Τζάμπα μάγκας...

(Μας πιάσανε προετοιμασμένους)

Να μια ικανότητα την οποία ή την έχει ένας ηγέτης ή δεν την έχει. Να συσπειρώνει άτομα με διαφορετικούς προσανατολισμούς ή και διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες και να τα προσανατολίζει σε έναν σκοπό, αυτόν που ο ίδιος έχει επιλέξει να υπηρετήσει. Ε! Ο καραμανλής δεν την έχει αυτή την ικανότητα.

Όσο αισθάνεται αδύναμος, τόσο κλείνεται στο καβούκι του και στους φίλους του ή συνεργάτες που παριστάνουν και τον φίλο και οι οποίοι προσπαθούν να μαντέψουν τι θέλει ο ίδιος για να του το προτείνουν. Αν ο Καραμανλής είχε λίγη αυτοπεποίθηση, θα στηριζόταν και σε άτομα όπως ο Τατούλης με τους οποίους έχει μόνον πολιτικές σχέσεις. Αν είχε στηριχθεί στον Τατούλη, δεν θα είχε αποτύχει ως υπουργός Πολιτισμού και δεν θα γέλαγε όλη η Ελλάδα μαζί του με την πρώτη προτεραιότητα που είχα θέσει στον εαυτό του τον πολιτισμό. Αλλά αντί για τον Τατούλη, προτίμησε τον Ζαχόπουλο, με τα γνωστά αποτελέσματα και κυρίως την απραξία και την ανυπαρξία του ΥΠΠΟ, το οποίο μόνον λεφτά έτρωγε μοιράζοντάς τα σε φίλους και κομματικούς κολλητούς.

Επί πέντε χρόνια σπρώχνει τον Τατούλη στο περιθώριο, του λέει με κάθε τρόπο ότι προτιμά τους γλείφτες γύρω του και τους κόλακες και τον σπρώχνει εκτός κόμματος. Ε! χρειάστηκε κι ο Τατούλης πέντε χρόνια, αλλά τελικά το κατάλαβε ότι δεν τον θέλουν στο κόμμα του. Και πάλι δεν πήρε το καπελάκι του να σηκωθεί να φύγει, αλλά περίμενε να τον διαγράψουν. Είναι όμως μεγάλη ξεφτίλα για έναν πολιτικό ηγέτη κόμματος όπως ο Καραμανλής να διαγράφει έναν βουλευτή επειδή του είπε ότι με τις επιλογές προσώπων που έχει κάνει, είναι συνένοχος σε ότι εκείνοι κάνουν και κυρίως στη διαφθορά που αποκαλύπτεται.

Είναι αυτονόητο αυτό. Αλλά αντί να στείλει στο σπίτι τους με πολιτική απόφαση τα διάφορα λαμόγια που έχει διορίσει δεξιά κι αριστερά και τα κατορθώματά τους τα ερευνά η δικαιοσύνη από ποινικής πλευράς, διαγράφει αυτόν που του το υπενθυμίζει λες και ο ίδιος δεν διαβάζει εφημερίδες. Μά μόνο εφημερίδες να διάβαζε, θα ήξερε τι να κάνει. Πόσο μάλλον που μαθαίνει τις ιστορίες του Παυλίδη έναν χρόνο πριν και δεν κάνει τίποτα. Τώρα μαθαίνει επί 75 μέρες τα κατορθώματα μερικών στελεχών του στην υπόθεση βατοπεδίου και ακόμα τους κοιτάει αμήχανος, ενώ έπρεπε επειδή ξέρει περισσότερα από τον απλό πολίτη, να τους έχει στείλει σπίτια τους για να προστατεύσει και τον εαυτό του αλλά κυρίως γιατί είναι υποχρέωσή του. Καθήκον του.

Όσους διέγραψε ως τώρα τους διέγραψε επειδή στον ίδιο έκαναν κριτική. Κανένα από τα λαμόγια όμως δεν διέγραψε προς παραδειγματισμό και για πολιτικούς λόγους. Εδώ περιμένει όχι μόνο τη Δικαιοσύνη να αποφανθεί χωρίς να τους απομακρύνει, αλλά περιμένει και το εφετείο και τον Άρειο Πάγο. Μα δεν θα κυβερνάει για πάντα. Απλώς την ημέρα που θα χάσουν τις εκλογές μερικοί από τους καλύτερους φίλους τους θα είναι υπόδικοι.,..

