Ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας Geir Haarde στο δικαστήριο

Όλο και περισσότερες ευρωπαϊκές εφημερίδες, συγκρίνουν όπως κάναμε κι εμείς από την εκπομπή μας, στον Φλάς, την Ελλάδα και την Ισλανδία. Μάλιστα μετά από τις δημοσιογραφικές παρουσιάσεις ακολουθούν εκτενείς αναλύσεις που πηγαίνουν πιο βαθιά. Μια από αυτές τις πτυχές, αυτή των ηθικών ευθυνών, είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Αυτές τις μέρες ξεκινάει η δικαστική διερεύνηση των ευθυνών του πρώην πρωθυπουργού της Ισλανδίας

(αποφεύγω να το αποδώσω στα ελληνικά γιατί δεν ξέρω την προφορά) στην ισλανδική κρίση, στην πρόκλησή της και κυρίως στις ευθύνες για την διαχείριση και την αποφυγή της.
Το πρώτο δυσάρεστο συμπέρασμα από αυτή την αρθρογραφία είναι ότι πλέον μας γνωρίζουν πολύ καλά στην Ευρώπη, γιατί σημειώνουν ότι αυτό που γίνεται στην Ισλανδία είναι βέβαιο ότι δεν θα γίνει στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Έχουν καταλάβει δηλαδή ότι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα δεν αποδίδει ευθύνες στους πολιτικούς ηγέτες για τις ευθύνες και τις παραλείψεις τους και πάντως δεν διερευνά τις ηθικές και ποινικές τους ευθύνες δια της δικαστικής οδού. Στην Ελλάδα υπάρχουν μόνον πολιτικές ευθύνες οι οποίες αποδίδονται μόνον στην κάλπη και από κεί και πέρα λειτουργεί ως κολυμβύθρα του Σιλωάμ από όπου οι πολιτικοί βγαίνουν αγνοί και παρθένοι και μπορούν πλέον να λειτουργούν σαν να έχουν πάρει συγχωροχάρτι, σαν να έχουν ξαναγεννηθεί και δεν βαρύνονται από λάθη και αμαρτίες του παρελθόντος.
Στην Ισλανδία η κυβέρνηση Geir Haarde, ευθύνεται γιατί προκειμένου να εμφανίσει επιτυχίες, και να βοηθήσει τις ιδιωτικές τράπεζες της Ισλανδίας να κατακτήσουν την Ευρώπη, φέρνοντας στη χώρα επιρροή και χρήμα, ελάττωσε τους ελέγχους και τις άφησε στην πραγματικότητα ανεξέλεγκτες. Κι όταν η κρίση αποκάλυψε τα ελάχιστα αποθεματικά τους κατέρρευσαν και η κυβέρνηση έσπευσε να εγγυηθεί για λογαριασμό τους, αναλαμβάνοντας τις ζημιές από τα ρίσκα των ιδιωτών. Είναι γνωστό ότι στη συνέχεια η απόφαση αυτή ανατράπηκε από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και από τους πολίτες που μάζεψαν υπογραφές και έκαναν δημοψήφισμα που απέρριψε τις αποφάσεις της κυβέρνησης.

Στην Ελλάδα το πρόβλημα ήταν το χρέος του δημοσίου, γιατί οι κυβερνήσεις δανείζονταν για να μοιράσουν κρατικά συμβόλαια με μεγάλα περιθώρια κέρδους σε ιδιωτικές εταιρίες (από τα οποία ένα μέρος γινόταν μαύρο πολιτικό χρήμα και πολιτική υποστήριξη) και για να γίνονται σπατάλες με προσλήψεις φίλων και πελατών του πολιτικού συστήματος με αντάλλαγμα πολιτική υποστήριξη. Άρα αν ακολουθούσαμε την Ισλανδία θα έπρεπε να σύρουμε στα δικαστήρια όχι μόνον τα μέλη της κυβέρνησης Παπαδήμου και Παπανδρέου, αλλά και τα μέλη της κυβέρνησης Καραμανλή, της κυβέρνησης Σημίτη και όσων κυβερνήσεων δεν έχουν παραγραφεί οι νομικές συνέπειες των πράξεών τους. Κατά το νομικό μας σύστημα, μόνον οι δύο τελευταίες κυβερνήσεις μπορούν να ελεγχθούν.

