Ο Σημίτης, ο Παπανδρέου, και ο μεσαίος χώρος...

Μια κουβέντα για την επαναπροσέγγιση Παπανδρέου-Σημίτη. Ο μόνος λόγος που προέκυψε πριν από δέκα μήνες η απειλή του Παπανδρέου ότι θα τον διαγράψει από την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, ήταν το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ με την ηγεσία του δεν είχε επεξεργασμένες θέσεις για μια σειρά ζητήματα. Ο Σημίτης είχε δυό διαφοροποιήσεις. Η μια αφορούσε την Τουρκία όπου πρότεινε αναθεώρηση της ελληνικής θέσης ότι ευνοούμε την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, θέση που ο ίδιος ως πρωθυπουργός είχε προτείνει και το άλλο αφορούσε το αν πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για την επικύρωση της συμφωνίας της Λισσαβώνας ή όχι. Ο Σημίτης πάντοτε φροντίζει να είναι πολύ κοντά στις θέσεις του γαλλογερμανικού άξονα και στα δύο αυτά θέματα γι αυτό εξέφρασε δημόσια τη δική του διαφορετική θέση. Θέλει να παραμένει ταυτισμένος με την ΕΕ και την ηγεσία της. Στα θέματα αυτά είναι δεδομένο ότι ο Σημίτης δεν έχει αλλάξει άποψη. Ενδεχομένως να θέλει να αλλάξει άποψη ο Γιώργος Παπανδρέου.

Και το θέμα αυτό μας φέρνει πάλι στο ίδιο θέμα. Το ΠΑΣΟΚ έχει μόνιμη υστέρηση στην επεξεργασία προγραμματικών θέσεων και γι αυτό και καθυστερεί να αποσπάσει θετικές ψήφους από την κυβέρνηση η οποία ακολουθεί την πολιτική βλέποντας και κάνοντας σε όλα τα θέματα. Αντικειμενικά λοιπόν ζητάει στην πραγματικότητα λευκή επιταγή για να κυβερνήσει πράγμα που δείχνει υστέρηση σε σχέση με τις ανάγκες της χώρας. Το πολιτικό σύστημα είναι έτσι δομημένο ώστε ο κάθε υπουργός να κάνει ότι γουστάρει όταν το κυβερνών κόμμα δεν έχει πρόγραμμα. Από κει προέκυψε και το αλλαλούμ της ΝΔ, αλλά και οι αμαρτίες του ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν. Το κάθε λόμπυ και ο κάθε μεγάλος επιχειρηματίας μπορούσε να επηρεάζει τον κάθε υπουργό προς όφελός του. Και ο πρωθυπουργός απλώς ενημερωνόταν, εκτός φυσικά κι αν επρόκειτο για πολύ σημαντικό ζήτημα.

Είναι τόσα πολλά όμως τα προβλήματα της χώρας πλέον, αν θέλουμε σύντομα, π.χ. σε 10 χρόνια να βρεθούμε στον μέσο όρο της ΕΕ που δεν υπάρχουν τέτοιες πολυτέλειες. Η χώρα έχει ανάγκη ένα συνεκτικό και φιλόδοξο πρόγραμμα στο οποίο να έχουν εθελοντικά συμφωνήσει όλα τα στελέχη μιάς μελλοντικής κυβέρνησης. Οι προτεραιότητες πρέπει επίσης να έχουν συμφωνηθεί ακριβώς γιατί πλέον όλα τα προβλήματα είναι οξυμένα. Ποιο λοιπόν θα προηγηθεί στα άλλα, και θα συγκεντρώσει πάνω του τις μεγαλύτερες προσπάθειες και τους περισσότερους πόρους; Αυτό δεν μπορεί να γίνει τυχαία. Αλλά οργανωμένα και ιεραρχημένα εκ των προτέρων. Τώρα τι γίνεται στο ΠΑΣΟΚ;

Ανάλογα με τις ικανότητες και με τη γνώμη του κάθε στελέχους προτείνονται διάφορα πράγματα, τα οποία είναι σωστά. Δεν μπορούν όμως όλα να είναι ταυτόχρονα η προτεραιότητα. Αντί λοιπόν να έχουμε συγκρούσεις αργότερα για το ποιο θα πάει πρώτο και ποιο δεύτερο, αυτό καλό είναι να γίνει εκ των προτέρων. Αλλιώς υπονομεύεται η αποτελεσματικότητα. Δεν θα γίνει τίποτα πάλι, και οι πολίτες έχουν μεγάλες απαιτήσεις. Οι καλές ιδέες οφείλουν να είναι επεξεργασμένες και κυρίως να έχουν μπεί σε μια σειρά, στην ιεράρχηση ενός προγράμματος.

Πολύ περισσότερο που πρέπει και το πολιτικό σύστημα να αλλάξει. Να πάψει να είναι το σύστημα των αυτοδύναμων κομμάτων με την αλαζονεία τους, τη διαφθορά τους και με την αυθαιρεσία τους. Το πολιτικό πρόγραμμα πρέπει να υπηρετείται από το κυβερνών κόμμα ασχέτως προσώπων και πρόσκαιρων πιέσεων. Είναι βασικές αρχές αυτές και πρέπει να τηρούνται όσο περισσότερο οι πολίτες είναι ενημερωμένοι και απαιτητικοί. Αλλιώς και το ΠΑΣΟΚ θα καταντήσει σαν τον Καραμανλή ο οποίος έχει χάσει το στόχο της διακυβέρνησης και ασχολείται με τις σφυγμομετρήσεις. Του λέει ο Λούλης ότι πρέπει να παίξεις συναίνεση. Αρχίζει και τραγουδάει συναίνεση χωρίς περιεχόμενο. Μά έτσι δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτα.

Ιδίως αν 24 ώρες μετά το σώου της συναίνεσης, ξεχνιέται στη Βουλή και κάνει επίθεση στο ΠΑΣΟΚ και λέει ότι εσείς δεν δικαιούστε για να ομιλείται σαν άλλος Κουτσόγιωργας. Γιατί, για το χρέος για το οποίο υποτίθεται ότι ζητάει συναίνεση. Και απαντάει το ΠΑΣΟΚ μάλλον επικοινωνιακά για να απευθυνθεί κι εκείνο στον μεσαίο χώρο με τον μεγάλο του ηγέτη τον Κώστα Σημίτη. Ούτε αυτό όμως γίνεται επικοινωνιακά. Θα ήταν λάθος. Και όλα τα λάθη τα τροφοδοτεί η έλλειψη επεξεργασμένου προγράμματος. Όλοι βέβαια κατηγορούν τους αντιπάλους ότι ζητούν λευκή επιταγή, αλλά όταν πρόκειται για τους εαυτούς τους, δεν έχουν καμιά αντίρρηση.

