Η ΄ύφεση θα πλήξει όλους αλλά περισσότερο τους φτωχούς και τα νοικοκυριά που ήδη έχουν προβλήματα. Φανταστείτε μια οικογένεια όπου τώρα μπαίνουν δύο ή τρεις μισθοί και πάλι δύσκολα τα φέρνουν βόλτα, να κοπεί ο ένας μισθός. Θα περάσουν όλοι μαζί το όριο της φτώχειας και μετά θα είναι δύσκολο να την ξαναπεράσουν προς τα πάνω…

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, το ίδιο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, μαζί με την προπαγανδιστική της μηχανή, έπρεπε να έχουν αξιοπιστία και να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη. Αν είχε φροντίσει ο Καραμανλής έναν μήνα πριν να ξεκαθαρίσει την υπόθεση Βατοπεδίου και να αναδιατάξει τα πρόσωπα, αλλάζοντας το οικονομικό επιτελείο, τώρα θα ήταν σε αξιόμαχη θέση. Τώρα όμως ο κόσμος και οι επιχειρηματίες δυσκολεύονται να εμπιστευθούν τον ίδιο άνθρωπο που πουλάει το νερό της λίμνης Βιστωνίδας το οποίο ανήκει στον ελληνικό λαό και το ανταλλάσσει στη συνέχεια με ακίνητα φιλέτα τα οποία έχει πληρώσει με το υστέρημά του ο φορολογούμενος πολίτης.

Και όχι μόνο το έκαναν αλλά εμποδίζουν και τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της και τη Βουλή να κάνει τη δική της και να αποδώσει και τις πολιτικές ευθύνες και να ερευνήσει και τις όποιες ποινικές ευθύνες πολιτικών δηλαδή υπουργών εν ενεργεία της κυβέρνησης ΝΔ.

Δεν είναι κάτι που έρχεται από το παρελθόν. Εδώ ο Καραμανλής δεν πρόλαβε όπως στην περίπτωση Παυλίδη – Μανούση να αλλάξει τους υπουργούς. Για να αποφύγει ο ίδιος το πολιτικό κόστος. Τους έχει καλύψει και ακόμα εμποδίζει τη Βουλή να ασχοληθεί με τις δικογραφίες. Το αποτέλεσμα θα είναι να ερευνηθεί η υπόθεση πριν από τις εκλογές του 2011 και να πάνε όλοι μαζί στον πάτο…

δουλέψτε ρε.... έχετε άλλα τρία χρόνια

(Πάει η εξουσία.... φεύγει...)

Άκουγα προηγουμένως την ομιλία του πρωθυπουργού στην ΚΟ της ΝΔ. Τους έχει μαζέψει βέβαια πάλι με την ιδιότητα των μελών της ΚΕ, αλλά τους τα ξαναλέει για να τα εμπεδώσουν. Παρόλα αυτά όσο τον άκουγα είχα την εντύπωση ότι άκουγα κάποιον δημοσιογράφο, ο οποίος είχε κωδικοποιήσει τι θ8α έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση για να κάνει τη δουλειά της. Δηλαδή άσχετο με το τι κάνει αυτή η κυβέρνηση γιατί επί των ημερών της πιάσαμε πάτο σε πολλούς τομείς. Ενώ φλερτάραμε κάποτε με την κορυφή της Ευρώπης, τώρα πιάνουμε πάτο άνετα. Έβλεπα σήμερα αίφνις ότι και στην αναλογία παιδικών σταθμών πιάνουμε πάτο από όλη την Ευρώπη.