Ασφαλώς η ευθύνη των πολιτών για την επιλογή των κυβερνήσεων, ακόμα κι αν δεν είχαν ψηφίσει όλοι οι πολίτες την κάθε κυβέρνηση υπάρχει. Όπως υπάρχει και ευθύνη των πολιτών που βλέποντας ότι υπάρχει πιθανότητα να εργαστούν στο δημόσιο χωρίς αξιοκρατικές διαδικασίες επιλογής και με καλύτερους όρους σε σύγκριση με την ιδιωτική οικονομία, έσπευδαν στα πολιτικά γραφεία. Η ευθύνη όμως των πολιτικών είναι πολύ μεγαλύτερη. Η ευθύνη των υπουργών και του πρωθυπουργού είναι αυτονόητα πολύ μεγαλύτερη και μπορεί να ελεγχθεί και δικαστικά.

Επομένως όποιος πολιτικός δηλώνει ή διαπιστώνει ότι υπάρχει σπατάλη, διαφθορά, ρουσφέτι, πελατειακές σχέσεις κλπ και έχει ασκήσει ο ίδιος εξουσία είναι και ατομικά υπεύθυνος για τις πράξεις και για τις παραλείψεις του και αυτές οι ευθύνες πρέπει να διώκονται και ποινικά, αλλά και να ευθύνεται ατομικά με την προσωπική του περιουσία για τη ζημιά που επέφερε στο κράτος και στους φορολογούμενους πολίτες.
Αυτή η απόλυτη θέση πρέπει να είναι η αφετηρία κάθε δημόσιας συζήτησης περί διαφθοράς, όπως και η γραμμή εκκίνησης κάθε πολίτη ο ποίος πρέπει να αξιολογεί τους πολιτικούς που επιλέγει από τα κόμματα που υπάρχουν και προσφέρονται να ασκήσουν εξουσία. Αντί λοιπόν οι πολίτες και οι δημοσιογράφοι να έχουμε μόνο λόγια για να κατηγορήσουμε τέτοιες λαθεμένες πρακτικές, και οι πολιτικοί να ζούν στην ησυχία τους βέβαιοι ότι κανείς δεν θα τους ενοχλήσει, ίσως θα άξιζε να το ψάξουμε και δικαστικά.

Η Δικαιοσύνη θα τιμωρήσει ίσως ελάχιστους για τους οποίους αποδειχθεί σε μια δίκαιη δίκη πέραν πάσης αμφιβολίας η ενοχή τους. Αλλά η διαδικασία θα είναι πολύ διδακτική για όλους. Στη δίκη του Ισλανδού πρώην πρωθυπουργού, θα κληθούν να καταθέσουν πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι, τραπεζίτες και πρώην ηγετικά στελέχη και θα εξιστορήσουν τη δική τους άποψη. Δεν αξίζει κι εμείς να διδαχθούμε από την πρόσφατη ιστορία μας;

Μετά από έναν χρόνο, θα μπορούν να μας διώξουν και από το ευρώ. Το χρέος για να γίνει βιώσιμο χρειάζεται νέο βαθύ κούρεμα

Η λέξη ανάπτυξη προφανώς θα γίνει η καραμέλα της προεκλογικής περιόδου στην Ελλάδα. Γι αυτό εγκαίρως και πριν να μπλέξουμε σε κομματικά συμφέροντα πρέπει να έχουμε υπόψη μας μερικά πράγματα. Ανάπτυξη με λόγια δεν υπάρχει. Και κανείς δεν συζητάει κανένα αναπτυξιακό πρόγραμμα αν δεν έχει τερματιστεί η πιθανότητα χρεοκοπίας της χώρας συνοδευόμενη ή όχι από υποχρεωτική έξοδο από το ευρώ. Ασχέτως αν το νόμισμα της χώρας θα είναι το ευρώ ή η δραχμή, η πιθανότητα χρεοκοπίας πρέπει να έχει προηγουμένως τερματιστεί.
Η αναμενόμενη ολοκλήρωση της διαδικασίας του PSI βαδίζει σύμφωνα με το πρόγραμμα και μερικοί θριαμβολογούν, αλλά κακώς το κάνουν γιατί πριν από τις εκλογές θα έχουν προσγειωθεί στην πραγματικότητα επομένως σκάβουν το λάκκο στον οποίο πολύ σύντομα θα πέσουν μέσα όπως και τις προηγούμενες φορές με τις θριαμβολογίες τους και με τα απαράδεκτα χειροκροτήματα του ενός προς τον άλλον στο υπουργικό συμβούλιο. Αντιθέτως τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Το χρέος αυξήθηκε κατά 25 δισεκατομμύρια ευρώ παρά το κούρεμα, τα δικαστήρια θα αρχίσουν σύντομα και αν όλες οι αποφάσεις είναι υπέρ της Ελλάδας το χρέος δεν θα αυξηθεί περισσότερο. Τα νέα μέτρα πρέπει να ληφθούν το αργότερο τον Ιούνιο.