Αυτή η κυβέρνηση, επειδή πρόκειται να χάσει τις εκλογές, δεν θα τις κάνει πρόωρα. Είναι λοιπόν μοναδική ευκαιρία για τον Παπανδρέου να προσαρμόσει το κόμμα του, ώστε να μπορέσει να κυβερνήσει με οριακή πλειοψηφία και να μην καταντήσει σαν τη σημερινή κυβέρνηση. Πόσο μάλλον αν πρόκειται για συμμαχική κυβέρνηση.

Αρχίζει η παράσταση: "Συναίνεση"

(Οι παλιές αγάπες όπως η Σακίρα, δεν ξεχνιούνται ποτέ!)

Είναι γεγονός ότι ο πρωθυπουργός καταβάλει μια συστηματική προσπάθεια σχεδόν σε καθημερινή βάση, να βελτιώσει τη δική του εικόνα στις σφυγμομετρήσεις μήπως και διασώσει και την κυβέρνηση. Είναι αξιέπαινος γιατί σε αντίστοιχη κατάσταση ο Σημίτης προτίμησε να ασχοληθεί με τα προβλήματα και με τους στόχους που είχε θέσει για τα προβλήματα της χώρας και αδιαφόρησε για τη γνώμη των πολιτών για τον ίδιο και για την κυβέρνησή του. Κάποιοι βέβαια μπορεί να θεωρήσουν αξιέπαινο τον Σημίτη γιατί προτίμησε το συμφέρον της χώρας και την επίτευξη των στόχων που είχε θέσει, από το κομματικό συμφέρον. Και θα έχουν αντικειμενικά δίκιο.

Αλλά τα στενά κομματικά επιτελεία δεν σκέφτονται έτσι. Σκέφτονται μόνον το κομματικό συμφέρον. Και όλες οι κινήσεις του Καραμανλή το τελευταίο διάστημα είναι επικοινωνιακά σχεδιασμένες. Για παράδειγμα έκανε δηλώσεις για το έλλειμμα της χώρας την Παρασκευή το βράδυ, όταν οι εφημερίδες είχαν κλείσει κι έτσι δεν θα είχαν την είδηση ούτε το Σάββατο ούτε την Κυριακή και τα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης ήταν αφιερωμένα στα καρναβάλια και δεν έγινε καμιά προσπάθεια από κυβερνητικής πλευράς όπως γίνεται τις άλλες φορές να τους παρακινήσουν να μεταδώσουν τις δηλώσεις έστω και καθυστερημένα. Το αντίθετο. Κι αυτό γιατί θα έλεγε ότι το έλλειμμα της χώρας ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και ξεπέρασε τις προβλέψεις της κυβέρνησης όταν ψήφιζε τον προϋπολογισμό κατά 12 δισεκατομμύρια ευρώ… ούτε ένα ούτε δύο. Και επίσης ο ίδιος παραδέχτηκε ότι το έλλειμμα στον προϋπολογισμό ήταν υποτιμημένο από τον Αλογοσκούφη. Αντιθέτως όταν έχει να πει κάτι όχι ευχάριστο, αλλά πάντως κάτι που μπορεί να πουλήσει, βγαίνει με έκτακτο τηλεοπτικό διάγγελμα στα δελτία των οκτώ έστω και αν δεν έχει τίποτα να πει, αρκεί μόνον να χαλάσει τη δημοσιότητα για τον Παπανδρέου.

Τα πραγματικά δυσάρεστα, δεν τα λένε ποτέ. Ποτέ ο Παπαθανασίου δεν είπε την ψυχρολουσία που δέχτηκε από τον Αλμούνια και από τον Μπαρόζο πριν από λίγες μέρες, που του είπε καθαρά… ότι εσείς κατηγορούσατε τους προηγούμενους ότι μας έστελναν ψευδή στοιχεία, αλλά εσείς μας έχετε στείλει πέντε φορές πιο ψεύτικα στοιχεία και συνεχίζετε να το κάνετε. Το ίδιο απόρρητο τηρεί ο πρωθυπουργός για όσα είπε στην ιδιαίτερη συνάντηση που είχε με τον Μπαρόζο στην οποία δεν παραβρέθηκε κανένας άλλος. Προφανώς εκεί ήθελε να του πει χωρίς να διαρρεύσει ότι αδερφέ χάνω τις εκλογές αν δεν με βοηθήσετε και δεν μου χαλαρώσετε τα λουριά και δεν με αφήσετε να δώσω λεφτά το πρώτο εξάμηνο και δεν με αγαντάρετε το δεύτερο εξάμηνο να μπορώ να δανειστώ με τη δική σας εγγύηση. Είτε με ευρωομόλογα είτε με οτιδήποτε άλλο τρόπο βρείτε πρόσφορο.

Τα ίδια προσπάθησε να πει και ο Παπαθανασίου πριν από λίγες μέρες, αλλά δεν πιάσανε. Κι αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα την ίδια ψυχρολουσία έφαγε και ο πρωθυπουργός. Το αποτέλεσμα φαίνεται από τη συνέντευξη που έδωσε ο πρωθυπουργός στο τέλος. Δέχτηκε μόνον 4 ερωτήσεις κι αυτές άχρηστες δηλαδή τυπικές. Και σηκώθηκε κι έφυγε χωρίς να πει τίποτα. Σαν βρεγμένη γάτα. Ενώ όλοι ξέρουμε ότι αυτό τον καιρό, αν έχει έστω και μια κουβεντούλα ουδέτερη να πει, τη στολίζει και την ξεφουρνίζει σαν να πρόκειται για μεγάλη επιτυχία.

Επίσης δεν έχουν καμιά αξία οι δηλώσεις του ότι εγώ δεν σκέφτομαι εκλογές. Τελεία και παύλα. Μη δίνετε κι εσείς ούτε μια πεντάρα σ’ αυτές τις δηλώσεις. Σημαίνουν ότι απλώς δεν έχω καμιά ελπίδα να κερδίσω, αλλά ακόμα δεν αποφάσισα να παραιτηθώ όπως μου προτείνει το ΠΑΣΟΚ, ως ανίκανος. Δεν αποκλείεται όμως αν κρίνω ότι δεν υπάρχει ούτε μια ελπίδα, ούτε μια χαραμάδα με φως, να τα βγάλω πέρα, να αποφασίσω να τα βροντήξω κάτω, να κάνω εκλογές μαζί με τις ευρωεκλογές και να προτιμήσω τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το καλοκαίρι που είναι παχιές οι μύγες και να αφήσω τον Παπανδρέου να ψηθεί. Μετά από έναν χρόνο βλέπουμε και κάνουμε. Άλλωστε τα λεφτά της χρονιάς εν μέσω κρίσης θα τα έχω φάει από το πρώτο εξάμηνο. Γιατί να κάτσω να σκάσω; Για να βρώ τα λεφτά να πληρώσω τους δημόσιους υπαλλήλους;

