Τί να περιμένουμε από τη σύσκεψη;

Είναι ολοφάνερο πλέον ότι είναι θέμα λίγων ημερών, οι οποίες φυσικά και θα περάσουν μέσα σε συνεχείς διαπραγματεύσεις και μπλόφες, αρκετοί άνθρωποι δεν θα κοιμηθούν ίσως ήσυχοι, ή πολλές ώρες, ως τη στιγμή που θα έχει αποφασίσει η ευρωζώνη να χορηγήσει ένα επαρκές νέο δάνειο στην Ελλάδα, με το οποίο θα αναβληθεί (χωρίς να ανασταλεί) ως το 2013 η χρεοκοπία της Ελλάδας. Οι άλλες διαβεβαιώσει είναι καθαρό πολιτικό θέατρο, καθαρές διαπραγματεύσεις όπου όποιος έχει πιο γερά νεύρα και είναι σταθερός στα επιχειρήματά του θα πείσει και τους υπόλοιπους. Οι «μπλόφες» είναι πλέον ολοφάνερες και όποιος έχει το δυνατότερο χαρτί κερδίζει σε ένα παιχνίδι που είναι πλέον ανοιχτό. Αν η Ελλάδα μιλήσει επιτέλους πολιτικά και δείξει ποιο είναι το συμφέρον της ευρωζώνης το οποίο ταυτίζεται με το δικό μας, θα μπορέσει να διορθώσει και τα συνεχή λάθη των ευρωπαίων.

Από τη στιγμή που το ΔΝΤ ανακοίνωσε επίσημα ότι θα αποσυρθεί από τη χρηματοδότηση της Ελλάδας αν οι Ευρωπαίοι δεν εξασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα χρεοκοπίας για 12 μήνες, η Ευρώπη θα χορηγήσει αυτό το δάνειο (πού όταν το ζήτησε ο Παπακωνσταντίνου δηλαδή η Ελλάδα, του είπαν ότι θα το δούμε τον Ιούνιο μετά την έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους).
Η διαπραγμάτευση η οποία θα συνεχιστεί ως την τελευταία στιγμή είναι πολιτική και όχι οικονομική. Οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (και κυρίως οι τέσσερις πλεονασματικές) πιέζουν την Ελλάδα θα βάλει ως ενέχυρο την περιουσία της γιατί θέλουν να την αποκτήσουν στο 10% της αξίας της. Δεν χάνουν όμως αυτή την ευκαιρία και μπορούν να το κάνουν το 2013 αν ως τότε η Ευρώπη δεν βρεί την «τελική λύση» ή αν η Ελλάδα δεν βρεί μια άλλη λύση στηριζόμενη στις δικές της και όχι σε δάνειες δυνάμεις, όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στις 22 Δεκεμβρίου στη Βουλή. Αυτό είναι το σχέδιο Β της Ελλάδας. Δεν έχει όμως επαρκώς διακινηθεί και οι πολίτες, (Έλληνες και Ευρωπαίοι) το αγνοούν. Εμείς το δημοσιεύσαμε στο φύλλο της Κυριακής. Αφού λοιπόν οι Ευρωπαίοι δεν χάνουν τίποτα από την αναβολή ως το 2013, είναι δίκαιο να δώσουν και στην Ελλάδα τη δυνατότητα ως το 2013 να λύσει μόνη της τα προβλήματά της, στηριζόμενη και στην περιουσία της.
Ο άλλος λόγος που οι Ευρωπαίοι μας πιέζουν να τους εκχωρήσουμε με 180 ψήφους στη Βουλή την περιουσία μας στην τιμή που επιθυμούν και με διαδικασία που εκείνοι θα ελέγχουν, είναι για να πείσουν τους πολίτες στις χώρες τους ότι δεν χρηματοδοτούν μια Ελλάδα σπάταλη και αποτυχημένη Πολιτεία, αλλά έναν πλούσιο σε ακίνητα και κινητές αξίες που χρειάζεται ρευστότητα και χρόνο. Σαφώς μπορούν να χρησιμοποιήσουν και το πιο σωστό επιχείρημα, ότι δηλαδή στην πραγματικότητα χρηματοδοτούν τον εαυτό τους και όχι την Ελλάδα.

Ιδού πως γίνεται αυτό. Όλα τα δάνεια και το περσινό και το φετινό δεν προορίζονται ούτε κατά ένα ευρώ να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη, νέα δημόσια έργα στην Ελλάδα κλπ Όλα τα χρήματα προορίζονται για την πληρωμή ομολόγων που λήγουν και οι δανειστές μας τα πληρώνονται κανονικά στο 100% της ονομαστικής τους τιμής, ενώ στη δευτερογενή αγορά θα τα πούλαγαν με έκπτωση έως και 50% αυτή τη στιγμή ή αν ήθελαν να τα ασφαλίσουν με CDS τώρα και δεν το είχαν κάνει ως τώρα, είναι τόσο ακριβά που δεν το κάνει κανείς. Τα χρήματα του δανείου η Ελλάδα τα παίρνει από το EFSF τον προσωρινό μηχανισμό, ο οποίος τα δανείζεται από τις διεθνείς τράπεζες με βαθμολογία ΑΑΑ και με χαμηλό επιτόκιο, περίπου με το γερμανικό επιτόκιο και με ελάχιστο σπρέντ και τα δίνει στην Ελλάδα με κέρδος, περίπου 2%.
Κατά κανόνα η ίδια διεθνής τράπεζα που κατέχει το ελληνικό ομόλογο το οποίο είναι πλέον αφερέγγυο, (και διαπραγματεύεται στην αγορά με έκπτωση 50%) δανείζει την ΕΕ που έχει βαθμολογία ΑΑΑ. Αυτό δεν είναι απόλυτο, αλλά ισχύει σχεδόν στο σύνολο των περιπτώσεων. Δηλαδή με διαφορά μιάς μέρας η τράπεζα ανταλλάσσει το αφερέγγυο ομόλογο με ένα άλλο απολύτως φερέγγυο στο 100% της αξίας του, αντί να το δώσει με έκπτωση. Επομένως η Γερμανία και η Γαλλία που κατέχουν και το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους είναι αυτές που επωφελούνται έμμεσα. Οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες κυρίως αλλά και όλες οι υπόλοιπες τράπεζες επωφελούνται και εξυπηρετούν το δικό τους συμφέρον ενώ η Ελλάδα δεν λύνει το πρόβλημα του χρέους που αντιμετωπίζει. Κανονικά θα έπρεπε να μας δίνουν έστω ένα 10% για να χρηματοδοτήσουμε την επιστροφή στην ανάπτυξη, αλλά δεν το κάνουν πριν από το 2013 που θα έχει δημιουργηθεί ο μόνιμος μηχανισμός σταθερότητας. Είναι δηλαδή δική τους η καθυστέρηση και δική τους η απαίτηση. Δεν εξυπηρετεί την Ελλάδα. Επομένως υπάρχουν περιθώρια διαπραγμάτευσης τα οποία δεν έχουμε εξαντλήσει. Δεν πιέζουμε. Μόνον δεχόμαστε πιέσεις. Κυρίως γιατί η ελληνική κυβέρνηση απέδειξε ότι ούτε ξέρει ούτε μπορεί. Θα ήθελε, έχει καλές προθέσεις και 160 βουλευτές, (156 μείνανε ακριβώς επειδή δεν διαπραγματεύθηκε) αλλά δεν μπορεί να κάνει πολιτική διαπραγμάτευση.
Από τη σύσκεψη λοιπόν των πολιτικών αρχηγών την Ελλάδα συμφέρει να μην υποχωρήσει με τίποτα ο Σαμαράς και δεχθεί να ψηφίσει τη νέα σύμβαση που αφορά το νέο δάνειο με υποθήκη την ακίνητη περιουσία μας. Τέτοιο ενυπόθηκο δάνειο, που δεν έχει καμιά σχέση με τα ελληνικά ομόλογα που στηρίζονται απλώς στην αξιοπιστία της χώρας χωρίς εγγυήσεις και υποθήκες, μπορούμε να βρούμε και χωρίς δάνειες δυνάμεις. Αλλιώς θα βρεθούμε σε χειρότερη νομική θέση από αυτή που βρισκόμαστε σήμερα. Και όσο δεν έχει αποκατασταθεί η φερεγγυότητα της χώρας κανείς δεν θα μας κατηγορήσει γιατί δεν θέλουμε να αλλάξει η νομική μας θέση.
Από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών συμφέρει τη χώρα να προκύψει και μια πιο αξιόπιστη κυβέρνηση, αλλά αυτή είναι εσωτερική μας υπόθεση και θα ήταν τεράστιο λάθος να πούμε δημοσίως στους δανειστές μας με τις πράξεις μας, ότι αλλάζουμε κυβέρνηση έστω και με απλό ανασχηματισμό επειδή μας πίεσαν. Ο ανασχηματισμός πρέπει να περιμένει τουλάχιστον ως τον Ιούνιο που θα έχει λυθεί αυτό το ζήτημα. Αλλιώτικα παραδεχόμαστε εμπράκτως και παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις ότι είμαστε ένα προτεκτοράτο τελευταίας υποστάθμης και την επομένη θα μπούν οι Τούρκοι να πάρουν κι αυτοί το μερίδιό τους, θα πλακώσουνε κι οι γύφτοι γιατί μάθανε ότι … αγαπιόμαστε.
Από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών πρέπει να προκύψει ένα αρραγές μέτωπο όλων των πολιτικών δυνάμεων που θα λέει καθαρά ότι είμαστε αποφασισμένοι να παραμείνουμε στον σκληρό πυρήνα του ευρώ και να μηδενίσουμε το πρωτογενές έλλειμμα στον συμφωνημένο χρόνο που τον έχουμε ήδη υπογράψει και επομένως δεν χρειάζεται καινούργια υπογραφή. Παρόλα αυτά, μπορούν να πούν οι πολιτικοί αρχηγοί εμείς θα λάβουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε το πρωτογενές έλλειμμα (χωρίς τους τόκους) θα το μηδενίσουμε πολύ νωρίτερα, παρά το γεγονός ότι δεν είναι συμβατική μας υποχρέωση. Και θα το κάνουμε γιατί κρίνουμε ότι έτσι εξυπηρετούμε το συμφέρον της χώρας μας και της Ευρώπης. Σ’ αυτή την προσπάθειά μας θέλουμε τη συμπαράσταση και της Ευρώπης και των ΗΠΑ και άλλων χωρών που μπορούν να μας βοηθήσουν με βάση ισότιμες συμφωνίες που θα κάνουμε μαζί τους και στις οποίες θα περιλαμβάνεται και η αξιοποίηση της περιουσίας του ελληνικού λαού την οποία διαχειρίζεται η κυβέρνηση με το σημερινό νομικό καθεστώς και χωρίς αυτό να αλλάξει.

Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει και παίζει παιχνίδι...

Νομίζω ότι τις επόμενες 14 μέρες από τις οποίες οι δέκα είναι εργάσιμες, θα βαρεθούμε μέχρι θανάτου. Οι βουλευτές και οι υπουργοί της ΝΔ όταν δεν αποφεύγουν να μιλήσουν για να μην εκτεθούν έχουν στο μυαλό τους ένα χαρτί που έχουν απομνημονεύσει, το οποίο έχει γράψει κάποιος ανεγκέφαλος εγκέφαλος και το οποίο λένε παπαγαλία. Δεν έχει σημασία ότι είναι παλιό και ανεπίκαιρο, δεν έχει σημασία που έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα, αυτοί πρέπει να το πουν απέξω για να κάνουν το κομματικό τους καθήκον.

Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορείς να κάνεις και τη δουλειά σου ως δημοσιογράφος γιατί επί 14 μέρες θα παριστάνεις ότι μιλάς και διαλέγεσαι με κάποιους πολιτικούς οι οποίοι έχουν κάτι να πουν ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν να πουν τίποτα. Η βαρεμάρα προκαλεί μικρότερο ενδιαφέρον για την πολιτική και λογικά θα αυξήσει και την αποχή και την ψήφο διαμαρτυρίας. Κανένα κόμμα εξουσίας δεν ωφελήθηκε από τη βαρεμάρα και την πλήξη. Ούτε από την αποχή ούτε από την ψήφο διαμαρτυρίας. Από αυτή την άποψη πιο κοντά στο 30% θα βρεθεί η ΝΔ παρά πιο κοντά στο 33% που είναι ο στόχος της.

Για τη ΝΔ είναι ζήτημα ζωής και θανάτου το ποσοστό που θα πάρει στις ευρωεκλογές γιατί από το ποσοστό που θα καταγράψει την κάλπη, έχει να χάσει ψήφους ως τη στιγμή που θα γίνουν οι εθνικές εκλογές ενώ είναι σίγουρο ότι δεν θα κερδίσει πια ούτε μια ψήφο, ότι και να κάνει. Μα ότι και να κάνει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Θα είναι λοιπόν το μικρότερο ποσοστό που θα έχει καταγράψει η ΝΔ σε κάλπες είτε εκλογών είτε ευρωεκλογών. Και αυτό θα είναι προμήνυμα του γκρεμίσματος ενός κόμματος εξουσίας και της διάλυσής του στα εξ ων συνετέθη. Παρόλα αυτά δεν έχουν συνειδητοποιήσει τα στελέχη και η ηγεσία την κρισιμότητα των στιγμών και νομίζουν ότι με την επανάληψη των ίδιων συνθημάτων και προτάσεων που έλεγαν και πριν από 6 χρόνια θα πάρουν ένα 33% το οποίο έχουν τη λαθεμένη διαβεβαίωση από ακριβοπληρωμένους επικοινωνιολόγους ότι στις εθνικές εκλογές θα γίνει 35% τουλάχιστον, πράγμα που σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα έχει αυτοδυναμία, άρα επετεύχθη ο στόχος του να χάσουμε μεν τις εκλογές αλλά υπό όρους που όχι μόνον δεν θα διαλυθεί το κόμμα μας αλλά θα είναι και πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Θα απειλεί ανά πάσα στιγμή να επανέλθει στην εξουσία άρα θα αρχίσει να βελτιώνει τη συσπείρωσή του και να επαναπατρίζει ψηφοφόρους, άρα και ο Καραμανλής μπορεί να παραμείνει αρχηγός γιατί πιο γρήγορα και εύκολα θα ανασυντάξει την ηγετική του ομάδα.

Αυτό το σενάριο όμως κρίνεται στις ευρωεκλογές. Και η ΝΔ που επιδοτεί την αποχή κάνει μεγάλο λάθος. Η αποχή θα χτυπήσει λιγότερο το ΠΑΣΟΚ και περισσότερο τη ΝΔ. Αλλά και από τους πρώην ψηφοφόρους της που θα πάνε στην κάλπη, θα ευνοηθεί το ΠΑΣΟΚ και ο ΛΑΟΣ και οι Οικολόγοι και όχι οι ίδιοι. Θεωρώ λοιπόν πιθανότερο το ποσοστό της ΝΔ να τείνει προς το 30% παρά προς το 33%. Από το ποσοστό αυτό, δηλαδή το 30%, από την επομένη των ευρωεκλογών έχει να χάσει όχι να κερδίσει. Άρα στις εθνικές εκλογές όταν γίνουν και όσο αργότερα τόσο το χειρότερο για τη ΝΔ, η ΝΔ θα καταγράψει 30%. Επομένως το ΠΑΣΟΚ μπορεί να έχει αυτοδυναμία με δέκα μονάδες διαφορά δηλαδή με 40%. Πολύ χαμηλό ποσοστό, είναι το ποσοστό ήττας του ΠΑΣΟΚ του παρελθόντος, αλλά αυτή τη φορά θα είναι ποσοστό νίκης με την προϋπόθεση ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μεταλλαχθεί και είναι το κόμμα του μέλλοντος δηλαδή των συνεργασιών και των συναινέσεων.

Τα μικρότερα κόμματα με τα οποία μπορεί να συνεργαστεί είναι πλέον δύο και όχι ένα. Και τα δύο θα είναι το άλλοθι και η δέσμευση ότι δεν θα υποχωρήσει στις προοδευτικότερες θέσεις του δηλαδή εφόσον συνεργάζεται μαζί τους δεν χάνει ψήφους προς τα αριστερά και μπορεί να δημιουργηθεί μια συνείδηση κυβερνώσας αριστεράς στη βάση και των τριών κομμάτων. Αυτή μπορεί να είναι η πρώτη πράξη της εποχής μετά τη μεταπολίτευση, της αρχής του τέλους του δικομματισμού και της αλαζονικής και αυταρχικής διακυβέρνησης. Αν είναι και αποτελεσματική στη διαχείριση της οικονομίας μπορεί να είναι το μέλλον της χώρας και της κάλυψης του δημοκρατικού ελλείμματος.

