Είναι ανήθικο να συνεχίζουμε να πληρώνουμε

 Μά θα πεί κάποιος εδώ και χρόνια λένε όλοι ότι οι Γερμανοί διαφωνούν με το να κόβει χρήμα η κεντρική τράπεζα της Ευρώπης! Τώρα πως το επέτρεψαν και μάλιστα την ίδια μέρα που ο Ντράγκι ανακοίνωσε αυτή την απόφαση, τον βράβευσε ο Σόϊμπλε και οι Γερμανοί με βραβείο για τις προσπάθειες που καταβάλει για να σώσει την Ευρώπη; Μα αν θυμόσαστε και τον Γιώργο Παπανδρέου τον  είχαν βραβεύσει με το ανάλογο βραβείο, για τις προσπάθειές του να σώσει την Ελλάδα και την Ευρώπη, την ίδια μέρα που υπόγραψε το μνημόνιο. Και ο Ντράγκι επίσης πήρε τα συγχαρητήρια της Μέρκελ την ίδια μέρα που πήρε την απόφαση με την οποία θεωρητικά η Γερμανία διαφωνεί. Τι γίνεται; Υπάρχει εξήγηση; Φυσικά…

Ρουσφέτια, μαϊμού επιδόματα και κλοπή χρημάτων!

Τρείς περιπτώσεις που δείχνουν ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν!

Μερικοί είμαστε μονίμως ρομαντικοί και πάντοτε ελπίζουμε ότι η κρισιμότητα της κατάστασης, έχει κάνει λογικούς όλους τους πολιτικούς, ώστε όλοι μαζί να αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος τα οποία οδήγησαν τη χώρα σε χρεοκοπία. Κάθε μέρα όμως κάτι επιβεβαιώνει ότι οι ίδιοι άνθρωποι που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, είναι εντελώς ακατάλληλοι για να διορθώσουν τα πράγματα. Δείτε για παράδειγμα, το Προεδρικό διάταγμα που έδωσε στη δημοσιότητα ο αρμόδιος υπουργός Δημόσιας Διοίκησης Δημήτρης Ρέππας για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και των υπηρεσιακών μονάδων. Ο τίτλος είναι ελπιδοφόρος, το περιεχόμενο ρουσφέτια για τους πελάτες του κόμματος. Κατάλληλο εργαλείο και για το ΠΑΣΚ και για τη ΝΔ αν είναι η επόμενη κυβέρνηση.
Το σκάνδαλο είναι ότι η αξιολόγηση δεν θα γίνεται μόνον με αντικειμενικά υπηρεσιακά κριτήρια, αλλά και με υποκειμενικά τα οποία επαφίενται στον εκάστοτε προϊστάμενο. Όλοι γνωρίζουμε ότι έτσι θα οργιάσει το ρουσφέτι και θα ανάψουν τα τηλέφωνα όλων των βουλευτών, ώστε να «αξιολογηθεί» θετικά ο πελάτης του κάθε κόμματος. Οι σημερινοί υπουργοί που δίνουν όρκους αξιοκρατίας είναι οι ίδιοι που στο παρελθόν έκαναν μάχες μεταξύ τους για να κάνουν προσλήψεις δικών τους ανθρώπων. Τώρα στρώνουν το δρόμο να δίνουν μάχες μεταξύ τους για την αξιολόγηση και την απόσπαση των πελατών τους.
Ο θεσμός της εργασιακής εφεδρείας ήταν η τελευταία αφορμή για ρουσφέτια, για μια καλή απόσπαση των πελατών. Αυτό τώρα γίνεται και επίσημο. Στο έγγραφο που υπογράφει ο Ντίνος Ρόβλιας αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Τακτικοί υπάλληλοι δημοσίων υπηρεσιών, ΝΠΔΔ, και ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού, οι οποίοι κατά τη δημοσίευση του ν. 4024/2011 (Α’ 226) ήταν αποσπασμένοι, με γενικές ή ειδικές διατάξεις, σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, ΝΠΔΔ, ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού ή ανεξάρτητες αρχές και εξακολουθούν να είναι αποσπασμένοι κατά την δημοσίευση του παρόντος νόμου, μπορούν με την αίτησή τους να μεταταγούν στην υπηρεσία που είναι αποσπασμένοι με την ίδια σχέση εργασίας και ταυτόχρονη μεταφορά της θέσης που κατέχουν… Η μετάταξη γίνεται με κοινή απόφαση του υπουργού διοικητικής μεταρρύθμισης και ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και των οικείων υπουργών». Σαν να λέει: «τρέξτε όσο προλαβαίνουμε να ζητήσετε το ρουσφέτι σας» και για να μην καταλαβαίνει κανείς δημοσιογράφος ή πολίτης περί τίνος πρόκειται η γραφειοκρατία έδωσε τον εξής σαφή τίτλο στο έγγραφο: «Εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου ένατου, παρ. 18 του ν.4057/12 (ΦΕΚ 54/Τ.Α’/ 14-3-12) για την μετάταξη αποσπασμένων τακτικών υπαλλήλων δημοσίων υπηρεσιών, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού». Έλεος!
Ανάλογου προεκλογικού θράσους είναι και η ανακοίνωση με την οποία απειλούνται οι πολίτες που έπαιρναν ως τώρα προνοιακά επιδόματα ή βοηθήματα κάθε είδους μαϊμού, να προσέλθουν εθελοντικά και αφού ομολογήσουν ολοφυρόμενοι το αμάρτημά τους να επιστρέψουν τα χρήματα στο δημόσιο γιατί είναι κλέφτες. Δεν πέρασε από το μυαλό των συντακτών αυτής της απίθανης ανακοίνωσης, ότι έχει παρανομήσει εκείνος που ενέκρινε το επίδομα μαϊμού και πρέπει να συλληφθεί και να τιμωρηθεί όπως επίσης και επιστρέψει εξ ιδίων τα χρήματα στο δημόσιο και να αποζημιώσει για την ηθική βλάβη, πέραν της αυτονόητης απόλυσης. Και ασφαλώς κανείς δημόσιος υπάλληλος δεν το έκανε με τη θέλησή του και με την πρωτοβουλία του, παρά μόνον περιθωριακά για να βολέψει και τον εαυτό του ή τους συγγενείς του. Κυρίως υπόγραψε επειδή του το ζήτησε με την εξουσία που είχε ο προϊστάμενός του και η πολιτική ηγεσία, είτε νομάρχης, είτε περιφερειάρχης, είτε υπουργός, βουλευτής, υφυπουργός και τα κομματικά στελέχη αφανώς.
Άρα το κράτος, εκτός από το όνομα του πολίτη που εισέπραττε το επίδομα μαϊμού πρέπει να ενημερώσει εγγράφως και για το όνομα των δημοσίων υπαλλήλων που ενέκριναν τα μαϊμού επιδόματα, όπως και τα ονόματα των πολιτικών τους προϊσταμένων στο χρόνο που ενεκρίθη το κάθε επίδομα. Κι από κεί και πέρα θα αναλάβει ο δικαστικός ερευνητής να εντοπίσει με κάρφωμα του δημοσίου υπαλλήλου κατά προτίμηση, με αντάλλαγμα τη δική του ήπια μεταχείριση, του πολιτικού προσωπικού που δημιούργησε τη δυνατότητα να βγαίνουν μαϊμού επιδόματα και προστάτευε ως τώρα τις διεφθαρμένες δημόσιες υπηρεσίες. Αλλά φυσικά δεν μπορεί ο σημερινός υπουργός και υφυπουργός να ζητήσουν την δίωξη του εαυτού τους και των προκατόχων τους. Αντίθετα θέλουν και εύσημα επειδή έβγαλαν αυτή την ανακοίνωση. Και την ψήφο των πελατών τους φυσικά. Η δική μου γνώμη είναι να τρέξετε όλοι στα υπουργικά γραφεία για απαίτηση άμεσου ρουσφετιού κι αφού σας το κάνουν και σας αποσπάσουν στην υπηρεσία που θέλετε, να ψηφίσετε στην κάλπη κατά συνείδηση γιατί δεν τους χρωστάτε τίποτα και γιατί κανείς δεν σας εγγυάται το ρουσφέτι που σας υποσχέθηκαν. Και όποιος δικαιούχος επιδόματος μαϊμού πάρει κλήση από τον εισαγγελέα να επιστρέψει το επίδομα μαϊμου να απολογηθεί με υπόμνημα στο οποίο να λέει ότι εγώ έπαιρνα νόμιμα τα λεφτά γιατί μου το ενέκριναν και με διαβεβαίωσαν ότι είναι νόμιμο και δεν θα έχω πρόβλημα. Και το ρουσφέτι μου το έκανε ο τάδε με όνομα και τηλέφωνο, είτε ήταν απλό κομματικό στέλεχος, είτε δήμαρχος, είτε νομάρχης, είτε περιφερειάρχης είτε βουλευτής, είτε υπουργός είτε πρωθυπουργός. Κι αυτοί πρέπει να σας επιστρέψουν τα χρήματα γιατί αυτοί ζημίωσαν το δημόσιο με τις πράξεις τους και με τις παραλήψεις τους. Και πρέπει να πληρώσουν και με την ατομική τους περιουσία, τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος που τους εμπιστευθήκαμε συλλογικά. Αν υπάρχει θέληση όλα γίνονται. Το σωστό και τίμιο γίνεται μάλιστα ευκολότερα από την απατεωνία και τη μαϊμουδιά. Και δεν έχει ρίσκο. Η επόμενη Βουλή δεν μπορεί όμως να είναι πάλι γεμάτη με τα ίδια λαμόγια.
Εκείνοι που πρέπει να τιμωρηθουν επίσης παραδειγματικά με απόφαση της επόμενης Βουλής, είναι οι άνθρωποι οι οποίοι πήραν στις 9 Μαρτίου, δηλαδή λίγο πριν να λήξει η προθεσμία του PSI τα μετρητά που υπήρχαν σε καταθετικούς λογαριασμούς έντοκους στην Τράπεζα της Ελλάδος, και τα μετέτρεψαν σε ομόλογα με τη βεβαιότητα ότι θα χάσουν το 70% των χρημάτων τους. Νοσοκομεία, ΤΕΙ κλπ. Και όχι μόνον αυτό αλλά πρέπει να μας πούν γιατί δεν αγόρασαν τα ομόλογα στη δευτερογενή αγορά όπου προσφέρονταν στο 20% της αξίας τους έως 30%, οπότε δεν θα έχαναν χρήματα. Και τρίτον πού θα βρήκαν τα ομόλογα, από ποιους τα πήραν στο 100% της ονομαστικής τους αξίας; Γιατί αυτοί δεν έχασαν δραχμή. Ποιοι ήταν αυτοί οι πονηροί;