Έστω και μια χαραμάδα όμως να βρεί ο Καραμανλής θα προσπαθήσει να βγάλει κουτσά στραβά την τετραετία. Γι αυτό και γίνονται αυτές οι συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς. Για να πουλήσει συναίνεση στον κόσμο. Όχι στους πολιτικούς του αντιπάλους. Γι αυτό αν και όσα λέει το ΠΑΣΟΚ, ότι ο άνθρωπος αναζητά άλλοθι για την ανεπάρκεια της κυβέρνησής του, είναι σωστά, πρέπει να ζητήσει ή να απαιτήσει από τον Καραμανλή μια συγκεκριμένη πρόταση. Ο Καραμανλής θα θελήσει να είναι η συζήτηση για το θεαθήναι. Γενικά και αόριστα.

Το ΠΑΣΟΚ αν είχε δικό του πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, θα ήξερε τι θα έλεγε μια ειλικρινής τέτοια πρόταση. Συναίνεση μου ζητάς; Με τι στόχο; Τι θέλεις να πετύχεις; Ξεκίνα από το έλλειμμα. Το έφτασες στα 262 δισεκατομμύρια, όταν πέρυσι κιόλας ήταν στα 250 δισεκατομμύρια. Που θέλεις να το πάς το έλλειμμα αγόρι μου; Γιατί ζητάς συναίνεση; Έχεις κανένα σχέδιο που σε δέκα χρόνια θα μηδενίσει το έλλειμμα; Αν είναι για δέκα χρόνια είναι λογικό να ζητάς συναίνεση. Αν όμως δεν ξέρεις τι σου γίνεται ούτε φέτος, τότε είσαι ανίκανος και πρέπει να παραιτηθείς.

Εμείς βλέπουμε ότι έχεις ξαμολήσει τους δικούς σου και κάνουν αβέρτα κουβέρτα προσλήψεις για τρείς μήνες και για έναν χρόνο. Συμβασιούχους και ωρομίσθιους. Γαλάζιους δηλαδή. Ρουσφέτια. Δεν μπορεί να ζητάς συναίνεση για να προσλαμβάνεις γαλάζιους…το πρώτο εξάμηνο. Και τα ψεύτικα στοιχεία για το 2008 όπου έχει τρύπα 3 δισεκατομμυρίων λόγω αύξησης δαπανών και μείωσης εσόδων, γιατί την κρύψατε; Κι αφού είπατε ψέματα στη Βουλή κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού, η κυβέρνηση δεν έχει τη νομιμοποίηση που απαιτεί το Σύνταγμα για να κυβερνά. Πρέπει να παραιτηθεί με την ατιμωτική δικαιολογία ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει.

Τρία χρόνια μας μείνανε...

Καλό μήνα σήμερα, αν και δεν το βλέπουμε πουθενά. Τη γκρίνια μόνον βλέπουμε και όχι μόνο στη ΝΔ αλλά σε όλον τον κόσμο. Η αιτία είναι φυσικά η οικονομική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και το χειρότερο το γεγονός ότι δεν φαίνεται φως από πουθενά. Αν κάποιος βλέπει φως στο βάθος του ορίζοντα και υπομονή κάνει και λύσεις προσωρινές βρίσκει. Αν για παράδειγμα μια οικογένεια έχει τώρα τον Σεπτέμβριο πολλά έξοδα αλλά περιμένει να εισπράξει τους επόμενους τρεις μήνες, μπορεί να δανειστεί από την τράπεζα ή από τον παππού που έχει οικονομίες και να αντιμετωπίσει τις έκτακτες δαπάνες. Αν όμως δεν έχει αυτή την προοπτική, τότε δεν μπορεί και να βρει προσωρινή λύση.

Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και η κυβέρνηση. Έτσι όπως τα κατάφερε, δεν μπορεί να ελπίζει σε τίποτα γιατί έχει εξαντληθεί με τα ψέματα. Ψέματα στην οικονομία, ψέματα σε όλες τις πολιτικές πρωτοβουλίες ψέματα ακόμα και σε ζητήματα διαφάνειας και σκανδάλων και λαδωμάτων. Οπότε ποιος θα πιστέψει τώρα τα ψέματα με τα οποία θέλει να στηρίξει την αφαίμαξη άλλων 6 δισεκατομμυρίων ευρώ σε ετήσια βάση, από τα ίδια υποζύγια που πληρώνουν και τα υπόλοιπα; Οι πολιτικές πρωτοβουλίες με τις οποίες θα κρατήσει τη γκρίνια σε ανεκτά επίπεδα, απλώς δεν υπάρχουν.

Υπάρχουν μόνον οι πολύ καλές δημόσιες σχέσεις και ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης. Όλοι είδαμε για παράδειγμα τις αβανταδόρικες ερωτήσεις που είχε το γκάλοπ του Βήματος για την οικονομική πολιτική. Συμφωνείτε με την φορολόγηση των ελεύθερων επαγγελματιών οι οποίοι φοροδιαφεύγουν; Ασφαλώς η πλειοψηφία απάντησε σ’ αυτή τη στημένη ερώτηση και συμφωνώ να φορολογηθούν οι φοροφυγάδες. Και οι τρεις συγκεκριμένες ερωτήσεις που αφορούσαν την οικονομία, ήταν με τον ίδιο τρόπο διατυπωμένες και φυσικά έλαβαν την αναμενόμενη απάντηση. Και επιπλέον είχε και μια δισέλιδη συνέντευξη του υπουργού Οικονομίας ο οποίος φρόντισε ενόψει αυτής της συγκυρίας να φτιάξει και προσωπικές σχέσεις με όλα τα μέσα ενημέρωσης χωρίς να περιμένει να το κάνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όπως μέχρι τώρα. Όχι ότι ο Ρουσόπουλος δεν τα καταφέρνει καλά, αλλά κι εκεί που μετά από 4 χρόνια έχει δημιουργήσει κόντρες και αντιπάθειες, φρόντισε ατομικά ο Γιώργος Αλογοσκούφης να δημιουργήσει προσωπικές συμπάθειες, με το αζημίωτο, για να μπορέσει να κάνει τη δουλειά του.

Μην εκπλήσσεστε λοιπόν αν βλέπετε και αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης να είναι υπερβολικά ευπρεπή στην κριτική τους η οποία περιορίζεται στην παράθεση, με τη μορφή χρηστικών δημοσιευμάτων, με μια γενική κριτική σαν αυτή που κάνει η αξιωματική αντιπολίτευση κυρίως.

