Ξεχάστε τις πρόωρες εκλογές!

Ήθελα να ήξερα γιατί κουράζεται ο φίλος μου ο Γιάννης Μανώλης και αγωνιά με το τι θα κάνει ο Καραμανλής μετά την εκλογική ήττα. Η γνώμη του είναι ότι ο Καραμανλής πρέπει να παραμείνει στην ηγεσία της ΝΔ. Μπορώ να τον διαβεβαιώσω ότι την ίδια γνώμη έχει και ο Καραμανλής.

Ένας ψύχραιμος παρατηρητής, μπορεί από τώρα να δει ότι ο Καραμανλής έχει αρχίσει εδώ και ένα εξάμηνο να διαχειρίζεται την εκλογική ήττα. Για παράδειγμα αν ένας βουλευτής σαν τον Δαϊλάκη διαφοροποιηθεί, στέλνει έναν κοινό φίλο να του εξηγήσει ότι εννοείται πως θα επιστρέψεις σε λίγες μέρες στην κυβερνητική πλειοψηφία γιατί γνωρίζει ότι ο Δαϊλάκης δεν είναι λαγός κανενός και δεν αμφισβητείται η ηγετική του θέση από τον Δαϊλάκη. Όταν όμως είσαι ο Πέτρος Τατούλης, δηλαδή ένας σύμμαχος της Ντόρας η οποία πάντοτε ζει για τις φιλοδοξίες της, τότε και χωρίς εκείνη τη στιγμή να έχεις κάνει τίποτα, θα σε διαγράψει χωρίς ελπίδα να επιστρέψεις στο μαντρί. Πόσο μάλλον που μετά τη διαγραφή, η κριτική σου αποκτά και ονόματα και γίνεται αποκλειστικά σε βάρος του πρωθυπουργού.

Ο Καραμανλής διαχειρίζεται την εκλογική ήττα του και με το είδος του ανασχηματισμού που επέλεξε. Ας μην μπω σε λεπτομέρειες. Δεν είναι σήμερα επίκαιρο. Ο Καραμανλής διαχειρίζεται την εκλογική του ήττα και με τις παροχές που κάνει τις τελευταίες μέρες και οι οποίες έχουν φτάσει ήδη στα 4 δισεκατομμύρια ευρώ. Μαζεύει τις τελευταίες ψήφους που ενδεχομένως να χάσει, όσο μπορεί ακόμα να τις μαζέψει. Δεν έχει κυβερνητικούς στόχους να πετύχει όπως είχε ο Σημίτης, ο οποίος ήλπιζε ότι οι πολίτες θα εκτιμούσαν το έργο του. Ο Καραμανλής κοιτάει από τώρα τη θέση του στην αντιπολίτευση και καταλαβαίνει ότι είναι δώρο θεού να έχει ως προσωπικό αντίπαλο τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος ως τώρα ήταν του χεριού του. Ήταν στα κυβικά του και μπορούσε να υπερισχύει.

Είναι και τυχερός. Για παράδειγμα αμέσως μετά το Σεπτέμβριο του 2008, εκεί δηλαδή που όλος ο ελληνικός λαός κατάλαβε ότι δεν κάνει γι αυτή τη δουλειά, έναν ακριβώς χρόνο μετά την επανεκλογή του, ξέσπασε ανοιχτά η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση η οποία του έδωσε το επιχείρημα να φορτώσει σε τρίτο την ύφεση στην οποία βύθισε τη χώρα, η οικονομική του πολιτική επί 5 χρόνια με τιμονιέρη τον Αλογοσκούφη. Θυσίασε τον Αλογοσκούφη, ενώ θα μπορούσε να τον διασώσει ατομικά κάνοντας τον ανασχηματισμό τον Οκτώβριο και βάζοντας τον Αλογοσκούφη σε άλλο υπουργείο. Λάθος απόφαση και λάθος χειρισμός. Ήταν η εποχή που έκανε και τα άλλα λάθη. Να πει πως ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Ότι είναι φεμινιστικό να εργάζεται ως πολιτική σχολιάστρια στα κανάλια η σύζυγος του κυβερνητικού εκπροσώπου. Και ότι σκάνδαλο Βατοπεδίου δεν υπάρχει και η Δικαιοσύνη θα κάνει ότι χρειάζεται χωρίς ο φάκελος να φτάσει ποτέ στη Βουλή. Αυτά είναι προσωπικά λάθη του Καραμανλή.

