Τα ψέματα των υποκριτών για τις καταθέσεις

Εδώ και μήνες επαναλαμβάνουμε σχεδόν μονότονα ότι πρέπει να βλέπουμε τη συνολική εικόνα στην Ευρώπη και όχι να περιοριζόμαστε στην ελληνική επικαιρότητα η οποία συχνότερα ασχολείται με θέματα χωρίς καμιά σημασία, (όπως ποιος έστειλε το νόν πέϊπερ που και μόνο η ονομασία του, νον πέϊπερ λέει ότι δεν έχει καμιά σημασία) για τις εξελίξεις. Τα τελευταία 24ωρα τρομοκρατήθηκε άλλη μια φορά το σύστημα γιατί ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κι εκείνος δημόσια εξέφρασε την ανησυχία του γιατί έχουν αποσυρθεί από τις τράπεζες 600 ή 700 ή 800 εκατομμύρια ευρώ και το σύστημα κινδυνεύει με κατάρρευση. Πέραν της υποκρισίας, και της προσπάθειας πολιτικής εκμετάλλευσης, ότι φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που τους φόβισε γιατί θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες, και άλλα κουφά που ακούγονται από τα βαποράκια της παραπληροφόρησης, θα πρέπει να μας απασχολούν τα πάνω από 70 δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν αποσυρθεί από μεγάλους καταθέτες κι έχουν πάει στο εξωτερικό. Γιατί 70 δισεκατομμύρια ευρώ δεν αποθηκεύονται σε σπίτια ούτε υπάρχουν σε χαρτονόμισμα. Είναι μόνον σε ηλεκτρονική μορφή στους υπολογιστές των τραπεζών. Σε χαρτονόμισμα για τις ανάγκες της Ελλάδας υπάρχουν το πολύ 6 δισεκατομμύρια ευρώ κι από αυτά τουλάχιστον τα μισά είναι στα χρηματοκιβώτια των τραπεζών. Με άλλα λόγια πρέπει να ανησυχούμε γιατί η πολιτική του μνημονίου και τα γερμανικά σχέδια για υποχρεωτική έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ έδιωξαν ήδη τα χρήματα των μεγαλοκαταθετών, των επιχειρηματιών και των τραπεζιτών εκτός Ελλάδας και όχι για τους ελάχιστους μικρούς καταθέτες που έχουν 1000 ή 2000 ευρώ στα σπίτια τους χωμένα στον κήπο, ή τα έχουν ράψει σε στρώματα, εξαιτίας των απειλών ότι η ΕΚΤ θα κλείσει την κάνουλα και παρά τα 130 δισεκατομμύρια ευρώ σε εγγυήσεις του κράτους, θα τις αφήσει χωρίς ρευστότητα χωρίς να έχει τέτοιο δικαίωμα. Απλώς δεν έχει τέτοιο δικαίωμα. Είναι σαν να καταπίνεις την κάμηλο και να διυλίζεις τον κώνωπα. Με ετήσιο ΑΕΠ λίγο κάτω από 200 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο, οι καταθέσεις είναι επίσης λίγα δισεκατομμύρια ευρώ κάτω, ενώ στο παρελθόν και πριν από το 2008 ήταν τουλάχιστον 20% πάνω από το αυξημένο ΑΕΠ. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό; Ότι οι καταθέσεις είναι περίπου η αξία των υπηρεσιών και των προϊόντων που πωλούνται και μετράνε στο ΑΕΠ. Δηλαδή ο καθένας από εμάς παίρνει 1.000 ευρώ το μήνα, άρα στην 1η του μηνός έχουμε 1.000 κατάθεση και στις 30 του μηνός δεν έχουμε μία. Ο μέσος όρος είναι 500 ευρώ εκείνον τον μήνα. Το ίδιο και μια επιχείρηση. Εισπράττει 1.000.000 ευρώ και πληρώνει 1.000.000 ευρώ ως το τέλος του μήνα, άρα ο μέσος όρος ήταν 500.000 ευρώ. Με άλλα λόγια δεν υπάρχουν μόνιμες αποταμιεύσεις στις τράπεζες. Υπάρχουν μόνον τα υπόλοιπα τα οποία δεν έχουμε ακόμα χρησιμοποιήσει. Οι καταθέσεις είναι λογικό τις μέρες των εκλογών να μειώθηκαν γιατί το μέν κράτος επανέλαβε την ιδιότυπη στάση πληρωμών που είχε κάνει και πέρυσι το καλοκαίρι όταν η τρόϊκα σηκώθηκε κι έφυγε όταν ο Βενιζέλος