Αντιθέτως για τη ΝΔ που θα βρεθεί στην αντιπολίτευση με λιγότερους, πολύ λιγότερους από 100 βουλευτές, η εποχή θα είναι πρόσφορη σε αλλαγές γιατί με την σίγουρη τροποποίηση του εκλογικού συστήματος με ένα αναλογικότερο και δικαιότερο, περισσότερους βουλευτές μπορεί να βγάλει ο χώρος αν είναι χωρισμένος σε τρία κόμματα, παρά σε ένα. Μεγαλύτερες πιθανότητες έχουν να επανέλθουν στην εξουσία ως συνασπισμός κομμάτων της κεντροδεξιάς, παρά ως ένα ενιαίο κόμμα που διεκδικεί την αυτοδυναμία των 152 βουλευτών. Είναι όμως το κόμμα στο οποίο η πολιτική ιδεολογία και στρατηγική των συνεργασιών δεν έχει εμπεδωθεί καθόλου και επομένως δύσκολα μπορεί να πείσει ότι άλλαξε στρατηγική. Αλλά και η θέση του Καραμανλή θα είναι δύσκολη δεδομένου ότι δύο φορές κέρδισε τις εκλογές, αλλά κατέληξε με τις επιλογές του στη διαχείριση των σκανδάλων να ταυτιστεί με ότι πιο σάπιο υπάρχει στην κοινωνία και να οδηγήσει το κόμμα του σε μια μικρή κοινοβουλευτική ομάδα π.χ. 90 βουλευτών την οποία θα πρέπει να συνδιοικήσει με 9-10 στελέχη που θα έχουν πετύχει την επανεκλογή τους μόνο χάρη στην ατομική τους πελατεία και επιρροή και όχι του κόμματος.

Ακόμα όμως κι αν η ΝΔ καταφέρει να πετύχει το στόχο της να πιάσει το 33% και να δυσκολέψει την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές, δεν διασώζεται γιατί πάλι από την επομένη των ευρωεκλογών δεν μπορεί να περιμένει να κερδίσει έστω και μία ψήφο. Απλώς δυσκολεύει το ΠΑΣΟΚ και το υποχρεώνει να ανεβάσει τον πήχυ των στόχων του. Σε συνθήκες ανόδου, το ΠΑΣΟΚ μπορεί πράγματι να τροποποιήσει τους στόχους του και επίσης έχει πιθανότητες να τους πετύχει έστω καννιβαλίζοντας τα μικρότερα κόμματα που είναι σύμμαχοί του με τη λογική ότι ο εκλογικός νόμος είναι που παίζει αυτό το ρόλο και όχι η πολιτική ανάγκη. Αλλά έχουμε δυό εκλογικές αναμετρήσεις μπροστά μας από τις οποίες στην πρώτη θα ισχύσει ο νόμος Σκανδαλίδη που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα ή τον πρώτο συνασπισμό κομμάτων με 40 έδρες και στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση με το νόμο που τροποποίησε ο Παυλόπουλος, επιδοτείται μόνον το πρώτο κόμμα και όχι οι συνασπισμοί κομμάτων με 50 έδρες.

Επομένως αν σε μία τετραετία το ΠΑΣΟΚ έχει καταφέρει να κυβερνήσει με συνεργασία των δύο μικρότερων κομμάτων, έχει το χρόνο να εμπεδώσει αυτή τη νέα μεταπολίτευση και να έχει τροποποιήσει το πολιτικό σύστημα ακόμα και με την αυξημένη πλειοψηφία που απαιτεί το Σύνταγμα ώστε ο νέος εκλογικός νόμος να ισχύσει αμέσως και όχι από την μεθεπόμενη εκλογική αναμέτρηση. Στην περίπτωση που δεν το πετύχει, μόνον το ΠΑΣΟΚ θα είναι το ωφελημένο με την έννοια ότι θα κερδίσει 50 έδρες παραπάνω από όσες δικαιούται αρκεί να παραμένει πρώτο κόμμα. Πράγμα μάλλον εύκολο. Ο Καραμανλής δηλαδή δουλεύει για τον Παπανδρέου και του εξασφαλίζει με στοιχειωδώς μέτριες έως καλές επιδόσεις μια γεμάτη οκταετία ως πρωθυπουργού της χώρας. Περισσότερα μετά τις ευρωεκλογές όταν θα έχει κατακαθίσει η σκόνη και θα μπορούμε να δούμε πιο καθαρά…

Όταν έχεις γίνει περίγελως των σκύλων, περίμενε να εισπράξεις!

Υποθέτω ότι ο πρωθυπουργός θα αισθάνεται πολύ περήφανος με το επίτευγμά του, να έχει τη γνώμη η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού ότι έκλεισε τη Βουλή για να συγκαλύψει τα σκάνδαλα της κυβέρνησής του και για να απαλλάξει των όποιων ποινικών ευθυνών τους εμπλεκόμενους. Την ίδια στιγμή πάλι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού σημειώνει την αντιδιαμετρικά με τη ΝΔ ορθή στάση που υιοθέτησε ο Χρήστος Βερελής παραιτούμενος από τη θέση του βουλευτή ώστε η Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της χωρίς εμπόδια αφού είναι πλέον απλός πολίτης και βέβαια δεν θα έχει την ευκαιρία η κυβερνητική προπαγάνδα να κάνει συμψηφισμούς.

Από τη μια δηλαδή έχουμε την ηθική υπεροχή ενός πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης κι από την άλλη τον ηθικό ξεπεσμό ενός πρωθυπουργού που ήθελε να είναι άλλος αλλά δεν τα κατάφερε παρά να ταυτιστεί με τους Παυλίδηδες που έχουν μάθει να χρησιμοποιούν το αξίωμα στο οποίο εξελέγησαν για να έχουν ασυλία ακόμα και απέναντι στη Δικαιοσύνη. Το μόνο που μένει πια στον Καραμανλή είναι να τον έχει πάλι υποψήφιο στα Δωδεκάνησα για να ολοκληρωθεί η ταύτιση.

Μέσα σε πεντέμισι χρόνια κατάφερε να κατρακυλήσει από την κορυφή όπου είχε τοποθετήσει τον εαυτό του, στο τελευταίο σκαλοπάτι της ηθικής απαξίωσης καθώς δεν μπορεί πλέον ούτε τα προσχήματα να κρατήσει και όλοι οι πολίτες τους έχουν πάρει χαμπάρι. Στη χειρότερη θέση φυσικά είναι οι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι, οι οποίοι είναι έξαλλοι γιατί είχαν πιστέψει μερικοί από αυτούς, τα λόγια τα μεγάλα. Δεν υπάρχουν πια λόγια για να περιγράψουν τον ξεπεσμό και φυσικά το χειρότερο είναι ότι αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί πια να κυβερνήσει γιατί κανείς δεν την υπολογίζει.

Δείτε πως της συμπεριφέρονται οι τράπεζες. Εν μέσω κρίσης αυξάνουν τα περιθώρια κέρδους τους εκμεταλλευόμενες δημόσιο αγαθό δηλαδή το δικαίωμα που τους δίνει η κοινωνία να ασκούν πιστωτική δράση με τα χρήματα των καταθετών. Κόβουν τις χρηματοδοτήσεις αδιαφορώντας αν σπρώχνουν πελάτες τους στη χρεοκοπία ή στη συρρίκνωση, παίρνουν τα χρήματα των φορολογούμενων και γδέρνουν τους ίδιους τους χρηματοδότες τους αυξάνοντας τα περιθώρια κέρδους σε σύγκριση ακόμα και με το αυθαίρετο παρελθόν τους.

Αντί δηλαδή να μειώσουν το περιθώριο κέρδους τους το αυξάνουν. Το δικαίωμα όμως τους το δίνει η ίδια η κυβέρνηση η οποία είναι εντελώς αδύναμη να κυβερνήσει και απλώς υπογράφει ότι της ζητήσουν οι τραπεζίτες. Στ0ο 11% έχουν το περιθώριο κέρδους στα καταναλωτικά δάνεια όταν το επιτόκιο της ΕΚΤ είναι στο 1%. Και έχουν αυξήσει το περιθώριο κέρδους σε όλα τα δάνεια και επιχειρηματικά και στεγαστικά. Και το προηγούμενο διάστημα έβγαζαν τρελά κέρδη, αλλά τώρα αποφάσισαν να τα αυξήσουν ακόμα περισσότερο. Ποιος όμως να τους ελέγξει; Η κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέγξει ούτε τον Παυλίδη, αλλά επιπλέον κλείνει και τη Βουλή για να μην αναγκαστεί να αθωώσει χωρίς δίκη και άλλους βουλευτές της που έχουν διατελέσει υπουργοί. Οι οποίοι μπορεί να κάνουν και τους δυσαρεστημένους που έχασαν το υπουργιλίκι, αλλά τα σπιτάκια τους τα εξοχικά στον Παρνασσό τα χτίζουν και φυσικά μιλάμε για παλατάκια… όχι για σπιτάκια.

Θα τα βρουν βέβαια μπροστά τους όλα αυτά, όπως βρήκαν μπροστά τους και τον Παυλίδη και τις άλλες υποθέσεις. Γιατί αν είχαν κάνει το αυτονόητο και τον Απρίλιο του 2007, όταν έφτασαν οι καταγγελίες του Μανούση στο μέγαρο Μαξίμου, δεν θα είχαν τώρα τόσα προβλήματα. Η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο, τα δημόσια οικονομικά έχουν ξεφύγει και η κυβέρνηση προπονείται από τώρα να επιτεθεί στην τσέπη όσων εργαζόμαστε στον ιδιωτικό τομέα για να κλείσει τις τρύπες της και να συνεχίσει τις σπατάλες της.

Το χειρότερο όμως είναι ότι και ο ιδιωτικός τομέας έχει προβλήματα και αντιμετωπίζει την ύφεση. Στην οικοδομή που είναι η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας, είχαμε μείωση 31% το πρώτο δίμηνο του 2009 και στη βιομηχανία είχαμε μείωση 7% το πρώτο τρίμηνο του 2009 έναντι 4% το πρώτο τρίμηνο το 2008. Δηλαδή συνεχίζεται η μείωση, αλλά αυξάνεται ο ρυθμός της μείωσης. Και φυσικά δεν είναι ο ίδιος ρυθμός σε όλη την Ελλάδα. Στο Βόρειο Αιγαίο η οικοδομική δραστηριότητα μειώθηκε 58%, στη Δυτική Μακεδονία 56% και στην Πελοπόννησο 50%. Ο μέσος όρος ήταν 31%. Με λίγα λόγια από το 2004 μέχρι σήμερα και προφανώς ως το τέλος της δεύτερης τετραετίας Καραμανλή έχουμε μια χαμένη οκταετία, στην οικονομία, χάσαμε οριστικά πλέον τους αναπτυξιακούς ρυθμούς, κατέρρευσαν τα δημόσια οικονομικά και για να συνέρθουμε θα χρειαστούμε αρκετά χρόνια και προσπάθειες. Πάντως τη δεκαετία την έχουμε χαμένη είναι αλήθεια. Άλλα δέκα χρόνια χαμένα για τη χώρα.

Μεγάλε δεν γλιτώνεις... Λούσιμο στις ευρωεκλογές και ξύρισμα στις εκλογές!

Τι πιο φυσιολογικό, από το να γίνει ο Καραμανλής Λούης; Τι να κάνει ο άνθρωπος; Ήθελε πριν από πεντέμισι χρόνια να το παίξει σκληρός και άτεγκτος σε θέματα ηθικής, αλλά δεν του βγήκε. Μόνο απέναντι στον Τσιτουρίδη που τον έπαιρνε ήταν σκληρός. Δύο φορές τον παραίτησε για λόγους ηθικής τάξεως. Τη μία για τη μεταγραφή του γιου του και την άλλη για τα ομόλογα που αγόρασαν τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά με τη δικαιολογία ότι είχε επιλέξει ως συνεργάτη κάποιον που είχε εμπλακεί σε χειραγώγηση μετοχών. Από μακριά φαινόταν ότι είναι κινήσεις για το θεαθήναι, αλλά μετά από πεντέμισι χρόνια ο Καραμανλής προΐσταται μια κοινοβουλευτικής ομάδας 150 βουλευτών τους οποίους συνδέουν κοινά προσωπικά πολιτικά συμφέροντα. Ψήφισέ με να σε ψηφίσω. Μη με παραπέμπεις για να μην σε παραπέμψω.

Ήδη έχει σχηματιστεί ξεχωριστή κοινοβουλευτική ομάδα από όσους έπρεπε να έχουν παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη, αλλά τη γλίτωσαν επειδή είναι βουλευτές της ΝΔ. και τώρα φαίνεται το πραγματικό πρόσωπο του Καραμανλή ο οποίος είναι μεγάλος δημοσιοσχεσίστας που μπορεί να ξεπερνά και τον Αβραμόπουλο. Τόσα χρόνια το παίζει κεντροδεξιός και καλά εκσυγχρονισμένος που δεν έχει σχέση με την παλιά δεξιά. Αλλά η πραγματική του εικόνα είναι αυτή που φαίνεται από τις πράξεις του. Δεν διστάζει να δώσει ο ίδιος εντολή στην κοινοβουλευτική ομάδα να παραγραφούν οι όποιες ποινικές ευθύνες προκύψουν για υπουργούς της κυβέρνησης σε οποιαδήποτε υπόθεση.

Μα με ψήφο απαλλαγής, μα με αποχή από την αίθουσα της Βουλής μα με την ψήφο του ίδιου του Καραμανλή, μα με το πρόωρο κλείσιμο της Βουλής η πολιτική απόφαση του Καραμανλή είναι ότι καλύπτει όλους τους εμπλεκόμενους υπουργούς του. Δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα, δεν του περισσεύει κανείς. Αν δεν ψηφίσει ο ίδιος, δεν περνάει καμιά απαλλαγή ή κανένας νόμος. Δεν υπάρχει κυβέρνηση.

Φυσικά με την περίπτωση πρόωρων εκλογών ούτε συζήτηση. Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να πάει και να αυτοκτονήσει πολιτικά, τώρα που όχι μόνο η ΝΔ έχει τη βούλα των σκανδάλων στο μέτωπο, αλλά και ο πρωθυπουργός προσωπικά έχει πάρει απάνω του την αθώωση χωρίς παραπομπή στη Δικαιοσύνη όλων των εμπλεκόμενων βουλευτών. Πολύ περισσότερο που με την κίνηση Βερελή κατάλαβε ότι και οποιαδήποτε προσπάθεια συμψηφισμού θα πέσει στο κενό γιατί στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνον η ηγεσία αποφασισμένη, αλλά και απλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που έχουν διατελέσει υπουργοί και οι όποιες ποινικές ευθύνες ακόμα και αν προκύψουν έχουν παραγραφεί, δείχνουν ένα άλλο ήθος σε σύγκριση με το τι κάνει ο πρωθυπουργός και οι βουλευτές της ΝΔ που είναι σε ανάλογη θέση.

Σκεφτείτε ότι πράγματι η ΝΔ δεν θα βρισκόταν εδώ που βρίσκεται, αλλά θα είχε το ηθικό πλεονέκτημα, αν π.χ. για τα ομόλογα είχαν παραιτηθεί από βουλευτές ο Αλογοσκούφης, ο Δούκας, ο Τσιτουρίδης και φυσικά ο Κουρής που δεν ήταν βουλευτής, αν για το Βατοπέδι είχαν παραιτηθεί από βουλευτές ο Ρουσόπουλος, ο Δούκας, ο Μπασιάκος, ο Κοντός και ο Κιλτίδης και φυσικά ο Παυλίδης από τον Απρίλιο του 2007. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τέτοια κότσια όπως απέδειξε ότι έχει ο Βερελής.

Για μένα είναι μια σπάνια επίδειξη υπευθυνότητας και ηθικής ανωτερότητας. Είτε ο ίδιος ήταν εντελώς άσχετος και δεν έμαθε ποτέ ότι κάποιοι από τη διακομματική επιτροπή ή ενδεχομένως κάποιος από το κόμμα του πήρε μίζα από τη ΜΑΝ. Είτε πράγμα που θεωρώ πιθανότερο, η ανάθεση της παραγγελίας στη Γερμανική εταιρία έγινε στο πλαίσιο πολιτικής επιλογής για να εξασφαλιστεί η πολιτική υποστήριξη της Γερμανίας ενόψει των Ολυμπιακών αγώνων. Στην περίπτωση αυτή ο υπουργός έχει φυσικά την πολιτική ευθύνη, γι αυτό και φτιάχνει διακομματική επιτροπή γιατί στο παρασκήνιο, η κυβέρνηση ενημερώνει τους εκπροσώπους των κομμάτων, ότι είναι μια πολιτική επιλογή για λόγους δεθνών σχέσεων και επιρροών, τήρησης ισορροπιών κλπ. Στην περίπτωση αυτή δεν μπορεί ο αρμόδιος υπουργός να πει ότι δεν το ήξερε. Έχει την πολιτική ευθύνη αντικειμενικά.

Το ίδιο έγινε και με το c4Ι. Όλοι ξέρουμε ότι ήταν τα λύτρα που έπρεπε να πληρώσουμε στους Αμερικανούς για να μην δυσφημήσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και αγοράσαμε ένα πανάκριβο σύστημα που δεν δούλεψε ποτέ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ούτε και τώρα έχει δουλέψει. Ο Πολύδωρας το έχει πει καθαρά και ο Βουλγαράκης το πλήρωσε κανονικά. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί δεν λέμε καθαρά στον ελληνικό λαό και ο Καραμανλής και ο Σημίτης, ότι ναι είμαστε μπανανία και πληρώσαμε τους Αμερικανούς για να τους κάνουμε τα χατίρια και να μας αφήσουν ήσυχους να οργανώσουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Εκτός τόπου και χρόνου, νομίζω οτι είναι πάλι ο πρωθυπουργός!