Το δρόμο μας δείχνει η Ισλανδία

Αξίζει να μελετάμε τις λύσεις που υιοθέτησαν άλλες χώρες για να αντιμετωπίσουν προβλήματα ανάλογα με τα δικά μας ιδίως αν τα παραδείγματα που μελετάμε είναι πρόσφατα. Άλλωστε η μίμηση είναι αυτή που δημιούργησε τον ανθρώπινο πολιτισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ουρές για να εξυπηρετηθούμε είτε σε μια τράπεζα, είτε στην ουρά για να αγοράσουμε πατάτες σε χαμηλή τιμή χωρίς μεσάζοντες. Αντί να σπρωχνόμαστε απολίτιστα και να χτυπιόμαστε για το ποιος θα εξυπηρετηθεί πρώτος, μπαίνουμε σε μια ουρά δηλαδή μιμούμαστε αυτό που έκανε ο προηγούμενος από μας και εξυπηρετήθηκε αξιοπρεπώς.
Όπως λοιπόν τώρα η Πορτογαλία και η Ιρλανδία μπορούν να μελετήσουν για να μιμηθούν το παράδειγμα της Ελλάδας για να ελαφρύνουν το χρέος τους εφόσον υπόκειται σε εγχώριο δίκαιο, έτσι και η Ελλάδα ενόψει εκλογών πρέπει να μελετήσει το παράδειγμα της Ισλανδίας η οποία κατάφερε επιτυχώς μετά από 3 μόλις χρόνια να επιστρέψει στις αγορές, να διαγράψει ολόκληρο το χρέος της στο εξωτερικό αντί να μετατρέψει το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιες ζημιές και να διαγράψει το 25% του χρέους επιχειρήσεων και νοικοκυριών στις τράπεζες.

Ας μην σπεύσει κανείς να μιλήσει για διαφορές, οι οποίες υπάρχουν, γιατί είναι υπεκφυγή για να μην κάνουν τίποτα. Υπάρχουν και ομοιότητες όπου μπορούν να εφαρμοστούν τα ίδια (κατά μίμηση) υπάρχουν και διαφορές όπου θα πρέπει να υπάρξουν και προσαρμογές για να πετύχουμε το ίδιο αποτέλεσμα. Στην Ισλανδία αναγνωρίστηκε αμέσως ότι το πρόβλημα του χρέους είναι πολιτικό. Έτσι ενώ η κυβέρνηση της Ισλανδίας αποδέχθηκε αμέσως ότι πρέπει να αποζημιώσει τους ξένους πελάτες των τραπεζών της οι οποίες κατέρρευσαν το 2008, οι πολίτες εναντιώθηκαν και ζήτησαν δημοψήφισμα. Απέναντι στη ραγιάδικη κυβέρνηση που αποδέχθηκε αμέσως τους εκβιασμούς Βρετανίας και Ολλανδίας, μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας αρνήθηκε να υπογράψει το νόμο και προκάλεσε δημοψήφισμα το οποίο απέρριψε την απόφαση της Βουλής με συντριπτική πλειοψηφία. Τα δημοψηφίσματα λοιπόν είναι το πρώτο που πρέπει κι εμείς να αντιγράψουμε υπακούοντας στο δικό μας Σύνταγμα.
Η προσπάθεια στην Ισλανδία δεν ήταν σύντομη, αλλά ο λαός έδειξε επιμονή για τρία χρόνια. Απέρριψε σε δεύτερο δημοψήφισμα τον συμβιβασμό που έκανε η δεύτερη κυβέρνηση με τους ξένους δανειστές (είχαν αποδεχθεί κούρεμα 60%) κρατικοποίησε τις τράπεζες, πήρε δάνειο από το ΔΝΤ χωρίς να υπογράψει μνημόνιο, διπλάσιο από της Ελλάδας (ως ποσοστό του ΑΕΠ) και μετά από τρία χρόνια διέγραψε και μέρος του ιδιωτικού χρέους επιστρέφοντας ταυτόχρονα στις αγορές με το σπαθί της.
Μια σημαντική διαφορά Ελλάδας και Ισλανδίας είναι ότι έχει το εθνικό της νόμισμα, ενώ η Ελλάδα δεν έχει. Πρέπει λοιπόν να προσαρμοστεί σε αυτή τη διαφορά. Αμέσως μόλις οι ξένες χώρες συνεπικουρούμενες από το ΔΝΤ και από την ΕΕ είδαν ότι απορρίφθηκε ο εκβιασμός τους (ενώ πέρασε στην Ελλάδα από την πρώτη στιγμή μέχρι σήμερα) επιτέθηκαν στην Ισλανδία και το εθνικό της νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 50%. Το αντί9στοιχο στην Ελλάδα είναι αυτό που έχουμε υποστεί. Να μειωθεί το εισόδημα όλων μαζί με τις τιμές κατά 50%. Ούτε έλλειψη καυσίμων όμως παρατηρήθηκε, ούτε φαρμάκων ούτε τροφίμων τα οποία και στην Ισλανδία είναι εισαγόμενα όπως και στην Ελλάδα. Η ισοτιμία φυσικά άρχισε αμέσως να αποκαθίσταται σταδιακά από την πρώτη μέρα και ακόμα βρίσκεται σε ελαφρώς χαμηλότερα επίπεδα.
Η απότομη υποτίμηση δημιούργησε πρόβλημα στις ξένες εταιρίες που είχαν εγκατασταθεί στη χώρα (όπως τα Μακ Ντόναλντς) πολλές από τις οποίες έκλεισαν και έφυγαν. Αυτό ευνόησε αμέσως τις ντόπιες ανταγωνιστικές τους επιχειρήσεις οι οποίες κάλυψαν αμέσως το κενό στην αγορά αυξάνοντας τα έσοδα του δημοσίου γιατί είναι γνωστό ότι οι ξένες εταιρίες έχουν τον τρόπο να είναι πρακτικά αφορολόγητες στο εσωτερικό κάθε χώρας.
Μια άλλη διαφορά της Ισλανδίας με την Ελλάδα είναι ότι η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα με σημαντικό πλούτο έτοιμο για λεηλασία όπως η ιδιωτική περιουσία του δημοσίου στην οποία περιλαμβάνονται επιχειρήσεις μονοπωλιακού χαρακτήρα με σίγουρα κέρδη, ακίνητα φιλέτα και ο ορυκτός πλούτος. Η Ελλάδα έχει επίσης σημαντική γεωπολιτική θέση καθώς αποτελεί το κλειδί για τον έλεγχο των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Η διαφορά δεν είναι μειονέκτημα, αλλά ενώ η Ισλανδία δεν αξίζει τον κόπο να κάνει κάποιος μια εκστρατεία για να την εξουσιάσει, η Ελλάδα αξίζει να ξοδέψει κανείς περισσότερα γιατί αποτελεί χρυσόμαλλο δέρας για όποιον την ηγεμονεύει. Μπορεί λοιπόν η Ελλάδα να διαπραγματευθεί αν κατέχει το έδαφός της και ασκεί κυριαρχία στα εθνικά της σύνορα. Κι αυτό κάνει επιτακτική την ανάγκη της δημοκρατίας ώστε οι πολίτες να ελέγχουν ασφυκτικά την κυβέρνησή τους κι όχι να έχουν μια δοτή κυβέρνηση στην υπηρεσία των ξένων που θέλουν να την κατέχουν. Ενδεχομένως λοιπόν χρειάζεται επέκταση της άμεσης δημοκρατίας ακόμα και πέραν των βημάτων που έκανε η Ισλανδία η οποία ανέθεσε σε απλούς πολίτες την αναθεώρηση του Συντάγματός της με κατεύθυνση τον παραπέρα εκδημοκρατισμό του.
Το συμπέρασμα είναι αυτό που βγαίνει και από τη μελέτη της ιστορίας για αιώνες. Οι πολίτες μπορούν να είναι νοικοκύρηδες στον τόπο τους αν καταφέρουν να ελέγχουν την κυβέρνησή τους και αντιστρόφως αν η κυβέρνηση εκφράζει τα συμφέροντα ολόκληρης της κοινωνίας και όχι μόνον του πλουσιότερου τμήματός της. Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή κανένα κόμμα δεν εκπροσωπεί το 21% των άνεργων, το 23% των φτωχών και το 30% των νέων έως 30 ετών δηλαδή το 75% του πληθυσμού. Υπερ εκπροσωπείται το ένα τέταρτο της κοινωνίας και κυρίως το 1% που είναι το απολύτως πλουσιότερο. Αντί για διαδικασίες αποχής λοιπόν έχουμε ανάγκη από τη συμμετοχή και τον δημοκρατικό έλεγχο.



Βλέπουμε όμως ότι επιλέγονται διαρκώς διαδικασίες που σπρώχνουν τους πολίτες στην απογοήτευση και στην αποχή. Λαμβάνονται αποφάσεις ερήμην τους, τα κόμματα εξουσίας κάνουν τα αντίθετα από αυτά που δεσμεύθηκαν ατιμώρητα, πράγμα που απογοητεύει τους πολίτες αλλά αποθρασύνει το 1% τα συμφέροντα των οποίων υπερεκπροσωπούνται. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ για την ανάδειξη του αρχηγού του, είδατε ότι επέλεξε τη διαδικασία εκείνη που θα εξασφαλίσει την ελάχιστη δυνατή συμμετοχή. Όποιος δεν θέλει να ψηφίσει τον Βενιζέλο, δεν έχει λόγο να πάει να ψηφίσει γιατί θα εκλεγεί έτσι κι αλλιώς ακόμα κι αν πάρει ελάχιστες ψήφους. Σκεφθείτε τι θα είχε συμβεί αν υποψήφια για την αρχηγία ήταν μόνον η Ντόρα Μπακογιάννη. Για να είναι ένα κόμμα πολλυσυλλεκτικό και άρα μεγάλο, πρέπει να επιτρέπει να εκφράζονται στο εσωτερικό του διαφορετικά και συχνά αντιτιθέμενα συμφέροντα και πολιτικές απόψεις. Με τη διαδικασία που επέλεξε, όχι απλός πολίτης δεν θα πάει να ψηφίσει, αλλά αμφιβάλω αν θα κάνει τον κόπο να πάει να ψηφίσει και ο ίδιος ο Παπουτσής με τον Τζουμάκα, δηλαδή οι άλλοι δύο επίδοξοι διεκδικητές. Τι να πάει να κάνει; Να ψηφίσει άκυρο ή λευκό; Δεν έχει νόημα. Κι αν εκείνοι είναι υποχρεωμένοι να πάνε ως επαγγελματίες για να δείξουν αφοσίωση στις διαδικασίες του καταστατικού, ο απλός πολίτης δεν θα καταδεχθεί ούτε να το σκεφτεί. Αν όμως πάνε μόνον οι υπάλληλοι των κομματικών, βουλευτικών και υπουργικών γραφείων, οι διορισμένοι σε πολιτικές θέσεις, οι συγγενείς και οι πελάτες τους τότε δεν έχει νόημα η ανοιχτή εκλογή γιατί δεν είναι συμμετοχή των πολιτών, των ψηφοφόρων και των φίλων. Ούτε καν των μελών γιατί σιωπηρά έχουν αποχωρήσει σε ποσοστό 75% όπως δείχνουν οι μετρήσεις.