Από τότε άρχισε να μιλάει και με άλλους πλην του συστήματος Μαξίμου και άρχισε να εργάζεται σαν Έλληνας πρωθυπουργός. Δωδεκάωρο καθημερινό δηλαδή και όχι χαλαρό επτάωρο, πενθήμερο με πλήρεις απολαβές και διακοπές. Από τότε διαχειρίζεται την εκλογική του ήττα. Σε μια προσπάθεια να αποφύγει τα χειρότερα. Δεν του βγαίνουν όμως πια τα χαρτιά γιατί άργησε και άφησε την ψαλίδα με το ΠΑΣΟΚ να φτάσει στις πέντε μονάδες, ποσοστό που κατά πάσα πιθανότητα θα καταγραφεί και στις ευρωεκλογές, κι ας δείχνουν τώρα οι μετρήσεις ότι η διαφορά είναι στις δύο μονάδες. Πάνω από την κάλπη θα διευρυνθεί. Άλλωστε και τώρα αν γίνει μια αναγωγή του 15% όσων έχουν αδιερεύνητη ψήφο, θα καταλήξουν κατά τα δύο τρίτα στο ΠΑΣΟΚ και κατά ένα τρίτο στη ΝΔ.

Αφού λοιπόν δεν υπάρχει πιθανότητα εκλογικής νίκης της ΝΔ ή ακόμα και εκλογικής ήττας της ΝΔ με 1 έως 2% δηλαδή στα όρια του στατιστικού λάθους, δεν υπάρχει και πιθανότητα πρόωρων εκλογών. Κανένας πρωθυπουργός, υπουργός ή βουλευτής δεν επιθυμεί να χάσει πρόωρα την καρέκλα και την κουτάλα. Το λέω ωμά και κυνικά γιατί τέτοιοι είναι και οι πολιτικοί. Ξεχάστε τις πρόωρες εκλογές. Ο Καραμανλής απλώς κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια χωρίς να έχει δεσμευθεί, να κλείσει την ψαλίδα. Από τη στιγμή που δεν το καταφέρνει, δεν παίζει το σενάριο πρόωρων εκλογών. Θα πάει μέχρι να εξαντλήσει την τετραετία. Έχει προσωπικό και κομματικό συμφέρον. Άρα θα το προτιμήσει.

Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη πολύ σωστά ζητάει παραίτηση της κυβέρνησης και εκλογές με το αιτιολογικό ότι είναι ανίκανοι και όχι επικαλούμενο κανέναν άλλο λόγο. Παγιώνει έτσι τη διαφορά του από τη ΝΔ και εμπεδώνει την κοινή πεποίθηση ότι θα είναι ο νικητής των επόμενων εκλογών. Έτσι εκτός από το 8% των ψηφοφόρων της ΝΔ που διαρρέει προς το ΠΑΣΟΚ, θα κερδίσει και τους κυμαινόμενους ψηφοφόρους και αυτούς που πάνε πάντα με τον νικητή. Έτσι και η ΝΔ το 2007 άνοιξε την ψαλίδα πάνω από την κάλπη από το 2% των δημοσκοπήσεων στο 5%.

Ο στόχος του ΠΑΣΟΚ, αν δεν θέλει να είναι ένα πολιτικό ψοφίμι, πρέπει να είναι πάνω από την κάλπη όταν έρθει η ώρα να πετύχει μια διαφορά ψήφων στις δέκα μονάδες. Μια εκλογική νίκη που έχει να δεί από το 1981. Είναι όμως και η πρώτη φορά που μένει στην αντιπολίτευση τόσα χρόνια. Ήδη έχει πέντε και όλα πάνε συνταγματικά, θα μείνει συνολικά οκτώ χρόνια. Άρα έχει τη δυνατότητα να πάρει και θετικές και αρνητικές ψήφους και να φτάσει σε ένα ποσοστό κοντά στο 48%, αν και η Αριστερά μπορεί να πάρει άλλο ένα 15%. Κι εν πάσει περιπτώσει δεν έχουν σημασία τα νούμερα από τη στιγμή που το εκλογικό σύστημα είναι άλλο. Δεν είναι το εκλογικό σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής, αλλά ο νόμος Σκανδαλίδη που ευνοεί τους συνασπισμούς κομμάτων με 40 έδρες. Δεν ευνοείται το δικομματικό σύστημα, αλλά τα μικρά κόμματα που συνεργάζονται μεταξύ τους και με ένα μεγαλύτερο. Ο νόμος Παυλόπουλος δεν είναι το ίδιο. Αφαιρεί από συνασπισμούς κομμάτων 50 έδρες και τις δίνει στο μεγαλύτερο κόμμα. Δηλαδή απαγορεύσει στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΝ να συνεργαστούν και να πάρουν και 40 έδρες μπόνους. Ακόμα κι αν έπαιρναν μαζί το 50% των ψήφων, τις 50 έδρες θα τις έπαιρνε το ένα χωρίς συνεργάτες κόμμα, ακόμα κι αν είχε 30%.