Με αυτές τις συνθήκες σου μπαίνουν και ψύλλοι στ’ αυτιά και για τα υπόλοιπα ευρήματα των δημοσκοπήσεων σαν αυτή που δημοσίευση το ΒΗΜΑ. Η διαφορά ΠΑΣΟΚ από τη ΝΔ στη 1,2 μονάδες μπορεί να ικανοποιεί μερικούς ας μην τους χαρακτηρίσω στη Χαριλάου Τρικούπη, οι οποίοι νομίζουν ότι η αντιπολίτευση γίνεται με νέα άνετα γραφεία και μπλοκ μπέρυ στο κινητό. Αλλά κυρίως πρέπει να ικανοποιεί τον Καραμανλή γιατί σημασία έχει να κυβερνάς έστω και με πλειοψηφία δύο βουλευτών. Σημασία έχει να είσαι πρώτος έστω και με μία μονάδα διαφορά. Κι ο Σημίτης έτσι κυβέρνησε. Και ο Καραμανλής το ίδιο θα κάνει. Θα ικανοποιείται και ο βουλευτής με ένα λούσιμο που θα κάνει σε έναν υπουργό, θα ικανοποιείται και ο υπουργός που παραμένει υπουργός θα ικανοποιείται και ο πρωθυπουργός που τους καλύπτει όλους.

Ακόμα όμως κι αν δει ο πρωθυπουργός να είναι το κόμμα του δεύτερο, πάλι δεν έχει κανένα πρόβλημα. Κι ο Σημίτης έτσι κυβέρνησε όλη τη δεύτερη τετραετία. Έτσι είναι το πολίτευμά μας. Κι έχει και την ελπίδα ότι ως το τέλος θα μπορέσει να ανατρέψει το κλίμα. Δεν θα το ανατρέψει, αλλά με μια ελπίδα ζούμε όλοι. Συνεπώς και οι Νδκράτες και οι ΠΑΣΟΚοι αλλά και οι απλοί πολίτες πρέπει να έχουν το νου τους στο πως θα βγάλουν την τετραετία και να μην ελπίζουν σε γρήγορη ανάκαμψη της οικονομίας άρα και των οικονομικών τους.

Η ακρίβεια μας θόλωσε το νου...

Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει και το ΠΑΣΟΚ και καταφέρνουμε να ξεχνάμε τον πόνο μας με την ακρίβεια, αλλιώς υπήρχε κίνδυνος να προκύψει καμιά σοβαρή οργάνωση και αντίδραση των καταναλωτών η οποία θα μπορούσε να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Σκεφθείτε για παράδειγμα ότι το ρεύμα Βενιζέλου, ήθελε και πράγματι μπορούσε να οργανώσεις πυρήνες και οργανώσεις σε όλη την Ελλάδα για να μπορέσει να υπάρξει και στο μέλλον και να μην πάει χαμένη μια τέτοια κινητοποίηση σαν αυτή που είχε δημιουργηθεί λόγω της διαδικασίας διαδοχής.

Μια τέτοια οργάνωση από μόνη της θα αποκτούσε πολιτικά χαρακτηριστικά, αναγκαστικά για να μπορέσει να μακροημερεύσει. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τους εμπόδισε, χωρίς όμως να μπορέσει να φτιάξει μια πανελλαδική οργάνωση επίσημη που θα μπορούσε να απορροφήσει και αυτούς που δεν είχαν ψηφίσει τον Παπανδρέου. Επειδή όμως φοβάται η ηγεσία τη βάση, φροντίζει να εμποδίσει ακόμα και την αυτοοργάνωσή της.

Γιατί οι πολιτικές οργανώσεις είναι σε θέση να προσανατολίζονται σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις οι οποίες και τις θρέφουν. Έτσι ζουν, έτσι αναπνέουν και έτσι επεκτείνονται οργανώνονται και πετυχαίνουν τους στόχους τους. Στη σημερινή συγκυρία η ακρίβεια προσφέρει το πεδίο μεγάλων πρωτοβουλιών και κινητοποιήσεων πρωτότυπων. Το ότι δεν γίνεται τίποτα αν και υπάρχει ανάγκη, είναι η αιτία για να διαπιστώνουμε αυτό που λέγαμε πολιτικό στασιμοπληθωρισμό. Υπάρχει οξύτατη ανάγκη, αλλά ακόμα μεγαλύτερη ανικανότητα του υποκειμένου να αντιδράσει. Το αποτέλεσμα είναι η σήψη και η αδράνεια. Οι κερδοσκόποι κάνουν λίγη υπομονή να βγάλουν υπερκέρδη άλλο ένα εξάμηνο και μετά άλλο ένα, μέχρι να καταρρεύσει το σύστημα και το υποκείμενο βάζει τρικλοποδιές στον εαυτό του ώστε να μην μπορέσει να ανταποκριθεί στην επίκαιρη αποστολή του άρα να χαντακώσει και την ιστορική του αποστολή.

Κι αν δεν έχει ιστορική αποστολή δεν έχει και λόγο ύπαρξης…Εδώ και καιρό, φαίνεται από μακριά ότι ο καθένας από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κι αυτοί που είναι με τον Παπανδρέου κι αυτοί δεν είναι, ακολουθούν προσωπικές πορείες και επιδιώξεις. Το ίδιο και ο Σημίτης. Είπαμε και χθες ότι ο Σημίτης έχει το μυαλό του στην ΕΕ και στις Βρυξέλλες γιατί έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει τίποτα και μάλιστα δημιουργικό και χρήσιμο. Έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια. Φροντίζει λοιπόν να ευθυγραμμίζεται κάθε φορά με αυτούς που κάνουν κουμάντο στην ΕΕ για να έχει και πιθανότητες να είναι υποψήφιος πρόεδρος. Δεν είναι κακή επιδίωξη ούτε προσωπική μωροφιλοδοξία,

Είναι ένας πολιτικός στόχος τον οποίο υπηρέτησε ως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και κατάφερε να κρατήσει ενωμένη την ΕΕ σε κρίσιμες στιγμές που οι Αμερικανοί θα ήθελαν να γίνει μπάχαλο. Και η μόνιμη παρουσία των επτά χωρών της πρώην ανατολικής Ευρώπης κάνει επιτακτική την ανάγκη γι αυτούς που επιδιώκουν την πολιτική ενοποίηση να υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος στο τιμόνι της ΕΕ που να μπορεί και να μανουβράρει και να σκληρύνει και να μαλακώσει ελεγχόμενα ώστε να υπηρετήσει τον στρατηγικό στόχο της ενοποίησης.