Δεν είναι καν το ίδιο με την εκλογή του Παπανδρέου την πρώτη φορά που είχε πάρει το δαχτυλίδι από τον Σημίτη και ήταν ο μόνος υποψήφιος γιατί κατά κάποιο τρόπο, η συμμετοχή 1.000.000 απλών πολιτών νομιμοποίησε εκ των υστέρων την αντιδημοκρατική κληρονομική διαδοχή με τη διαδικασία του δαχτυλιδιού στον εκλεκτό του Σημίτη. Και η αλήθεια είναι ότι τότε κατατροπώθηκε στις κάλπες μαζί με την παιδική χαρά που είχε φέρει μαζί του. Τη δεύτερη φορά, όπου συμμετείχαν 800.000 πολίτες με τρείς υποψήφιους έγινε πραγματικός αρχηγός όταν υποστηρίχθηκε όχι από την παιδική χαρά αλλά από ένα σημαντικό μέρος της βάσης που αποδείχθηκε πλειοψηφικό και νικηφόρο και στην κοινωνία μετά από 2 χρόνια. Είναι αυτό το μέρος της κοινωνίας το οποίο αγνόησε τα δύο χρόνια που ήταν στην κυβέρνηση, το οποίο του γύρισε την πλάτη και επειδή του κούνησε το δάχτυλο με απρεπή και αλαζονικό τρόπο, του ανταπέδωσε τη χειρονομία με όλα τα δάχτυλα ανοιχτά.
Είναι αμφίβολο, αν σε αυτές τις εσωκομματικές εκλογές θα πάνε έστω και οι μισοί από όσους είχαν ψηφίσει Βενιζέλο το 2007 όταν ήταν δεύτερος, αλλά μαζί με τον Σκανδαλίδη, όπως και τώρα, είχαν πάρει το 47% από τους 800.000 πολίτες υποστηρικτές μαζί με τις οικιακές βοηθούν τους.

Ένα σημαντικό κεφάλαιο που διδάσκει η Ισλανδία είναι φυσικά η παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων για την κρίση στην Ισλανδία από την Ισλανδική Δικαιοσύνη. Γιατί αποδείχθηκε ως μέτρο πρόνοιας που συνέβαλε στην κοινωνική συνοχή και στην τροφοδότηση της διάθεσης των πολιτών να μην αφήσουν να τους ξεφύγει ο έλεγχος. Η αίσθηση της ατιμωρησίας αποθρασύνει και τους ξένους να ζητούν όλο και περισσότερα, αλλά και απογοητεύει τους πολίτες όταν βλέπουν ότι οι νόμοι δεν εφαρμόζονται αν πρόκειται για το 1% του πληθυσμού που έχει όλο τον πλούτο και την πολιτική εξουσία στα χέρια του. Οι νόμοι ως γνωστόν θεσπίζονται όχι για να κατοχυρώνουν τα προνόμια των λίγων, αλλά των πολλών. Θεσπίζονται για να περιορίζουν την εξουσία των λίγων οι οποίοι έχουν τη δύναμη και τον πλούτο στα χέρια τους. Στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια, όλοι οι νόμοι ψηφίζονται για να απαλλαγούν οι πλούσιοι και οι εξουσιαστές από τις ποινικές ευθύνες για τις πράξεις τους. Ακόμα και οι φορολογικοί νόμοι, δεν είναι ανάλογα με την ικανότητα του καθενός αλλά ανάλογα με το πόσο μπορεί να ξεφύγει κάποιος ή όχι.

Στο ξεκίνημα της κρίσης η Ισλανδία είχε δημόσιο χρέος 130% του ΑΕΠ και ιδιωτικό χρέος των τραπεζών στο 1000% του ΑΕΠ. Τρία χρόνια αργότερα το δημόσιο χρέος είναι στο 100%, το χρέος των τραπεζών στο 200% και η ανεργία στο 7% κι έχει επιστρέψει στις αγορές. Η Ελλάδα ξεκίνησε με δημόσιο χρέος 113% και πριν το κούρεμα είχε 170% θα καταλήξει μετά το κούρεμα στο 120 ή στο 160% το 2020. Οι ελληνικές τράπεζες είχαν εξωτερικό χρέος 23% του ΑΕΠ, αλλά χρεοκόπησαν εξαιτίας του κουρέματος και οι φορολογούμενοι δανείστηκαν με επαχθείς όρους 40 ή 50 δισεκατομμύρια ευρώ χώρια τις εγγυήσεις και τα ομόλογα για να τις επανακεφαλαιοποιήσουν. Η ανεργία είναι στο 21% και η ύφεση στο 7% για Πέμπτη συνεχή χρονιά. Μόνον στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχε πάθει τέτοια καταστροφή. Το 2012 το δημόσιο χρέος θα διαμορφωθεί στο 155% δηλαδή όλοι θα συμφωνούν ότι χρειάζεται άλλο ένα γενναίο κούρεμα γιατί δεν είναι βιώσιμο.

Κι επειδή έχουμε εκλογές πρέπει να σκεφτόμαστε απλά. Μπορεί να φαίνεται πολύ καλό να κουρεύει η τράπεζα κατά 30% το δάνειό σου, αλλά αν ταυτόχρονα απαιτεί να είσαι άνεργος και ταυτόχρονα βάζει υποθήκη στο σπίτι σου, στην περιουσία σου, ενώ πριν δεν είχε, είναι φανερό ότι σε έχει πιάσει σε μια παγίδα, και δεν είναι σωστό να θριαμβολογείς. Καλό είναι να σκεφτείς τι μπορείς εσύ να πληρώσεις και πως, κρατώντας τη δουλειά σου και την περιουσία σου. Αυτό που λέμε εμείς πιστεύουν και οι αγορές. Τα νέα ομόλογα που είναι εγγυημένα από το EFSF και διέπονται από αγγλικό δίκαιο, διαπραγματεύονται κάτω από τα 20 σέντς ανά ευρώ. Άρα προεξοφλούν ότι δεν θα πληρωθούν, και ότι μετά από μια χρεοκοπία θα μπορέσουν να πάρουν κάτω από 20% της ονομαστικής τους αξίας αν και λήγουν το 2046. Το αν αυτό θα γίνει με πρωτοβουλία της ΕΕ ή με πρωτοβουλία μιας εξέγερσης των πολιτών η οποία θα διαλύσει τη Βουλή και θα επιβάλει αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει.

Στη φάκα, με το μάτι στην κάλπη

Διανύουμε την εβδομάδα απραξίας και αμηχανίας για την ελληνική κυβέρνηση και για την Ευρώπη, που περιμένει να δει τι ψάρια έπιασε με την απόφαση για το κούρεμα του ελληνικού χρέους. Στην πραγματικότητα είναι ένα μπρά ντε φέρ, ανάμεσα στις κυβερνήσεις Γερμανίας και Γαλλίας και στις μεγάλες τράπεζες, οι περισσότερες από τις οποίες είναι γαλλικές και γερμανικές. Κανείς δεν θέλει ανοιχτή αντιπαράθεση, αλλά και κανείς δεν θέλει να πληρώσει. Έστω και ένα μικρό ποσό.

Για παράδειγμα οι κάτοχοι των ελληνικών ομολόγων, θα μπορούσαν αν δεν κατέχουν ήδη το 25% των ομολόγων, να το αγοράσουν από τη δευτερογενή αγορά όπου προσφέρονται με 20 λεπτά ανά ευρώ και να μπλοκάρουν τη διαδικασία. Γιατί να το κάνουν αυτό αν δεν πρόκειται να κερδίσουν πολλά περισσότερα; Η τρόϊκα επίσης θα μπορούσε να αγοράσει στις ίδιες τιμές μια ποσότητα ομολόγων ώστε να εξασφαλίσει ότι η συμμετοχή θα κυμανθεί από το 75% ως το 90%, ώστε όχι μόνον η διαδικασία να είναι πετυχημένη, αλλά να μην ενεργοποιηθούν και τα CDS. Από τις δύο πλευρές δεν φαίνεται να το κάνει, γιατί αλλιώς θα είχαμε διακυμάνσεις στις τιμές της δευτερογενούς αγοράς, οι οποίες δεν παρατηρούνται.
Διαπιστώθηκε επίσης τελικά ότι είχαμε δίκιο (όπως και οι πηγές του εξωτερικού) όταν επισημαίναμε ότι υπήρχε ένα μέρος παλαιού χρέους το οποίο διέπεται από το αγγλικό δίκαιο και γι αυτό θα ήταν πολύ χρήσιμο να μάθουμε ποιες κυβερνήσεις και ποιοι υπουργοί Οικονομικών το είχαν συνάψει στο παρελθόν. Και μάλιστα δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό αφού φτάνει στα 29 δισεκατομμύρια ευρώ δηλαδή περίπου 14% του διαθέσιμου. Ήδη η κυβέρνηση εξαίρεσε μια ολόκληρη σειρά τέτοιων ομολόγων από το κούρεμα, επομένως η πρόταση απευθύνεται σε μικρότερο υποσύνολο και προφανώς αυτό έγινε για τον ίδιο λόγο. Για να μην συνασπιστούν οι κάτοχοι αυτών των ομολόγων με κατόχους ομολόγων τα οποία διέπονται από το ελληνικό δίκαιο.
Η αδιαφάνεια που επικρατεί στο χώρο κάνει δύσκολες τις προβλέψεις γι αυτό και επικρατεί αυτή η αμηχανία και απραξία, αλλά και η αγωνία για το αποτέλεσμα όπως καταγράφεται στα χρηματιστήρια. Μένουν λίγες μέρες και η κατάσταση θυμίζει το φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. Η Ελλάδα έτσι κι αλλιώς είναι στη μέση αυτής της επίδειξης δύναμης χωρίς να μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις.