Όσοι τις ημέρες του Πάσχα επισκέφθηκαν την επαρχία, αποκόμισαν και κάποιες εντυπώσεις για το τι λέει ο κόσμος έξω από την Αθήνα και πόσο δυσκολεύονται από τα οικονομικά προβλήματα. Μέσα στην πόλη σε γενικές γραμμές είμαστε λίγο καλύτερα από ότι στην επαρχία όπου έχει σταματήσει η ζωή σε μερικές περιπτώσεις και περιμένουν τις οικονομικές ενέσεις από το κέντρο για να ζήσουν καλύτερα. Αντιθέτως η απόσταση της ενημέρωσης που υπήρχε πριν από 30 χρόνια δεν υπάρχει. Ξέρουν ότι και οι κάτοικοι του κέντρου για την πολιτική σκηνή. Σε μερικές περιπτώσεις και περισσότερα γιατί τα διαβάζουν στο ιντερνετ και τα προσέχουν περισσότερο.

Σε περίοδο οικονομικής κρίσης όλοι περιμένουν συγκράτηση από τους κυβερνώντες στο κέντρο επομένως και η στάση τους στα σκάνδαλα είναι πιο αυστηρή. Δεν σηκώνουν κουκούλωμα. Στην επαρχία ακόμη περισσότερο από το κέντρο. Αυτό καταλαβαίνουν είτε βουλευτές είτε απλοί πολίτες που επισκέφθηκαν την επαρχία το Πάσχα. Μόνον ο Καραμανλής πήγε στην Καστοριά και τους είπε ότι τα σκάνδαλα τα ανακαλύπτει το ΠΑΣΟΚ το οποίο επιδίδεται σε σκανδαλολογία.

Δηλαδή δίνει γραμμή στους βουλευτές του στην πραγματικότητα να μην τολμήσουν και ψηφίσουν υπέρ της περαιτέρω δικαστικής διερεύνησης της υπόθεσης των καταγγελιών του Μανούση εναντίον του Παυλίδη και πολύ περισσότερο για άλλες υποθέσεις όπως το Βατοπέδι όπου κινδυνεύουν πέντε βουλευτές της ΝΔ ή άλλες υποθέσεις που αφορούν τον Παυλίδη όπως της Τήλου. Η επίσημη γραμμή δηλαδή όπως την εκφράζει ο Καραμανλής είναι ότι πάμε οριστικά και εν γνώσει των συνεπειών του πολιτικού κόστους για παραγραφή των υποθέσεων. Οι μη πολιτικοί συμμετέχοντες των σκανδάλων θα καθίσουν στο εδώλιο του κατηγορούμενου, αλλά χωρίς τους πολιτικούς που εμπλέκονται και τους έδιναν εντολές. Σε ανώτατο επίπεδο.

Έχει ληφθεί δηλαδή σε ανώτατο επίπεδο, από τον πρωθυπουργό η απόφαση ότι όλα τα σκάνδαλα και ιδίως της Ζήμενς θα οδηγηθούν συνειδητά σε παραγραφή των ευθυνών για τους πολιτικούς. Για τους πολίτες το συμπέρασμα είναι ευθύ. Άρα είναι ένοχοι. Αν δεν είχαν πάρει τα κόμματα τα λεφτά της Ζήμενς δεν θα είχαν πρόβλημα να στείλουν στο εδώλιο του κατηγορούμενου όποιον τα πήρε. Για το Βατοπέδι προφανώς αποφάσισαν συλλογικά να εκχωρήσουν τα ακίνητα του δημοσίου, προφανώς τα ήξερε και ο πρωθυπουργός από την αρχή και γι αυτό παίρνει και την απόφαση να αποχωρεί η κοινοβουλευτική ομάδα σε κάθε απόπειρα να γίνει μυστική ψηφοφορία. Για τον παυλίδη θεωρεί ότι τον παίρνει να αναλάβει το ρίσκο επειδή δεν έχει προσωπική εμπλοκή αν και γνώριζε τις καταγγελίες από τον Απρίλιο του 2007 και αποφάσισε το κουκούλωμα προσωρινά επειδή την ίδια μέρα είχε παραιτηθεί ο Τσιτουρίδης για πολύ πιο αθώα δικαιολογία, αν και στην πραγματικότητα για τα ομόλογα.

Και για την υπόθεση των ομολόγων καλούνται σε απολογία 24 μη πολιτικά πρόσωπα, αλλά τα ομόλογα δεν τα εξέδωσε ο ύποπτος, αλλά το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Ο υπουργός, ο υφυπουργός και ο γενικός γραμματέας του υπουργείου. Αυτοί δεν καλούνται σε απολογία. Καλούνται αυτοί που τα αγόρασαν ή μεσολάβησαν στην αγορά. Ο πωλητής δεν έχει καμία ευθύνη.

Και όπως ακριβώς έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα ο πρωθυπουργός στις υποθέσεις της διαχείρησης του δημοσίου χρήματος, έτσι έχει χάσει την επαφή και στην οικονομία. Αλλού οι πολίτες αλλού ο πρωθυπουργός. Δεν φταίει το ΠΑΣΟΚ για τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας την οποία παρέδωσε σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Το εξωτερικό χρέος ήταν 180 δισεκατομμύρια και τώρα έχει αυξηθεί κατά 50%. Σε έξι χρόνια έχει αυξηθεί 50%. Μά προφανώς λοιπόν ευθύνεται η κυβέρνηση Καραμανλή και όχι το ΠΑΣΟΚ. Μόνον ένας απελπισμένος πρωθυπουργός δεν το παραδέχεται. Με λόγια όμως δεν γεμίζουν τα ταμεία.

Το ίδιο ισχύει και με την πραγματική οικονομία. Μειώθηκε η τιμή στα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού σε σημείο που δεν μπορούν να το πιστέψουν οι έμποροι. Έβλεπα την Κυριακή μια διαφήμιση εταιρίας πώλησης αυτοκινήτων η οποία πούλαγε ένα μεταχειρισμένο τζίπ του 2008 34.000 ευρώ όταν η τιμή για το καινούργιο έχει πέσει στις 25.000 ευρώ. Έπεσε η τιμή του καινούργιου κατά δέκα χιλιάρικα και ο έμπορος δεν πρόλαβε να το καταλάβει και να διορθώσει τη διαφήμιση. Τζάμπα η διαφήμιση που έγινε δυσφήμιση γιατί αυτός ο έμπορος εμφανίζεται να πουλάει το μεταχειρισμένο 9.000 ευρώ ακριβότερα από το καινούργιο.

Στην αγορά των ακινήτων δεν κάνει τίποτα εκτός από το να σκέφτεται να νομιμοποιήσει όσους παρανόμησαν με τους ημι-υπαίθριους χώρους δηλαδή να ευνοήσει τους κατασκευαστές που θέλουν να πουλήσουν τον ημι-υπαίθριο χώρο για συντελεστή δόμησης. Λες και δεν τους φτάνει που πουλάνε διαμέρισμα 86 τμ, για 200.000 ευρώ αντί για 100. Αντί να κοιτάξει να δώσει στεγαστικά δάνεια με 3% όταν το επιτόκιο της ΕΚΤ είναι στο 1,25% ώστε να αγοράσουν σπίτια όσοι τα έχουν ανάγκη και να εισπράξουν έτσι κέρδος εμμέσως και οι κατασκευαστές και οι τράπεζες, δίνει λεφτά στις τράπεζες τα οποία δεν φτάνουν ποτέ στους δανειολήπτες και ευνοεί μερικούς κατασκευαστές με την ιδέα να αγοράσει τα απούλητα ακίνητά τους ώστε να μην πέσουν οι τιμές στην αγορά.
Τέτοια απόσταση από την πραγματικότητα.

Κάνατε την τρίχα, τριχιά... και κοντεύετε να πνιγείτε...

Μου αρέσει που ακόμα και την ύστατη ώρα πριν από τις ευρωεκλογές κανένας δεν βάζει μυαλό από τους κυβερνώντες και λίγη σιγουριά χρειάζονται ότι θα είναι στην εξουσία έστω και για έναν μόνο χρόνο, για να αρχίσουν πάλι να επιδεικνύουν την αλαζονεία της εξουσίας. Τη σεμνότητα και την ταπεινότητα την έχουν μόνον για δημόσιες σχέσεις. Μόλις καταλάβουν ότι δεν τους βλέπουν, εκφράζονται ελεύθερα. Και δεν μιλάω μόνον ή καθόλου για τον Στυλιανίδη που περίμενε να γίνει υπουργός για να μείνει με έξοδα του κράτους στο Φόρ σήζονς.

Μιλάω κυρίως για τα στελέχη που μόνον για λόγους επικοινωνιακούς και τώρα που καταλαβαίνουν ότι όλοι οι πολίτες τους πήραν χαμπάρι, σκέφτονται ότι κάτι πρέπει να γίνει με τις υποθέσεις διαφθοράς και δεν είναι δυνατόν να έχουν στους κόλπους τους όσους έχουν κατηγορηθεί ή εμπλακεί το όνομά τους σε σκανδαλώδεις υποθέσεις. Να μην τους έχουμε υποψήφιους λέει ο ένας. Να αποκλειστούν από τις κυβερνητικές θέσεις προτείνει η άλλη. Αλλά να δούμε το πόρισμα λέει ο τρίτος. Όπως και δύο χρόνια πριν ήθελαν να αφήσουν τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της.

Αυτή η υποκρισία ότι δήθεν εμείς έχουμε παραπέμψει στη Δικαιοσύνη την υπόθεση και μέχρι να προκύψει κάτι από κει… διατηρούμε όλους τους εμπλεκόμενους στις κυβερνητικές θέσεις, μόνον και μόνον γιατί είμαστε βέβαιοι ότι η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να εκδώσει καταδικαστική ή αθωωτική απόφαση για κανέναν πριν να περάσουν 8-9 ή και δέκα χρόνια. Μέχρι τότε… ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Και πάντως το ίδιο κόμμα αποκλείεται να κυβερνάει ακόμα. Και όμως αυτή η χρεοκοπημένη τακτική συγκάλυψης επαναλαμβάνεται και τώρα. Και μάλιστα έχουν το θράσος μερικοί να λένε ότι εμείς είμαστε συνεπείς με όσα λέγαμε ως κυβέρνηση.

Στείλαμε τις υποθέσεις στη Δικαιοσύνη και τώρα που κάτι προέκυψε παρά τις προσπάθειές μας βέβαια, και ο ανακριτής διαβίβασε τον φάκελο στη Βουλή, τον κατηγορούμε ότι έδρασε αντισυνταγματικά. Όχι επειδή καθυστέρησε δύο χρόνια, όπως έκανε ο Βενιζέλος στη Βουλή, αλλά επειδή ερεύνησε. Δεν έπρεπε να ερευνήσει ο ανακριτής. Έπρεπε να κρατάει το φάκελο στο συρτάρι του και να μην κάνει τίποτα. Απλώς να καθυστερεί επί δύο χρόνια για να μας δώσει τη δυνατότητα να κυβερνάμε απρόσκοπτα λέγοντας ότι η Δικαιοσύνη ερευνά και πρέπει να την αφήσουμε να κάνει τη δουλειά της.

Και όταν κάποτε και αν φτάσει ο φάκελος στη Βουλή, που κανονικά δεν πρέπει να φτάσει γιατί πρέπει να είναι άδειος από καταθέσεις κι έτσι να μπορεί να παραμένει ες αεί μακριά από τη Βουλή, ε τότε έχουμε ακόμα την πλειοψηφία γιατί είμαστε ήδη πέντε οι βουλευτές από τους 151 που θα έπρεπε να έχουμε παραπεμφθεί σε δίκαιη δίκη όπως όλοι οι πολίτες δικαιούνται…

Αυτή είναι η επιχειρηματολογία των ενόχων οι οποίοι υποτιμούν τη νοημοσύνη μας. Ως πολίτες θεωρούν ότι είμαστε εντελώς αδαείς, δεν έχουμε περάσει ποτέ από δικαστήρια, ζούμε σε άλλη χώρα και δεν έχουμε ιδέα του τι γίνεται στα γραφεία των υπουργών. Είμαστε νομίζουν εντελώς άσχετοι με τις επιχειρήσεις και δεν ξέρουμε πως γίνονται τα λαδώματα. Μα δεν έχει μείνει κανένας από μας χωρίς εμπειρία. Όπως λαδώνουμε εμείς για να πάρουμε δίπλωμα οδήγησης γιατί αν δεν λαδώσουμε θα μας κόψουν ακόμα κι αν ξέρουμε να οδηγάμε, έτσι λαδώνει και ο εφοπλιστής για να πάρει την επιδότηση. Και την άδεια για τη γραμμή και ότι εξαρτάται από την πολιτική εξουσία. Αν ο υπουργός ήταν ανόητος και ανίκανος αλλά τίμιος, θα έβαζαν τα λεφτά στην τσέπη οι δημόσιοι υπάλληλοι. Αν δεν είναι χαζός, παίρνει και ο υπουργός μίζα μένοντας στο απυρόβλητο. Σιγά μην πάει ο ίδιος αυτοπροσώπως να εισπράξει τη μίζα μετρητά ή να μην δώσει και απόδειξη είσπραξης.

Εδώ έχουμε φτάσει στο σημείο να περιμένουμε από τον εφοπλιστή που λάδωσε, να καταθέσει εναντίον του υπουργού. Βλέπω κι εγώ στα δελτία ειδήσεων μερικών καναλιών αυτή την παραπλανητική προσπάθεια ορισμένων δημοσιογράφων. Μα θα βρεθεί και ο ίδιος κατηγορούμενος αν το καταθέσει. Και η μαρτυρία του φυσικά δεν αρκεί για το λόγο ότι πρέπει να αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας με ντοκουμέντα ότι ο υπουργός έπιασε στα χέρια του τη λίστα και τη χρησιμοποίησε. Πρέπει ο ίδιος ο υπουργός να είναι εντελώς ανίκανος να διαχειριστεί τα χρήματα για να πιαστεί στα πράσα. Μα αν ήταν τόσο ανίκανος δεν θα είχε γίνει υπουργός. Όπως και ο εφοπλιστής. Αν αποκάλυπτε αυτούς που λάδωσε δεν θα ήταν για πολύ εφοπλιστής. Κοροϊδευόμαστε τώρα;

Αν ένας πολιτικός ή ένας δημοσιογράφος θέλει να αποκαλύψει την αλήθεια, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Αφού σου λέει ο Αγούδημος ότι δεν πήγαινα στους διαγωνισμούς του υπουργείου Αιγαίου για να μην δείρω τον Ζαχαρίου. Μπορεί να σου πει αν αυτός λάδωσε; Τι τον ρωτάς; Να αυτοκτονήσει περιμένεις; Η παράγκα όταν στήνεται για να παίρνουν μίζες, στήνεται από άσχετους; Ή είναι αδύνατον να γίνει νόμιμος διαγωνισμός; Δεν είναι δύσκολο. Πανεύκολο είναι. Ο κάθε ιδιώτης επιχειρηματίας όταν θέλει έναν υπεργολάβο, διαγωνισμό κάνει, παίρνει προσφορές, διαπραγματεύεται και κάνει τη δουλειά του. Δεν κλέβει τον εαυτό του…Στην πολιτική μόνον έχουν κάνει την τρίχα τριχιά.

Στις πέντε μονάδες η διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στις ευρωεκλογές

Νομίζω ότι οι διάφοροι εκλογολόγοι, γκαλοπατζήδες πολιτικοί αναλυτές οι οποίοι σχολιάζουν τις μετρήσεις της κοινής γνώμης, πρέπει να βλέπουν τα νούμερα, αλλά να μην μένουν σ’ αυτά. Για παράδειγμα βλέπω ότι όλοι συμφωνούν ότι μπορεί η διαφορά αν γίνονταν εθνικές εκλογές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα ήταν 5 μονάδες, πράγμα που λέμε εμείς από τότε που με τον ανασχηματισμό έδειξε να μειώνεται η ψαλίδα, αλλά για τις ευρωεκλογές η διαφορά βλέπουν να είναι στις δύο μονάδες, επειδή αυτό ακριβώς δείχνουν οι μετρήσεις.

Αν όμως δέχονται ότι και σ’ αυτές τις ευρωεκλογές είναι κυρίως τα εσωτερικά κριτήρια που θα καθορίσουν την ψήφο των πολιτών, τότε πρέπει να το λάβουν υπόψιν τους. Δηλαδή αλλιώς απαντάει ο πολίτης στην τηλεφωνική ερώτηση της μέτρησης και αλλιώς σκέφτεται πάνω από την κάλπη. Πάνω από την κάλπη ακόμη κι αυτός που δεν απαντάει θα αποφασίσει. Και κυριολεκτικά πάνω από την κάλπη η διαφορά κατά την εκτίμησή μου θα φτάσει στις πέντε μονάδες. Έτσι όπως πάει η κυβέρνηση και με την προϋπόθεση ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας και δεν θα κάνει το λάθος το ΠΑΣΟΚ να προκαλέσει εκλογές το 2010 με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, η διαφορά στην κάλπη θα φτάσει στις δέκα μονάδες δηλαδή θα εξασφαλίζει αυτοδυναμία.