τους είπε να αλλάξουμε λιγάκι τη συνταγή. Χρησιμοποίησαν όλοι τις καταθέσεις τους για να πληρώσουν νοίκια, μισθούς, δόσεις δανείων και λοιπά έξοδα. Τις προηγούμενες μέρες των εκλογών όλοι είχαν ξοδέψει λίγα λεφτά παραπάνω κι έτσι κινήθηκε λίγο καλύτερα η αγορά. Μετά τις εκλογές, σταμάτησαν να ξοδεύουν γιατί δεν έχουν ούτε και περιμένουν να πάρουν. Προσθέστε και τους εργαζόμενους που δεν πληρώνονται κανονικά και έχουμε το αποτέλεσμα. Το μεγαλύτερο μέρος των καταθέσεων είναι αυτά τα χιλιάρικα των πολλών Ελλήνων. Είναι θέμα εμπιστοσύνης και συναίνεσης προς την κυβέρνηση να αφήνουν τα λεφτά τους και να μην ανησυχούν. Με κυβέρνηση του μνημονίου κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη, γιατί οι ίδιοι απειλούν και εκβιάζουν με έξοδο από την ευρωζώνη. Μέρκελ, Σόϊμπλε, Μπαρόζο, Όλι Ρέν και στο εσωτερικό Παπαδήμος, Σαμαράς και Βενιζέλος είναι όλο ανησυχία για το ευρώ. Κανείς δεν είπε ότι η Ελλάδα είναι αδιαφιλονίκητο μέλος και κανείς δεν την απειλεί και εν πάσει περιπτώσει όλη η Ευρώπη είναι αλληλέγγυα μαζί της. Μόνο ο Τσίπρας απολογείται σε κάθε συνέντευξη σε ξένα μέσα ενημέρωσης και ορκίζεται ότι είναι υπέρ του ευρώ και ο ελληνικός λαός είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ, αλλά όχι με μνημόνιο και με λιτότητα. Μέχρι να συμφωνήσουν λοιπόν και οι υπόλοιποι με τον ελληνικό λαό, η ανησυχία θα υπάρχει. Είναι κουφό πάντως να ανησυχεί ο Παπαδήμος και όποιος Έλληνας του έχει εμπιστοσύνη, να μην τον πιστεύει. Ο ψηφοφόρος του Σαμαρά, όταν ακούει ότι υπάρχει κίνδυνος να μας διώξουν από το ευρώ, δεν τον πιστεύει; Αφού τον ψήφισε τον πιστεύει. Πάει και παίρνει λοιπόν τα 300 ευρώ που έχει για να βγάλει το μήνα και τα κρατάει στην τσέπη του αντί να τα έχει στο ΑΤΜ της τράπεζας. Τέτοια ποσά αθροίζονται σε τόσο μικρά σύνολα των 800 εκατομμυρίων ευρώ. Γιατί το ΑΕΠ ενός μήνα είναι περίπου 17 δισεκατομμύρια ευρώ. Αν σταματήσουν αυτές τις δηλώσεις οι τρομολάγνοι και κυρίως οι ξένοι, ο Σόϊμπλε και οι άλλοι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης, τα 800 εκατομμύρια ευρώ πάλι μέσα στις τράπεζες θα είναι. Αν το δημόσιο πληρώσει τα 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ που χρωστάει, θα δώσει ανάλογη ρευστότητα στο σύστημα. Αν το EFSF δεν είχε κόψει το 1 δισεκατομμύριο ευρώ από τη δόση, θα είχε καταλήξει στις ελληνικές τράπεζες. Είναι τόσο αυτονόητο που απορώ γιατί το συζητάμε…

Γιατί ο Σόϊμπλε συζητάει με τον Βενιζέλο για έξοδο από το ευρώ; Και η ουσία της αποκάλυψης Κουρουμπλή για την αλληλογραφία Γεωργίου, Τόμσεν

Στην Ελλάδα εξακολουθούμε να θεωρούμε εαυτούς πλήρη μέλη της ΕΕ και της Ευρωζώνης, αν και ο Σόϊμπλε είπε δημοσίως ότι έκανε την πρώτη ανοιχτή συζήτηση για το αν η Ελλάδα θα πρέπει να παραμείνει ή όχι στο ευρώ. Όπως όλοι οι Έλληνες, επιλέγουμε προς το παρόν να αγνοήσουμε αυτή την πιθανότητα έξωσης από την ευρωζώνη με συμφωνία μιας δοτής ελληνικής κυβέρνησης, (γιατί οι Έλληνες δεν έχουν λάβει μια τέτοια απόφαση ως τώρα) και να εξετάσουμε τις πιθανότητες η ΕΕ να μπορέσει να ζήσει ως ενιαία νομισματική Ένωση. Προφανώς είναι τρελό να κάνεις τα ίδια πράγματα αλλά να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.