Είναι ένα άλλο εκλογικό σύστημα που δεν έχει σχέση με το νόμο Σκανδαλίδη. Και δυστυχώς ούτε οι πολίτες ούτε οι κομματικές ηγεσίες το έχουν συνειδητοποιήσει, αλλά συμπεριφέρεται η μεν δεξιά σαν να έχουμε ενισχυμένη αναλογική, η δε αριστερά σαν να έχουμε ομοίως κάποιο σύστημα ενισχυμένης αναλογικής. Το ΠΑΣΟΚ τις μονές μέρες συμπεριφέρεται σαν να έχουμε απλή αναλογική και τις ζυγές μέρες σαν να έχουμε ενισχυμένη

Εγώ είμαι κατίνα ή αυτοί ξεκατινιάζονται;

Δηλαδή τώρα είναι φυσιολογικό αυτό; Ρωτάω όπως ρώταγε ο Λαζόπουλος. Δηλαδή αν με ρωτούσε εμένα κάποιος στα σοβαρά, τι λεφτά έχω και αν συνάδει ο τρόπος ζωής μου με τα λεφτά που βγάζω δουλεύοντας, θα απαντούσα ότι ο τρόπος είναι γνωστός και όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ το γνωρίζουν, είμαστε γνωστοί και τίποτα δεν είναι κρυφό; Είναι απάντηση αυτή; Και μάλιστα θα ήθελα να ρωτήσετε και τους άλλους συναδέλφους μου αν τα έξοδα που κάνουν συμβαδίζουν με τις αποδοχές τους; Είναι απάντηση αυτή;

Και για λόγους ισότητας, ρώτησε ο γραμματέας της νομαρχιακής Αχαΐας και τον Παπανδρέου την ίδια ερώτηση. Και τι απάντησε; Ότι εγώ κληρονόμησα ένα ρόλοι και το όνομά μου. Μα τώρα είναι απάντηση αυτή; Γιατί δηλαδή θεωρούν και οι δύο αυτονόητο ότι δεν είναι ανθρωπινή ερώτηση σε άνθρωπο από άνθρωπο; Δε θέλεις να πεις κύριε δεν λες. Ποιος είσαι εσύ που με ρωτάς; Η εφορία; Αλλά αν δέχεσαι να απαντήσεις γιατί δεν απαντάς απλά ότι ναι ζω με τη βουλευτική μου αποζημίωση και μόνον όπως επιβάλει ο νόμος και δεν έχω άλλα εισοδήματα. Αν αποδείξει κάποιος ότι έχω και άλλα εισοδήματα, να παραιτηθώ από βουλευτής. Ή έχω πλούσια σύζυγο και δεν θίγομαι σαν άνδρας να πληρώνει εκείνη τις διακοπές μας ή τα έξοδα των παιδιών, οπότε εγώ κρατάω την βουλευτική αποζημίωση για τα μικροέξοδά μας.

Κανένα εστιατόριο, κανένα ξενοδοχείο κλπ. Ντροπή είναι; Κατ’ αρχήν δεν κατάλαβα γιατί ο Παπανδρέου δεν κατάλαβε την ερώτηση και απάντησε σε άλλη. Τον ρώτησαν για τα εισοδήματά του. Όχι για το τι κληρονόμησε από τον πατέρα του. Ένα ρόλοι και το όνομα… Κατ’ αρχήν δεν είναι ακριβές. Νομίζω ότι όλα τα παιδιά πήραν ένα μερίδιο από το σπίτι που είχε πουλήσει ο Ανδρέας Παπανδρέου στον Βλαχούτσικο και τα παιδιά παρενέβησαν και το πήραν πίσω. Αυτό δεν ήταν κληρονομιά; Τέλος πάντων. Όταν κάποιος με ρωτάει αν είμαι πλούσιος ή αν ζω από τη δουλειά μου δεν απαντάω τι κληρονόμησα από τον πατέρα μου, αλλά πόσα βγάζω εγώ από τη δουλειά που κάνω. Και μην πει κανείς καμιά προβοκάτσια ότι δεν κατάλαβε ακριβώς ο Παπανδρέου τι τον ρώτησαν γιατί θα είναι προβοκάτσια. Απλώς δεν έχουν μάθει να απαντάνε ευθέως σε ερωτήσεις που μπορεί να είναι προσωπικές, αλλά όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο, είσαι υποχρεωμένος να τις απαντάς και μάλιστα πειστικά.

Το υπονοούμενο του Βενιζέλου ήταν σαφές και αφορά τον ίδιο που το έθεσε. Αν ήταν ευγενικό ή όχι. Από τη στιγμή που ετέθη όμως η απάντηση είναι επιβεβλημένη, ευθεία και σοβαρή. Δεν απαντάμε με αστειάκια.

Θυμόσαστε για που ξεκινήσατε;

Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, αλλά ήδη έχει περάσει ένας μήνας από τις εκλογές και απομένει λιγότερο από ένας μήνας ως την εκλογή του επόμενου προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αλλά κανένας δεν έχει ασχοληθεί για να πείσει έστω και έναν πολίτη από αυτούς που ψήφισαν τη ΝΔ και μάλιστα κατά την ομόφωνη γνώμη τους, τη χειρότερη κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση. Κατά τη γνώμη μου βέβαια αυτά είναι ρητορικές υπερβολές, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι αχτύπητη, είναι μακράν η χειρότερη. Ρωτήστε και τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο ή τον Στέφανο Μάνο, ή τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο.