Πάμε και στα πολιτικά όπου από τώρα ως τις εκλογές θα έχουμε διάφορες ασκήσεις συγκυβέρνησης από τα μνημονιακά κόμματα. Η ΝΔ αντιδρά παθητικά στα σενάρια αυτά γιατί κατ αρχήν την συμφέρουν αφού δεν αμφισβητείται η πρώτη θέση της σε όλες αυτές τις εκτιμήσεις. Από την άλλη το αρνητικό είναι ότι όλα αυτά τα σενάρια αμφισβητούν την πιθανότητα αυτοδυναμίας της ΝΔ. Στέκεται λοιπόν δίβουλη και δεν ξέρει αν θα πρέπει να αγκαλιάσει τον Λοβέρδο και τον Βενιζέλο που θέλουν να συνεργαστούν μαζί της από τη θέση του μικρού εταίρου, ή να πεί ότι το μόνο που διεκδικεί είναι η αυτοδυναμία της και ότι δεν θα συναινέσει στον σχηματισμό κυβέρνησης μειοψηφίας ή συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Γι αυτό και βλέπουμε άλλα στελέχη της να λένε το ένα και άλλα το άλλο.
Οι λογαριασμοί γίνονται χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή τους πολίτες, αλλά στη βάση των μετρήσεων της κοινής γνώμης και οι πολιτικοί παλαιάς κοπής είναι λογικό να παριστάνουν τους σχολιαστές κόβοντάς μας το ψωμί γιατί έχουν ξεχάσει ότι η δουλειά των πολιτικών είναι να διαμορφώνουν τις εξελίξεις κι όχι να ακούν τα μέσα ενημέρωσης για να βγάλουν συμπέρασμα και πολιτική γραμμή.
Η ουσία είναι απλή αν το δούμε από την πλευρά των κύριων συμφερόντων που εξυπηρετούνται. Η φροντίδα των μνημονιακών δυνάμεων είναι να καναλιζάρουν το «εθνικό συμφέρον» και να το ταυτίσουν όχι με το συμφέρον των Ελλήνων, αλλά με διάφορα ψευδώνυμα αλλότριων συμφερόντων. Άλλοι λένε ότι πρέπει να παραμείνουμε στο ευρώ, δημιουργώντας τη λαθεμένη εντύπωση ότι για να μείνεις στο ευρώ πρέπει να παίρνεις μισθό 300 ευρώ, η ανεργία να είναι πάνω από 20% και να πουλάς τα ακίνητα για να πληρώνεις τους αυξανόμενους φόρους. Δεν έχει όμως σχέση το ευρώ με τη λιτότητα την φτώχεια και την πείνα και καταντούν να δυσφημούν το ευρώ αυτοί που υποτίθεται ότι το υπερασπίζονται. Το ευρώ είναι απλώς ένα νόμισμα και μπορεί να υπάρχει και με λιτότητα και με αναπτυξιακή πολιτική. Άλλοι πάλι προσπαθούν από την ανάποδη να συνδέσουν τη χρεοκοπία της χώρας στην οποία βρισκόμαστε με εκδίωξη από το ευρώ, ενώ πάλι πρόκειται για ένα νόμισμα ενώ το ζητούμενο είναι η οικονομική πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουμε. Με δάνεια που δεν προορίζονται για την πραγματική οικονομία δεν γίνεται δουλειά. Πρέπει έστω ένα 10% των δανείων που αναγκαζόμαστε να παίρνουμε με το ζόρι, να πηγαίνει στην πραγματική οικονομία, σε επενδύσεις του δημοσίου, μέχρι να αρχίσουν και ιδιώτες να επενδύουν. Αυτό αποκρύπτεται από τις συζητήσεις περί συγκυβέρνησης. Ποιος θα ασχοληθεί κατά προτεραιότητα με τους Έλληνες και με δημόσιες επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, αντί κατά προτεραιότητα με τους δανειστές;
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ήδη εγκλωβισμένος όπως είπε και στη Μέρκελ ο ίδιος. Στηρίξαμε τη συμφωνία με αίμα, της είπε χαρακτηριστικά. Εκείνη προφανώς κατάλαβε τους 21 βουλευτές και φίλους του τους οποίους αναγκάστηκε να διαγράψει. Πιθανόν να εννοούσε όμως και το αίμα που χύνουν οι Έλληνες οι οποίοι αυτοκτονούν και δεν γίνονται ούτε μονόστηλο πλέον. Δύο άτομα την ημέρα που δεν είναι ούτε στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων. Γίνανε συνήθεια.

Η συμφωνία λέει απλά ότι πρέπει να ζούμε χωρίς δάνεια. Αφού λοιπόν ζούμε χωρίς δάνεια δεν πρέπει να παίρνουμε δάνεια μόνον για τις τράπεζες. Αν συνεχίσουμε άλλον έναν ή δύο χρόνια αυτό που κάνουμε τώρα, απλώς θα θαφτούμε πολύ πιο βαθιά, οι άνεργοι θα έχουν γίνει περισσότεροι, η φτώχεια θα έχει χτυπήσει όλον τον πληθυσμό και η ανάκαμψη θα είναι πολύ πιο δύσκολη. Ήδη από φέτος θα αρχίσουν να κλείνουν σχολεία και νοσοκομεία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρυτάνεις ήδη είπαν ότι μπορούμε να πάρουμε τους μισούς φοιτητές σε σύγκριση με πέρυσι. Το ίδιο θα γίνει με όλα τα σχολεία. Οι συνταξιούχοι ως τώρα είχαν μια σχετική ασφάλεια ότι θα πληρωθούν τη σύνταξη. Για να πληρωθούν όμως άλλον έναν χρόνο πρέπει να μειωθούν στο μισό ή τουλάχιστον κατά το ποσό που θα εισπράξει λιγότερο το υπουργείο από τη φορολογία. Πρέπει να πουλάνε κανένα χωραφάκι από δώ και πέρα για να τα βγάλουν πέρα. Και το κακό είναι ότι δεν θα το αγοράζει κανείς, όπως γίνεται ήδη με τα αυτοκίνητα που πουλάνε τώρα όλοι γιατί δεν έχουν λεφτά για βενζίνη, αλλά δεν τα αγοράζει κανείς.

Τώρα όποιος βιάζεται σκοντάφτει λέει μια άλλη παροιμία και οι μετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν τις τάσεις πριν από τις μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Πολύ περισσότερο που ο λόγος των υπουργών και του πρωθυπουργού είναι εκτός τόπου και χρόνου, όσο ήταν και ο Γιώργος Παπανδρέου. Και όπως όλοι γνωρίζουμε η πρώτη φροντίδα του ψηφοφόρου είναι να απαλλαγεί από την κυβέρνηση, είτε ήταν η κυβέρνηση Σημίτη, ή του Καραμανλή, ή του Παπαδήμου. Χώρια που και ο Σαμαράς πλέον είναι απογοητευμένος από τις επιδόσεις του Παπαδήμου γι αυτό και είχαμε ένα μπαράζ διαρροών στενών συνεργατών του κ Παπαδήμου για το πόσο καλός και αποδοτικός ήταν. Για να ισορροπήσουν το πράγμα.

Στο ΠΑΣΟΚ όπως καταλάβατε η προεκλογική εκστρατεία γίνεται μέσω παραθύρων της τηλεόρασης. Λεφτά δεν έχει το ΠΑΣΟΚ, αλλά θα έρθει άυριο στη Βουλή μια τροπολογία μέσω της οποίας το ΠΑΣΟΚ περιμένει να πάρει 5 εκατομμύρια ευρώ για να κάνει τις εσωκομματικές του εκλογές. Όπως ενημέρωσε και ο κ. Μπεγλίτης, όλα τα κόμματα συμφώνησαν να ξεμπλοκαριστεί η χρηματοδότηση του 2011 η οποία είχε μπλοκαριστεί γιατί το 2010 και το 2009 είχαν πάρει περισσότερα από όσα έπρεπε να έχουν πάρει. Λεφτά υπάρχουν όπως καταλαβαίνετε.

Δώρον άδωρο

Συγγνώμη που σήμερα θα ασχοληθώ με δύο λεπτομέρειες, αλλά εκεί βρίσκεται η μαγεία στην τέχνη. Στη λεπτομέρεια. Φανταστείτε ένα ζωγράφο που ζωγραφίζει μια γυναίκα, αλλά δεν ξέρει να ζωγραφίσει τη ματόχαντρα και την κάνει αλλήθωρη. Από τη λεπτομέρεια πιάνεις και τον πολιτικό που λέει ψέματα. Οι παροχές και μάλιστα οι προεκλογικές, έχουν αξία εάν βελτιώνουν την οικονομική κατάσταση όλων μας και μάλιστα αυτών στους οποίους απευθύνονται. Υποτίθεται ότι αυτή η κυβέρνηση, αν και είχε υποσχεθεί αυτές τις κινήσεις από την αρχή της τετραετίας, για χαμηλοσυνταξιούχους κλπ τις έκανε ετεροχρονισμένα στο τέλος και θα αρχίσουν να εφαρμόζονται από την 1η Ιανουαρίου του 2007.Την ώρα που ανακοινώνουν αυξήσεις λοιπόν, αλλού 50 αλλού 100 ευρώ και στους στρατιωτικούς 250 ευρώ το μήνα, σχεδιάζουν να αυξήσουν τον ΦΠΑ κατά δύο ή τρείς μονάδες. Είναι επίσης γνωστό ότι ο πληθωρισμός των φτωχών, δηλαδή τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης αυξάνονται με διπλάσιους ρυθμούς από τον επίσημο πληθωρισμό. Στα χαρτιά μπορεί να είναι ο επίσημος 3,5%, αλλά ο πληθωρισμός των φτωχών είναι στο 7%. Αυτό σημαίνει με απλή αριθμητική, ότι από τον Οκτώβριο ως τον Ιανουάριο, μόνον από την αύξηση του ΦΠΑ και τη συνήθη αύξηση των τιμών που ακολουθεί τη στρογγυλοποίηση των τιμών προς τα πάνω, θα έχουν εξανεμισθεί οι αυξήσεις πριν να εισπραχθούν. Πριν να εισπραχθούν είναι εξωφρενικό.Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται σε σοβαρές χώρες με σοβαρούς πολίτες και με σοβαρούς πολιτικούς. Τουλάχιστον όχι τόσο χυδαία. Όχι προεκλογικά. Όχι ολοφάνερα. Και ο κ. Δούκας μιλώντας στην εκπομπή μας αλλά και ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη, δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο αύξησης του συντελεστή ΦΠΑ. Αυτό σημαίνει ότι είναι έτοιμη. Έρχεται μαζί με τον προϋπολογισμό. Και φυσικά στην περίπτωση που θα κερδίσει η ΝΔ τις εκλογές θα έχει και νωπή λαϊκή εντολή. Δηλαδή εν γνώσει των συνεπειών, ο ελληνικός λαός θα ψηφίσει σ’ αυτές τις κάλπες. Νομιμοποιείται απολύτως η κυβέρνηση Καραμανλή να κάνει οτιδήποτε, ακόμα και να πάρει πίσω τις εξαγγελίες ακόμα και για τους πυρόπληκτους. Τις οποίες ήδη τις πήρε πίσω εν μέρει.
Ενώ αρχικά είπε ότι τα μέτρα αφορούν τις πυρόπληκτες περιοχές και όλες τις επιχειρήσεις που δρουν στους νομούς, μετά τις περιόρισε σ’ αυτές που κάηκαν. Δηλαδή ενώ αρχικά ήταν 30-40.000 δικαιούχοι μετά έγιναν 1.200. Τώρα το ότι πρέπει κι αυτές οι επιχειρήσεις να ζήσουν σε πυρόπληκτες περιοχές, δεν ενδιαφέρει κανέναν. Πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.
Η αντιμετώπιση είναι δηλαδή παιδαριώδης και δεν αντέχει σε κριτική, αλλά δεν υπάρχει ο χρόνος να συζητηθούν εν εκτάσει αυτά που γίνονται γιατί την Κυριακή ψηφίζουμε. Και η επιδίωξη είναι να ψηφίσουμε όχι με τη συγκεκριμένη συμπεριφορά σε ενεστώτα χρόνο, αλλά με βάση την γενική εντύπωση που είχαμε διαμορφώσει στο παρελθόν, δηλαδή σε υπερσυντέλικο χρόνο. Αυτά όμως είναι δυστυχώς σημάδια ανώριμων δημοκρατιών. Σε σοβαρές δημοκρατίες οι πολίτες έχουν απαιτήσεις από τον εαυτό τους και επομένως και από τους πολιτικούς περισσότερες. Δεν είμαστε η Τανζανία, ή το Ιράκ όπου η εμπειρία περί δημοκρατίας είναι ανύπαρκτη. Δεν είναι δυνατόν να ψηφίζω δήμαρχο που δεν κλείνει τις λακκούβες. Πολύ περισσότερο πρωθυπουργό που δεν υλοποιεί τις υποσχέσεις του, αλλά τις ξαναδιαβάζει μετά από 3,5 χρόνια γιατί δεν υλοποίησε τίποτα. Μα γι αυτός έχω ως εγγύηση ότι δεν θα κάνει τίποτα το πρόσφατο παρελθόν του. Θα του δώσω και λαϊκή εντολή για να μην κάνει τίποτα;