Το παλιό σύμφωνο του Μάατριχτ και της Λισσαβόνας πρόβλεπε την δημοσιονομική πειθαρχία ως μέσο για τη σταθερότητα και στην πράξη απέτυχε. Οι πρώτοι που το παραβίασαν ήταν η Γαλλία και η Γερμανία και στη συνέχεια όλες οι άλλες χώρες. Το νέο σύμφωνο που έχει εγκριθεί από την ευρωζώνη, λέει ότι η απειθαρχία ευθύνεται για την κρίση και η λύση είναι η αυστηρότερη πειθαρχία. Μάλιστα το επιτρεπόμενο έλλειμμα μειώνεται από το 3% στο 0.5% δηλαδή κάνει υποχρεωτικά τα πλεονάσματα. Επιπλέον αν μια χώρα έχει χρέος μεγαλύτερο από 60% του ΑΕΠ θα πρέπει να το μειώνει κατά 1/20 το χρόνο. Δηλαδή η Ιταλία που έχει χρέος 120% πρέπει να το μειώνει 3% το χρόνο. Αυτός ο νέος νόμος πρέπει να γίνει κατά προτίμηση συνταγματική δέσμευση όλων των κρατών της ευρωζώνης.

Δυστυχώς όμως αυτές οι οικονομικές έννοιες όπως το διαρθρωτικό έλλειμμα είναι πολύ ασαφές για να δεχθεί μια εκλεγμένη δημοκρατικά κυβέρνηση οποιασδήποτε χώρας την άποψη ενός τεχνοκράτη ο οποίος κάνει λογαριασμούς επί χάρτου διαφορετικούς από έναν άλλο τεχνοκράτη που βγάζει αντίθετα αποτελέσματα. Για παράδειγμα το 2007, πριν από την κρίση, η Ισπανία είχε μεγάλο διαρθρωτικό πλεόνασμα και η Ιρλανδία είχε ισοσκελισμένο διαρθρωτικά προϋπολογισμό. Η Γαλλία είχε μεγαλύτερο έλλειμμα από την Πορτογαλία και η Ελλάδα είχε έλλειμμα 4%, δηλαδή δεν ενέπνεε καμιά ανησυχία αφού ήταν αρκετό να μειωθεί μια μονάδα για να πληροί το κριτήριο του Μάαστριχτ, το οποίο δεν πληρούσαν όμως και οι μισές χώρες. Επίσης μετά από 4 χρόνια, το 2011 το ΔΝΤ αναθεώρησε τα νούμερα και είπε ότι η Ελλάδα αντί για 4% είχε 10,4% και η Ιρλανδία είχε 8,4 και όχι 0.1% το 2007. Στην πραγματικότητα το πραγματικό διαρθρωτικό έλλειμμα είναι άγνωστο, δεν μπορεί να υπολογιστεί εκ των προτέρων και μπορεί να αναθεωρηθεί εκ των υστέρων αν αλλάξει έστω και ελάχιστα ο τρόπος υπολογισμού. Πως λοιπόν θα ζητάς από βουλευτές ή από κυβερνήσεις να αποφασίζουν με βάση έναν ασαφή δείκτη και πως κάποιοι δικαστές θα καταδικάζουν κυβερνήσεις και κυρίαρχες χώρες στηριζόμενες σε έναν ασαφή δείκτη ο οποίος αλλάζει όσο συχνά αποφασίζει κάποια δήθεν ανεξάρτητη στατιστική αρχή; Χώρια που η συζήτηση για τα ελλείμματα, αφήνει απέξω τα πλεονάσματα τα οποία πρέπει να αντιμετωπίζονται επίσης όπως και τα ελλείμματα σε μια δημοσιονομική ένωση. Γιατί το έλλειμμα του ενός είναι το πλεόνασμα του γείτονα. Ποιος θα μελετήσει τις επιδράσεις του πλεονάσματος της Γερμανίας στην σταθερότητα της ευρωπαϊκής Οικονομίας και θα έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι θα είναι τίμιος, όταν το μεν έλλειμμα διώκεται και τιμωρείται ως βαρύτατο αμάρτημα ενώ το πλεόνασμα υμνείται και επιβραβεύεται ως αρετή με μικρότερα επιτόκια; Είναι μια βασική πολιτική απόφαση αυτή για την ΕΕ σημαντικότερη από ένα ευρωπαϊκό Σύνταγμα, γιατί αν δεν απαντά οριστικά ένα Σύνταγμα σε αυτή την ερώτηση με τον αυτονόητο τρόπο, τότε δεν μπορεί να υπάρχει ούτε σύνταγμα ούτε νομισματική ένωση.
Το κάθε εθνικό σύνταγμα, και της Ελλάδας και ο βασικός νόμος της Γερμανίας η οποία δεν έχει σύνταγμα, θεωρεί αυτονόητο το αυτονόητο. Οι πλούσιοι πληρώνουν περισσότερα από τους φτωχούς και οι πλούσιες περιοχές μεταφέρουν πόρους στις φτωχές μειονεκτικές περιοχές. Αυτό πρέπει να προβλέπουν και οι ιδρυτικές συμφωνίες της ΕΕ ό0πως το πρόβλεπαν ως τώρα άλλες συμφωνίες όταν ακόμα η ΕΕ ήταν ΕΟΚ. Χωρίς κοινά σύνορα, χωρίς κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα, χωρίς ελευθερία μετακίνησης κεφαλαίων και ανθρώπων, χωρίς ενιαίο οικονομικό χώρο και χωρίς κοινό νόμισμα.





Πάμε τώρα στα εσωτερικά μας. Η αποκάλυψη του ανεξάρτητου βουλευτή Παναγιώτη Κουρουμπλή ότι ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέας Γεωργίου, πρώην υπάλληλος του ΔΝΤ είχε στείλει ηλεκτρονική επιστολή στον Πόλ Τόμσεν του ΔΝΤ και του ζητούσε να αλλάξει ο νόμος που διέπει την ΕΛΣΤΑΤ όπως και έγινε λίγες μέρες αργότερα με νομοθετική πρωτοβουλία του κ. Παπακωνσταντίνου είναι σημαντική. Γιατί ο κ. Γεωργίου διορίστηκε από τη Βουλή και εκεί οφείλει να λογοδοτεί και όχι στο ΔΝΤ. Το πολύ πολύ θα έπρεπε να απευθύνει την επιστολή αυτή στον αρμόδιο υπουργό και μέσω εκείνου στη Βουλή αν ήθελε να προωθήσει αλλαγές στο νόμο στην κατεύθυνση της ενίσχυσης των εξουσιών του. Η ένοχη σιωπή του κ. Γεωργίου είναι ακόμα πιο ανησυχητική γιατί δεν διέψευσε ότι έστειλε την επιστολή ως μη όφειλε στον Τόμσεν, δηλαδή σε εκπρόσωπο ξένου διεθνούς οργανισμού ο οποίος δεν έχει καμιά αρμοδιότητα παρέμβαση στο εσωτερικό ελληνικό δίκαιο, αλλά είπε ότι είναι προϊόν υποκλοπής. Ούτε σήκωσε το γάντι που του πέταξε ο βουλευτής λέγοντας ότι αν θέλει να του κάνει μήνυση να παραιτηθεί από τη βουλευτική ασυλία. Όταν ο πρόεδρος της αρχής προσφεύγει στον Τόμσεν για να αλλάξουν ελληνικοί νόμοι, όλοι καταλαβαίνουμε τι σημασία έχει ένας αριθμός που δείχνει το διαρθρωτικό έλλειμμα μιας χώρας. Αν ο κ. Τόμσεν ή όποιος άλλος ξένος μπορεί να αλλάξει το νούμερο του ελλείμματος της χώρας, όπως έγινε ήδη για την Ελλάδα όπως είπαμε, καταλαβαίνουμε για ποια εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας μιλάμε. Η οποία δεν είναι αμοιβαία όπως με μια διεθνή συνθήκη όπως είναι η προσχώρησή μας στην ΕΕ ή στο ΝΑΤΟ ή στον ΟΗΕ όπου όλες οι χώρες που συμμετέχουν έχουν εκχωρήσει τα ίδια δικαιώματα και απολαμβάνουν των ίδιων δικαιωμάτων. Εδώ μιλάμε για έναν τεχνοκράτη είτε της Ελλάδας είτε των Βρυξελλών, ο οποίος δεν ελέγχεται ούτε από το ευρωκοινοβούλιο ούτε από κάποιο άλλο δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο. Άμεσα όπως το ευρωκοινοβούλιο ή έμμεσα όπως το Συμβούλιο Κορυφής. Ή ακόμα πιο έμμεσα όπως η Κομισιόν. Μιλάμε για κάποιον ανεξέλεγκτο ο οποίος κουνάει έναν ασαφή αριθμό με ασαφές περιεχόμενο, ο οποίος δεν δείχνει τίποτα. Ο οποίος όμως θα αποφασίζει με αυτόν τον αριθμό αν όλοι οι πολίτες πρέπει να πάρουν αύξηση ή να έχουν μείωση των μισθών τους. Πραγματικών ή ονομαστικών.

Κι αυτό το πολύ σοβαρό ζήτημα, κρύβεται πίσω από κομματικές αντιπαραθέσεις με μικροκομματικές σκοπιμότητες, όπως π.χ. αν θα καταθέσει και ο Κοντοπυράκης, αν είναι άρρωστος, ή αν έκανε τα ίδια και η ΝΔ στο παρελθόν αλλά για να κρύψει το έλλειμμα αντί να το διογκώσει. Γιατί ούτε πολιτικά ούτε ηθικά είναι το ίδιο αν η επιδίωξή σου είναι με πολιτική σκοπιμότητα να αλλάξεις τα νούμερα. Άλλο είναι να εφαρμόζεις τον κανονισμό για να εμφανίσεις το έλλειμμα μικρό και να κερδίσει έμμεσα το κόμμα σου τις εκλογές και άλλο είναι να προσθέτεις τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ χωρίς να έχεις μελέτες, ενώ μπορούσες να τα αφήσεις απέξω, για να διασύρεις τη χώρα σου στο εξωτερικό ως αναξιόπιστη και σπάταλη για να δικαιολογήσεις την ανάγκη επέμβασης της ΕΕ και του ΔΝΤ. Στη μία περίπτωση είσαι φαύλος στην άλλη ίσως να είσαι και προδότης και ανίκανος να κυβερνήσεις.

Το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών να δώσει την απάντηση στον Σόϊμπλε

Ακόμα κι αν πρόκειται για μπλόφα, το σενάριο να υποχρεώσουν οι άλλοι ευρωπαίοι ηγέτες την Ελλάδα να αποχωρήσει από το ευρώ παρά τη θέλησή της, είναι στο τραπέζι. Άλλωστε για να πιάσει η μπλόφα, πρέπει να είναι πειστική και να μην μπορεί να προβλέψει με σιγουριά όποιος υφίσταται την πίεση, αν μπλοφάρουν ή αν το επιδιώκουν πραγματικά. Άλλωστε πολλές μπλόφες δεν πιάνουν. Όποιος όμως υφίσταται την πίεση της μπλόφας πρέπει να την αντιμετωπίσει πραγματικά, σαν να είναι αληθινό το χειρότερο σενάριο, δηλαδή να το επιδιώκουν πραγματικά, ιδίως αν έχει μείνει ταπί, όπως σήμερα η Ελλάδα. Δεν έχει τίποτα να χάσει. Δεν έχει νόημα η Ελλάδα να πάει πάσο, χωρίς να δεί τα χαρτιά τους.