Και αυτό το Σαββατοκύριακο πάντως όργωσαν την Ελλάδα υποτίθεται οι δύο εκ των τριών αλλά προσπαθούσαν να πείσουν όσους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ ότι είναι προτιμότεροι από τον Παπανδρέου ο οποίος έμεινε εντός λεκανοπεδίου Αττικής με τη δικαιολογία ότι τους είδε πρόσφατα και δεν έχει τώρα μούτρα να τους αντικρίσει, ή ότι δεν χρειάζεται κλπ.

Δε λέω εμφανίζονται επαρκώς σε όλα τα κανάλια, αλλά η φροντίδα τους δεν είναι να πείσουν έστω και έναν πολίτη που ψήφισε ΝΔ να προτιμήσει το ΠΑΣΟΚ, με τη δική του αρχηγία. Κανονικά και ο Παπανδρέου με όσα αυτοκριτικά λέει, σ’ αυτούς θα έπρεπε να απευθύνεται ώστε με την ευκαιρία της εκλογής του νέου αρχηγού, να τον προμιμήσουν αφού δεν τον προτίμησαν έναν μήνα πριν. Αλλά και ο Βενιζέλος με τον Σκανδαλίδη, αυτόν τον κόσμο θα έπρεπε να έχουν στο νού τους, ώστε αν πείσουν τώρα έστω και το μισό τοις εκατό του εκλογικού σώματος, να γίνει αυτό φανερό και σε όσους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και να πουν μέσα τους… «ναι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να αποσπάσει το 5% σε μια τετραετία από τη ΝΔ και τη Δεξιά γενικότερα και να τους προσθέσει στο ΠΑΣΟΚ και στη δημοκρατική παράταξη γενικότερα, ώστε να φτάσει πάλι στο 61% που ήταν το 1981 (η δεξιά συνολικά κάτω από 40%) ώστε να δοθεί μια νέα ώθηση στη χώρα που χρειάζεται τολμηρές μεταρρυθμίσεις σε δημοκρατική κατεύθυνση και θα μας πάνε ως κοινωνία στην κορυφή αντί για τον πάτο της Ευρώπης, που θα μας κάνουν παράδειγμα προς μίμησιν στην ΕΕ και στα Βαλκάνια πολύ περισσότερο, που αντί να είμαστε ο περίγελως της Γιούροστατ και των άλλων υπηρεσιών, θα μας θεωρούν πρότυπο προς παραδειγματισμόν.

Έχουμε κι άλλο κίνητρο εκτός από το ότι έτσι θα είμαστε περήφανοι για τα επιτεύγματά μας, ότι έχουν και εθνικά θέματα ανοιχτά που μόνο μια τέτοια σοβαρή χώρα μπορεί να τα λύσει προς όφελός της, όπως είναι το Σκοπιανό, το Κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά κλπ. Αλλιώτικα αν είμαστε μια χώρα μίζερη που είναι υπό απαγόρευση και υπό επιτροπία των Βρυξελλών δεν πρόκειται να μας υπολογίσει κανείς στα σοβαρά. Αντί λοιπόν να σκέφτονται πως θα πείσουν οπτι ο αντίπαλος θα συρρικνώσει, ή ότι ο αντίπαλος θα τους διαγράψει, ή ότι ο αντίπαλος είναι δεξιός ή ότι πλούτισε αλλά τον έχουν ακόμα ανάμεσά τους, απλώς δουλεύουν για λογαριασμό του Καραμανλή αν δεν κάνω λάθος. Βέβαια και ο Καραμανλής δούλεψε όλο αυτό τον καιρό εναντίον του, αλλά στο ΠΑΣΟΚ τα κατάφεραν καλύτερα.

Το τσίρκο και ο πάτος

Την πιο σωστή κουβέντα, την έχει πει από χθες ο Σκανδαλίδης, βάλτε τα σπαθιά στα θηκάρια και μην παριστάνετε τους τζάμπα μάγκες, γιατί οι μάγκες κρίνονται όταν μιλούν με κίνδυνο, ή όταν αναλαμβάνουν το ρίσκο και όχι όταν μιλούν εκ του ασφαλούς. Και η παραίνεση του Σκανδαλίδη δεν ισχύει μόνον για το ΠΑΣΟΚ, αλλά και για τους ιεράρχες που άρχισαν εδώ και τρεις μήνες να συζητούν τι θα κάνουν για να διαδεχθούν τον Χριστόδουλο και προφανώς έχουν ωριμάσει αυτές οι συζητήσεις ώστε δεν κρατιούνται και θέλουν να τις κάνουν και δημοσίως.