Δεν ξέρω πως θα αντιδράσει ο κάθε πολίτης πάνω από την κάλπη γιατί ασφαλώς όλοι τα βλέπουμε αυτά. Ο νεοδημοκράτης προφανώς θα αντιδράσει αν ψηφίσει η ΝΔ επιλέγοντας διαφορετικά πρόσωπα, αντί για τους ίδιους παραμυθατζήδες που επέλεξε το 2004. και ή θα απέχει σε μεγαλύτερα ποσοστά από τις εκλογές ή θα προσανατολιστεί σε άλλο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αν το συγχώρησε ή τον Καρατζαφέρη, γιατί ξέρει ότι αυτό θα του στοιχίσει περισσότερο, ή και κάποιο από τα κόμματα της αριστεράς, γιατί έτσι και στον καραμανλή δίνει μάθημα και δεν εκδηλώνει προτίμηση για τον Παπανδρέου. Με ανάλογο τρόπο θα αντιδράσουν και οι άλλοι πολίτες. Άλλοι ασφαλώς θα ψηφίσουν το ΠΑΣΟΚ, ακόμα κι αν δεν τους γεμίζει το μάτι ο Παπανδρέου, ή θα στραφούν στα κόμματα της Αριστεράς από διαμαρτυρία για τους άλλους. Δεν αποτελούν επιλογή διακυβέρνησης ασφαλώς και δυστυχώς, αλλά είναι ένας τρόπος διαμαρτυρίας. Πάντως είμαι βέβαιος ότι σ’ αυτές τις εκλογές περισσότεροι πολίτες από όσοι στο παρελθόν θα επιλέξουν διαφορετικούς τρόπους για να δείξουν τη διαμαρτυρία τους. Ο πιο ήπιος που έχω ακούσει από νεοδημοκράτες είναι ότι θα ψηφίσουν άκυρο ή λευκό γιατί και δεν ψηφίζουν ΝΔ αλλά ξέρουν ότι ευνοείται το πρώτο κόμμα κυρίως και πιστεύουν ότι θα είναι η ΝΔ. Απλώς οι ίδιοι δεν θέλουν να έχουν την ευθύνη.

Φέρτε πίσω τα λεφτά...παλιολαμόγια!

(Η φωτογραφία λέγεται moon ass και οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι από τη φωτογράφιση Kick ass art τις οποίες σας είχα υποσχεθεί από χθες.)
Οι ακροατές θα μας έχουν ακούσει να αναφερόμαστε στην υπόθεση του ομολόγου του ΤΣΠΕΑΘ, υπόθεση που έχει προκύψει ότι είναι ίδια και απαράλακτη με αυτήν του άλλου ομολόγου των 280 εκατ. Ευρώ το οποίο αγοράστηκε από άλλα 4 ταμεία. Η ζημία του ΤΣΠΕΑΘ είναι δεδομένη και μόνον από τη διακράτηση για έναν χρόνο όπου πήρε τόκο2,7% ενώ ακόμα και για κατάθεση μετρητών υπάρχουν επιτόκια έως και 4%. Αυτό είναι οφθαλμοφανές και δεν θέλει έρευνα. Ακόμα και στην περίπτωση που η συναλλαγή ήταν σύννομη και με τους κανόνες της αγοράς, δηλαδή χωρίς μίζες, υπάρχει ζημία. Είχε βγεί όμως τότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και μετά από αυτός κι άλλοι υπουργοί και έκαναν το μαύρο άσπρο λέγοντας ότι υπήρχε κέρδος 3,1 εκατ. Ευρώ. Και οι μεγαλοδημοσιογράφοι που τους άκουγαν δεν είπαν ούτε μια λεξη για να υπερασπιστούν την αυτονόητη αλήθεια.
Τώρα όμως αποδεικνύεται και το αυτονόητο ότι δηλαδή αντί για το 100% της ονομαστικής του αξίας στην οποία αγοράστηκε έπρεπε να έχει αγοραστεί στο 75 έως 80% και από αυτή τη διαφορά που ήταν μίζα, ένα μέρος πέρασε σε αδιαφανείς λογαριασμούς και έφαγαν πολλοί. Περίπου 1,8 εκατομμύρια ευρώ φέρεται να βρέθηκαν στον λογαριασμό ή στους λογαριασμούς του προέδρου του ΤΣΠΕΑΘ Δημήτρη Καπράνου και φίλων του, αλλά τα υπόλοιπα που είναι και τα περισσότερα, δεν έχει διαπιστωθεί ακόμα που πήγαν και αν ήταν πολιτικό χρήμα που κατευθύνθηκε στον πολιτικό χώρο αυτού που διόρισαν και τον Δημ. Καπράνο στη θέση του και τον διατηρούν ακόμα.
Που πήγαν οι μίζες με τις βαλίτσες είναι το ένα ερώτημα. Και στο πολιτικό επίπεδο, ποιο είναι αυτό το σκοτεινό σύστημα που επέτρεψε αυτές τις μίζες; Και φυσικά εδώ πρέπει να διερευνηθούν πέραν από τις αυτονόητες και αντικειμενικές πολιτικές ευθύνες και οι προσωπικές ποινικές ευθύνες. Ασχέτως αν όλοι θα βγούν αθώοι, γιατί το σύστημα είναι έτσι στημένο, η νομιμότητα είναι τόσο χαλαρή, ώστε να είναι νόμιμοι αυτοί που τρώνε τα λεφτά των ταμείων. Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Η έρευνα θα δείξει ότι τα λεφτά πέταξαν και κανένας δεν είναι ένοχος. Αυτό το σύστημα επιτέλους πρέπει να αλλάξει. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται τέτοιο πράγμα. Είναι φοβερό.Αλλά και η διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, πρέπει να σημειώσουμε οτι δεν έχει καταθέσει μηνητήρια αναφορά, ούτε έχει ζητήσει να επιστραφούν τα κλεμένα χρήματα. Αντιθέτως όπως καταγγέλει ο Δ. Τρίμης, από τις 8 Αυγούστου ο πρόεδρος του ΔΣ Πάνος Σόμπολος ως τις 25 Αυγούστου απέκρυπτε έγγραφο του κ. Ζορμπά με το οποίο ζητούσε στοιχεία για το ομόλογο του ΤΣΠΕΑΘ. Ούτε και πόρισμα υπάρχει μου είπε σήμερα. Ένα μήνα πριν όμως με διαβεβαίωνε οτι περιμένουμε το πόρισμα. Τα μέλη όμως της φερόμενης "επιτροπής εμπειρογνωμόνων" μου είχαν πεί σε κατ' ιδίαν συζητήσεις μας - και το είχα αναφέρει στην εκπομπή - οτι δεν πρόκειται να βγάλουμε κανένα πόρισμα γιατί δεν έχουμε κανένα στοιχείο. Είναι προφανές οτι και το έγγραφο Ζορμπά στην ΕΣΗΕΑ αποκρύφθηκε τις κρίσιμες μέρες, για να γίνουν οι εκλογές απρόσκοπτα. Όχι από τον ίδιο τον Σόμπολο ίσως, αλλά από το σύστημα που τον υποστηρίζει. (Τη Δευτέρα η συνέχεια και το τέλος των φωτογραφιών που προέρχονται από συλλογή πόστερς της λεγόμενης cheep art)