Αμέσως μετά τις ευρωεκλογές θα δεί ο κόσμος ότι η κυβέρνηση της ΝΔ λέει για άλλη μια φορά προεκλογικά ψέματα. Ότι έκανε και στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Και από την επομένη των ευρωεκλογών η διαφορά με το ΠΑΣΟΚ θα αρχίσει να μεγαλώνει μέχρι να φτάσει στις δέκα μονάδες το 2011. Η κυβέρνηση, ξοδεύει τώρα στο α’ εξάμηνο του 2009 τον προϋπολογισμό ολόκληρου του έτους. Ήδη έχει προαναγγείλει νέους φόρους και ήδη έχει αρχίσει να παίρνει πίσω ακόμα και τις αυξήσεις που ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες στις συντάξεις. Τα 300 ευρώ που λέγαμε πριν από λίγες μέρες. Μόνον στους συνταξιούχους του δημοσίου λέει ότι θα τις δώσει. Και όμως τα προηγούμενα πέντε χρόνια που έβαζε χέρι στα ταμεία των ασφαλιστικών φορέων, έλεγε ο κ. Αλογοσκούφης… τι διαμαρτύρεστε; Το κράτος έτσι κι αλλιώς δεν εγγυάται την πληρωμή των συντάξεων; Άρα έχουμε κάθε δικαίωμα να βάζουμε χέρι στα ταμεία των ελάχιστων μικρών εύρωστων ταμείων και να τα κάνουμε κι εκείνα χρεοκοπημένα. Το κράτος εγγυάται τις συντάξεις. Ήδη το κράτος δεν εγγυάται τις συντάξεις.

Και η αρχή γίνεται από το ότι δεν εγγυάται το ύψος των συντάξεων. Ούτε και γι αυτό το πενιχρό ποσό των 300 και 500 ευρώ που θα έδιναν τον Μάρτιο και για όλο το χρόνο. Είναι το βλέποντας και κάνοντας. Το ανακοινώνουν και μετρά μετράνε τα λεφτά τους. Δεν τους βγαίνουν και το κόβουν. Βλέποντας και κάνοντας. Αφού δεν επιθυμούν να κόψουν τις σπατάλες στο δημόσιο, τα ρουσφέτια, τους διορισμούς στα πολιτικά γραφεία, τους συμβούλους και τα γαλάζια συμβούλια, κόβουν τις συντάξεις που όποιοι τις παίρνουν είναι ήδη φτωχοί. Κάτω από το όριο της φτώχειας…

Όταν πηγαίνεις με τέτοιες προϋποθέσεις πάνω από την κάλπη, είναι σίγουρο ότι η διαφορά που καταγράφεται στις μετρήσεις θα διευρυνθεί. Από δύο μονάδες εκτιμώ ότι θα φτάσει στις πέντε. Και μάλιστα οι μετρήσεις ως και 15 μέρες πριν από τις ευρωεκλογές θα δείχνουν τη διαφορά στις τρείς μονάδες και κυριολεκτικά στο τελευταίο διάστημα που θα απαγορεύεται και η ανακοίνωση μετρήσεων, θα φτάσει η διαφορά στις πέντε μονάδες…

Η νέα αριστοκρατία...

Σήμερα το θέμα νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι ότι υπάρχουν τουλάχιστον 67 βουλευτές της ΝΔ που είχαν τη γνώμη, ότι δεν πρέπει να διερευνηθούν οι καταγγελίες του γαλάζιου εφοπλιστή Φώτη Μανούση κατά του πρώην υπουργού Αιγαίου Αριστοτέλη Παυλίδη. Δεν πρέπει να διερευνηθούν. Καθόλου. Είμαστε βουλευτές και έχουμε ασυλία είναι η γνώμη τους. Δεν είναι μόνον το κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει. Είναι κάτι χειρότερο. Σκέφτονται ότι ενδεχομένως να βρεθούν στη θέση του Παυλίδη, αισθάνονται ότι είναι ανοιχτοί από παντού και επομένως παίρνουν τα μέτρα τους. Στέλνουν μήνυμα ότι επιθυμούν να βρίσκονται στο απυρόβλητο.

Όλοι οι Έλληνες πολίτες έχουν τον ίδιο φόβο. Κανένας Έλληνας πολίτης δεν έχει τέτοιο προνόμιο. Μόνον οι 67 βουλευτές της ΝΔ επιθυμούν να το έχουν και να το διατηρήσουν. Του Παυλίδη δεν του άρεσε καν το γεγονός ότι ο ανακριτής διαβίβασε στη Βουλή όπως είχε υποχρέωση, έστω και με καθυστέρηση δύο πολύτιμων ετών (πολύτιμων πολιτικά και για την κυβέρνηση και για τον ίδιο τον Παυλίδη) το φάκελλο της δικογραφίας. Πρωτοφανής πώρωση που δείχνει ότι έχουν ξεκοπεί από τους πολίτες και θεωρούν μετά από 35 χρόνια βουλευτιλίκι ότι είναι άλλη κατηγορία αριστοκρατών που δεν υπόκεινται στους ελληνικούς νόμους της δημοκρατίας. Δεν έχουμε δημοκρατία κατά τη γνώμη τους. Ακόμα και ο Παυλίδης φιλοτιμήθηκε να πεί στα λόγια τουλάχιστον, αν και οι πράξεις του έδειχναν το αντίθετο, ότι κι εγώ αν ψήφιζα θα ψήφιζα υπέρ της σύστασης επιτροπής που θα κάνει την προκαταρκτική ανάκριση. Οι 67 είχαν τη γνώμη ότι δεν πρέπει να συσταθεί η επιτροπή.

Είναι γεγονός ότι όταν το ίδιο σώμα δηλαδή η Βουλή εντέλλεται να δικάσει τον εαυτό της, ένα μέλος της, δυσκολεύεται να είναι τυφλή σαν τη Δικαιοσύνη. Χιλιάδες Έλληνες κάθε χρόνο ταλαιπωρούνται στα δικαστήρια και για υποθέσεις που είναι αρκετά σοβαρές ταλαιπωρούνται για πέντε ΄΄εξι χρόνια πριν εκδοθεί μια απόφαση. Και είναι όμηροι του συστήματος. Βλέπουν τους ανακριτές και τα συμβούλια που παρεμβάλονται πριν από τη δίκη να αρνούνται στην πραγματικότητα να εκφέρουν κρίση και να μην αξιολογούν τα στοιχεία ώστε να απαλλάξουν κάθε κατηγορούμενο που είναι ολοφάνερα αθώος. Τα παραπέμπουν όλα στα δικαστήρια. Αθώοι, πιθανοί ένοχοι και ένοχοι που έχουν ομολογήσει την πράξη τους αντιμετωπίζονται όλοι το ίδιο. Ως τελεσίδικα ένοχοι.

Τώρα του κ. Παυλίδη και σε άλλους 67 δεν άρεσε το γεγονός ότι ο ανακριτής έκανε τη δουλειά του. Παρά τον προνομιακό τρόπο που αντιμετωπίστηκε δεν του άρεσε καθόλου. Χρειάστηκαν δύο χρόνια ταλαιπωρίας για να αποφασίσει η Βουλή ότι και για τον Παυλίδη ισχύει ο ίδιος νόμος, και θα γίνει με τον προνομιακό τρόπο βέβαια που προβλέπεται για τους βουλευτές, έρευνα για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις που επιβάλουν την παραπομπή της υπόθεσης σε δίκη. Για τους απλούς Έλληνες πολίτες αυτά όλα είναι προσχηματικά. Στη θέση του Παυλίδη, ο απλός Έλληνας πολίτης θα έβλεπε να έχει γίνει κατηγορητήριο που θα αντέγραφε τις καταγγελίες του Μανούση. Θα είχε δεί τα συμβούλια εφετών να αντιγράφουν απλώς την κατηγορία του εισαγγελέα και να τον πα5ραπέμπουν σε δίκη. Εδώ χρειάζεται κι άλλη ψηφοφορία για να γίνει ότι για τον απλό Έλληνα πολίτη.

Και φυσικά δεν θα γίνει ποτέ. Γιατί ο Παυλίδης δεν δέχεται να δικαστεί ως απλός Έλληνας πολίτης. Δεν παραιτούμαι λέει… αλλά θα παραμείνω ο 151 ος βουλευτής και θα περιμένω να δώ τι θα αποφασίσουν οι βουλευτές του κόμματός μου. Η κυβέρνηση δηλαδή στηρίζεται στην ψήφο εκείνου του βουλευτή που περιμένει να δεί τι θα αποφασίσει η ολομέλεια της Βουλής, δηλαδή η πλειοψηφία του κόμματός του, μετά το πόρισμα στο οποίο θα καταλήξει η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή. Θα περάσει από άλλες δύο κρισάρες δηλαδή ο οποιοσδήποτε βουλευτής πριν ξεπέσει στη θέση του απλού Έλληνα πολίτη.

Λογικό είναι ο Παυλίδης να τα παίρνει στο κρανίο που δεν αθωώθηκε μόνο με την εμφάνισή του. Κανονικά η βουλευτική ιδιότητα περιλαμβάνει το προνόμιο ότι είναι πάνω από τους νόμους. Το ίδιο έγινε και εμποδίστηκε η Δικαιοσύνη με τους εμπλεκόμενους υπουργούς στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Το ίδιο έγινε και για εκατοντάδες άλλους που κατηγορούνταν ακόμα και για παράβαση του ΚΟΚ. Δεν παραπέμφθηκαν ποτέ σε δίκη. Από την άποψη του Παυλίδη, πρέπει να πώ ότι αυτό είναι εναντίον του. Η ΝΔ δεν τον αντιμετωπίζει όπως αντιμετώπισε τους εμπλεκόμενους υπουργούς στο σκάνδαλο βατοπεδίου. Και αυτή η διαφορετική μεταχείριση, τον κάνει να μοιάζει περισσότερο ένοχος από τους άλλους. Δεν είναι αναλογική η συμπεριφορά.

Και ο ίδιος ο Παυλίδης όμως, αν και κατέθεσε στη Βουλή ως οιονεί κατηγορούμενος, κατέθεσε πολιτικά. Είναι η δική του ερμηνεία για την εφαρμογή των νόμων. Δεν είναι αυτονόητο γι αυτόν ότι ο κάθε πολίτης δικαιούται δίκαιη δίκη για να αποδειχθεί η κατηγορία από τον κατήγορο πέραν πάσης αμφιβολίας, αλλιώς να αθωωθεί ο κατηγορούμενος. Ούτε θεωρεί ότι είναι πολίτης, ούτε έχει καμία εμπιστοσύνη στην Δικαιοσύνη. Είδατε τι επίθεση έκανε εναντίον του ανακριτή. Η ίδια η πιθανότητα να στέκει η κατηγορία της ηθικής αυτουργίας σε δωροδοκία είναι ξένη στο σύστημα. Δεν δωροδοκούνται πολιτικοί. Είναι τρίτοι αυτοί που μεσολαβούν. Εξ ορισμού. Μα η κοινή λογική λέει πως μόνον όποιος έχει την εξουσία μπορεί να δωροδοκηθεί. Ποιος θα λάδωνε ο Mανούσης για να κάνει τη δουλειά του; Εμένα;

Εμπόδιο για την ανάπτυξη, το κράτος και οι τράπεζες...

Μία μέρα μετά και την 24ωρη απεργία της ΓΣΕΕ επιστρέφουμε στα προβλήματα της πραγματικής οικονομίας. Αυτό σημαίνει στα προβλήματα της πραγματικής μας ζωής γιατί κι εμείς από την πραγματική οικονομία ζούμε και όχι από τις φούσκες. Οι φούσκες δεν τρέφουν τους ανθρώπους. Η πραγματική οικονομία τους ταίζει, τους ντύνει τους μορφώνει τους διασκεδάζει. Οι φούσκες απλώς κάποιους πλουτίζουν και κάποιους τους φτωχαίνουν. Με τις φούσκες ξεφούσκωτες όπως τώρα, δεν θα έπρεπε να έχουμε πρόβλημα αν η διανομή των εισοδημάτων ήταν στοιχειωδώς δίκαιη. Οι αδικίες δημιουργούν την αφόρητη φτώχεια σε σημείο ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα του 2009 να υπάρχουν έστω και λίγοι άνθρωποι που πεινάνε. Αυτό και μόνο δείχνει την αποτυχία του συστήματος.

Η αποτυχία και η αδικία πάνε μαζί. Η αδικία είναι επιλογή. Αλλιώς μερικοί δεν μπορούν να είναι πολύ πλούσιοι. Η αδικία δημιουργεί την επιτυχία, τους πλούσιους και την αποτυχία. Τους φτωχούς. Η αδικία είναι επιλογή του συστήματος. Ανάλογα με τη μεριά από την οποία το βλέπεις, είναι είτε η επιτυχία είτε η αποτυχία του συστήματος.

Δείτε για παράδειγμα τον τρόπο με τον οποίο εξακολουθούν να συμπεριφέρονται οι τράπεζες στην Ελλάδα. Με τα ευρωπαίκά επιτόκια να πηγαίνουν στο 1% καθώς ακόμα και η νεοφιλελεύθερη ηγεσία της ΕΚΤ δεν φοβάται πιά τον πληθωρισμό ο οποίος πέφτει ως αποτέλεσμα της ύφεσης, τα επιτόκια στην Ελλάδα είναι από 5% έως 15% ακριβότερα. Και το χειρότερο. Ακόμα εξακολουθούν να απορρίπτουν τις 9 στις 10 αιτήσεις που υποβάλλονται. Αρνούνται να βγάλουν κέρδος με τον μόνο νόμιμο γι αυτές τρόπο και αγοράζουν την κυβέρνηση για να μην τις εμποδίζει να παρανομούν.

Νόμιμος τρόπος είναι να δανείζουν με κέρδος λογικό, δηλαδή 1,25% κυρίως από τα χρήματα των καταθετών τους. Παράνομος τρόπος είναι κατά την άδεια λειτουργίας τους να χρεώνουν ένα ευρώ για να κάνεις κατάθεση ή να εισπράττουν 300 ευρώ για να εξετάσουν την αίτησή σου για δανειοδότηση. Αυτά έπρεπε κανονικά να είναι μέρος των εξόδων λειτουργίας και να αφαιρούνται από το μικτό κέρδος για να βγεί το καθαρό. Δηλαδή σε περιόδους όπως η σημερινή όπου έχουν έξι μήνες να εγκρίνουν νέα δάνεια, θα έπρεπε να έχουν ζημιές. Δεν έχουν όμως. Έχουν κέρδη. Και τα εισπράττουν επειδή η κυβέρνηση τους επιτρέπει να παρανομούν ενώ κανονικά θα έπρεπε να τους έχει ανακαλέσει την άδεια λειτουργίας.

Οι τράπεζες δεν είναι για να βγάζουν λεφτά από τα δημοσιονομικά. Και όμως αγοράζουν προνομιακά τα ομόλογα του δημοσίου με 4,5 % τα ενεχυριάζουν στην ΕΚΤ με 1,25% και βγάζουν χέρι με χέρι σχεδόν 3,5%. Γιατί λοιπόν να δώσουν στεγαστικό δάνειο με 3% και να τους μείνει το υπόλοιπο λογικό κέρδος; Τι τα κάνουν αυτά τα χρήματα; Μόνον πιστωτικές κάρτες και καταναλωτικά δάνεια. Δηλαδή τα δίνουν με πραγματικό κέρδος από 11 έως και 17%. Εκεί έχουν βάλει τον πήχη. Μά τότε η παραγωγή που θα βάλει τον πήχη; Στο 35% καθαρό κέρδος; Το εμπόριο στο 70% καθαρό κέρδος και οι υπηρεσίες στο 90%. Γίνεται οικονομία με τέτοιες στρεβλώσεις;

Η δικαιολογία τους είναι παραπλανητική. Μά εμείς δίνουμε λέει στις καταθέσεις 4,5%. Πώς να δώσουμε στεγαστικά δάνεια τόσο χαμηλά; Δεν θα βγάλουμε τίποτα. Ψέματα λένε φυσικά. Όπως είπαμε από την ΕΚΤ παίρνουν μετρητά με κόστος 1,25% με προοπτική να πάει στο 1%. Από εκεί έπρεπε να δίνουν τα στεγαστικά δάνεια. Και να βγάλουν κέρδος. Οι καταθέσεις δεν έχουν στο σύνολό τους 4,5%. Μόνον οι προθεσμιακές. Κι αυτές καταργήθηκαν από τότε που έπαψαν να διαφημίζουν τέτοια επιτόκια. Ούτε οι μισές δεν είναι. Κι από αυτές όμως όλες να ήταν με 4,5% πάλι αμπορούν να δίνουν επιχειρηματικά δάνεια με 7% αντί με 8 και 9 και 10% που δεν δίνουν τώρα ή καταναλωτικά δάνεια με 12% και 13% που επίσης δεν δίνουν τώρα και πιστωτικές κάρτες με 17% και 18% και 19% που δίνουν τώρα. Είναι τα μόνα προϊόντα που δεν έκοψαν καθόλου απάνω στην κρίση οι τράπεζες. Τα μόνα.