Θα ήμασταν υποκριτές αν λέγαμε ότι δεν τους ενδιαφέρει η διαδοχή του Χριστόδουλου, αλλά είναι αντιαισθητικό ενώ ο άνθρωπος είναι στο νοσοκομείο να δίνουν την εντύπωση ότι είναι ένα χύμα κοπάδι που από στιγμή σε στιγμή θα βρεθεί αλλού ο παπάς κι αλλού τα ράσα του. Η σοβαρότητα επιβάλει να γίνουν αθόρυβα όλες οι προεργασίες και διαβουλεύσεις και μια ωραία πρωία, όταν δεν θα ενοχλεί αισθητικά κανέναν πολίτη αυτής της χώρας, να τεθεί το θέμα και να λήξει εντός τακτής προθεσμίας ειρηνικά. Γιατί μιλάμε για παπάδες. Κι αν είναι δικαιολογημένος ο Βενιζέλος να πει και καμιά κουβέντα παραπάνω, γιατί λέει πολλά και μιλάει σαν χείμαρρος, οι υπόλοιποι είναι αδικαιολόγητοι.

Μπορώ να διαβεβαιώσω ότι από το κλίμα απαξίωσης των στελεχών του ΠΑΣΟΚ μεταξύ τους, στην προσπάθεια να υποστηρίξουν τον έναν και τον άλλον υποψήφιο, ενοχλούνται ακόμα και στελέχη του ΣΥΝ τα οποία κανονικά θα έπρεπε να τρίβουν τα χέρια τους. Αλλά επειδή κι εκείνοι έχουν περάσει από 40 κύματα με εσωκομματικούς καυγάδες και τα έχουν πάθει αλλά και έχουν επιτέλους κατακτήσει κάποια στάση απέναντι στις αντιθέσεις και στις πολιτικές διαφωνίες, και έχουν μάθει από τα παθήματά τους, λένε ότι είναι κρίμα στο όνομα της 11ης Νοεμβρίου να θυσιάζουν τη 12η Νοεμβρίου. Όταν φτάνουν να προκαλούν την λύπη στα στελέχη του ΣΥΝ και μάλιστα σ’ αυτούς που σκέπτονται πιο πολιτικά, ότι δηλαδή η Αριστερά είναι και για να κυβερνάει, δεν είναι ο παρίας της πολιτικής που τώρα εθελοντικά διαλέγει τη γωνία, ενώ τις προηγούμενες δεκαετίες, αποφάσιζε το παρακράτος να την κρατάει εκτός νόμου, με το ίδιο αποτέλεσμα.

Είναι τώρα σοβαρή συζήτηση να τσακώνονται επισήμως με νον πέϊπερ και με ανακοινώσεις στο ΠΑΣΟΚ για τα SMS; Δηλαδή δεν έχουν αίσθηση του αστείου και του γελοίου; Αυτά είναι για γέλια και να σας πώ ένα μήνυμα που με έκανα να γελάσω: Με τζιώτη Γερουλάνο, γίναμε τσίρκο μεντράνο, πιάσαμε πάτο, φέρτε πίσω τον Τσουκάτο.

Έχουν δίκιο και οι δυό μαζί...

Θέλουμε δεν θέλουμε η συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, καθορίζει την επικαιρότητα, αλλά με έναν τρόπο που δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για το ΠΑΣΟΚ και για τη χώρα στο βαθμό που επηρεάζεται το μέλλον της από τη δράση του ΠΑΣΟΚ ή από την απουσία του.

Πάντως ήταν απογοητευτικός ο τρόπος που ανέλυσαν τα αίτια της εκλογικής ήττας οι δύο επικρατέστεροι για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου και Βαγγέλης Βενιζέλος. Και οι δύο έμειναν σε επικοινωνιακό επίπεδο και προσπάθησαν να φορτώσουν ο ένας στον άλλον το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την εντύπωση που έδιναν στους πολίτες αυτής της χώρας. Κανένας δεν τόλμησε να σκάψει πιο βαθιά και να δεί σε κοινωνικό επίπεδο που βαδίζει η χώρα, αν οι άνθρωποι είναι φτωχότεροι ή πλουσιότεροι, αν είναι απογοητευμένοι από την πολιτική ή αν είναι ενθουσιασμένοι, αν είναι στραβός ο γιαλός ή αν στραβά αρμενίζουμε.

Η ανικανότητα πολιτικής ανάλυσης τους εγκλωβίζει σε επιφανειακή και μόνο εκτίμηση των γεγονότων σαν να είναι καθημερινοί σχολιαστές και όχι αναλυτές που λαμβάνουν υπόψιν τους τις μακροχρόνιες οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις όπως επίσης την αλλαγή στις συμπεριφορές των ανθρώπων και των κοινωνικών ομάδων.

Στα επικοινωνιακά ασφαλώς και έχουν δίκιο και οι δύο σε σημείο ώστε αν αθροίσουμε τις εκτίμησεις και των δύο, τότε είμαστε πιο κοντά στην πραγματικότητα. Ενώ είναι ακρωτηριασμένη η πραγματικότητα αν υιοθετήσουμε τις εκτιμήσεις μόνον του ενός.