Αλλά αυτά τα επιδιώκει ο Σημίτης από μόνος του και όσο το ΠΑΣΟΚ δείχνει να ακολουθεί άλλο δρόμο, τόσο αυτός σκληραίνει τη θέση του και ζητάει και τα ρέστα. Όσο νοιώθει απομονωμένος, τόσο θέλει περισσότερα παρακάλια για να δείξει ενδιαφέρον, αλλά κανένας δεν είναι διατεθειμένος να τον παρακαλέσει. Να μη σας πω ότι και ο Παπανδρέου το κάνει επίτηδες και τσιγκλάει τον Καραμανλή να φτιάξει εξεταστική επιτροπή για την υπόθεση Ζήμενς μήπως και υπάρχει κάποιος που θα φοβηθεί περισσότερο από αυτόν. Το βλέπει ο Σημίτης, φυσικά και χωρίς να φοβάται, εκνευρίζεται γιατί καταλαβαίνει ότι ο Παπανδρέου το κάνει επίτηδες για να ρίξει λάσπη στη δική του διακυβέρνηση αντί να την υπερασπιστεί.

Οι πολιτικές τοποθετήσεις πάντως του Σημίτη – και υποθέτω ότι στις 4 Ιουλίου που θα κάνει το ετήσιο συνέδριο των εκσυγχρονιστών στην Ηλεία, θα το κάνει πιο εμφανές – αυτές που έχουν να κάνουν με την ΕΕ έγιναν ακριβώς για να ευθυγραμμιστεί και αν μπορεί να ρυμουλκήσει και την Ελλάδα δηλαδή τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου στις νέες θέσεις του διευθυντηρίου Σαρκοζί-Μέρκελ. Το 2003 έκανε ακριβώς το ίδιο με τους Σιράκ και Σρέντερ και το έκανε με πολύ ικανοποιητικό τρόπο. Κι αυτό ξαναλέω για να μην τον αδικήσω το κάνει επειδή πολιτικά είναι ευρωπαϊστής, υποστηρίζει την ευρωπαϊκή ενοποίηση και όχι για να κερδίσει πρόσκαιρα οφέλη και μάλιστα προσωπικά.

Απλώς ξέρει ότι πρέπει σοβαρά να υποστηρίξει μια ευρωπαϊκή πολιτική και όχι να είναι αιθεροβάμων που σαν τον Παπανδρέου ή σαν τον Βενιζέλο δουλεύει για την επόμενη δεκαετία. Δουλεύει για τώρα. Για σήμερα που έχουμε και το πρόσθετο πρόβλημα της Ιρλανδίας η οποία δεν μας επιτρέπει να θεωρήσουμε επικυρωμένη την ευρωσυνθήκη άρα και να πάμε σε εκλογή προέδρου της ΕΕ ώστε να αποκτήσει και πολιτική υπόσταση…Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν είναι σε θέση να κάνει ευρωπαϊκή πολιτική όπως θα έπρεπε, αλλά δεν μπορεί να κάνει ούτε και εσωτερική πολιτική που είναι αλληλένδετη. Ούτε και οι υπόλοιποι που θέλουν να πάρουν τη θέση του Παπανδρέου και του Βενιζέλου είναι πιο μπροστά. Αναφέρομαι στον Σκανδαλίδη και στην Άννα Διαμαντοπούλου οι οποίοι επίσης δεν είναι σε θέση να προτείνουν και να υποστηρίξουν μια ίδια ή έστω και διαφορετική πολιτική στρατηγική για την Ευρώπη, για τον κόσμο, για την Ελλάδα και για την ακρίβεια.

Γι αυτό τους βλέπετε χαντακωμένους σε μια θολούρα, σε μια ομίχλη στην οποία βαδίζουν με τα χέρια τεντωμένα για να μην τρακάρουν. Πάνε στα τυφλά γιατί δεν έχουν ούτε καμπανάκι… δηλαδή ούτε καλές σχέσεις μεταξύ τους για να μην τρακάρουν μεταξύ τους αλλά να πετύχουν μια μίνιμουμ πολιτική συμφωνία η οποία θα τους επιτρέψει να ζήσουν άλλη μια τετραετία ως κόμμα του 40%. Έχουν βάλει πλώρη και μερικοί το επιδιώκουν να γίνει κόμμα του 20%…

Ο Σημίτης φλερτάρει τη Βρυξέλλα...

(η ξεκούραση του πολεμιστή...)

Δε μας φτάνει που έχουμε την ακρίβεια η οποία κατατρώγει όλα τα εισοδήματα, έχει φέρει σε απόγνωση τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους και δυσκολεύει ήδη τα μεσαία εισοδήματα τα οποία για πρώτη φορά δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα, αν και έχουν προσαρμόσει τις δαπάνες τους.

Η ακρίβεια πάντως δεν χτυπάει τους βιομηχάνους ή τους εμπόρους ή τις μεγάλες αλυσίδες του λιανεμπορίου μέσω της μείωσης του τζίρου, όπως ίσως θα υπέθετε κανείς. Και ο λόγος είναι ότι η ακρίβεια δεν μειώνει δραματικά το τζίρο τους γιατί αυτές οι δαπάνες είναι περίπου ανελαστικές για τα νοικοκυριά. Δεν μπορούν να μείνουν χωρίς τρόφιμα. Πρώτα θα πεθάνουν οι άνθρωποι από πείνα και μετά οι έμποροι και οι παραγωγοί τροφίμων από έλλειψη κερδών.

Αντιθέτως έχουν τη δικαιολογία να αναδιαρθρώσουν τη λειτουργία τους και τη σύνθεση του προσωπικού, εκμεταλλευόμενοι τη νέα νομοθεσία και τα νέα στραβά μάτια της κυβέρνησης για να καθιερώσουν τις τετράωρες απασχολήσεις και την μετατροπή του σταθερού ωραρίου σε ελαστικό. Σε συνδυασμό με τη μείωση των συντελεστών κέρδους, μπορούν να δείξουν μεγαλύτερα κέρδη, πράγμα που τους αυξάνει τη δυνατότητα δανεισμού ή μεγαλώνει την υπεραξία τους αν είναι στο χρηματιστήριο ή αν επιθυμούν την είσοδό τους για να αντλήσουν φτηνά κεφάλαια.

Ενδεικτικά ο Νίκας είχε αύξηση κερδών κατά 5.180%, η Νοβαρτις κατά 664%, ο Καλλιμάνης 572%, η Ολύμπικ Κέτερινγκ 320 %, η Σόγια Ελλάς κατά 180%. Η Κρέτα φάρμ 81%, η Κόκα κόλα 25%… Η ακρίβεια λοιπόν χτυπάει μόνον τους μισθωτούς και ιδίως όσους παίρνουν κάτω από 1.000 ευρώ το μήνα. Αισθητή γίνεται σε όσους παίρνουν κάτω από 3.000 ευρώ το μήνα και αυτοί οι άνθρωποι που είχαν συνηθίσει να αποταμιεύουν ή να αγοράζουν σπίτια και αυτοκίνητα με στεγαστικά και με καταναλωτικά δάνεια, βλέπουν ότι πιά δεν μπορούν και να το κάνουν. Τέλος.