Από την άποψη αυτή, δεν υπάρχει μπλόφα για την Ελλάδα. Έχουμε βάλει ως τώρα όλα τα λεφτά μας στο τραπέζι, όλη μας την περιουσία, δημόσια και ιδιωτική ακόμα και το προϊόν της εργασίας μας τα επόμενα 30 χρόνια. Είναι η ώρα να δούμε και τα δικά τους χαρτιά. Η Ελλάδα δεν μπορεί να εκβιαστεί, εκτός από ένα δύο πρόσωπα που ίσως να επιθυμούν να μείνουν στην ιστορία ως οι πρωθυπουργοί που κήρυξαν επίσημα χρεοκοπία της χώρας. Το 1932, μοιράστηκαν την τιμή ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Παναγής Τσαλδάρης. Για τον Βενιζέλο ήταν μια μαύρη παρένθεση η οποία δεν αμαύρωσε τα προηγούμενα κατορθώματά του. Ο Παναγής Τσαλδάρης δεν κατάφερε τίποτα καλύτερο στην πολιτική του σταδιοδρομία κι έτσι η ιστορία αγνοεί το όνομά του. Μετά από λίγο έπαψε να είναι και πρωθυπουργός και τον διαδέχθηκε η δικτατορία του Μεταξά. Ποιος από τους σημερινούς πολιτικούς αρχηγούς ζηλεύει τη δόξα του Τσαλδάρη και την ανύπαρκτη ιστορική του θέση;

Η Γερμανία και μερικοί άλλοι ηγέτες εμφανίζονται έτοιμοι να διώξουν την Ελλάδα από το ευρώ και να την υποχρεώσουν σε πτώχευση αν δεν παραδώσει τα πάντα. Είναι καιρός να δούμε τα χαρτιά τους. Ακόμα κι αν υπήρχε τρόπος να αποσπάσουν δηλώσεις εξευτελισμού από τους πολιτικούς αρχηγούς αυτής της Βουλής, η επόμενη Βουλή μπορεί να ανατρέψει όλες τις αποφάσεις της προηγούμενης Βουλής σύμφωνα με το Σύνταγμα. Επίσης κατά το διεθνές και κατά το κοινοτικό δίκαιο, μπορεί να διαπραγματευθεί την ανατροπή όλων των αποφάσεων που έχουν ληφθεί, με τις ίδιες διαδικασίες που προβλέπονται. Με άλλες αποφάσεις του Γιούρογκρουπ και της Συνόδου Κορυφής. Αφού ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και η Γερμανία έχει χάσει την υπομονή της με τους Έλληνες πολιτικούς και με την Ελλάδα που δεν μπορεί να υλοποιήσει τους στόχους που της επιβάλλονται, τι ακριβώς συζητάμε; Μπορούν με παρακάλια να αλλάξουν άποψη; Αφού έχουν δημιουργήσει αναχώματα για την κρίση και οι αγορές το έχουν προεξοφλήσει, τι περιμένουμε; Αν η διάσωση της Ελλάδας δεν αξίζει τον κόπο, τι συζητάμε;

Ειλικρινά, δεν είναι σοβαρή η συζήτηση που γίνεται στην Ελλάδα και πρέπει ένας από τους πολιτικούς αρχηγούς, κατά προτίμηση ο Αντώνης Σαμαράς που έχει το μοναδικό κάπως συγκροτημένο κόμμα να ξεκινήσει μια περιοδεία, στις ΗΠΑ, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στο Λονδίνο και στις άλλες πρωτεύουσες και να θέσει τα πράγματα ωμά και όπως είναι.