Για παράδειγμα: Έχει δίκιο ο Παπανδρέου όταν λέει ότι για την ήττα του 2007 φταίει ο Σημίτης γιατί η σκιά της διακυβέρνησής του παρέμεινε πάνω από το ΠΑΣΟΚ. Γιατί έγινε αυτό; Γιατί όπως λέει ο Βενιζέλος, ο ΓΑΠ δεν κατάφερε να δώσει στο ΠΑΣΟΚ ένα σαφές ιδεολογικό στίγμα και δεν παρουσίασε εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Ο ίδιος ο ΓΑΠ δεν εξέπεμπε μια καθαρή ιδέα, αλλά ήταν όλα θολά και συγκεχυμένα.

Έχει επίσης δίκιο ο Παπανδρέου όταν λέει ότι ο Σημίτης ευθύνεται και για το γεγονός ότι έδωσε το δαχτυλίδι της διαδοχής στον ίδιο περίπου πιεστικά και παρέλαβε ένα κόμμα υπό κατάρρευση το οποίο ελεγχόταν από τον Σημίτη. Αλλά και ο Βενιζέλος έχει δίκιο ότι ο ίδιος ο ΓΑΠ είχε αρχηγικό έλλειμμα έναντι του Καραμανλή. Απόδειξη ότι δεν κατάφερε να βάλει τη δική του σφραγίδα γιατί δεν είχε ή γιατί δεν τόλμησε.

Έχει δίκιο ο Παπανδρέου όταν λέει ότι ο ίδιος ευθύνεται που δεν ήρθε σε ρήξη με όσα βρήκε στο ΠΑΣΟΚ, αλλά ήθελε όλους να τους ευχαριστήσει। Αλλά και ο Βενιζέλος έχει δίκιο όταν λέει ότι οι επιλογές δικών του προσώπων που δήθεν θα έδιναν τον τόνο του καινούργιου ήταν όλες αποτυχημένες. Δήμητρα ματσούκα και Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και Γκιούλ Καραχασάν και Βούλα Πατουλίδου και Φώφη Γεννηματά. Αλλά και Κώστας Σκανδαλίδης για υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων αφού ήταν μια στενή κομματική υποψηφιότητα θα έλεγα εγώ, αλλά και ο Παπανδρέου το επισημαίνει αλλά ως ευθύνη του Σκανδαλίδη που δεν κατάφερε να κάνει μόνος του την επανάσταση και την ανατροπή και όχι ως δική του λάθος επιλογή.
Στις φωτογραφίες, είναι η Τζέσικα Άλμπα, την οποία θα απολαύσουμε και αύριο...

Βαγγέλη, μη βιάζεσαι

Σήμερα είναι ισορροπημένο το σύστημα στο ΠΑΣΟΚ, και καταβλήθηκε προσπάθεια γι αυτό χθες. ήταν πετυχημένη η προσπάθεια, και σήμερα δεν θα δείτε καθόλου τη θλιβερή εικόνα που παρουσιάστηκε την Τρίτη και μερικοί που ήταν εκτός κλίματος τη συνέχισαν και χθες. Αποτέλεσμα των προσπαθειών ήταν και η δήλωση του Βαγγέλη Βενιζέλου, ότι δεν με εκπροσωπεί κανένας εκτός από τον εαυτό μου και όσοι εμφανίζονται αυτόκλητα ως εκπρόσωποί μου, δεν με εκπροσωπούν. Επίσης όποιος επιτεθεί προσωπικά στον Γιώργο Παπανδρέου, θα διαγραφεί από φίλος μου. Το λέω με δικά μου λόγια, αλλά αυτό ήταν το νόημα. Κι αυτό το έκανε μετά από τη δήλωση του Παπανδρέου και εν γνώσει των δηλώσεων των άλλων στελεχών, περιλαμβανομένου του Κώστα Λαλιώτη.

Ας πώ μια κουβέντα παραπάνω για τον Λαλιώτη. Δεν έχει κανένα θεσμικό ρόλο και δεν συμμετέχει σε κανένα θεσμικό όργανο εκτός από το εθνικό συμβούλιο. Επομένως θα ήταν και άδικο να του ζητήσουμε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Αλλά τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου τα οποία θα συνεδριάσουν στις 12:00 είναι μεγάλα παιδιά, είναι σοβαροί πολιτικοί και έχουν χρέος να λάβουν σοβαρές αποφάσεις μετά από σοβαρή συζήτηση. Άλλωστε είναι εκλεγμένοι, όχι διορισμένοι, και δεν μπορεί να τους παρακάμψει κανείς. Η απόπειρα να παρακαμφθούν έγινε αλλά έπεσε στο κενό, όχι γιατί δεν υποστηρίχθηκε από τον Τύπο και από εξωθεσμικούς παράγοντες. Το αντίθετο. Δεν υποστηρίχθηκε από τους πολίτες, αλλά και από τα ψυχραιμότερα στελέχη που έδωσαν προτεραιότητα στον πολιτικό διάλογο, στις προσπάθειες για την επίτευξη πολιτικής συμφωνίας και όχι σε μια απολίτικη διαδικασία, περί τα πρόσωπα, λες και πρόκειται για πασαρέλα καλλιστείων και όχι για επιλογή του πολιτικού ηγέτη ο οποίος θα αναλάβει την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας, μετά από εντολή του ελληνικού λαού.