Οι πιστωτικές κάρτες όμως δεν είναι κανονικά τραπεζικά προϊόντα. Δεν προορίζονται για τραπεζικό δανεισμό. Κι αυτό είναι στρέβλωση της αγοράς. Κανονικά η πιστωτική κάρτα είναι για να αγοράζω σήμερα ένα προϊόν χωρίς να εκταμιεύσω μετρητά και να μπορώ να τα πληρώσω μετά από 30 μέρες ή μετά από 40 μέρες ή μετά από 50 μέρες ανάλογα με τον ανταγωνισμό χωρίς καθόλου τόκο. Κι από κεί και πέρα, στις 90 μέρες ή στις 120 μέρες ή στοις 360 μέρες να επιβαρύνομαι το πολύ με τους τόκους καταναλωτικού δανείου, ανάλογα με το όριο δαπανών που μου έχει εγκριθεί. Οι πιστωτικές κάρτες δεν πρέπει να έχουν επιβάρυνση από την πρώτη μέρα σαν να έχω πληρώσει με μετρητά που δανείστηκα. Αυτό είναι καταναλωτικό δάνειο. Δεν είναι πιστωτική κάρτα.. και το καταναλωτικό δάνειο έχει τουλάχιστον 5 μονάδες μικρότερο επιτόκιο. Δεν μπορεί η τράπεζα να τα έχει όλα δικά της. Γιατί εκμεταλλεύεται συγκεκριμένο προνόμιο.

Κάποιον ο οποίος δανείζει χρήματα με τόκο τον λέμε τοκογλύφο και ο νόμος το απαγορεύει. Είναι έγκλημα. Πάς φυλακή. Μόνον ο τραπεζίτης δεν πάει φυλακή γιατί έχει άδεια του κράτους να ασκεί νόμιμη τοκογλυφία. Γι αυτό και υπάρχουν περιορισμοί στην ανεξέλεγκτη δράση τους. Για να μην μπορούν να κάνουν αυτά που κάνουν. Και πουθενά στον κόσμο βέβαια δεν μένουν οι τράπεζες ασύδοτες όπως εδώ να βγάζουν στο σφυρί σπίτια για χρέος 1000 ευρώ που με τις δικές τους επιβαρύνσεις έγιναν 3.000 ή 33 .000 ευρώ. Αυτά μόνον στην Ελλάδα γίνονται.

Ακόμα και στην Ελλάδα αυτά επετράπησαν τότε που είχαμε πληθωρισμό 25%, δηλαδή το νόμισμα ήταν εντελώς ξεφτιλισμένο και πραγματικά μπορούσαν να χάσουν τα κεφάλαιά τους οι τράπεζες, γιατί σε πέντε χρόνια με τις αλλεπάλληλες υποτιμήσεις έχανε την αξία του. Επιτρεπόταν λοιπόν στις τράπεζες να ενσωματώνουν τους τόκους στο αρχικό κεφάλαιο και να εγείρουν νέες ακόμα μεγαλύτερες απαιτήσεις. Μπορούσες λοιπόν να έχεις δανειστεί 1.000.000 δραχμές, να έχεις πληρώσει σε δέκα χρόνια 2.000.000 δρχ και να χρωστάς άλλα δέκα. Αυτές οι συνθήκες δεν υπάρχουν πλέον. Οι τράπεζες όμως εξακολουθούν την ίδια πρακτική.

Έχουμε λοιπόν τώρα το εξής παράδοξο. Το κράτος που κανονικά έπρεπε να είναι πιο φερέγγυο από οποιονδήποτε πολίτη να είναι πιο αναξιόπιστο από ποτέ. Να δανείζεται σε επιτόκια που δανείζεται ιδιώτης… Χαλάει την πιάτσα δηλαδή. Γιατί το κράτος δανείζεται από μόνο του, περισσότερα από όσα δανείζονται όλοι μαζί οι πελάτες όλων των τραπεζών. Το σύνολο του ιδιωτικού χρέους είναι 125 δισεκατομμύρια ευρώ και το κράτος δανείζεται 45 δισεκατομμύρια σε έναν μόνο χρόνο. Καταλαβαίνετε τη διαφορά. Διπλάσια και τετραπλάσια και δεκαπλάσια. Γιατί άλλος τα χρωστάει σε 25 χρόνια και άλλος σε τρία. Ανάλογα και το κράτος.

Ο δεύτερος αντιαναπτυξιακός παράγοντας είναι οι τράπεζες. Δεν μπορείς να μου ζητάς εγγυήσεις σε ακίνητα ή σε μετρητά για να μου δανείσεις χρήματα. Γιατί τότε θα δανείζεις μόνον αυτούς που έχουν. Που είναι ήδη πλούσιοι. Σκοπός είναι να δανειοδοτήσεις τον νέο άνθρωπο που θέλει να γίνει μηχανικός, άρα να αποκτήσει συνεργείο ή τον μηχανικό να χτίσει σπίτια, ή τον μηχανικό που έχει μια καλή ιδέα να φτιάξει εργοστάσιο που να κατασκευάζει ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά ή ηλεκτρικά και υβριδικά αυτοκίνητα. Δηλαδή τεχνολογίες που τώρα αναπτύσσονται επομένως μπορείς με λίγα κεφάλαια να μπείς στην αγορά και να κατασκευάσεις κάτι που θα είναι παγκοσμίως παραδεκτό.

Εδώ είναι που υπάρχει ρίσκο. Και η τράπεζα πρέπει να μοιράζεται το ρίσκο εφόσον πεισθεί ότι ο πελάτης είναι σοβαρός, προσγειωμένος, γνώστης του αντικειμένου και μπορεί να πετύχει. Δεν είναι δουλειά της τράπεζας να του πάρει του ανθρώπου το σπίτι και να μείνει στο δρόμο…

Πάλι τους κολλητούς βολέψαμε...

Το μέτρο που εξήγγειλε ο υπουργός ο κ. Παπαθανασίου και κατεπειγόντως θέλει να ψηφίσει σε μια δυό μέρες για τα αυτοκίνητα και το διαφημίζουν ως εκπτώσεις στην αγορά ΙΧ, δείχνει ότι αυτή η κυβέρνηση δεν βάζει μυαλό. Πάντοτε φροντίζει να εξυπηρετεί κατά προτεραιότητα ή αποκλειστικά τους δεδομένους φίλους της. Για τους υπόλοιπους ούτε δίνει σημασία ούτε νοιάζεται.

Τι εξυπηρετεί αυτή η εξαγγελία για φτηνότερα ΙΧ; Κατ’ αρχήν δεν εξυπηρετεί τους υποψήφιους αγοραστές αυτοκινήτων. Όποιος είχε 12 ή 13 χιλιάδες ευρώ για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο 1300 κυβικών, έχει και τα 450 ευρώ του φόρου. Πιο πολλά θα κέρδιζε ο αγοραστής αν η κυβέρνηση είχε κάνει καλά τη δουλειά της και εξασφάλιζε μισή μονάδα χαμηλότερα επιτόκια στη χρηματοδότηση του αυτοκινήτου. Και τα 28 δισεκατομμύρια ευρώ τα έχει πληρώσει. Η ίδια η αγορά έχει ήδη προσφέρει μεγαλύτερη έκπτωση στον υποψήφιο αγοραστή. Τα 450 ευρώ στην πραγματικότητα αντιστοιχούν στον εξοπλισμό του αυτοκινήτου με ένα αξεσουάρ και μάλιστα όχι ακριβό, όπως π.χ. στερεοφωνικό ήχο ή αισθητήρες παρκαρίσματος ή ναβιγκέϊτορ ή δυό παραπάνω αερόσακους. Απλώς τώρα θα ανακουφιστούν οι δέκα εισαγωγείς. Ούτε οι αγοραστές ούτε οι έμποροι που μεσολαβούν στην πώληση.

Το ίδιο ισχύει και για τους αγοραστές ακριβών αυτοκινήτων. Κάποιος που έχει 50 ή 100 ή 150.000 ευρώ για να αγοράσει ακριβό αυτοκίνητο, ασφαλώς έχει και τις 4.000 ευρώ που θα γλιτώσει τώρα από τον φόρο. Πάλι αντιστοιχεί σε ένα αξεσουάρ του ακριβού αυτοκινήτου. Το είχε προσφέρει ήδη η αγορά. Κι εδώ θα ήταν μεγαλύτερο το κέρδος αν η κυβέρνηση είχε φροντίσει να εξασφαλίσει ρευστότητα στην αγορά από τις τράπεζες. Πόσο μάλλον που τα περισσότερα από αυτά αγοράζονται από εταιρείες μέσω λίζινγκ πράγμα που είναι απολύτως συνδεδεμένο με το κόστος του χρήματος και με τα επιτόκια.

Τους προηγούμενους δύο μήνες τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα έως 15.000 ευρώ έχασαν τουλάχιστον 1.000 ευρώ το μήνα δηλαδή ο υποψήφιος αγοραστής ωφελήθηκε πολύ περισσότερο από τα 450 ευρώ που ίσως να ωφεληθούν τώρα. Τα ακριβά αυτοκίνητα έχασαν τουλάχιστον 3.000 ευρώ το μήνα ήδη δηλαδή 6.000 ευρώ και άρα περισσότερα από τις 4.000 ευρώ που θα χάσουν τώρα. Και πάλι όμως οι τιμές τους είναι αδικαιολόγητα τσιμπημένες σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, όπως τη Γερμανία. Πρέπει να χάσουν κι άλλο για να εξομοιωθούν οι αγορές και οι Έλληνες αγοραστές να μην χάνουν χρήματα.

Οι στρεβλώσεις στην αγορά είναι αυτές που συντηρούν τις πιο ακριβές τιμές στην Ελλάδα και η στρέβλωση λέγεται ειδικός φόρος κατανάλωσης. Λόγω του χαμηλού φόρου κατανάλωσης στα μικρά ΙΧ που είναι όπως είπαμε 900 ευρώ έως τα 1300 κυβικά, οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες πωλούν στους εδώ αντιπροσώπους τους τα αυτοκίνητα λίγο πιο φτηνά σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη κι έτσι έχουμε περίπου ίδιες τιμές ή και λίγο χαμηλότερες. Στα πιο ακριβά αυτοκίνητα που επιβαρύνονται περισσότερο, από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης, τα εργοστάσια δεν κάνουν μεγαλύτερες εκπτώσεις με αποτέλεσμα και να πωλούνται στην Ελλάδα ακριβότερα, αλλά και να διατηρούν ως μεταχειρισμένα μεγαλύτερες τιμές από την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά και να ευνοείται η εισαγωγή μεταχειρισμένων από τη Γερμανία. Όταν υπάρχει ένα περιθώριο κέρδους 8.000 ευρώ ανά αυτοκίνητο, τουλάχιστον, τότε υπάρχει και κίνητρο.

Κανένας λοιπόν δεν ωφελείται από αυτό το μέτρο. Εκτός από μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού εμπόρους που έχουν στοκάρει αυτοκίνητα που δεν μπορούν να πουλήσουν γιατί ψυχολογικά η αγορά έχει καθίσει. Έχει πέσει 40% και ο κόσμος αναβάλει για αργότερα την αγορά αυτοκινήτου εφόσον μπορεί. Οι υπόλοιποι εκμεταλλεύονται ήδη τις ευκαιρίες που υπάρχουν. Οι λίγοι έμποροι που έχουν δανειστεί από τις τράπεζες και οι τράπεζες που έχουν δανείσει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ με μόνο ενέχυρο τα αυτοκίνητα κινδυνεύουν να δουν τα κέρδη τους να μειώνονται. Γιατί απαξιώνονται όπως είπαμε τα στοκαρισμένα αυτοκίνητα. Ένα αυτοκίνητο άνω των 100.000 ευρώ έχει χάσει ήδη 20.000 ή και 30.000 ευρώ και πάλι δεν πωλείται δηλαδή θα χάσει και 40.000 ευρώ από την αξία του και 50.000 οπότε θα εξομοιωθεί η τιμή του με την τιμή Γερμανίας. Αυτό είναι καλό για τον καταναλωτή. Αλλά δεν είναι καλό για τις τράπεζες που θα χάσουν λεφτά και θα πάρουν στο λαιμό τους και τον έμπορο τον οποίο θα πνίξουν στην προσπάθειά τους να μην χάσουν.

Η τράπεζα είναι μη παραγωγικό μέρος για την οικονομία. Ο έμπορος είναι παραγωγικός. Η αξία ενός εμπόρου είναι το λεγόμενο σέϊλς φόρς. Η ικανότητά του να πουλάει. Και ένας έμπορος πουλάει και στην κρίση. Μπορεί να μη βγάλει κέρδος αλλά η επένδυσή του είναι η ικανότητά του να πουλάει. Ένας στραγγαλισμένος έμπορος δεν αξίζει ευρώ. Μια εμπορική επιχείρηση που πουλάει ένα ή δύο ή τέσσερα αυτοκίνητα την ημέρα αξίζει εκατομμύρια. Και όμως η τράπεζα στραγγαλίζει τον έμπορο για να μην χάσει προσωρινά. Ή για να μην μοιραστεί το ρίσκο. Μοιράζεται μόνον τα κέρδη. Αυτές τις περιπτώσεις εξυπηρετεί το μέτρο του Παπαθανασίου. Κανέναν άλλον. Τις τράπεζες και θα σώσει δέκα μεγαλεμπόρους. Τους προσωπικούς τους φίλους.

Και οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουν πρόβλημα, αλλά γι αυτούς δεν θα πάρει κανένα μέτρο. Θα τους φάνε τα σκυλιά της κρίσης. Και ήδη τους τρώνε. Ο καταναλωτής δεν κερδίζει τίποτα. Πληρώνει για όλα. Και για τους πειραματισμούς του Παπαθανασίου…

Ο Καραμανλής έτοιμος για το κοστούμι του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

(Φοβερό πλάνο)

Τώρα φτάσαμε στο πραγματικό αδιέξοδο για τους ψηφοφόρους της ΝΔ. Από τη μια οι μετρήσεις της κοινής γνώμης παγιώνουν την πεποίθηση ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές όποτε και αν γίνουν, κι από την άλλη δεν υπάρχει ελπίδα καμιά για όσους ελπίζουν σε ένα θαύμα, ώστε να συνεχίσουν να έχουν τον λουφέ της εξουσίας, γιατί το 85% των νεοδημοκρατών έχουν τη γνώμη ότι και στην περίπτωση ήττας ο Καραμανλής πρέπει να είναι ο αρχηγός του κόμματος. Δηλαδή είναι αποφασισμένοι να περάσουν μαζί του στην αντιπολίτευση και να δεχτούν αδιαμαρτύρητα τη λαϊκή εντολή. Δεν τρέφουν την ψευδαίσθηση ότι με έναν άλλον αρχηγό και μάλιστα από τα ανακυκλωμένα τούβλα της σημερινής κυβέρνησης, έχουν πιθανότητες να ανατρέψουν τα δεδομένα.

Συμβαίνει σχεδόν πάντοτε. Όταν ένα κόμμα είναι σε άνοδο, ακόμα και τα λάθη του να καταλήγουν υπέρ του και όταν ο λαός έχει πάρει ανάποδες, ακόμα και τα καλά δεν μπορεί να τα αξιοποιήσει. Το είχε πάθει ο Σημίτης ανεπανόρθωτα. Αν και στα τελευταία χρόνια της δεύτερης τετραετίας του πέτυχε τα σημαντικότερα επιτεύγματα για τη χώρα, ο λαός είχε ήδη πάρει ανάποδες και δεν επρόκειτο να του χαριστεί. Πόσο μάλλον τώρα που ο Καραμανλής επί 5,5 χρόνια στην πραγματικότητα έτρωγε από τα έτοιμα και δεν δρομολόγησε απολύτως τίποτα για να έχει τώρα κάποιαν ελπίδα.

Όλοι πλέον έχουν καταλάβει ότι η κυβέρνηση πνέει τα λοίσθια και όσο πιο πολύ μένει στην κυβέρνηση τόσο και μεγαλώνει η φθορά της γιατί φαίνονται τα αδιέξοδά της. Το στενό κομματικό συμφέρον του ΠΑΣΟΚ είναι να εξαντλήσει την τετραετία μήπως και καταφέρει εκείνο να πάρει έτσι την αυτοδυναμία. Τόσο μεγάλη θα είναι η φθορά που θα έχει ως τότε η ΝΔ, το 2011 θα έχει φτάσει η διαφορά στις δέκα μονάδες. Και μόνον τότε ενδεχομένως να πεισθεί να εφαρμόσει ένα τολμηρό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, αν δηλαδή έχει την αναμφισβήτητη εντολή του ελληνικού λαού γι αυτό…Προς το παρόν δυσκολεύεται ακόμα και το προφανές να υιοθετήσει.

Το προφανές σ’ αυτή τη φάση είναι να επεξεργαστεί ένα πλέγμα μέτρων που θα εξασφαλίζει τους εργαζόμενους απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο που θέλει να καταργήσει τα πάντα και να επιστρέψουμε στους αγώνες των εργαζόμενων για την κατοχύρωση του οκτάωρου. Αν μετατρεπόμασταν μάλιστα όλοι σε όλον τον κόσμο σε κινέζους εργάτες που θα ήμασταν ικανοποιημένοι με ένα δολάριο την ημέρα δεν θα είχε καμιά αντίρρηση. Δεν βλέπουν οι νεοφιλελεύθεροι καμιά καλύτερη λύση, από το να γίνουμε όλοι Ινδοί και Κινέζοι προλετάριοι για να αυξήσουν εκείνοι τα κέρδη τους. Όλες οι αναπτυγμένες οικονομίες δεν παρουσιάζουν εδώ και δεκαετίες ανάπτυξη και αυτό σημαίνει ότι αφού ο κάθε κεφαλαιούχους δεν επεκτείνεται μία μόνο αποστολή του απομένει να γκρεμιστεί από τον ανταγωνισμό.