Το κράτος με μια νεοφιλελεύθερη ηγεσία είναι το πρώτο που σέρνει το χορό της ακρίβειας για λόγους ιδεολογικούς και πολιτικούς. Για τον ίδιο λόγο που ο Αλογοσκούφης μειώνει τον συντελεστή κέρδους των επιχειρήσεων και αφήνει αφορολόγητους τους επιχειρηματίες, για τον ίδιο λόγο δεν έχει καμία αντίρρηση να διπλασιάσει η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ τα τιμολόγιά τους (όσο είναι υπό κρατικό έλεγχο). Κι αυτό γιατί ενδιαφέρεται να πουλήσει τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ και όχι να παρέχονται φτηνές υπηρεσίες στον ελληνικό λαό και στις επιχειρήσεις. Είναι έξω από την ιδεολογία τους και την πολιτική τους.

Αυτή τη στοιχειώδη πολιτική διάκριση έχει χρέος το ΠΑΣΟΚ που ισχυρίζεται ακόμη ότι είναι σοσιαλιστικό, και τα κόμματα της Αριστεράς να το κάνουν κτήμα του λαού. Όλου του λαού και όχι μόνο των διανοούμενων της Αριστεράς που το γνωρίζουν ήδη. Και η αριστεροσύνη αυτών των κομμάτων εξαρτάται από την ικανότητά τους να πείσουν γι αυτό κυρίως τους πολίτες που ψηφίζουν δεξιά κόντρα στα οικονομικά τους συμφέροντα.

Την ίδια στιγμή το ΠΑΣΟΚ, κάνει ότι μπορεί για να συσκοτίσει την πραγματικότητα με διάφορες θολές προτάσεις όπως ανεξάρτητη αρχή για τα μονοπώλια ή για όλα φταίει η δεξιά και μόλις ορκιστούν ΠΑΣΟΚοι υπουργοί τα προβλήματα θα λυθούν. Ο Σημίτης επίσης που έδωσε την αφορμή για την τελευταία κρίση, δεν έχει το μυαλό τους στην Ελλάδα, αλλά κυρίως στις Βρυξέλλες, το άντρο του νεοφιλελευθερισμού και κυρίως ενδιαφέρεται για την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Πριν από κάποια χρόνια έκαναν κουμάντο κάτι μισοσοσιαλιστές, Όπως ο Σρέντερ και ο Μπλέρ, αλλά τώρα έχει καταλάβει ότι κουμάντο κάνουν ο Σαρκοζί και η Μέρκελ.

Μάλιστα υπολόγιζε ότι αν δεν του χάλαγε τη μανέστρα η Ιρλανδία, θα μπορούσε πάλι να είναι υποψήφιος για πρόεδρος της ΕΕ με πρόεδρο της ΕΕ τον Μπαρόζο. Γι αυτό το λόγο και φρόντισε εγκαίρως να διαφοροποιηθεί σε σχέση με την ένταξη της Τουρκίας, γιατί ήθελε και την ψήφο του Σαρκοζί. Αν και ήταν λοιπόν ο αρχιτέκτονας της αλλαγής γραμμής της Ελλάδας υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, δεν δίστασε για να αυξήσει τις πιθανότητές του να προταθεί ως πρόεδρος της ΕΕ, να αλλάξει πάλι γραμμή και να προτείνει να ταχθούμε υπέρ μιάς ειδικής σχέσης της Τουρκίας. Δηλαδή με τον Σαρκοζί με τον οποίο συμφωνεί και η Μέρκελ.

Τώρα λοιπόν που η ευρωσυνθήκη καταψηφίστηκε στην νΙρλανδία, του ήρθε του Παπανδρέου να υποστηρίξει δημοψήφισμα και μάλιστα πανευρωπαϊκό γιατί ο Παπανδρέου είναι στον κόσμο του και στον ίδιο κόσμο με αυτός είναι και κάτι σοσιαλιστές Ιταλοί, Γάλλοι και Γερμανοί με τους οποίους συναναστρέφεται στη Σοσιαλιστική διεθνή όταν λείπει από την Ελλάδα. Και ο Σημίτης το είχε υποστηρίξει πριν από 2 χρόνια, αλλά τότε ήταν άλλη η συγκυρία στις Βρυξέλλες. Τώρα είναι άλλη και ο Σημίτης είναι με τις Βρυξέλλες. Δεν είναι ούτε με το ΠΑΣΟΚ ούτε με τον Παπανδρέου. Διαφοροποιείται λοιπόν και μάλιστα με άκομψο τρόπο.

Αν το είχε κάνει με κομψό τρόπο, θα είχε μασήσει ο Παπανδρέου και μάλιστα μπορεί και να τον είχε υποστηρίξει, με την έννοια ότι αυτό που υπερασπίζεται ο Σημίτης είναι μια πολιτική υπόθεση για την οποία έχει προσπαθήσει επί σειρά ετών και δεν είναι μια προσωπική μωροφιλοδοξία, Αλλά του έγραψε απαξιωτικά ωθούμενος από τα εσωτερικά, γιατί δεν του αρέσει να διαπιστώνει ότι όλες του οι επιλογές σε πρόσωπα ήταν λάθος. Και ο Παπανδρέου που επέλεξε το 2004 δεν του βγήκε καθόλου γιατί δεν κέρδισε τις εκλογές και ο Βενιζέλος που διάλεξε στη συνέχεια αποδείχθηκε ανίκανος να κερδίσει τον Παπανδρέου. Μάλιστα είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι περισσότερο έχει μετανιώσει για τον Βενιζέλο παρά για τον Παπανδρέου, αν και τον Παπανδρέου τον θεωρεί καμένο χαρτί.

Δεν θα σας πώ άλλα σήμερα, για να κρατήσω το ενδιαφέρον σας για αύριο…

Δεν υπάρχει δημοκρατία στις ΑΕ...

(επιτέλους φτάσαμε στο ποθούμενο...)

Δε μας έφτανε η ακρίβεια μας, έχουμε και το ΠΑΣΟΚ που φροντίζει να δημιουργεί κλίμα που αποπροσανατολίζει τον κόσμο και διασπά την προσοχή του από το μείζον που αφορά την καθημερινή ζωή όλων μας. Αλλά τι ανάγκη έχουν και γιατί να αξιολογήσουν όλοι έτσι τι είναι σημαντικό. Και ο Σημίτης και ο Παπανδρέου αλλά και μερικές χιλιάδες στελεχών του ΠΑΣΟΚ έχουν εξασφαλίσει τα προς το ζην από τον δημόσιο κορβανά και δεν χρειάζεται να αγωνιούν για τον επιούσιο. Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει οι άνθρωποι θα πάρουν το μισθό του ότι κι αν κάνουν ή ότι κι αν παραλείψουν να κάνουν.