Το ενδιαφέρον του Γιώργου Παπανδρέου και του Βαγγέλη Βενιζέλου ίσως περιορίζεται στο ποιος θα είναι ο αρχηγός, αλλά όλοι οι υπόλοιποι και κυρίως οι πολίτες μάλλον το λαμβάνουν υπόψιν, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα γίνει η σωστή εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και θα υιοθετηθούν οι πολιτικές θέσεις που εκφράζουν την ιδεολογία τους και τις προτιμήσεις τους. Γι αυτό άλλωστε οι πολιτικοί οργανισμοί κάνουν διαφορετικές επιλογές από τις εταιρίες δημοσκοπήσεων, και συνήθως και από τους απλούς ψηφοφόρους. Ο Μιλτιάδης Έβερτ ήταν πέμπτος στη σειρά βουλευτής της Αθήνας όταν εξελέγη πρόεδρος του κόμματος. Δεν τον εμπόδισε αυτό.

Άλλωστε ήδη δεν υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες ως προς τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί. Θα γίνει αυτό που θεσμικά από το καταστατικό προβλέπεται και αυτή τη φορά δεν υπάρχει κλίμα, ακροβασιών και αυθαιρεσιών όπως το 2004 κατά την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην προεδρεία του ΠΑΣΟΚ. Τότε άλλαξαν οι κανόνες για να νομιμοποιηθεί ενόψει των εκλογών το δαχτυλίδι της διαδοχής το ποποίο ενεχείρισε ο Κώστας Σημίτης στον Γιώργο Παπανδρέου. Τώρα μάλλον οδηγούνται σε μεγαλύτερο σεβασμό προς τη βάση του Κινήματος και στο καταστατικό.

Η μόνη διαφωνία είναι για το χρόνο κατά τον οποίο θα ολοκληρωθούν αυτές οι διαδικασίες. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προτείνει στο Νοέμβριο και αρχές Δεκεμβρίου και ο Βαγγέλης Βενιζέλος προτιμά να γίνει συνέδριο και εκλογή προέδρου στα μέσα Οκτωβρίου. Ένας μήνας είναι η διαφορά τους και νομίζω ότι θα τα βρούν. Γιατί είναι αμφίβολο αν αυτό που προτείνει τον Παπανδρέου τον συμφέρει κιόλας. Με τους τόνους πιο χαμηλούς, οι ψύχραιμοι θα μιλήσουν όλοι για τα λάθη του Γιώργου Παπανδρέου, ενώ με διαδικασίες εξπρές δεν θα μιλούσε κανείς. Αυτό αντικειμενικά θα ευνοήσει τον Βαγγέλη Βενιζέλο, γιατί δεν μπορούν να κρυφτούν μερικά πράγματα.

Για άλλη μια φορά ο Γιώργος Παπανδρέου στρώνει το χαλί στον αντίπαλό του. Η μακρύτερη χρονικά διαδικασία που προτείνει, διευκολύνει στελέχη ιστορικά και μεγάλου βεληνεκούς, τα οποία τώρα τηρούν ουδέτερη στάση, να επικρίνουν τον Γιώργο Παπανδρέου για πλείστα όσα λάθη έχει κάνει από τη στιγμή της επιλογής του και της κατευθυνόμενης εκλογής του χωρίς αντίπαλο, μέσα από διαδικασία που διαφημίστηκε ως βήμα για την κατοχύρωση της συμμετοχικής διαδικασίας, ενώ επρόκειτο περί διαδικασίας που απαντάται μόνον σε φασιστικά και σε κομμουνιστικά καθεστώτα και κόμματα.