Δεν έχουμε αφήσει και τίποτα, αλλά ο πρωθυπουργός μάλλον κάνει δουλειά δημοσιογράφου όταν βεβαιώνει ότι γνωρίζει ακριβώς τι γίνεται σε κάθε θέμα. Θέλει να πεί ότι γνωρίζει άριστα τι πρέπει να γίνει από την κυβέρνηση, απλώς δεν προσθέτει ότι είναι άχρηστη και δεν κάνει τίποτα από όσα θα έπρεπε. Ας πάρουμε για παράδειγμα το τι γίνεται για να μην επεκταθεί στην Ελλάδα η κρίση των αμερικανικών και μερικών ευρωπαϊκών τραπεζών. Προσφέρονται κρατικές εγγυήσεις για κάτι που είναι υποχρεωμένες οι τράπεζες να κάνουν. Να εγγυηθούν τις καταθέσεις των πελατών τους. Δεν σκέφτεται όμως καθόλου ότι αυτοί που ζορίζονται λόγω της κακής οικονομικής πολιτικής, και θα ζοριστούν περισσότερο με την αύξηση των επιτοκίων είναι οι πελάτες τους. Οι δανειολήπτες. Αντί όμως να απελευθερώσουν πόρους που θα χαλαρώσουν την πίεση από τους δανειολήπτες κι έτσι εμμέσως θα ωφεληθούν και οι τράπεζες και η αγορά. Επειδή όμως τα έχουν κάνει μούτι στην είσπραξη των δημοσίων εσόδων, δεν απελευθερώνουν κανέναν νέο πόρο για να ανακουφίσουν τους μικρομεσαίους που περνάνε κρίση. Ούτε και σκέφτεται ότι πρέπει να εγκαταλείψει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση και να κόψει τις ιδεοληψίες και τα κολλήματα. Αντί να ενισχυθεί η ανάπτυξη και η κοινωνική συνοχή, πράγμα που θα ωφελήσει και την αγορά και τις επιχειρήσεις αυξάνοντας τη ζήτηση, εδώ επιμένουμε στις φοροαπαλλαγές προς τους πλούσιους οι οποίοι όμως δεν πείστηκαν να κάνουν επενδύσεις.

Ιδιαίτερα οι τράπεζες που είχαν τα προηγούμενα χρόνια τα μεγαλύτερα κέρδη, φρόντισαν απλώς να τα μοιράσουν στους μεγαλομετόχους και να αυξήσουν την ατομική τους περιουσία. Όχι να τα επενδύσουν για να αυξήσουν την επιχειρηματική περιουσία και επομένως και την αξία των μετοχών των ιδιοκτητών τους. Μονά ζυγά θα κέρδιζαν εκείνοι, αλλά με την επέκταση των επιχειρήσεων θα έβρισκαν δουλειά και οι φτωχότεροι και θα κέρδιζε συνολικά η οικονομία. Αντίθετα και επιχειρήσεις που με προσπάθειες δεκαετιών έγιναν εξωστρεφείς όπως ο ΟΤΕ, τώρα συρρικνώνονται και χάνουν τις θυγατρικές τους. Δηλαδή τη δύναμή τους και το μέλλον τους. Αυτό σημαίνει ότι και οι φτωχότεροι χάνουν τις εργασίες τους.

Είναι βέβαιο ότι οι τράπεζες θα εκμεταλλευτούν και αυτή τη συγκυρία για να συνεχίσουν την κερδοσκοπική τους συμπεριφορά και το σφύξιμο των δανειοληπτών τους οποίους έχουν πάψει προ πολλού να τους θεωρούν πελάτες που πρέπει να εξυπηρετήσουν και τους αντιμετωπίζουν ως υλικό για ξεζούμισμα μέσα από πλήθος αυθαίρετες προμήθειες και ψιλά γράμματα με τα οποία ο πελάτης παραιτείται των δικαιωμάτων του.

Μα και τον κίνδυνο για τις τράπεζες, προσέξτε οξύμωρο…ενώ μας βεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος εν τούτοις δίνουν εγγυήσεις για τις καταθέσεις γιατί αντιμετωπίζουν κίνδυνο,… τον δημιούργησε η κερδοσκοπική συμπεριφορά. Όχι οι καταθέσεις και φυσικά όχι τα δάνεια που έδωσαν. Αυτά αποδίδουν τα κέρδη τους. Και τα στελέχη των τραπεζών δεν ξέρουν τι να κάνουν τα παχυλά μπόνους τους την ίδια ώρα που οι πελάτες δεν ξέρουν πώς να πληρώσουν τη δόση…