Ανησυχούν μόνο για το πώς θα πλουτίσουν στήνοντας καμιά δουλειά που θα τους αποφέρει εκατομμύρια, ή για την κομματική και άλλη εξουσία η οποία τους εξασφαλίζει επιρροή σε αποφάσεις από τις οποίες μπορεί και να πλουτίσουν ή να γίνουν διάσημοι, και εν πάση περιπτώσει είναι επαγγελματίες της πολιτικής και όλες τους οι ενέργειες από το πρωί ως το βράδυ είναι για να εξασφαλίσουν τις καρέκλες τους στο πολιτικό σύστημα. Ο μεν Σημίτης δεν ήθελε να στείλει μια επιστολή στον Παπανδρέου και να καταγράψει τη διαφωνία του, ούτε ήθελε να του τηλεφωνήσει και να τον πείσει ότι κάνει λάθος. Ήθελε να βγάλει ανακοίνωση. Δελτίο Τύπου. Και απλώς επέλεξε να απευθύνει το δελτίο Τύπου, για λόγους δημοσίων σχέσεων προς τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Ο δε Παπανδρέου είχε το μυαλό του όχι στην ουσία, ούτε στα ευρωπαϊκά θέματα γιατί αλλιώς θα υποστήριζε το δημοψήφισμα με όλη τη στάση του, όχι να πάει να συζητάει σήμερα ενώ όχι μόνον έχει ψηφίσει υπέρ της ευρωσυνθήκης αλλά έχει εγκρίνει και την εγκυρότητα της διαδικασίας πολιτικά. Τυπικά δεν τίθεται θέμα. Πολιτικά όμως έχει αυτοευνουχιστεί πριν πάει στη Βουλή να υποστηρίζει δημοψήφισμα. Εί9ναι δηλαδή για το θεαθήναι όλες αυτές οι κινήσεις. Στο ίδιο πλαίσιο των επικοινωνιακών κινήσεων για το θεαθήναι, και για να δείξει σκληρός σαν την καρδιά ενός μαρουλιού, αποφάσισε να παριστάνει ότι διέγραψε τον Σημίτη, τον πρώην πρωθυπουργό του ΠΑΣΟΚ, χωρίς όμως και να τον διαγράψει.

Το ίδιο κάνει και με τους υπόλοιπους που ήθελε χθες να διαγράψει αλλά μετά άλλαξε γνώμη πάλι για επικοινωνιακούς λόγους. Γιατί αν είχε κότσια, θα καλούσε ένα πολιτικό όργανο και θα καλούσε όλους τους διαφωνούντες με τη διαδικασία του δημοψηφίσματος να πουν τη γνώμη τους και να ψηφίσουν όλοι ποια από τις δύο προτάσεις υποστηρίζουν. Και ότι έλεγε η πλειοψηφία θα ακολουθούσε είτε ο Σημίτης είτε ο Παπανδρέου. Αλλά δεν επιθυμεί κανείς την αναβάθμιση της εσωκομματικής δημοκρατίας και τα περί συμμετοχικής δημοκρατίας και άμεσης δημοκρατίας είναι ο φερετζές του αυταρχικού τρόπου διοίκησης του κόμματος σαν να είναι ανώνυμη εταιρία, όπου ο μεγαλομέτοχος κάνει ότι γουστάρει και δεν ρωτάει τους μικρομετόχους.

Χρησιμοποιώ σκοπίμως αυτή την παρομοίωση, γιατί έτσι το έχουν καταντήσει το ΠΑΣΟΚ. Ανώνυμη Εταιρία, όπου κάποιοι έχουν περισσότερες μετοχές από τα απλά μέλη.

Πολιτικοποιηθείτε γιατί χανόμαστε!

Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι είναι επίτευγμα να συμφωνούν επί της διαδικασίας στο ανώτερο πολιτικό όργανο του ΠΑΣΟΚ, αλλά νομίζω ότι είναι κατάντια. Βλέποντας από απόσταση και από την πλευρά του απλού πολίτη, τα πράγματα θα περίμενα ως αυτονόητο ότι δεν έπρεπε να γίνει καθόλου συζήτηση για τη διαδικασία αφού υπάρχει καταστατικό που την περιγράφει.

Από τις 17 Σεπτεμβρίου ως σήμερα θα περίμενα να συζητούν για τα αίτια της ήττας και μάλιστα να συναγωνίζονται σε αυτοκριτική ποιος θα είναι πιο τολμηρός σ’ αυτά που τον αφορούν και προσωπικά και λιγότερο σ’ αυτά που αφορούν τους άλλους. Για παράδειγμα θα περίμενα από τον Παπανδρέου να επωμίζεται οικειοθελώς το συντριπτικά μεγαλύτερο μέγεθος της ατομικής του πολιτικής ευθύνης για τις επιλογές που έκανε και για ότι παρέλειψε να κάνει από το 2004 ως σήμερα και ο Σημίτης να τον συναγωνίζεται σε αυτοκριτική και να λέει ότι δεν είναι σωστό να επωμίζεται το κύριο μέρος της ευθύνης για την εκλογική ήττα του 2004. Αυτό βέβαια ο Σημίτης έπρεπε να το έχει κάνει από το 2004, αλλά ποτέ δεν είναι αργά και για κείνον.

Δεν είναι άλλοθι αυτό, γιατί αν δεν εντοπιστούν τα λάθη με ειλικρίνεια και τόλμη, δεν υπάρχει και ελπίδα να διορθωθούν. Αν ο Παπανδρέου θεωρεί ότι όλα έγιναν καλά ως το 2004, τότε δεν πρόκειται να διορθώσει τίποτα. Αυτό ήταν σοβαρό λάθος και το έκανε. Ο ίδιος πιστεύει ότι δεν είναι αρκετό για να τον πείσει ότι είναι εντελώς ανίκανος για αρχηγός και ζητά αφού του καταλογιστεί αυτό το λάθος να του δώσουν άλλη μια τετραετία να αποδείξει ότι μπορεί να πολιτευθεί και καλύτερα και νικηφόρα για την παράταξη.