Αναφέρω παραδειγματικά στελέχη όπως είναι ο Κώστας Λαλιώτης ο οποίος καρατομήθηκε στεγνά από τον Κώστα Σημίτη προκειμένου να μην σταθεί εμπόδιο στον διορισμό του Γιώργου Παπανδρέου. Ή στελέχη όπως ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, ο οποίος ανέλαβε το θλιβερό καθήκον του να αντικαταστήσει τον Κώστα Λαλιώτη και να ελέγξει τον κομματικό μηχανισμό ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά στη συνέχεια αφού έκανε τη «βρώμικη» δουλειά, περίπου τον έκοψε και μετά από χρόνια του ανέθεσε ένα σημαντικό τομέα ευθύνης, σαν να ήταν ένας οποιοσδήποτε και όχι ο δεύτερος μετά τον Σημίτη που τον έκανε πρόεδρο. Ή όπως ο Κώστας Σκανδαλίδης που επίσης είχε μια ξεχωριστή διαδρομή από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, συνέχισε την εποχή του Κώστα Σημίτη και επί Γιώργου Παπανδρέου βρέθηκε παραγκωνισμένος σαν να επρόκειτο για οποιονδήποτε βουλευτή. Ανάλογα παράπονα έχουν από τον Γιώργο Παπανδρέου και στελέχη όπως η Βάσω Παπανδρέου, ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, που ενώ στήριξαν αποφασιστικά τον Γιώργο Παπανδρέου στη συνέχεια βρέθηκαν στην ίδια μοίρα ή υποβαθμίστηκαν από στελέχη όπως η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ο Π. Γερουλάνος, ο Π. Μπεγλίτης ενώ οι προσωπικοί φίλοι του Γιώργου Παπανδρέου είχαν προνομιακή μεταχείριση που δεν είχε σχέση με αξιοκρατικές επιλογές ή με την προώθηση νέων προσώπων. Μπορεί να ήταν νέα πρόσωπα επειδή δεν τους ήξερε κανείς, αλλά δεν τους ήξερε κανείς επειδή πολιτικά ή ήταν ανύπαρκτοι ή ήταν κατάλληλοι για στελέχη μεσαίου επιπέδου.

Με τη διαδικασία που προτείνει ο Γιώργος Παπανδρέου και τον υποστηρίζουν όλοι οι παραπάνω με την προσθήκη του Νίκου Μπίστη ο οποίος έχει αναλάβει επάξια καθήκοντα ιδεολογικού καθοδηγητή του εκσυγχρονιστικού μπλόκ, όλα τα παραπάνω στελέχη διευκολύνονται να εκφραστούν ελεύθερα και στο τέλος να υποστηρίξουν είτε τον Γιώργο Παπανδρέου, είτε πιθανότερο τον Βαγγέλη Βενιζέλο στην πλειοψηφία τους, με την προϋπόθεση της επίτευξης πολιτικής συμφωνίας μεταξύ τους, η οποία εκτός από πολιτικές θέσεις θα περιλαμβάνει και πολιτικές καρέκλες. Ίσως και συμφωνίες να σηκωθεί από την καρέκλα του αρχηγού χωρίς αντίρρηση, υπό προϋποθέσεις εκλογικής ήττας το 2009 που θα γίνουν ευρωεκλογές, είτε το 2010 που θα γίνουν δημοτικές εκλογές είτε το 2011 που θα γίνουν εθνικές εκλογές.

Ο Βενιζέλος προσπάθησε να αποφύγει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση προκρίνοντας μια διαδικασία εξπρές, κατά προτίμηση με παραίτηση – συναίνεση του Γιώργου Παπανδρέου με τον οποίο προσπάθησε να διαπραγματευθεί, υπό το βάρος της πρωτοφανούς για το ΠΑΣΟΚ ήττας. Η προσπάθεια απέτυχε και γιατί ήταν βιαστική, και γιατί έγινε λάθος εκτίμηση των προθέσεων του Γιώργου Παπανδρέου και κυρίως γιατί οι φίλοι τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ διέγνωσαν ότι όλα τα λαμόγια της εποχής Σημίτη έχουν πιάσει στασίδι στο μαγαζί του Βενιζέλου και ο Σημίτης είναι έτοιμος να επιστρέψει ως νέος Κινγκινάτος που θα σώσει τη Ρώμη από την καταστροφή ή ως νέος Κων. Καραμανλής που θα σώσει το ΠΑΣΟΚ από τον κατήφορο. Ο Σημίτης τα άλλαξε όλα, αλλά εις βάρος του Βενιζέλου. Δεν τον έσωσε ούτε η ανοησία της επιστράτευσης του Σημίτη από τον Γιώργο Παπανδρέου, την Πέμπτη πριν τις εκλογές όταν τον ανέβασε στην εξέδρα για να χαιρετίσει τον κόσμο με τον χαρακτηριστικό του τρόπο που έδινε στο παρελθόν τροφή σε όλες τις χιουμοριστικές εκπομπές. Ο Τάπερμαν αντεπιτίθεται…

Ενδεικτικό της βιασύνης του Βενιζέλου να προεξοφλήσει πράγματα και καταστάσεις, είναι οι εμπηστικές δηλώσεις περί καθοδηγούμενων τραμπούκων, τις οποίες έκανε μετά τον φραπέ με τον οποίο τον κέρασε ένας γνωστός γραφικός τύπος που κατά καιρούς έχει πετάξει πράγματα, στον Αρσένη, στη Ντόρα, στον Στεφανόπουλο, αλλά και σε καλλιτέχνες κλπ
(Τα σχόλια στο www.antoniskokorikos.blogspot.com)