Αντί λοιπόν να κάνει το προφανές, δηλαδή να βρεθεί στην πρωτοπορεία της ΕΕ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα που θα κατοχυρώνει τον κόσμο της εργασίας και θα απαιτεί το ξήλωμα όλων των αντεργατικών νομοθεσιών που έχουν ήδη υιοθετηθεί, διστάζει. Γιατί στην Ελλάδα είναι ζωντανοί και παρόντες όλοι οι υπουργοί της κυβέρνησης Σημίτη οι οποίοι υιοθέτησαν τη σχετική νομοθεσία και φυσικά η κα Διαμαντοπούλου επί της επιτροπίας της οποίας υιοθετήθηκε η Φλεξικιούριτι. Όπως και ο Σημίτης έμεινε στη μνήμη μας για την επιδίωξή του να μας κάνει από εργαζόμενους, απασχολίσιμους…

Είναι πάντως ευκαιρία τώρα που νομίζει ο ΣΥΝ ότι βρήκε το σωστό θέμα για να επικρίνει το ΠΑΣΟΚ και είναι πράγματι το σωστό θέμα, ασχέτως αν θα το κάνουν με τον επικοινωνιακά χειρότερο τρόπο που μπορούν, ώστε αντί να προσελκύσουν, να απωθήσουν. Είμαι βέβαιος περί αυτού. Θα το δείτε σε λίγες ώρες. Είναι ιδανικοί στο να λιγοστεύουν αντί να προσθέτουν. Δεν έχουν συνείδηση όλης της ελληνικής κοινωνίας αλλά ενός πολύ μικρού μέρους της. Τέλος πάντων ας μην τους κακολογώ πριν την ώρα τους, αφήστε να ακούσουμε πώς θα πούν αυτά που ετοιμάζονται και θα εξηγηθούμε…

Πόσο κουρασμένος είσαι;

Μπορεί αντικειμενικά να είναι εναντίον και του Καραμανλή και της ΝΔ η συνέχιση της συζήτησης για τον αν και πόσο κουρασμένος είναι ο πρωθυπουργός και από ποιους, αλλά κουτσά στραβά κατάφεραν να στρέψουν εν μέρει το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης από την οικονομία και τα πολλά ρεπορτάζ που υπάρχουν από ασφαλιστικό γυναικών ως την ακρίβεια που επίσης συνεχίζει να καλπάζει και έχουμε κάθε εβδομάδα αυξήσεις σε κάποια προϊόντα μέχρι απολύσεις και ελαστικά ωράρια και αποδοχές.

Μα είναι δυνατόν εν μέσω οικονομικής κρίσης, να ασχολούνται οι Έλληνες πολίτες με τις φιλοδοξίες του ενός και της άλλης; Δεν έχουμε άλλη δουλειά να κάνουμε; Και μάλιστα όταν δεν έχουν φωνή να πουν μια λέξη για τα κακώς κείμενα που αρχίζουν από την ηγεσία τους και τελειώνουν στη βάση τους; Στο ΠΑΣΟΚ υπήρξε μια αποτελεσματική διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου από τον Κώστα Σημίτη, αλλά αυτή ήταν πραγματική αλλαγή γραμμής. Αν ήταν μια μαϊμουδεμένη απλώς αλλαγή προσώπων δεν θα είχε καμιά τύχη. Ο Σημίτης ήταν στην πραγματικότητα υπό διωγμόν και κατάφερε να γίνει μέσα από συγκρούσεις αρχηγός και επέβαλε τη διαφορετική του πολιτική γραμμή. Δεν ήθελε να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ για να ικανοποιήσει προσωπικές κούφιες φιλοδοξίες!

Εδώ έχουμε τρεις δελφίνους οι οποίοι όσα γίνονται τα βρίσκουν εξαιρετικά. Από κουμπάρους και ομόλογα, μέχρι Βατοπέδι και σκάνδαλο Μανούσου – Παυλίδη. Όλοι ορκίζονται και πίνουν νερό στο όνομα του Καραμανλή ότι όλα τα κάνει τέλεια, ότι δεν υπάρχει ψεγάδι στο οποίο θα μπορούσαν να αναφερθούν, ότι δεν υπάρχει μέτρο που δεν είναι σωστό. Κι ας είναι ολοφάνερο ότι από την πρώτη μέρα της δεύτερης τετραετίας, τίποτα δεν έχει γίνει που να είναι σωστό. Μα τι σόι δελφίνοι του γλυκού νερού είναι αυτοί που απλώς κοιτάζονται στον καθρέφτη να δουν αν τους δίνει αρχηγικό αέρα το ταγιεράκι ή το κοστουμάκι που φοράνε; Αυτή είναι η πολιτική που πρεσβεύουν; Δημόσιες σχέσεις και φωτογραφήσεις;

Και ο Καραμανλής είναι οπαδός του δόγματος της ελάχιστης δυνατής προσπάθειας, αλλά οι επίδοξοι διάδοχοί του το έχουν παρακάνει. Εντάξει το έχουμε καταλάβει ότι οι φιλοδοξίες του υπερβαίνουν τις ικανότητές τους. Η Ντόρα Μπακογιάννη ως υπουργός Εξωτερικών δεν έχει δείξει τίποτα εκτός από τα δόντια της στην τηλεόραση. Σε κανένα θέμα. Ούτε στα ελληνοτουρκικά, ούτε στα ελληνοαμερικανικά, ούτε καν στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, ούτε στις ελληνοκοινοτικές σχέσεις. Σε τίποτα δεν έχει κάνει κάτι θετικό. Σε όλα τα ζητήματα μετράμε χαμένο έδαφος. Για τον Αβραμόπουλο, όποιος μου υποδείξει την πολιτική σύγκρουση που επεδίωξε για να ωφελήσει τη χώρα και την κοινωνία κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον. Και όμως είναι οι επικρατέστεροι ακριβώς γιατί δεν προκαλούν τριβές. Δεν δουλεύουν για τη χώρα και για την κυβέρνηση αλλά για τον εαυτό τους με προσωπικό σχέδιο και στρατηγική.

Για τον φίλο μου τον Σουφλιά δεν μπορώ να πω τίποτα πέραν του γεγονότος ότι επιθυμεί να διαδεχθεί τον Καραμανλή που είναι περίπου 15 χρόνια νεώτερός του. Δεν είμαι ρατσιστής με τους ηλικιωμένους, αλλά δύσκολο είναι στην πολιτική να δημιουργούνται προσωποπαγείς θέσεις όταν ακόμα και για πρώην πρωθυπουργούς είναι μάλλον δύσκολο.

Ο Ομπάμα πετάει τα λεφτά στα σκουπίδια...

Έβλεπα χθες τον επιφανειακό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν τα μέσα ενημέρωσης τα λεγόμενα νέα μέτρα Ομπάμα, ο οποίος αποφάσισε να δώσει πραγματικά χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων αυξάνοντας το χρέος για να αγοράσει τα λεγόμενα τοξικά απόβλητα. Δηλαδή τα ομόλογα που υποτίθεται ότι ήταν εγγυημένα, αλλά που αποδείχθηκε ότι δεν άξιζαν μία. Κι αυτό στην προσπάθεια να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία αυτών των ομολόγων και για την τρέχουσα οικονομική κρίση. Είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για λάθος επιλογή.

Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης όμως που καθοδηγούνται από τους νεοφιλελεύθερους που ανήκουν στην ίδια συνομοταξία με τους ιθύνοντες της κυβέρνησης Μπούς, στηρίζουν αυτά τα μέτρα αν και εκφράζουν κάποιο σκεπτικισμό. Δεν μπορεί παρά να πετύχει είναι το σχόλιό τους, γιατί αλλιώς αλίμονο μας. Αυτό όμως δεν είναι επιχείρημα, δεν έχει σχέση με τον ορθολογισμό. Είναι περισσότερο μεταφυσική, σαν να κάνεις ένα ευχέλαιο για να πάει καλά η οικονομία. Από την άποψη αυτή, σκεφτείτε μόνον πως θα υποδεχόμασταν μια πρωτοβουλία του κ. Παπαθανασίου ή του πρωθυπουργού να ζητήσει από τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, να κάνει μια δέηση υπέρ της ανάκαμψης της οικονομίας. Όλοι θα λέγαμε ότι καλός είναι ο αγιασμός, αλλά αν έχεις ποντίκια καλό είναι να πάρεις και μια φάκα.

Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης που δεν έχουν πραγματικούς σχολιαστές με γνώση για τα θέματα που σχολιάζουν, ακολούθησε τυφλά τα σχόλια του αμερικανικού και του παγκόσμιου τύπου. Καλό θα είναι για να το υιοθετήσει ο Ομπάμα ήταν το κυριότερο σχόλιο, στηριζόμενοι στην καλή εικόνα που έχει από την εκλογή του ο Ομπάμα. Πέταξαν δηλαδή στα σκουπίδια όσα έλεγαν ακόμα και 24 ώρες πριν, όταν είχαν πάει να ακούσουν τον νομπελίστα οικονομολόγο Πώλ Κρούγκμαν. Ξέχασαν όσα έλεγαν για τον άλλο οικονομολόγο τον Στίγκλιτς για τον οποίο οι περισσότεροι άκουσαν πρώτη φορά όταν ο Γιώργος Παπανδρέου του ανέθεσε την προεδρία μιάς επιτροπής που θα έκανε προτάσεις στη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Οι περισσότεροι δεν είχαν συνειδητοποιήσει τι αναπαρήγαγαν τις προηγούμενες εβδομάδες, ως αιτίες της κρίσης. Και μάλλον δεν κατάλαβαν ποτέ που οφείλεται η κρίση. Η κρίση λοιπόν ξαναλέω αν και τα είχαμε πει δυό τρείς φορές αναλυτικά από τον περασμένο Νοέμβριο, οφείλεται στη διόγκωση, τη φούσκα του χρηματοπιστωτικού τομέα εις βάρος της οικονομίας της πραγματικής. Της υπαρκτής. Γιατί το σύνολο των ομολόγων των παραγώγων και των μετοχών, των τίτλων δηλαδή που διαπραγματεύονται ελεύθερα σε όλον τον πλανήτη και που υπό κανονικές συνθήκες έχουν αντίκρισμα σε χρήμα στην ονομαστική τους αξία και τιμή διαπραγμάτευσης. Η υπόθεση δηλαδή είναι ότι είτε χαρτονόμισμα έχεις στο χέρι σου είτε ένα χαρτί της τράπεζας που το εξέδωσε είναι το ίδιο. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Δεν συμβαίνει ούτε για το χαρτονόμισμα, γιατί κι αυτό μπορεί να υποτιμηθεί. Πόσο μάλλον για τίτλους και ομόλογα που η ζήτηση τεχνητή ή πραγματική μπορεί να αυξήσει την τιμή τους όχι σε ένα μικρό ποσοστό, αλλά σε τεράστια ποσοστά.

Σκεφτείτε ότι το σύνολο των προϊόντων που παράγονται και των υπηρεσιών που προσφέρονται παγκοσμίως είναι περίπου 50 τρισεκατομμύρια και το σύνολο των μετοχών, των ομολόγων και των παραγώγων αυτών είναι περίπου 150 τρισεκατομμύρια. Η φούσκα δηλαδή είναι περίπου τριπλάσια από την πραγματική οικονομία. Η κρίση ξεκίνησε με το ξεφούσκωμα της φούσκας, όταν δηλαδή οι κάτοχοι των χαρτιών κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να πωλήσουν τα χαρτιά τους στην διαπραγματεύσιμη τιμή τους είτε καθόλου, είτε σε πολύ χαμηλή τιμή.

Τώρα λοιπόν τι λέει ο Ομπάμα; Θα δώσω πραγματικό χρήμα των φορολογούμενων, το οποίο είτε θα δανειστώ είτε θα τυπώσω σε ένα ποσοστό στο νομισματοκοπείο, και θα αγοράσω τα άχρηστα χαρτιά που δεν τα θέλει κανείς γιατί δεν αξίζουν ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο είναι τυπωμένα. Με την ελπίδα ότι αξίζουν στην πραγματικότητα και μετά από αυτή μου την πρωτοβουλία και μόνο, πολύ περισσότερα. Αν δεν τα αγόραζα εγώ δεν θα άξιζαν τίποτα. Αλλά από τη στιγμή που τα αγοράζω εγώ έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία. Πρόκειται για παραλογισμό. Τίποτα δεν θα αξίζουν. Απλώς υπάρχει ελπίδα ότι έτσι θα ξαναφουσκώσει η φούσκα και θα βρεθούμε στις ίδιες συνθήκες που είχαμε πριν από την κρίση.

Πρόκειται δηλαδή για μια προσπάθεια να διασωθούν τα λαμόγια και τα γκόλντεν μπόϋς και οι τεράστιες υπεραξίες που έχουν αποκομίσει. Ή πρόκειται οι Αμερικανοί φορολογούμενοι να πληρώσουν στους πλούσιους κατόχους του άχρηστου χαρτιού μετρητά για να τα φορτωθούν εκείνοι. Πρόκειται για διάψευση των προσδοκιών που είχε ο κόσμος από τον Ομπάμα…

Κουρασμένος ή όχι, πρόωρες εκλογές δεν έχει...

Αν δεν το είχαμε επισημάνει εδώ και αρκετές μέρες, περίπου πριν από τρείς εβδομάδες, θα το λέγαμε σήμερα μαζί με όλους τους άλλους που σχολιάζουν τις δηλώσεις του πρωθυπουργού το Σαββατοκύριακο, ή τις δηλώσεις σήμερα του υπουργού Οικονομίας του κ. Παπαθανασίου στην πρωϊνή γραμμή, στους Λυριτζή και Οικονόμου. Προαναγγέλουν νέα σκληρότερα μέτρα εις βάρος των πολλών δηλαδή των φτωχότερων, το δεύτερο εξάμηνο του 2009. Αυτά δηλαδή για τα οποία διαμαρτυρόμαστε τώρα είναι απλώς η πρώτη δόση και ο λόγος που τους συγκράτησε είναι οι ευρωεκλογές. Για να μην καταβαραθρωθούν από τον Ιούνιο με τα ποσοστά που θα καταγράψουν στις κάλπες.

Ήταν όμως φανερό, από τους ρυθμούς με τους οποίους δανείζονταν και από τους ρυθμούς με τους οποίους ξόδευαν. Ολόκληρος ο προϋπολογισμός της χρονιάς θα έχει δαπανηθεί, θα έχει ξοδευτεί ως το πρώτο εξάμηνο του 2009, και το δεύτερο εξάμηνο θα έχουμε παύση πληρωμών σε όλους τους προμηθευτές του δημοσίου που δεν θα έχουν εξοφληθεί το πρώτο εξάμηνο και δανεισμό και έκτακτα μέτρα για να μπορέσουν να πληρώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων.

Αυτό είναι το σκηνικό μπροστά στο οποίο παίζεται το έργο της πολιτικής. Αυτό είναι το οικόπεδο, στο οποίο στηρίζεται το οικοδόμημα της πολιτικής. Και είναι φυσικά περιοριστικό. Τα υπόλοιπα είναι διάφορες εμπνεύσεις επικοινωνιολόγων για να κερδίζουν χρόνο. Και φυσικά η εφορία δεν θα πρωτοτυπήσει το δεύτερο εξάμηνο του 2009, θα ακολουθήσει την πεπατημένη. Όποιοι έχουν ήδη συλληφθεί και πληρώσει θα πιαστούν πάλι στα πιο λεπτά δίχτυα που θα ρίξουν για να μαζέψουν περισσότερα χρήματα. Οι φοροφυγάδες θα αποφύγουν και τις έκτακτες εισφορές. Εκτός πιά κι αν βάλουν κεφαλικούς φόρους ακόμα και στα παιδιά του δημοτικού, οπότε θα πληρώσουν και κάποιοι φοροφυγάδες.

Δηλαδή η επίσημη δικαιολογία της οικονομικής πολιτικής έχει γίνει η αδυναμία της κυβέρνησης να κυβερνήσει. Γιατί βάζετε κεφαλικό φόρο; Γιατί έχουν καταρρεύσει οι μηχανισμοί είσπραξης και δεν μπορούμε να συλλάβουμε αυτούς που πρέπει να φορολογήσουμε. Αλλά και τα μέτρα απελπισίας που σκέφτονται είναι ατελέσφορα. Δηλαδή η ιδέα να αναθέσουν σε ιδιωτική εταιρία να μελετήσει πως θα εισπράξει η κυβέρνηση κάποια από τα καθυστερούμενα έσοδα που έχουν βεβαιωθεί, είναι απλώς άλλη μια σπατάλη, άλλο ένα ρουσφέτι για να κονομήσει η ιδιωτική εταιρεία κάποια παραπάνω χρήματα. Τη μίζα δεν ξέρω ποιος θα την εισπράξει αλλά εμείς οι φορολογούμενοι θα την πληρώσουμε.