Ο κόσμος καίγεται κι οι άλλοι λούζονται

Έχουμε πολύ μεγάλη πλάκα. Από τη μια συνεχίστηκε χθες η προσπάθεια σπίλωσης του Ζορμπά από υπουργούς οι οποίοι προσπάθησαν και έμειναν ανώνυμοι. Ούτε ένας δεν τόλμησε να πεί δημοσίως, αυτά που λένε στους δημοσιογράφους παπαγαλάκια. Διευκρινίζω ποιους θεωρώ παπαγαλάκια, γιατί αυτές τις διαρροές τις μετέφεραν πολλοί. Παπαγαλάκια είναι αυτοί που τα λένε για δική τους αντικειμενική δημοσιογραφική εκτίμηση. Όχι αυτοί που αναφέρουν την πηγή και λένε στον τηλεθεατή ότι ένας υπουργός μου έλεγε αυτό ή εκείνο. Αλλά αυτοί που υποτίθεται ως τηλεοπτικοί σχολιαστές έχουν αυτή τη γνώμη. Χθες το έκανε μόνον η μία σχολιάστρια στον ΑΝΤ-1 ενώ ακόμα και η Μάρα Ζαχαρέα το πρόσεξε. Μια δυό φορές της βγήκε, αλλά τις άλλες ήταν εντάξει στη φρασεολογία που χρησιμοποίησε. Αν εντοπίσω κι άλλο παπαγαλάκι, θα σας το πώ για να γελάτε κι εσείς.Από την αρχή για να μην ξεχνιόμαστε. Και η άλλη απόπειρα με τους δυστυχείς 11 της δήθεν ανεξάρτητης αρχής επίσης πέφτει στο κενό γιατί καταλαβαίνει ο κόσμος και στοιχειώδη νομικά και απόρρητες ανακρίσεις και τι είναι υποχρεωμένοι αυτοί οι δυστυχείς δημόσιοι υπάλληλοι να κάνουν. Γενικά η συμπεριφορά της ΝΔ στις ανεξάρτητες αρχές ήταν άθλια από την πρώτη στιγμή, της επιλογής του κ. Ζορμπά περιλαμβανομένου αφού ήταν εν ενεργεία κυβερνητικό στέλεχος όταν επελέγη. Απλώς δεν τους βγήκε τόσο υπάκουος όσο θα ήθελαν. Τον ήθελαν χαλί όπως και τους άλλους 11. Μοκέτα. Από τοίχο σε τοίχο. Κανένας όμως δεν εκτέθηκε δημοσίως. Και ο Σουφλιάς που μίλησε είπε μόνον ότι είναι έκθεση ενός ανθρώπου, δηλαδή του αρμόδιου ανθρώπου να μιλήσει για μαύρο χρήμα. Αυτό το παρέλειψε.

Αν καίγεται το σπίτι σου θα το παρατήσεις και θα τρέχεις να κάνεις προεκλογική εκστρατεία; Αλλά πάντως το κράτος έχει παρατήσει όλα τα άλλα για να κάνει εκλογές. Εκτός από όσους κάνουν διακοπές και θα επιστρέψουν στις 10 Σεπτεμβρίου.

Θέλω να σχολιάσω τη «φοβερή» εξαγγελία του Πέτρου Δούκα, την είδα στον ΑΝΤ-1, περί δήθεν κατάργησης του φόρου κληρονομιάς. Κανονικά και με δεδομένο ότι το κράτος πρόνοιας φροντίζει για να αποκτήσουν στέγη όλοι οι πολίτες ή χωράφια οι αγρότες, οι προοδευτικοί άνθρωποι, θα ζητούσαν να καταργηθεί η κληρονομιά. Όλοι οι νέοι να ξεκινούν από την ίδια αφετηρία κι όχι από τα λεφτά του μπαμπά τους. Γιατί κανένας δεν έγινε πλούσιος από τη δουλειά του. Από την εκμετάλλευση έγινε. Πάντως η κατάργηση του φόρου κληρονομιάς ενδιαφέρει τους πλούσιους και ήταν πάντοτε το όνειρο κάθε αριστοκράτη που είχε μεγάλη ακίνητη περιουσία, κάθε λόρδου ή τσιφλικά στο παρελθόν, κάθε βασιλιά και κάθε άρχοντα. Ούτε τότε ίσχυσε βέβαια αυτό. Ο σουλτάνος χάριζε ακίνητα, αλλά πάλι ζητούσε από τους πλούσιους μερίδιο από την εκμετάλλευση. Κάποιοι όμως σκέφθηκαν τον απόλυτο φιλελευθερισμό, δηλαδή την απόλυτη κατάργηση του φόρου κληρονομιάς για τους πλούσιους. Γιατί αφορολόγητο όριο για τους φτωχούς που έχουν μόνο ένα σπιτάκι ή ένα χωραφάκι να κληροδοτήσουν υπάρχει ήδη.
Αυτό φυσικά σε ένα κράτος μπάχαλο όπως η σημερινή νέα διακυβέρνηση μπορεί να ισχύσει για 40 μέρες, να μεταβιβάσουν κάποιοι πολιτικοί και μεγαλοκαρχαρίες κάτι μεγάλα ακίνητα που έχουν στα εγγόνια τους και μετά να καταργηθεί για τους υπόλοιπους πολίτες. Ή να μπουν κριτήρια που θα καταστρέφουν την όποια ωφέλεια για τους φτωχούς. Π.χ. και τώρα υπάρχει αφορολόγητο όριο. Το καταργούν για 15 μέρες με την προοπτική να το προσαρμόσουν και μετά το αναπροσαρμόζουν. Σ’ αυτές τις 15 μέρες επωφελούνται αυτοί που έχουν 16.000 στρέμματα στα νησιά και τα μεταβιβάζουν αφορολόγητα για να ζήσουν καλά και τα εγγόνια τους. Αγόρασαν αυτές τις χορτολιβαδικές εκτάσεις πριν από 20 χρόνια με 8 ευρώ το στρέμμα και τώρα θέλουν να τις μεταβιβάσουν πριν τις χτίσουν και τους σκίσει η εφορία όπως όλους μας. Να χτίζουν και τα εγγόνια των εγγονών τους αφορολόγητα. Δεν γίνεται ο καυγάς όπως αντιλαμβάνεστε για τους πολλούς που έχουν να μεταβιβάσουν ένα σπιτάκι. Άλλωστε οι περισσότεροι τα χρωστάνε στις τράπεζες και επομένως δεν μπορούν να τα μεταβιβάσουν.Πάμε σε άλλο. Σκεφθείτε πόσο απελπισμένοι πρέπει να είναι με τα ομόλογα και με τον Ζορμπά, ώστε προτίμησαν να βγουν εντελώς απροετοίμαστοι να μιλήσουν για το ασφαλιστικό, με αποτέλεσμα να δώσουν στον καραμανλή περίπου να διαβάσει το προεκλογικό πρόγραμμα του 2004 μό τα μο που λέει και η Ελευθεροτυπία. Να παραδεχθεί δηλαδή εμμέσως πλην σαφώς ότι επί τέσσερα χρόνια δεν έκανε τίποτα και επομένως ότι θα το κάνει τώρα. Ακόμα όμως κι αν δεχθούμε ότι δεν ήταν πρόγραμμα τετραετίας, αλλά οκταετίας, πάλι δεν έγινε τα πρώτα τέσσερα χρόνια το 1% για να πούμε ότι θα κάνετε το 99% τη δεύτερη. Απλώς χάθηκαν τέσσερα χρόνια χωρίς καμία ενέργεια και αυτή είναι η καλύτερη εγγύηση ότι δεν θα γίνει και τη δεύτερη τίποτα από αυτά που λένε, γιατί οι οδηγίες της ΕΕ είναι στην αντίθετη κατεύθυνση. Είναι δε γνωστό ότι το κοινοτικό κεκτημένο υπερισχύει ακόμα και του Συντάγματος που πρόβλεπε π.χ. περιορισμούς του βασικού μετόχου.
Τι να συζητάς όμως σοβαρά για το πρόβλημα των ασφαλιστικών ταμείων με μια κυβέρνηση που αν δεν οργάνωσε τη ληστεία των ταμείων με τα ομόλογα, φέρεται σοβαρά εμπλεγμένη σε επιτελικό επίπεδο με το σκάνδαλο της λεηλασίας. Για πόσο θα λένε αυταπόδεικτα ψέματα; Άκουγα χθες κάποιον που έλεγε ότι όλα τα χρήματα επεστράφησαν στα ταμεία και άρα δεν έγινε ούτε γάτα ούτε ζημιά. Δηλαδή πρωτοφανή πράγματα το κουκούλωμα πέτυχε, όλοι είμαστε ‘ασπιλοι, τη ζημιά την πλήρωσε το ταμείο που αγόρασε νύχτα το παράγωγο ή ο προϋπολογισμός και τέλος. Τη ζημιά του ΤΣΠΕΑΘ ποιος την πλήρωσε; Κανείς. Προφανώς πρέπει να γίνει μήνυση από την ΕΣΗΕΑ γιατί όλοι οι άλλοι θέλουν να μην γίνουν κατηγορούμενοι και ασφαλώς και ο κ. Δούκας δεν θα κάνει μήνυση στον εαυτό του! Ή ο κ. Κουρής!