Αντίθετα ο Βενιζέλος δείχνει ότι ασφαλώς και έγιναν λάθη ως το 2004, αλλά πως ήταν δυνατόν και τότε να ανατραπεί το αποτέλεσμα, με άλλον ηγέτη δηλαδή με τον ίδιο. Το ίδιο πιστεύει και ο Σημίτης, αλλά με αρχηγό τον Παπανδρέου. Τώρα όμως λέει ο Βενιζέλος δεν έχει νόημα να συζητάμε για το 2004, αλλά μόνον για τα λάθη του Παπανδρέου ως το 2007 γιατί μόνον αυτά φταίνε που είμαστε στην αντιπολίτευση. Όχι για το ΠΑΣΟΚ που είμαστε, καλό είναι το ΠΑΣΟΚ κατά τη γνώμη του, καλό και το πρόγραμμα, αλλά η ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου δεν είναι η καταλληλότερη, είναι άνευρη, είναι αδύναμη, δεν είναι πειστική και αν αλλάξει ο αρχηγός τότε το ΠΑΣΟΚ υπό τη δική του ηγεσία θα νικήσει στις επόμενες εκλογές.

Δηλαδή μιλάμε για μια πλήρως αποπολιτικοποιημένη διαδικασία, η οποία πιστοποιείται από το γεγονός ότι οι υποστηρικτές των απόψεων του Γιώργου Παπανδρέου, ιδίως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής όσο ήταν υπουργός Εξωτερικών του Σημίτη, υποστηρίζουν τώρα τον Βενιζέλο και όσοι διαφωνούσαν μαζί του και με την πολιτική του τον στηρίζουν για επανεκλογή στην προεδρεία του ΠΑΣΟΚ. Όπως όμως οι οπαδοί των δύο κύριων διεκδικητών πρέπει να πολιτικοποιήσουν τους οπαδούς τους έτσι πρέπει και οι ίδιοι να επιμορφωθούν σε θέματα δημοκρατίας. Αντί να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τις απόψεις των ανθρώπων που εκλιπαρούν να τους ψηφίσουν, να μάθουν να πειθαρχούν. Για παράδειγμα να βάλουν σε ψηφοφορία το άρθρο 16 και τη στάση του ΠΑΣΟΚ και να πειθαρχήσουν στη γνώμη της πλειοψηφίας ακόμα κι αν διαφωνούν. Να βάλουν σε ψηφοφορία τις απόψεις τους για όλα τα θέματα και να πειθαρχήσουν στη γνώμη της πλειοψηφίας. Για παράδειγμα Παπανδρέου και Βενιζέλος συμφωνούν με το σχέδιο Ανάν. Να πειθαρχήσουν στην άποψη της πλειοψηφίας ακόμα κι αν είναι διαφορετική…
(Οι φωτογραφίες είναι παραγγελιά του Γ। Σακελλίωνα

Ο Τσοβόλας στο πλευρό του Γιώργου Παπανδρέου

Καλή είναι η συζήτηση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, επίσης προκαλεί ενδιαφέρον στους πολίτες, απόδειξη ότι οι εφημερίδες και οι σταθμοί και οι εκπομπές που έχουν την αξιοπιστία τους στον κόσμο, πουλάνε περισσότερα φύλλα, ή έχουν μεγάλη σε σύγκριση με το παρελθόν τηλεθέαση και ακροαματικότητα. Η συζήτηση όμως ακόμα δεν έχει προχωρήσει ούτε στα αίτια της εκλογικής ήττας, πόσο μάλλον σε πολιτικές προτάσεις για την έξοδο από την κρίση και για να προσεγγίσει πάλι το ΠΑΣΟΚ τις κοινωνικές ομάδες που εγκατέλειψε σταδιακά από το 2000 και έγινε από όλους σχεδόν αντιληπτό το 2002.

Ακόμα και στο θέμα της εκτίμησης της εκλογικής ήττας, η μία πλευρά Παπανδρέου, αποδίδει μεγάλη σημασία στο να αποδοθεί η εκλογική ήττα του 2004 στον Κώστα Σημίτη και μέρος της ευθύνης για τη συρρίκνωση του 2007 στον Γιώργο Παπανδρέου και το άλλο μέρος στους υπόλοιπους. Η πλευρά Βενιζέλου επίσης λέει ότι είναι υπεκφυγή να λέμε για το 2004 και δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας, στην εκλογική ήττα του 2007 η οποία πρέπει να χρεωθεί ολοκληρωτικά στον Γιώργο Παπανδρέου γιατί δεν κατάφερε να νικήσει τη χειρότερη κυβέρνηση μετά το 1974.

Χθες ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος είχαν επαφές με διάφορα στελέχη και μεταξύ αυτών ο Παπανδρέου με τον Βερελή, εκ των βασικών υποστηρικτών του Βενιζέλου, άρα συζήτησαν και επί της διαδικασίας και τον διαβεβαίωσε ότι δεν θα υπάρξουν εκπλήξεις. Τα σημεία της συμφωνίας όπως προτείνονται από την πλευρά Παπανδρέου είναι ο κατάλογος να μείνει ανοιχτός, να εξασφαλιστεί μέσω της ηλεκτρονικής τεχνολογίας ότι δεν θα υπάρξουν διπλοψηφίες και τριπλοψηφίες και ότι η ημερομηνία της 11ης Νοεμβρίου είναι οριστική.

Δεν φαίνεται επίσης ότι θα υπάρξει άλλη υποψηφιότητα πλην των τριών που έχουν υποβληθεί, αν και όλες οι πλευρές δηλώνουν ότι είναι θετικό να υπάρξουν σοβαρές υποψηφιότητες. Από σήμερα πάντως είναι ο καιρός, να αρχίσει επιτέλους η πολιτική συζήτηση και για τα αίτια της ήττας αλλά και για να καταλάβει ο κόσμος αν υπάρχουν πολιτικές διαφοροποιήσεις…ανάμεσα στους υποψήφιους.

Πάντως μέχρι στιγμής ο Γιώργος Παπανδρέου δέχθηκε τη σημαντικότερη ως τώρα υποστήριξη από τον πρόεδρο του πάλαι ποτέ ΔΗΚΚΙ που όχι μόνο είπε οτι στην περίπτωση που αποφασιστεί στροφή αριστερά και ο ίδιος ενδεχομένως να προσχωρήσει στο ΠΑΣΟΚ (πράγμα που αποκλείει να γίνει στην περίπτωση εκλογής του Βαγγέλη βενιζέλου), αλλά αποκάλυψε και οτι του έγινε πρόταση από τον Γιώργο παπανδρέου να ηγηθεί του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, αλλά υπήρξαν αντιδράσεις, με αποτέλεσμα να πέσουμε στη "γκάφα" του ψηφοδελτίου Επικρατείας με επικεφαλής την Φώφη Γεννηματά που είχε κώλυμμα। να δώ τώρα πως θα διαχειριστούν και αυτή την εκδήλωση υποστήριξης.