Και φυσικά δεν θέλω να πώ ότι εδώ και έναν μήνα όταν όλος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της ΝΔ προσπαθούσε να νύχια και με δόντια και με υπερπροβολή του Καραμανλή προσπαθούσε να πείσει ότι μπορεί να μειώσει την ψαλίδα, εμείς λέγαμε ότι αυτά είναι δικαιολογίες των επιτήδειων για να φάνε τα λεφτά της κυβέρνησης. Αυτές οι προτάσεις είναι ατελέσφορες, και όποιος συμβουλεύει τον καραμανλή να μπεί μπροστά γιατί δήθεν είναι το καλό χαρτί της κυβέρνησης, απλώς τον δουλεύει. Δεν είναι το καλό χαρτί και δεν υπάρχει καλό χαρτί, μακριά από την πολιτική. Με σκέτη προπαγάνδα δεν μπορείς να πείσεις κανέναν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Για μια μέρα και για μια βδομάδα δεν έχει καμία σημασία. Αν δεν αλλάξει πολιτικές η ΝΔ δεν έχει ελπίδα και δεν μπορεί να αλλάξει πολιτικές.

Δείτε για παράδειγμα την υπόθεση Μανούση-Παυλίδη. Ούτε καν σε αυτό το θέμα που είναι ηθικής τάξεως, και με την εμπειρία του Βατοπεδίου στην πλάτη και δεν μπορούν να σκεφτούν ότι δεν μπορεί η κυβέρνηση να εμποδίζει από τον Αύγουστο του 2008 τη Δικαιοσύνη να διαβιβάσει τον φάκελλο της δικογραφίας στη Βουλή. Από την εποχή που ο Καραμανλής και ο Ρουσόπουλος έκαναν διακοπές αμέριμνοι λέγαμε στις εκπομπές μας ότι θα το βρουν μπροστά τους το θέμα που τώρα αποφασίζουν για πολλοστή φορά να κουκουλώσουν. Ούτε αυτοί μας άκουγαν, αλλά κοιμούνταν ήσυχοι ότι ο κόσμος είναι σε διακοπές και δεν ακούει τίποτα. Οπότε δεν κινδυνεύουν, μπορούν να συνεχίζουν τις διακοπές τους.

Τώρα ο μεν Καραμανλής είναι κουρασμένος, ο δε Ρουσόπουλος είναι πρώην υπουργός με καλές πιθανότητες να είναι και πρώην βουλευτής. Ενώ όταν του πρότεινα να παραιτηθεί ο ίδιος από βουλευτής για να αντιμετωπίσει ως απλός πολίτης τη Δικαιοσύνη, θα είχε γίνει ήρωας και δεν θα κινδύνευε από τίποτα. Τώρα κουρασμένος ή ξεκουρασμένος, ο καραμανλής πρέπει να πάει ως το τέλος και να ταυτιστεί με τα καταγγελόμενα ως λαμόγια μέλη της κυβέρνησής του και της κοινοβουλευτικής του ομάδας, η οποία μετά τη διαγραφή του Τατούλη, αποτελείται από 150 και τον Παυλίδη. Και φυσικά δεν τολμά να υποχρεώσει σε παραίτηση τον Παυλίδη, ο οποίος απαιτεί και να ψηφίσουν στη Βουλή υπέρ της παραγραφής των πιθανών αδικημάτων που μπορεί να εντοπίσει η Δικαιοσύνη.

Μέ την ψήφο ή με την αποχή της ΝΔ από τη Βουλή θα αποφασίσουν την παραγραφή των αδικημάτων τον Ιούνιο. Δηλαδή ούτε για το Βατοπέδι, ούτε για τον Παυλίδη πρόκειται να συστήσουν την προβλεπόμενη κοινοβουλευτική επιτροπή, ώστε να μην παραγραφεί το αδίκημα.

Οι "αντ' αυτού"!

Απορώ με τόσους βοηθούς που έχει ο Καραμανλής πότε προλαβαίνει να δουλεύει. Και απορώ γιατί κρύβουν διαρκώς τη δραστηριότητά του. Αυτοί οι σύγχρονοι γκαλλοπατζήδες, είναι σαν τους κομπογιαννόιτες γιατρούς προηγούμενων εποχών. Αν τους ακούς και κάνεις όσα σου λένε στο τέλος θα σε πεθάνουνε και πριν από αυτό θα σε τρελάνουνε. Του λένε του ανθρώπου ότι στα ζητήματα ασφάλειας επειδή τα έχουμε κάνει ρόϊδο και δεν παίρνει να παίζεις με την ανασφάλεια των ανθρώπων, να μην εμφανίζεται ο πρωθυπουργός. Ούτε για θέματα τρομοκρατίας γιατί δεν πρέπει να συνδεθείς με τομείς που μας δυσφημίζουν. Δεν τον έχουμε δεί λοιπόν να μιλάει εκτάκτως με κανένα τηλεοπτικό διάγγελμα για τα δύσκολα. Αλλά παράλληλα διαρρέουν οι πολύτιμες υπηρεσίες γύρω από τον πρωθυπουργό ότι τηλεφώνησε ο πρωθυπουργός στον Μαρκογιαννάκη και του είπε ότι Χρήστο δεν ξέρω τι θα κάνεις αλλά θέλω κάποια επιτυχία να παρουσιάσεις. Κάποιος αστυνομικός θα δουλεύει από τους 50.000 πιάστε κανέναν καταζητούμενο, γράψτε με την τροχαία κανέναν παραβάτη να έχετε κάτι να ανακοινώσετε. Γιατί έτσι θεωρούν προστατεύεται η εικόνα του πρωθυπουργού που θα σώσει και τη ΝΔ.

Δεν είναι έτσι. Ο κόσμος ακόμα και στα δύσκολα πείθεται από την αξία ενός ηγέτη. Όχι όταν μιλάει μόνον στα εύκολα ή αν έχει να αναγγείλει κανένα επίδομα ή καμιά αποζημίωση. Ακόμα και για την οικονομία, όπου δεν ανακατευόταν τυπικά σχεδόν καθόλου όσο την είχε αναθέσει στον Αλογοσκούφη, τώρα δεν μπορεί παρά να ασχολείται. Αλλά πάλι φροντίζει όταν μιλάει να αναφέρεται κυρίως στα προβλήματα της παγκόσμιας οικονομίας, μετά στην ευρωπαΊκή και μετά στη βαλκανική. Μέχρι να φτάσει στην Ελλάδα, έχει εξαντλήσει όλα του τα επιχειρήματα, έχει λύσει όλα τα άλλα προβλήματα, οπότε τι να πεί για την Ελλάδα; Λέει ότι εμείς είμαστε σε καλύτερη θέση.

Δεν είναι ότι απαξιώνει την Ελλάδα και δεν καταδέχεται, αλλά είναι οι συμβουλές που του δίνουν οι επικοινωνιολόγοι ότι και καλά έτσι φαίνεσαι μεγάλος ηγέτης που ξεπερνά τα ελληνικά πλαίσια, κι αυτό σου δίνει μια αίγλη παραπάνω. Μην τους ακούς μεγάλε, σε δουλεύουνε. Γραμμή για την ξέρα σε πάνε. Τσανακογλύφτες είναι που σε απομυζούν όσο είσαι πρωθυπουργός και μόλις τα καταφέρουν να μην είσαι πιά θα φύγουν και θα πάνε να κολλήσουν στον επόμενο και θα γίνουν δικό του πρόβλημα.

Είναι φανερό εδώ και χρόνια ότι ο Καραμανλής δεν είναι συγκεντρωτικός άνθρωπος και προτιμά να έχει μερικούς που να μιλάνε αντ’ αυτού. Παλιά αυτό τον βόλευε για να μπορεί να παίρνει και τον μεσημεριανό του υπνάκο και για να μπορεί να δουλεύει οκτάωρο όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Τώρα τελευταία στριμώχτηκε – όπως στριμόχνωνται από τα χρέη και οι νοικοκυραίοι και αναγκάζεται να χτυπάει δεκάωρα και δωδεκάωρα έξω από το σπίτι και σε διάφορες υποχρεώσεις…μεγαλώνει και σε ηλικία όπως καταλαβαίνετε και χρόνο με το χρόνο δεν θέλει να είναι πολλές ώρες στο σπίτι, ούτε θέλει να κοιμάται με πλήρες ωράριο. Δίνει λοιπόν ρόλους.

Ο ρόλος του Σουφλιά με τις χθεσινές του εξαγγελίες που έκανε αντί για τον πρωθυπουργό, είναι σίγουρο ότι ήταν εν γνώσει του πρωθυπουργού. Δεν του το φύλαγε για έκπληξη ο Σουφλιάς. Το έχουν συζητήσει κι έχουν συμφωνήσει. Επίσης ο Σουφλιάς το κάνει με το δικό του στυλ. Εκεί δεν μπορεί να επέμβει κανείς. Με μια απλή κίνηση, σάρωσε και τους υποψήφιους και φιλόδοξους δελφίνους του Καραμανλή. Και έδειξε ποιος είναι δίπλα στον πρωθυπουργό και συζητάει μαζί του για θέματα που πολύ θα ήθελε να κουβεντιάζει και η Ντόρα και ο Αβραμόπουλος και άλλοι πεντέξι, αλλά δεν …

Εμμέσως τους έλεγε – γι αυτό και τους είχε καλέσει ονομαστικά 12 υπουργούς και υφυπουργούς και 45 βουλευτές – ότι δεν έχει πλέον πρόωρες εκλογές, θα το πάμε το καράβι ως το τέλος είτε είναι το 2011 που προβλέπει το Σύνταγμα, είτε είναι το 2010 αν τολμήσει το ΠΑΣΟΚ να μας ρίξει με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ως εκ τούτου, αυτά έχω σχεδιάσει για το περιβάλλον κι επειδή ξέρω ότι τίποτα δεν θα έχει προλάβει να υλοποιηθεί από τα σχέδια επί χάρτου που έχω βγάλει, αποφασίσαμε… να ιδρύσουμε υπουργείο Περιβάλλοντος το 2010, να καταργήσουμε το υπουργείο μεταφορών, να πάνε οι αρμοδιότητες δασών και ενέργειας στο νέο υπουργείο υποδομών, όπου λέω να βάλουμε τον Ευριπίδη υπουργό γιατί είναι καλό παιδί και γλείφει τον Καραμανλή με κάθε ευκαιρία. Πάλι λίγο συχνότερα βέβαια στα μπουζούκια, αλλά τουλάχιστον πάει στον Τερζή. Όχι σε τίποτα δεύτερους. Πάει και στο γήπεδο όταν δεν πρέπει, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος.

Καλά το έπαιξε ο Σουφλιάς και αρέσει και στον Καραμανλή αυτό το παιχνίδι να μιλάνε αντ’ αυτού κι εκείνος να βγαίνει στα σίγουρα. Επομένως είμαστε έτοιμοι να ακούμε τους επόμενους 12 μήνες την κυβέρνηση να σχεδιάζει το μέλλον αφήνοντας το παρόν που έτσι κι αλλιώς είναι δυσάρεστο. Προφανώς οι επικοινωνιολόγοι τους είπαν ότι έτσι, αν λετε συνέχεια τι θα κάνετε την επόμενη δεκαετία, θα πεισθούν οι ψηφοφόροι να σας ξαναψηφίσουν για να ολοκληρώσετε το έργο των υποσχέσεων. Αυτές δεν είναι οι παλιές. Είναι καινούργιες υποσχέσεις και σίγουρα έχουν την περιέργεια να δούν, πόσες υποσχέσεις μπορούμε να δώσουμε χωρίς να τις υλοποιήσουμε. Τέτοια του λένε και τον παραμυθιάζουν. Φυσικά τίποτα από αυτά δεν αξίζει ούτε το χαρτί που ξοδεύουν για να τις γράψουν….

Αν ο ΛΑΟΣ είναι το δεξιό άκρο, ποιό είναι το αριστερό;

Τελικά τι θα γίνει με τον ΛΑΟΣ; Θα είναι άκρο ή θα πάει στη μέση της δεξιάς; Το λέω γιατί ενώ έχουμε πλήθος οικονομικών και όχι μόνο προβλημάτων, (γιατί η έλλειψη χρημάτων δημιουργεί όλων των ειδών τα προβλήματα), η κυβέρνηση εξακολουθεί να ασχολείται κυρίως με τις δημοσκοπήσεις. Ή για να ακριβολογούμε, ο τομέας της κυβέρνησης που ασχολείται με την προπαγάνδα, δουλεύει, ενώ όλοι οι άλλοι υπνώττουν κι έτσι φαίνεται η διαφορά. Ασχολήθηκε η κυβέρνηση τόσες μέρες με το αν τους συμφέρει ή όχι να φαίνεται ότι συναινούν η ΝΔ με τον ΛΑΟΣ ή όχι. Τους είπαν οι γκαλλοπατζήδες ότι δεν σας συμφέρει και αναλόγως προσαρμόστηκαν και επέστρεψαν στον χαρακτηρισμό του ΛΑΟΣ ως ακραίου κόμματος. Βέβαια αυτό είναι μάλλον άτοπο γιατί ο ΛΑΟΣ έχει πολιτευθεί με μεγάλη συναίνεση και σε κανένα θέμα δεν εκτέθηκε υιοθετώντας ακροδεξιές θέσεις, εκτός ίσως από τους μετανάστες για τους οποίους έχει μια ρητορική εχθρική. Στα άλλα θέματα έχει ταυτιστεί με την πολιτική της ΝΔ. Και για τους ομοφυλόφιλους, εκεί την έχει ξεπεράσει, και για τα λεγόμενα εθνικά θέματα και για τους χρήστες ναρκωτικών κλπ.

Η ΝΔ κάνει μερικές προσπάθειες που είναι στον αέρα. Για παράδειγμα αν στο μέλλον εξαρτάται το αν θα γίνει κυβέρνηση από τον ΛΑΟΣ ασφαλώς και θα συνεργαστεί. Αλλά είναι στον αέρα ακόμα και η προσπάθεια να μιλήσει για άκρα, που είναι μια καραμανλική ορολογία της περασμένης 30ετίας και όχι σημερινή. Τότε ήταν αντικομμουνιστές και υποτίθεται αντιφασίστες. Υπήρχαν δηλαδή δύο άκρα με τα οποία δεν ήθελαν καμία σχέση. Τους μεν νεοφασίστες τους ήθελαν στην πραγματικότητα για ψηφοφόρους ή στελέχη, άρα τους περνούσαν από την κολυμβύθρα του Σιλωάμ και επειδή ήταν μέλη τους έπαιρναν συγχωροχάρτι. Για τους κομμουνιστές είχαν τα ξερονήσια ή τις φυλακές.
Στα λόγια όμως ήταν εναντίον των δύο άκρων.

Τα ίδια έλεγε και η Χούντα. Και κάθε δεξιά. Εδώ λοιπόν θα πρέπει η κυβέρνηση να μας πεί και ποιο είναι το άλλο άκρο και αν θεωρεί και το ΚΚΕ ή και άλλα κόμματα, άκρο. Αν θεωρεί γενικά τους κομμουνιστές άκρο ή όχι. Ελπίζω να βρεθεί κάποιος να τους προκαλέσει για να το ξεκαθαρίσουμε κι αυτό το ζήτημα, γιατί κάποτε, μετά το 1974, ο μακαρίτης ο Καραμανλής είχε αποκαλέσει το ΠΑΣΟΚ αριστερά της Αριστεράς, αλλά αυτό δεν του έκανε καθόλου κακό. Όλοι γελάγαμε και μάλλον έφτιαξε το αριστερό προφίλ του ΠΑΣΟΚ παρά το χάλασε στους πολίτες.

Αν λοιπόν η ΝΔ θεωρεί το ΛΑΟΣ άκρο δηλαδή φασίστες, σε λίγο θα είμαστε μπροστά στην απαγόρευση λειτουργίας του κόμματος γιατί είναι γνωστό ότι η δημοκρατία ανέχεται τα πάντα εκτός από τους εχθρούς της.

Η ουσία είναι η οικονομία. Αντί η κυβέρνηση να ασχοληθεί με την οικονομία και με την ακρίβεια και με την ασφυξία της αγοράς, κάθεται και αναλύει τα γκάλλοπ να δεί αν πρέπει να ονομάσει το ΛΑΟΣ άκρο ή όχι. Δεν κοιτάει ότι μόνον ο ΛΑΟΣ πρόσφερε την περιβόητη συναίνεση την οποία ζήτησε ο πρωθυπουργός για την οικονομία. Αλλά δεν γίνεται συναίνεση χωρίς να κάνεις τίποτα ή χωρίς να προτείνεις έστω κάτι συγκεκριμένο. Άκουγα χθες και τον κ. Χατζηδάκη ο ποίος έλεγε τι θα κάνει στο μέλλον για την ακρίβεια. Θα φτιάξω λέει παρατηρητήριο τιμών. Μά είμαστε με τα καλά μας; Στου κασίδη το κεφάλι ο κάθε νεόκοπος θα δοκιμάζει δοκιμασμένες και αποτυχημένες συνταγές;

Πρέπει να εξηγήσουμε και στον Χατζηδάκη αφού το κάναμε αυτό το ίδιο επί δέκα χρόνια, ότι δεν μπορεί καμιά νοικοκυρά ή νοικοκύρης να μπαίνει στο ίντερνετ και να ψάχνει που έχουν πιο φτηνές ντομάτες και να σηκώνεται από τη Γλυφάδα να πάει στο Περιστέρι να τις αγοράσει; Δηλαδή πόσες φορές θα τα πούμε τα ίδια πράγματα; Σε αγορά που κυριαρχείται από τα καρτέλ δεν υπάρχει ανταγωνισμών τιμών. Δεν υπάρχει ελεύθερη αγορά όταν ένας παραγωγός ή ένας συνεταιρισμός δεν μπορεί να πουλήσει τα προϊόντα του αν δεν λαδώσει τον ιδιοκτήτη των σούπερμάρκετ.