Για δές ποιος μιλάει…

Όταν το κυβερνών κόμμα δεν έχει τίποτα καλύτερο να πεί και καταφεύγει σε αστειότητες και περίπου πάει να βγάλει τρελλό τον Ζορμπά για το πόρισμά του, τότε δεν έχει τίποτα καλύτερο να πεί. Από την αρχή προσπαθεί να αποφύγει τη συζήτηση για το σκάνδαλο των ομολόγων και με τους χειρισμούς που ακολούθησε, κατάφερε να το κάνει κυρίαρχο θέμα των εκλογών. Και μάλιστα ως τώρα χειριζόταν προσωπικά τα μέσα ενημέρωσης ο Θ. Ρουσόπουλος, έχοντας πετύχει να είναι άκρως φιλικά μαζί του σχεδόν στο σύνολό τους (με ελάχιστες εξαιρέσεις) ενώ τώρα η απουσία του είναι εμφανής. Συνεχίζει βέβαια να δίνει πληροφόρηση σε πολιτικούς συντάκτες, αλλά δεν είναι το ίδιο καθώς πρέπει και να κυνηγάει το σταυρό. Πάντως η πολιτική ουσία του πράγματος είναι ότι και ο κ. Ζορμπάς κατέληξε στα ίδια ακριβώς συμπεράσματα που είχε καταλήξει και η δημοσιογραφική έρευνα εδώ και μήνες. Πολιτικά λοιπόν πρέπει να αναλάβει την ευθύνη πλέον ο πρωθυπουργός, για να εκτονωθεί η συζήτηση και να μπορέσουμε να συζητήσουμε και άλλα θέματα προεκλογικά. Αν συνεχίσουν να αρνούνται τη συζήτηση, απλώς θα πολλαπλασιάζουν τις ερωτήσεις.Κατ’ αρχήν ο Ζορμπάς ήταν ένας δικαστικός λειτουργός που επί σειρά ετών εξυπηρετούσε με τον τρόπο που λειτουργούσε τη ΝΔ αν και όχι ολόκληρη. Για παράδειγμα στην υπόθεση των υποκλοπών που είχε αποκαλυφθεί με ντοκουμέντα και μαρτυρίες επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, ο Ζορμπάς το χειριζόταν. Με αποτέλεσμα να έχει την εύνοια και υποστήριξη της καραμανλικής δεξιάς που εκφραζόταν από τον Μιλτιάδη Έβερτ αλλά να συγκεντρώσει πάνω του και την μήνιν του Μητσοτάκη και του Γρυλλάκη που έγραψε και βιβλίο για να τον καταγγείλει.Ο Καραμανλής ο ίδιος, τις πρώτες εβδομάδες όταν ήθελε να μεταδώσει μήνυμα ότι μπήκε τέρμα στις μίζες στις αμυντικές δαπάνες, γιατί ήθελε να το πάει πακέτο με τη δίωξη του Άκη Τσοχατζόπουλου και του Γιάννου Παπαντωνίου, τον έβαλε υπεύθυνο για τις αμυντικές δαπάνες. Εκεί ο Ζορμπάς απέτυχε στη μία αποστολή του, να τεκμηριώσει την ενοχή των υπουργών του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι αθωώθηκαν πανηγυρικά και από το πόρισμα της Βουλής και από τη δικαιοσύνη στην οποία προσέφυγαν και ο Γιάννος πέτυχε την καταδίκη και όσων έγραψαν συκοφαντικά στοιχεία που τους είχε διοχετεύσει είτε ο τότε υπουργός Άμυνας που τα έλεγε και στη Βουλή με ασυλία, είτε ο κ. Ζορμπάς.Μετά επειδή ο Ζορμπάς τους έβαζε εμπόδια στις προμήθειες των ενόπλων δυνάμεων και είναι έτσι τύπος προσκολημένος στο νόμο και στη νομιμότητα, και στον τύπο και στην υπογεγραμμένη, τον ξεφορτώθηκαν με μια τιμητική κλωτσιά και έπαψε να είναι γενικός γραμματέας υπουργείου, ο αντίστοιχος του Γιώργου Κουρή δηλαδή και του ανέθεσαν την αρχή για το βρώμικο χρήμα, πράγμα που αποδέχθηκε. Ήταν μια κομματική επιλογή παρόλα αυτά. Επίσης όχι μόνο τον επέλεξαν δύο φορές στο ανώτατο επίπεδο, αλλά και ως πριν από λίγες μέρες του έπλεκαν το εγκώμιο για τη σοβαρότητά του, το ήθος του, τη δουλειά του και τις αξίες του. Προφανώς τα έλεγαν χωρίς να τα πιστεύουν για να τον κολακέψουν και να πάψει να είναι και σοβαρός και με ήθος και με δεξιότητες και εργατικότητα στη δουλειά του.Να βγάλει ένα πόρισμα που θα κάνει το άσπρο μαύρο και θα βάλει την πραγματικότητα με το κεφάλι κάτω. Ενώ έχουν πιαστεί στα πράσα οι μιζαδόροι με τις βαλίτσες, να πεί ότι δεν φάγανε λεφτά. Και για τους υπουργούς ότι είναι σύννομο να εκδίδουν νύχτα τα ομόλογα και να τα διακινούν νύχτα οι εκλεκτοί στα ασφαλιστικά ταμεία. Τους πρώτους μήνες έλεγαν ότι μείς δεν κουκουλώνουμε τίποτα, αλλά απλώς είμαστε ανίκανοι να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε αυτό που βλέπουν όλοι οι δημοσιογράφοι και οι πολίτες και περιμένουμε τον κ. Ζορμπά να μας ανοίξει τα μάτια. Και τώρα προσπαθούν να βγάλουν ανόητο και γραφικό τον Ζορμπά που είναι όμως δική τους επιλογή και ευθύνη. Αν εξαιτίας της επιλογής του Ευγένιου Παπαδόπουλου πήγε στο σπίτι του ο Τσιτουρίδης, τότε πόσοι θα έπρεπε τώρα να πάνε στα σπίτια τους επειδή επέλεξαν τον τρελό και γραφικό Ζορμπά; Μην κοροϊδευόμαστε…

Και μην πάμε τώρα να τα φορτώσουμε στους άλλους. Η υπόθεση των ομολόγων είναι επίσης από τις ελάχιστες όπου ο Ρουσόπουλος υποχρεώθηκε να ενεργήσει με κομματικό πατριωτισμό, αντί να ακολουθήσει την ορθολογική οδό που ακολουθεί συνήθως. Και τώρα του ζητούν τα ρέστα για τους λαθεμένους αναμφισβήτητα επικοινωνιακούς χειρισμούς που έγιναν, εκείνοι που ήθελαν πάντοτε να ενεργεί με τέτοιο κομματικό πατριωτισμό.Κανονικά δηλαδή, από τη στιγμή που έσκασε το θέμα των ομολόγων κι αφού είχε την πλήρη ενημέρωση που ζήτησε από την αρχή, ο πρωθυπουργός έπρεπε να πάψει γι αυτό το λόγο και μέχρι να διερευνηθεί η υπόθεση 3-4 υπουργούς και υφυπουργούς και γενικούς γραμματείς. Μόνον έτσι θα είχε σώσει και τον εαυτό του και το κόμμα του και τους εμπλεκόμενους, εφόσον κατάφερναν να αθωωθούν από τη Δικαιοσύνη μετά 2-3 χρόνια. Αυτό θα θύμιζε Καραμανλή των πρώτων εβδομάδων που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του. Καραμανλή που ακολουθώντας τις επικοινωνιακές συμβουλές του Ρουσόπουλου, ζήτησε την παραίτηση Τσιτουρίδη επειδή ζήτησε μεταγραφή του γιού του, ή του Ρεγκούζα επειδή χόρευε με τον καναλάρχη θεσσαλονίκης, ή του υποδιοικητή του ΙΚΑ που δεν θυμάμαι πως τον λένε και έφυγε νύχτα επειδή ήταν συνήγορος υπεράσπισης εμπόρου κοκαίνης, ή του Πολύζου που έφυγε άναυλος επειδή είπε ότι λαμόγια υπάρχουν σε όλα τα κόμματα.Η περίπτωση αυτή ήταν πολύ χοντρή για να πάρει ο Ρουσόπουλος τέτοια απόφαση ή και να εισηγηθεί τέτοια αδέκαστη συμπεριφορά. Ο πρωθυπουργός επίσης εδώ που τα λέμε δεν μπορούσε πρακτικά να πάρει τέτοια απόφαση χωρίς να χρεωθεί η κυβέρνησή του περίπου με το ίδιο πολιτικό κόστος που χρεώνεται και τώρα. Απλώς ο ίδιος θα είχε εξαιρεθεί από το κόστος. Και θα είχε χάσει άλλους δυό υπουργούς και θα τους είχε δυσαρεστημένους. Έτσι είναι όμως η πολιτική. Έχει και δυσαρεστημένους που οι ίδιοι νομίζουν ότι δεν φταίνε σε τίποτα.

Ζορμπάμ! ... ηκούσθη στον αέρα…

Εδώ και μήνες σέρνεται το σκάνδαλο των ομολόγων και από την αρχή έχουμε πεί ότι η υπόθεση βρωμάει από το κεφάλι. Δηλαδή το πρώτο σκάνδαλο που είναι μόνον πολιτικό, είναι η έκδοση εν κρυπτώ του ομολόγου σε αντίθεση με την τρέχουσα πρακτική. Γι αυτό είναι υπεύθυνη η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών σύσσωμη, Αλογοσκούφης Δούκας και Κουρής. Ενδεχομένως να είχε γνώση και ο πρωθυπουργός μια και η παρέκκλιση από τους συνήθεις κανόνες και την νομιμότητα με την έννοια της τυπικότητας, ήταν μεγάλη και ακόμα και ένας υπουργός δεν μπορεί λογικά να παίρνει τέτοιες αποφάσεις και μετά να κάνει τον αδιάφορο. Και για να κάνει τον αδιάφορο όμως ο κ. Αλογοσκούφης σημαίνει ότι είχε την άνωθεν κάλυψη για τις ενέργειές του.
Το πόρισμα του Ζορμπά λέει ότι η έκδοση του ομολόγου δεν ήταν σύννομη και υπεύθυνοι γι αυτό είναι ο κ. Μεϊμαράκης, υπουργός Άμυνας και ο κ. Αλογοσκούφης, υπουργός Οικονομίας. Αυτή είναι η βόμβα στην κυβέρνηση την οποία έβαλε ο κ. Ζορμπάς. Δεν γνωρίζω αν είχε αρμοδιότητα ή αν δεν είχε, αλλά νομίζω ότι σίγουρα είχε γιατί έρευνα κάνει σε συμπεράσματα καταλήγει και αρκεί να έχει ενδείξεις για να το γράψει. Η κα Άννα Ψαρούδα – Μπενάκη που είναι δασκάλα στα νομικά για πολλούς από τους νομικούς της κυβέρνησης, συμφωνεί μαζί μου. Ο κ. Ζορμπάς είχε υποχρέωση λέει, να καταλήξει σε συμπεράσματα και να γράψει ότι έκρινε σωστό και προκύπτει από τις έρευνές του. Δεν είναι δικαστήριο το οποίο πρέπει να έχει πέραν πάσης αμφιβολίας αποδείξεις χειροπιαστές και μαρτυρίες ικανές για να καταδικάσει τους κατηγορούμενους. Όλες οι αμφιβολίες είναι υπέρ του κατηγορούμενου, ενώ στην πολιτική οι αμφιβολίες είναι εναντίον του ελεγχόμενου πολιτικού.Ο πολιτικός είτε είναι πρωθυπουργός είτε είναι υπουργός πρέπει να είναι πέραν πάσης αμφιβολίας έντιμος στην εκτέλεση των καθηκόντων του και ανα πάσα στιγμή έτοιμος να απαντήσει πειστικά σε κάθε ερώτηση που του γίνεται είτε από τους πολίτες είτε από τους βουλευτές στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, είτε από τους πολίτες στις συνεντεύξεις που δίνει σε δημοσιογράφους ή στις επαφές που έχει με τους πολίτες και με τους συλλογικούς φορείς που τους εκπροσωπούν.Οφείλουν δηλαδή οι κορυφαίοι υπουργοί αυτής της κυβέρνησης να δώσουν πειστικές απαντήσεις στους πολίτες, αλλιώς να επωμιστούν το δίκαιο πολιτικό κόστος που αναλογεί σ’ αυτή την αδυναμία τους η οποία ανοίγει το δρόμο για έρευνα από τη Βουλή ή και δίωξη από τη Δικαιοσύνη. Γιατί η δικαιοσύνη ασκεί δίωξη πρώτα και απαγγέλει κατηγορίες πρώτα και μετά ακολουθούν οι διαδικασίες αναζήτησης των χειροπιαστών αποδείξεων και των άμεσων μαρτυριών ενώπιον του δικαστηρίου. Όταν δηλαδή όλοι οι άλλοι έχουν αποτύχει να κάνουν καλά τη δουλειά τους τότε επεμβαίνει η δικαιοσύνη.Το αντίθετο του αδέκαστος, corruption,Σαπίλα μετά από θάνατο # μτφ. εξαγορά (συνειδήσεων), δεκασμός, δωροδοκία: he's open to corruption
δεν αρνείται τη δωροδοκία # (μέθοδοι ή μέσα που οδηγούν στη) διαφθορά,
Είναι μια υπόθεση που πρέπει να κινητοποιήσει όλους τους πολίτες και κυρίως αυτούς που ψηφίζουν τη ΝΔ. Γιατί στα λόγια και ο Πρινιωτάκης και ο Αποστολίδης που πιάστηκαν στα πράσα με τη Βαλίτσα στα χέρια, και με τα λεφτά στην τσέπη, λένε ότι μια κυβέρνηση δεν ληστεύει τα ταμεία της. Το ίδιο λένε ασφαλώς και οι υπουργοί και οι ψηφοφόροι της ΝΔ. Μια κυβέρνηση δεν ληστεύει τα ταμεία της. Ο Πρινιωτάκης το λέει για να αποδείξει την αθωώτητά του, ενώ υπάρχει η χειροπιαστή ενοχή του στο αδίκημα της δωροδοκίας, του δεκασμού, της διαφθοράς. Μια κυβέρνηση δεν ληστεύει τα ταμεία της. Άρα κι εγώ δεν έχω ληστέψει τα ταμεία. Οι υπουργοί όμως δεν μπορούν να πουν ότι ισχύει το αντίστροφο για να αποδείξουν την αθωώτητά τους. Ότι ο Πρινιωτάκης δεν ληστεύει τα ταμεία. Η κερδοσκοπική επιχείρηση δεν ληστεύει τα ταμεία. Η J.P.Morgan μια κερδοσκοπική τράπεζα, ένας παγκόσμιος νόμιμος τοκογλύφος δεν ληστεύει τα ταμεία. Αντιθέτως είναι η δουλειά τους να παίρνουν τα λεφτά των ταμείων, είτε ως νόμιμο κέρδος είτε με παράνομο τρόπο αν έχουν διαπράξει τα αδικήματα του δεκασμού, της δωροδοκίας, της διαφθοράς.