Η εντελώς προσχηματική διαγραφή του Τατούλη, απλώς είχε ετεροχρονιστεί. Πιο πολύ από όλα του είχε στοιχίσει το ότι του είχε πεί τα ίδια κατάμουτρα στην κεντρική Επιτροπή. Και τελικά ο Καραμανλής, ούτε στον εαυτό του δεν μπορεί να μείνει πιστός. Πείτε μου κατάμουτρα λέει από την κεντρική επιτροπή ότι θέλετε. Αλλά όταν του τα λένε κατάμουτρα τους διαγράφει με καθυστέρηση ενός μηνός. Αστεία πράγματα δηλαδή και παιδαριώδη. Αν ο Τατούλης δεν ήταν φίλος της Ντόρας, δεν θα διαγραφόταν. Δηλαδή όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο Καραμανλής έχει αρχίσει και διαχειρίζεται από τώρα την εκλογική του ήττα μετά από τρία χρόνια.

Δεν θέλει να έχει μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα άτομα που με τη δράση τους και με την κριτική τους θα λειτουργούν ως η φωνή της συνείδησης της εκλογικής βάσης και των κατώτερων στελεχών, οπότε τη στιγμή της ήττας θα είναι περισσότερο καταξιωμένοι από τον ίδιο. Ο μόνος τρόπος για να μην είναι βουλευτής ο Τατούλης και οι άλλοι σαν τον Τατούλη, τη στιγμή της εκλογικής του ήττας, είναι να τους έχει διαγράψει από τώρα. Κι αν μπορούσε, δηλαδή αν είχε παραπάνω βουλευτές, κι άλλους θα διέγραφε.

Προφανώς επέλεξε επίσης ο πρωθυπουργός για να μπορέσει να κυβερνήσει άλλα τρία χρόνια (αυτός είναι ο κατ’ αρχήν στόχος του, άλλο αν δεν τα καταφέρει) να είναι διαρκώς σε μια προεκλογική περίοδο στο τέλος της οποίας θα χάσει. Άρα και όλοι οι βουλευτές ή τα στελέχη να σκέφτονται ότι όπου νάναι χάνουμε την κουτάλα της εξουσίας, άρα κρατηθείτε όλοι μαζί γιατί χανόμαστε. Από το τέλος Αυγούστου, λέμε διαρκώς, και δεν το υπενθυμίζω για να ευλογήσουμε τα γένια μας, ότι από δώ και πέρα η κυβέρνηση θα χάνει διαρκώς και στις μετρήσεις της κοινής γνώμης, οι οποίες θα είναι όλο και χειρότερες. Έτσι είναι και έτσι θα συνεχιστούν ως τις εκλογές. Οι μετρήσεις θα είναι όλο και χειρότερες.

Οι πολιτικοί όταν έχουν επαφή με τον κόσμο και με την πραγματικότητα δεν περιμένουν τις μετρήσεις, όπως επίσης ξέρουν και εκ των προτέρων τα αποτελέσματα των μετρήσεων. Όσο μάλιστα και οι ερωτήσεις στις μετρήσεις θα παύουν να είναι στημένες για να βγαίνουν τραβηγμένα από τα μαλλιά αποτελέσματα, τόσο θα εμπεδώνεται η βεβαιότητα, πως οποιοσδήποτε άλλος, ακόμα και ο Παπανδρέου έτσι όπως τον ξέρουμε είναι καλύτερος και προτιμότερος.

Ένας Τατούλης, δεν φέρνει την άνοιξη...

Η ουσία είναι πάντα σημαντικότερη από το φαίνεσθαι, αλλά πολύ συχνά και στη δημοσιογραφία αλλά και στην πολιτική την ουσία την τρώει ο τύπος. Για παράδειγμα την πολιτική τοποθέτηση του Πέτρου Τατούλη στην κεντρική Επιτροπή της ΝΔ, δεν χρειάστηκε να τη διαβάσουν και να πουν αν διαφωνούν και πού ορισμένοι, αλλά έσπευσαν να του δείξουν την έξοδο με το αστείο επιχείρημα, αν έχει αυτή τη γνώμη γιατί κάθεται και δεν βαδίζει προς την έξοδο. Κι αυτοί που τα λένε μπορεί χθες ή αύριο να βρεθούν στην ίδια θέση.

Για να μην μείνουμε κι εμείς στον τύπο αλλά να πάμε και στην ουσία, ας δούμε έστω και επιφανειακά όσα είπε ο Πέτρος Τατούλης. Κατ’ αρχήν διαφοροποιήθηκε από το κλίμα των προηγούμενων ομιλιών που εκφώνησαν οι ομιλητές με στόχο το γλείψιμο περισσότερο και όχι τον πολιτικό προβληματισμό με στόχο τη βελτίωση του κόμματος και της πολιτικής του. «Οι διθύραμβοι και οι παιάνες είναι στη φύση του Έλληνα» είπε ο Τατούλης. Προφανώς ήθελε να πει τα εγκώμια και οι πανηγυρικοί. Καταλάβαμε το νόημα αν και ήταν λάθος οι λέξεις γιατί οι διθύραμβοι ήταν λατρευτικοί ύμνοι προς τον Διόνυσο και ο παιάν πολεμικό τραγούδι που τραγουδούσαν αρχικά οι Σπαρτιάτες και μετά όλοι οι Έλληνες όταν βάδιζαν κατά του εχθρού. «Είναι ώρα να πούμε αλήθειες» είπε ο Τατούλης, γι αυτό λέω ότι καταλάβαμε το νόημα από τα συμφραζόμενα και άρχισε:

Κατ αρχήν αυτές δεν είναι μεταρρυθμίσεις, είπε, και αυτό θεωρήθηκε η πρώτη αιχμή κατά Καραμανλή γιατί «οι μεγάλοι μεταρρυθμιστές, στην ιστορία δεν στάθηκαν στα λογιστικά της πολιτικής, στις δήθεν ισχνές πλην άβουλες κυβερνητικές πλειοψηφίες, ή στα επικοινωνιακά τερτίπια. Οι μεγάλοι μεταρρυθμιστές ενέπνευσαν έναν ευρύτερο κοινωνικό χώρο για να πετύχουν. Οπότε μέχρι στιγμής τουλάχιστον δεν μπορούμε να επαιρόμαστε ότι ανήκουμε σ’ αυτούς». Φως φανάρι ότι έχει δίκιο και κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει μαζί του, εκτός κι αν είναι μέρος μίας απίθανης προπαγάνδας που προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο για λόγους επικοινωνιακούς. Η ΚΕ ενός κόμματος όμως υποτίθεται ότι δεν είναι προπαγανδιστικός μηχανισμός. Δεν λειτουργεί κατ’ εντολήν, αλλά συζητά πολιτικά για να βελτιώσει την πολιτική…

Κατήγγειλε επίσης τις παρέες που ήρθαν στην επιφάνεια, στο προσκήνιο με αφορμή την υπόθεση Ζαχόπουλου και παραπέμπουν στο πρωθυπουργικό περιβάλλον. «Με όχημα το κόμμα, κάνουν το κράτος φέουδο της παρέας».

Και η αποδόμηση της επίσημης πολιτικής της ΝΔ συνεχίστηκε, αλλά αντί να ασχοληθούν και οι άλλοι με την ουσία, με το περιεχόμενο ασχολούνται με το γεγονός της διατύπωσης διαφορετικής γνώμης. «Εμείς πρώτοι κατηγορούσαμε το ΠΑΣΟΚ όταν με υπεροψία παρέπεμπε τα μεγάλα σκάνδαλα στη Δικαιοσύνη, ή όταν έφτιαχνε επιτροπές επί επιτροπών που απλώς συσκότιζαν τις καταστάσεις»

Να είστε βέβαιοι είπε επίσης μια απλή αλήθεια, ότι χωρίς κοινωνική συναίνεση, όσα νομοσχέδια και να ψηφίσουμε δεν πρόκειται να εφαρμοστούν αν η κοινωνία δεν τα αποδεχθεί. Και σχετικά με το ύφος και το ήθος της νεοδημοκρατικής εξουσίας: Ο πολίτης συναισθάνεται την κατάφωρη αδικία της άνισης συμπεριφοράς. Εκείνον θα σύρουν στα δικαστήρια για την παραμικρή πολεοδομική παράβαση, την ίδια ώρα που πολιτικοί και επιχειρηματίες μένουν στο απυρόβλητο για ασύγκριτα μεγαλύτερες παρανομίες. Στη δική του μικρομεσαία επιχείρηση θα επιβάλει πρόστιμα το ΙΚΑ, την ίδια ώρα που τα χρέη μεγαλοκαναλαρχών στα ασφαλιστικά ταμεία είναι τεράστια και μη απαιτητά, την ίδια στιγμή που υπάρχει τηλεοπτική επιχείρηση που τεκμηριωμένα κατηγορείται για έκδοση πλαστών τιμολογίων και η υπόθεση κουκουλώνεται βεβαίως». Εδώ βέβαια δεν ήταν ακριβής γιατί υπάρχουν εκατοντάδες άλλες που δεν είναι τηλεοπτικές επιχειρήσεις και έχουν την ίδια διακριτική μεταχείριση.

Και βέβαια δεν λέω ότι έχουν άδικο όσοι μένουν στις εντυπώσεις, γιατί ήταν ο ίδιος ο Καραμανλής που λίγη ώρα νωρίτερα είχε δώσει συγχαρητήρια στον εαυτό του και στους άλλους υπογραμμίζοντας ότι το κόμμα δεν ταυτίζεται με την κυβέρνηση και με το κράτος και όλοι μαζί είμαστε μια δύναμη ευθύνης. Αυτή η απωθητική δηλαδή διγλωσσία που όταν την ακούς, λες σε ποια χώρα ζουν οι άνθρωποι; Είναι η ίδια διγλωσσία που είχε πιάσει και το ΠΑΣΟΚ και δεν μπορούν ακόμα να το ξεχάσουν οι πολίτες και καλά κάνουν.