Εδώ ολόκληρος πρωθυπουργός και ένα οικονομικό επιτελείο, δεν μπορεί να καταλάβει πως θα πείσει τις τράπεζες να διοχετεύσουν φτηνό χρήμα στην αγορά. Πόσες φορές πρέπει να πούμε ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να πείσει ούτε την Εθνική τράπεζα που έχει διοίκηση διοριζόμενη από την κυβέρνηση. Αν έκανε όμως μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ώστε να ελέγχει την Εθνική και μέσω αυτής διοχέτευε χρήμα στην αγορά με ανταγωνιστικούς όρους, θα είχαμε αποτέλεσμα. Πόσες φορές πρέπει να τα πούμε;

Κι εμείς... βλέποντας και κάνοντας!

Και την περασμένη βδομάδα, με αφορμή εκείνη τη ληστεία, είχαμε αναφερθεί αναλυτικά στο πρόβλημα που δημιουργείται με την ανασφάλεια του πολίτη σε συνθήκες οικονομικής κρίσης. Γιατί δεν είναι μόνον η οικονομική κρίση που θα φτάσει μέσω του τουρισμού και με τη συρρίκνωση του ΑΕΠ, είναι και το γεγονός ότι με την οικονομική πολιτική που εφαρμόστηκε, επί μια πενταετία, είχαμε μια ανακατανομή εισοδημάτων εις βάρος των φτωχότερων και συνεχή αύξηση των πολιτών που περνάνε προς τα κάτω το όριο της φτώχειας. Η οικονομική ανασφάλεια είναι που τροφοδοτεί και γεγονότα όπως η εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη τα οποία με τη σειρά τους επιτείνουν και την ανασφάλεια του πολίτη απέναντι στην εγκληματικότητα.

Το γεγονός ότι οι δομές και οι υποδομές της χώρας υποχρηματοδοτούνται συστηματικά επι μια πενταετία είναι που έφερε και την ύφεση στην οικονομία, πριν εμφανιστεί και η κρίση απειλητική. Η αστυνομία έτσι κι αλλιώς ήταν αντιπαραγωγική, αλλά και η αναποτελεσματικότητά της έχει φτάσει στο απροχώρητο πλέον. Οι πολίτες πληρώνουν έναν μηχανισμό 50.000 ανθρώπων ο οποίος δεν κάνει κυριολεκτικά τίποτα και οι πιο αγανακτισμένοι και από τους πολίτες είναι οι ίδιοι οι αστυνομικοί που βλέπουν ότι με το ρουσφέτι και με την αναξιοκρατία δεν μπορεί να διοικηθεί ένας τέτοιος ιεραρχικός μηχανισμός. Ακόμα κι αυτοί που ευνοήθηκαν από τέτοιο ρουσφέτι, βρίζουν. Πόσο μάλλον αυτοί που δεν είναι ικανοποιημένοι. Και μιλάμε για 50.000 ανθρώπους που η πλειοψηφία τους είναι νεοδημοκράτες και φίλοι του Καρατζαφέρη. Δεν δουλεύει το σύστημα σου λένε…

Και καπάκι βάζει ο Καραμανλής υπουργό δημόσιας Τάξης τον Μαρκογιαννάκη. Ε! δεν πρόκειται να πάει μπροστά αυτό το μαγαζί.
Πρέπει να είσαι τρελός δηλαδή αν περιμένεις από τον Μαρκογιαννάκη να διορθώσει την αστυνομία μετά από τον Πολύδωρα. Διώχνοντας τον Πολύδωρα, και βάζοντας τον παυλόπουλο, νομίσαμε κι εμείς ότι κατάλαβε ο πρωθυπουργός ότι χρειάζεται πολιτικός με ανοιχτό μυαλό και με πολιτική σκέψη. Μετά έδωσε μια και έχυσε την καρδάρα. Όπως ακριβώς έδωσε το σύνθημα για τη διάλυση όταν έβαλε τον Πολύδωρα στη θέση του Βουλγαράκη.

Το χειρότερο όμως είναι αυτό που έρχεται στον τομέα της Οικονομίας καθώς η κυβέρνηση είναι πλέον δεμένη χειροπόδαρα να ακολουθήσει τις συνταγές των βρυξελλών. Οι Βρυξέλλες επιμένουν νεοφιλελεύθερα, ασχέτως αν σε χώρες όπως η Γαλλία ή η Γερμανία δεν είναι και τόσο φανατικοί. Επιτρέπουν και χαλάρωση, επιτρέπουν και προστατευτισμό, επιτρέπουν και κίνητρα και αναπτυξιακά προγράμματα. Στην Ελλάδα δεν επιτρέπουν τίποτα γιατί πρώτον δεν το ζητάει η κυβέρνηση με ένα σχέδιο που θα λύνει τα προβλήματα της οικονομίας. Ζητάνε χαλάρωση για τη χαλάρωση ή με το φοβερό επιχείρημα ότι θα χάσουμε τις εκλογές. Ποιες εκλογές βρε ζαγάρια; Λένε οι Ευρωπαίοι. Ευρωεκλογές έχουμε όλοι μας δεν έχετε μόνον εσείς… εκτός κι υπονοείς ότι ετοιμάζεσαι να παραιτηθείς και να πάς σε εθνικές εκλογές. Μά αν θέλεις να παραιτηθείς επειδή δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα, εγώ θα έρθω να σε σώσω; Εμάς απειλείς με εκλογές; Να σου δώσουμε κι άλλα λεφτά να τα στείλεις εκεί που δεν έχουν γυρισμό; Όπως και τα προηγούμενα πέντε χρόνια; Που αυξήσατε το εξωτερικό χρέος περισσότερο από όλες τις κυβερνήσεις από καταβολής ελληνικού κράτους; Κατά 80 δισεκατομμύρια ή 16 δισεκατομμύρια το χρόνο; Χωρίς να κάνετε επενδύσεις χωρίς να κάνετε Ολυμπιακούς αγώνες χωρίς να αυξήσετε τους αναπτυξιακούς ρυθμούς; Τι τα κάνατε; Αντί να μαζεύετε τους φόρους, δανειζόσαστε;

Κι έχεις ένα οικονομικό επιτελείο που ούτε λίγο ούτε πολύ, δεν ξέρει τι του γίνεται και τι του ξημερώνει. Με τη μεγαλύτερη ακρίβεια, με το δομικό πληθωρισμό πάνω από 3% τη στιγμή που ο πληθωρισμός λόγω μειωμένης ζήτησης πέφτει κάτω από 1,6% το μόνο που σκέφτονται είναι πώς να επιβάλουν πρόσθετους έκτακτους φόρους. Και στις δαπάνες ακολουθούν πολιτική καμένης γής. Προγραμματισμένα στους πρώτους δύο μήνες ξόδεψαν τις δαπάνες του πεντάμηνου και δανείστηκαν το 66% όλης της χρονιάς. Δηλαδή ως το πρώτο εξάμηνο θα έχουν καταναλώσει όλους τους πόρους της χρονιάς. Με σκοπό τι; Να παραιτηθούν; Όχι. Απλώς βλέποντας και κάνοντας. Μά δεν υπάρχει χειρότερη συνταγή από αυτή…

Το έγκλημα, η κρίση, η φτώχεια και η ακρίβεια!

Η ανταλλαγή πυροβολισμών σε ένα κατάστημα κινητής τηλεφωνίας ανάμεσα σε έναν αστυνομικό και σε δύο ληστές με θύμα μια 32χρονη υπάλληλο, είναι η αφορμή για το σημερινό σχόλιο για την πολιτική αδυναμία και για την οικονομική κρίση. Θα μου πείτε πώς συνδέονται; Έλα που συνδέονται.

Είναι κοινό μυστικό ότι η εγκληματικότητα αυξάνεται μαζί με τη φτώχεια. Όταν λοιπόν αντιμετωπίζουμε χρόνιο πρόβλημα ακρίβειας, όταν επί δεκαετίες αυξάνεται σταθερά ο αριθμός των ατόμων που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, όταν μετά από την εφαρμογή επί μια πενταετία της νεοφιλελεύθερης συνταγής η οικονομία μπαίνει σε ύφεση και όταν αυτό συμπίπτει με την εισαγωγή των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης, μέσω του τουρισμού, τότε πρέπει να περιμένουμε αύξηση της εγκληματικότητας. Όταν οι ληστές που άλλοτε χτυπούσαν χρηματαποστολές τραπεζών ή καταστήματα τραπεζών, χτυπάνε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας σημαίνει ότι έχουν πολλαπλασιαστεί και οι στόχοι και οι ληστές και δεν έχουν πού να χτυπήσουν και καταλήγουν σε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας.

Αντί να χτυπάνε τράπεζες που είναι και πιο δύσκολες και έχουν και λιγότερα χρήματα στα ταμεία τους, φτάσανε όπου υπάρχουν έστω και λίγα χρήματα. Σε βενζινάδικα, σε εκθέσεις αυτοκινήτων και σε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας που επειδή εισπράττουν και μηνιαίους λογαριασμούς – όχι επειδή πουλάνε συσκευές – μαζεύουν κάθε μέρα κάποια μετρητούλια. Αναλογικά αν συνεχίσουμε έτσι, κι αν αυξηθούν και οι απαγωγείς, θα απαγάγουν εκτός από εφοπλιστές και βιομηχάνους και μεγαλογιατρούς – πού έχει γίνει ήδη – και μεγαλοδικηγόρους και γενικά καλά αμειβόμενους ελεύθερους επαγγελματίες ή υπαλλήλους επιχειρήσεων και θα ζητάνε λύτρα. Προς τα εκεί πάμε…

Αυτό το κλίμα που συνδυάζει τη φτώχεια, την οικονομική στενότητα, την έλλειψη ευκαιριών, την απελπισία και την απαισιοδοξία για το μέλλον σε συνδυασμό με την άδικη πολιτική εκ μέρους της κυβέρνησης είναι που φτιάχνει το εκρηκτικό κλίμα που είδαμε και στην εξέγερση του Δεκέμβρη, όπου μόλις μπήκε η θρυαλλίδα της άδικης δολοφονίας ενός 15χρονου, υπήρχε γύρω γύρω ξερό χορτάρι στην κοινωνία που προκάλεσε εξεγέρσεις και σκληρές συγκρούσεις σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο στην Αθήνα.

Δυστυχώς αυτή η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται τα απλά. Πόσο μάλλον αυτά που είναι και λίγο πιο σύνθετα. Δεν αντιλαμβάνεται ότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης για όλους, φτωχούς και πλούσιους, δεν μπορείς ούτε να δημιουργείς σκάνδαλα σαν το Βατοπέδι ή το σκάνδαλο Μανούσου-Παυλίδη, και κυρίως δεν μπορείς να τα κουκουλώνεις επίσημα και προκλητικά να απαγορεύεις να φτάσουν στη Βουλή και οι φάκελοι της δικογραφίας. Δεν μπορείς να απαλλάσσεις από τους φόρους τους πλούσιους την ίδια στιγμή που επιβάλεις βαρύτερη φορολογία στους φτωχούς. Δεν μπορείς να κάνεις ρουσφέτια και να διορίζεις μόνον γαλάζιους και οι άλλοι να πεθαίνουν στην ανεργία.

Η ίδια κυβέρνηση που παράγει την κοινωνική ένταση, είναι ανίκανη και να την διαχειριστεί. Ούτε μπορεί να μοιράσει χρήματα και να ανακουφίσει τις ακραίες μορφές φτώχειας, ούτε μπορεί να συντηρήσει έναν ακραία αποτελεσματικό μηχανισμό καταστολής με αστυνομικά μέτρα και ΜΑΤ για καταστολή διαδηλώσεων και ένας συρφετός ρουφιάνων, όπως θα μπορούσε π.χ. μια δικτατορία. Είναι υποχρεωμένη να τηρεί τα προσχήματα ότι και καλά διατηρεί τμήμα αντιτρομοκρατίας, ενώ το έχει κάνει και αυτό μπάτε σκύλοι κι αλέστε αρκεί να είσαστε κομματικοί.

Νομίζω ότι όλοι οι ακροατές αντιλήφθηκαν αυτό που θέλω να πω. Κάθε εργοστάσιο παραγωγής προϊόντων ή επιχείρηση παροχής υπηρεσιών, στην οποία γίνονται απολύσεις μετατρέπεται σε μπαρουταποθήκη. Κάθε σπίτι που έχει έναν άνεργο (και με 500.000 ως 600.000 άνεργους είναι δύσκολο να βρεθεί έστω και ένα σπίτι που να μην έχει άνεργο ή μη απασχολούμενο που δεν μπορεί να ζήσει) γίνεται μπαρουταποθήκη. Τα Πανεπιστήμια και τα ΤΙ όπου όλοι οι απόφοιτοι προετοιμάζονται για ανεργία, είναι μπαρουταποθήκη. Ακόμα και οι ένοπλες δυνάμεις που αποτελούνται από έφεδρους αυτής της κατηγορίας είναι μπαρουταποθήκη. Τα γυμνάσια και τα λύκεια το ίδιο. Συγκεντρώνεται πολύ καύσιμη ύλη όπως λένε και για τα δάση σε περιόδους ξηρασίας. Η παραμικρή σπίθα μπορεί να προκαλέσει τεράστια πυρκαγιά.

Ο Καραμανλής δεν φέρεται καθόλου συνετά όταν πιστεύει ότι δεν θα ξανασυμβεί μια εξέγερση σαν του Δεκέμβρη. Στην πραγματικότητα δεν το πιστεύει, αλλά και δεν κάνει τίποτα για να το αποτρέψει. Όπως σε όλα τα επιμέρους θέματα πηγαίνει βλέποντας και κάνοντας και η γενική εικόνα είναι ότι δεν κάνει τίποτα δημιουργικό απλώς κάνει κανένα ευχέλαιο και ελπίζει να μην χτυπήσει την Ελλάδα η κρίση. Κι αν τη χτυπήσει να τη χτυπήσει ελαφρά. Κι αν έρθει να φύγει έτσι όπως ήρθε σαν αεράκι του Νοτιά χωρίς η κυβέρνηση να κουνήσει και το δαχτυλάκι της. Είναι πάρα πολύ λάϊτ δηλαδή και κάνει μόνο για τελετές έναρξης και λήξης Ολυμπιακών Αγώνων αρκεί μια άλλη κυβέρνηση να έχει μοχθήσει επί μία οκταετία για να χτίσει τα στάδια και να πείσει όλον τον κόσμο ότι βρίσκεται σε οικονομική άνοδο σε σημείο να μπορεί να διοργανώσει τους πιο πολυδάπανους και ασφαλείς και λαμπρούς ολυμπιακούς αγώνες όλων εποχών μέχρι τότε. Αν τα βρει έτοιμα, μπορεί άνετα να πάει να κόψει την κορδέλα. Μέχρι εκεί. Με το που τέλειωσαν οι Ολυμπιακοί αγώνες δεν μπόρεσε να φτιάξει ούτε τη μία ανισόπεδη διάβαση στη λεωφόρο Κηφισίας που δεν έφτιαξε το ΠΑΣΟΚ. Για να στρώσει την άσφαλτο σε ένα τούνελ που είχε τελειώσει επί ΠΑΣΟΚ στην Κακιά σκάλα στην εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου, ο Σουφλιάς έκανε πέντε χρόνια. Το πέταλο του Μαλιακού που με τους ρυθμούς πού πήγαινε επί ΠΑΣΟΚ θα τελείωνε σε 18 μήνες, όπως και με άλλα έργα που είχαν δημοπρατηθεί αλλά ο Σουφλιάς ακύρωσε για να αλλάξει το νόμο και μετά ο Αλογοσκούφης δεν χρηματοδοτούσε έκαναν 18 μήνες να αλλάξουν το νόμο, 36 μήνες να αλλάξουν τον μειοδότη εργολάβο και μετά από 72 μήνες είναι ακόμα στα σπάργανα όπως η σύνδεση της Χαλκίδας ‘όχι της Εύβοιας, της πόλης της Χαλκίδας με τον ΠΑΘΕ κι έτσι όπως πάει θα ολοκληρωθεί μάλλον επί ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, ενώ οι Χαλκιδέοι πληρώνουν διπλά διόδια από την εποχή όχι του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά του Κωνσταντίνου Καραμανλή του μακαρίτη…

Δηλαδή έλεος. Και το ΠΑΣΟΚ είχε καταντήσει για τα μπάζα, αλλά εσείς και στα μπάζα δίνετε αξία και τα κάνετε να μοιάζουν χρυσάφι…