Εδώ έχει αποδειχθεί με τις βαλίτσες των εκατομμυρίων ευρώ ότι πέραν των νόμιμων προμηθειών, που πάλι ληστεία είναι αλλά επιτρέπεται από το νόμο, κάποιοι λήστεψαν τα ταμεία με τα ομόλογα. Και το ΤΣΠΕΑΘ είναι ένα από τα ταμεία που ληστεύθηκαν. Κι ας κάνει το κουνέλι και η Ένωση Συντακτών που ακόμα δεν κατέθεσε μήνυση εναντίον αυτών που της πούλησαν το ομόλογο. Και εναντίον αυτών που είναι υπεύθυνη για τη ζημιά που είχε με την επαναγορά του ομολόγου. Και να μην ξαναδώ το θλιβερό θέαμα δημοσιογράφων που τους λέει κατάμουτρα ένας νεοδημοκράτης ότι το ΤΣΠΕΑΘ είχε κέρδος από την επαναγορά κι αυτοί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν. Όταν για κατάθεση μετρητών σε λογαριασμό ταμιευτηρίου έχεις επιτόκιο 4% και για το ομόλογο που διακρατήθηκε ένα χρόνο το ΤΣΠΕΑΘ πήρε 2,7% είναι δεδομένη η ζημιά.
Μην παριστάνουν λοιπόν τους αδέκαστους δημοσιογράφους γιατί όπως γράφει ο Ζορμπάς στο πόρισμά του, «η άνομη συναλλαγή του δεκασμού, το δέλεαρ του οποίου προσφέρεται αφειδώς από το αναιδές κεφάλαιο στους ευτελείς, εξηγεί και εκτρέφει τον κύκλο της εγκληματικής δραστηριότητας, της ανοχής των πολλών και της άνομης σιωπής». Δεν είναι αδέκαστοι δημοσιογράφοι κι αυτοί που το ακούν δηλαδή και σιωπούν. Είναι δεκαστοί. Το αντίθετο του αδέκαστου τελος πάντων.

Τρεις στο γύρο…

Μετρήστε σήμερα τα θέματα που βγήκαν στην επικαιρότητα. Το σκάνδαλο των ομολόγων, το οποίο αποτελεί σκάνδαλο από την αρχή της έκδοσης των ομολόγων εν κρυπτώ, με αυξημένο ρίσκο, τα οποία κατευθύνθηκαν στα ασφαλιστικά ταμεία από όποιους είχαν πληροφόρηση και αυτή η σκοτεινή διαδρομή επέτρεψε να υπάρξουν τεράστιες μίζες της τάξης των 20 εκατ. Ευρώ από τα λαμόγια συνομιλητές των υπουργών που τα εξέδωσαν.

Ως εκ των γεγονότων το σκάνδαλο είναι υπαρκτό, αν και ο πρωθυπουργός που μίλησε στη Βουλή δεν κατονόμασε τα κατά τη γνώμη του μελανά σημεία, ως εκ του αποτελέσματος. Και εκδόθηκαν και αγοράστηκαν και μίζες έπεσαν. Η δικαστική διερεύνηση αποφάνθηκε ο κ. Κολιοκώστας δεν αφορά πολιτικά πρόσωπα κι έτσι δεν διαβιβάστηκε στη Βουλή το πόρισμα Ζορμπά. Φυσικά η Δικαιοσύνη δεν διερευνά πολιτικές ευθύνες, αλλά η απόφαση για το κουκούλωμα ήταν δεδομένη. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε μιλήσει στη Βουλή και είχε θεωρήσει ότι το θέμα των πολιτικών ευθυνών έκλεισε με την παραίτηση Τσιτουρίδη. Η οποία έγινε για άλλο λόγο άσχετο αλλά μας έκλεισε το μάτι ο Καραμανλής, ότι και καλά για άλλο λόγο έγινε…

Ο αστάθμητος παράγων
Βρωμάει μπαρούτι το σκάνδαλο των ομολόγων για τη ΝΔ και δεν υπάρχει υπουργός της ΝΔ που να μην εξομολογείται ιδιωτικά ότι τρέμει το πολιτικό κόστος αυτής της ιστορίας καθώς και οι χειρισμοί που ακόμα γίνονται στο θέμα αυτό, προδίδουν ενοχή και ανασφάλεια για περισσότερες αποκαλύψεις. Κανένας υπουργός δεν θέλει να συζητήσει δημοσίως το θέμα αυτό από τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα. Σήμερα βρήκαν ως δικαιολογία τη συνεδρίαση του πολιτικού συμβουλίου για τις υποψηφιότητες ώστε να το αποφύγουν. Έφτασαν στο σημείο να διαπραγματεύονται την εμφάνισή τους σε κανάλι, με τον όρο ότι δεν θα συζητήσουν για τα ομόλογα. Μερικοί ζητούν και τον «κατάλληλο» συνομιλητή. Όπως ο κ. Αλογοσκούφης που επιλέγει τον κ. Ν. Χριστοδουλάκη. Ως τώρα μόνον το Μέγκα δείχνει ότι δίνει δημοσιογραφική βαρύτητα στο θέμα, υποβάλει ερωτήσεις και ζητάει απαντήσεις…

Το δεύτερο προέκυψε από τις πληροφορίες που διέρρευσαν ότι ο εν ενεργεία αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Χηνοφώτης θα είναι υποψήφιος σε εκλόγιμη θέση και μάλιστα ότι προορίζεται στην περίπτωση που η ΝΔ κερδίσει τις εκλογές – για το οποίο δεν έχουν καμία αμφιβολία – για υπουργική καρέκλα. Δηλαδή απλά εξέλιπε κάθε πρόσχημα μη κομματικής ηγεσίας στο στράτευμα. Κομματικούς έβαζαν ως τώρα στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, κομματικά ενεργούσαν και ως εκ τούτου είναι συγκοινωνούντα δοχεία η ηγεσία των Ενόπλων δυνάμεων και τα ψηφοδέλτια της ΝΔ. Δεν είναι ανάγκη να τηρούνται ούτε τα προσχήματα. Μπορεί να μην ψηφίσαμε τις αυξήσεις που υποσχεθήκαμε στους στρατιωτικούς, αλλά θα σας βάλουμε τον Χηνοφώτη αρμόδιο υφυπουργό άμυνας για να ψηφίσετε τουλάχιστον αυτόν αν δεν πιστεύετε εμάς.

Κάτι τέτοιο πάντως έχει να γίνει από την εποχή του αρχιστράτηγου Παπάγου, όπως εύστοχα σχολίασε χθες ο Παύλος Τσίμας, γιατί ακόμα και την εποχή που ο στρατός ελεγχόταν από το παλάτι και από τους αμερικανούς, τηρούνταν κάποια προσχήματα. Ή τηρούνταν τα προσχήματα επειδή τότε ήταν όλοι του ιδίου φυράματος. Οι διαφορετικοί ήταν στα ξερονήσια. Εξορία στη Μακρόνησο ή σε άλλα νησιά της άγονης γραμμής…

Ένα τρίτο θέμα σήμερα είναι διάφορες μετρήσεις της κοινής γνώμης, τις οποίες όπως κατήγγειλε το ΠΑΣΟΚ, διοχετεύει η ΝΔ και δημοσιεύονται αντιδεοντολογικά γιατί δήθεν εμφανίζουν προβάδισμα της ΝΔ. Κι αυτό όταν είναι γνωστό ότι την περίοδο Ιουλίου Αυγούστου, δεν γίνονται μετρήσεις γιατί είναι αναξιόπιστες λόγω διακοπών. Ούτε μετρήσεις ακροαματικότητας του ραδιοφώνου δεν γίνονται για να καταλάβετε. Η στοιχειώδης δεοντολογία και της δημοσιογραφίας και των μετρήσεων επιβάλει όταν επικαλείσαι το αποτέλεσμα μιας μέτρησης, να κατονομάζεις και τον φορέα που έκανε τη μέτρηση, και το δείγμα και τη μέθοδο. Όταν δεν τα επικαλείσαι αυτά, δεν μπορείς και να αναφέρεις τα δήθεν αποτελέσματα μιας μέτρησης φάντασμα.

Αυτά λέει και η κοινή λογική. Αλλά που να βρεις κοινή λογική, μετά από όλα αυτά; Και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο. Και μάλιστα όταν το κυβερνών κόμμα που εμφανίζεται κατά τα άλλα και πιο άνετο στην πορεία για τις κάλπες, επιστρατεύει ακόμα και τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ. Και γιατί όχι και τον αρχηγό της πυροσβεστικής, της αστυνομίας, του Λιμενικού σώματος και της Αγροφυλακής για να μην ξεχνιόμαστε. Κι αυτοί κομματικοί είναι…