Το πρόγραμμα που κατόπιν εκβιασμού ψήφισε η ελληνική Βουλή, δεν είναι βιώσιμο και σε λίγους μήνες θα καταρρεύσει. Εκτός κι αν περιληφθεί ένα σημαντικό αναπτυξιακό πρόγραμμα που θα είναι τόσο ισχυρό ώστε να ανακόψει την ύφεση και η Ελλάδα με νέες άμεσες δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις να επιστρέψει σύντομα στα μεγέθη του 2008 και το χρέος της στο 60% ώστε να είναι άμεσα διαχειρίσιμο. Δεν έχουν νόημα πιά οι εκβιασμοί. Ούτε υπάρχουν μπλόφες. Δείξτε μας τα χαρτιά σας. Αν θέλετε να διατηρηθεί η Ευρώπη όπως τη γνωρίζουμε τα τελευταία 50 χρόνια, έχει καλώς. Ας αναδιαρθρώσουμε το χρέος στα επίπεδα που έχουμε συμφωνήσει στο Μάαστριχτ, κι ας προβλέψουμε ένα πρόγραμμα πανευρωπαϊκό ώστε η Ελλάδα να συγκλίνει με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες του Βορρά. Δεν είναι τόσο δύσκολο αν υπάρχει πολιτική βούληση, η κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή πολυεθνική να δημιουργήσει και από μια παραγωγική μονάδα στην Ελλάδα δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας, νέα εισοδήματα και νέο ΑΕΠ μαζί με νέους φόρους. Αν δεν υπάρχει πολιτική βούληση να διατηρήσουμε την Ευρώπη έτσι όπως την ξέρουμε τα τελευταία 50 χρόνια, και οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις προτιμούν να χτίσουν τα νέα τους εργοστάσια στην Κίνα ή στο Βιετνάμ όπου τα μεροκάματα είναι πολύ φθηνότερα, εμείς δεν μπορούμε να σας επιβάλουμε με τη βία το αντίθετο. Είμαστε μια μικρή χώρα και θα ζήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις, όπως μπορούμε καλύτερα και στο πλαίσιο που η γεωγραφία μας επιβάλει γιατί η γεωγραφία μας δεν μπορεί να αλλάξει. Το διεθνές περιβάλλον μας είναι δεδομένο και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Αν το Βερολίνο έχει αποφασίσει να αλλάξει τα δεδομένα 60 χρόνια επιμελούς και βασανιστικής πολιτικής όλων των ευρωπαϊκών κρατών και των συμμάχων του Β’ παγκόσμιου πολέμου, όπως έχουν εξελιχθεί τα τελευταία 60 χρόνια, η Ελλάδα μόνη της δεν μπορεί να το εμποδίσει. Απαιτώντας έναν δημοσιονομικό επίτροπο και έναν δεσμευμένο λογαριασμό για την Ελλάδα, το Βερολίνο έχει υπερβεί κάθε όριο που δικαιούται κατά το διεθνές δίκαιο, κατά την κοινοτική νομοθεσία, κατά το εσωτερικό δίκαιο της Γερμανίας και κατά το εσωτερικό δίκαιο της Ελλάδας. Είναι ένα θέμα που μπορεί να συζητηθεί πλέον στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και όχι πιά στο εσωτερικό της ΕΕ, ή της Κομισιόν, της ΕΚΤ ή του ΔΝΤ. Το Βερολίνο, επιμένοντας σε μια πολιτική που ξεφεύγει από κάθε απόφαση διεθνούς συνεργασίας, ακόμα και από τις αποφάσεις του G-20 πρέπει επιτέλους να έρθει αντιμέτωπο με τις επιπτώσεις των πολιτικών του επιλογών. Ότι ισχύει για τον Σαμαρά, ισχύει φυσικά σε μικρότερο βαθμό και για τον Παπαδήμο, που έχει ορκιστεί να είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και όχι τραπεζίτης ή μεσάζων ανάμεσα σε τραπεζίτες και Έλληνες ή ανάμεσα σε ευρωπαίους και Έλληνες πολιτικούς. Για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν λέω περισσότερα, αλλά μπορεί ασφαλώς να συγκαλέσει σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών και να τους θέσει, ενώπιον αυτών των ευθυνών τους και να καταλήξουν από κοινού σε αποφάσεις που θα δεσμεύουν όλους. Αν αυτή είναι η δέσμευση του πολιτικού συστήματος που γυρεύει ο Σόϊμπλε, ασφαλώς και πρέπει να ακούσει την απάντηση. Την ίδια απάντηση πρέπει να ακούσουμε και όλοι οι πολίτες που σε λίγο θα πάμε στις κάλπες.