Συνυπολογίζοντας τα προγραμματισμένα μέτρα νέας λιτότητας, τις νέες απαιτήσεις της τρόϊκας για μέτρα ισοδύναμα με κάθε αποτυχία του προγράμματος, την συνεχιζόμενη ύφεση για Πέμπτη συνεχή χρονιά με ρυθμούς -7% και την αυξανόμενη ανεργία που ξεπερνά το 21%, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι έρχονται κι άλλα δάνεια προς την Ελλάδα τα οποία δεν έχει αποφασίσει ακόμα κανείς, ούτε και θέλει να προγραμματίσει κανείς. Καμιά χώρα της ευρωζώνης δεν έχει φροντίσει να λάβει οποιαδήποτε τέτοια νέα απόφαση. Σε αυτές τις συνθήκες μάλλον οι συνεχιζόμενες δηλώσεις Ελλήνων πολιτικών για μείωση του χρέους μοιάζουν με αστείο σε όσους το ακούν στο εξωτερικό και γι αυτούς είναι μόνον αριθμοί. Γι αυτούς το χρέος απλώς αυξάνεται. Εντός Ελλάδος κάθε αριθμός που αυξάνεται, είτε αφορά άνεργους, είτε ύφεση, πληρώνεται με αίμα ιδρώτα, φτώχεια και εξαθλίωση. Κάθε επιχείρηση που κλείνει χειροτερεύει τα πράγματα. Και τα τελευταία 2,5 χρόνια ούτε μία πρόβλεψη της Ελλάδας της ΕΕ ή του ΔΝΤ δεν επαληθεύτηκε. Όλες διαψεύστηκαν παταγωδώς. Τα απλά μαθηματικά λένε λοιπόν ότι το 2020 το χρέος θα είναι πάνω από 160% του ΑΕΠ αν φρενάρει η ύφεση, αλλιώς θα ξεπερνά και το 170% του ΑΕΠ. Η απόφαση για απελευθέρωση του νέου δανείου με δόσεις, σημαίνει ότι αμέσως μετά τις εκλογές, η Ελλάδα θα ψάχνει αγωνιωδώς νέα δάνεια για να μην κάνει στάση πληρωμών. Επομένως είναι η κατάλληλη στιγμή για να εκβιαστεί άγρια η νέα ελληνική κυβέρνηση.
Αν η ΕΕ βρισκόταν σε μήκος κύματος αλληλεγγύης με την ελληνική κυβέρνηση, θα αναλάμβανε χωρίς συζήτηση να καλύψει τις άμεσες ανάγκες πληρωμών της κυβέρνησης από το πακέτο των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ και θα άφηνε την απόφαση για αύξηση του συνολικού ποσού για το μέλλον. Στο μέλλον σίγουρα πρέπει να το αυξήσει και μόνο από το γεγονός ότι το ΔΝΤ δεν προτίθεται να συμμετέχει με το ένα τρίτο του συνολικού ποσού όπως στο παρελθόν. Άρα εξαιτίας αυτού του λόγου θα υπάρξει και νέο δάνειο. Η ΕΕ όμως δεν δείχνει σημάδια να μετατρέψει την τιμωρία της Ελλάδας σε αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και πάντως όχι πριν από τις γερμανικές εκλογές. Οι γαλλικές εκλογές, αν εκλεγεί ο Ολάντ ίσως να βοηθήσουν αλλά προφανώς η Γαλλία έχει να διαπραγματευθεί καλύτερους όρους για τον εαυτό της με τη Γερμανία επομένως θα τεθεί το ζήτημα της Ελλάδας, αλλά στη διαπραγμάτευση το Παρίσι θα προτιμήσει να κρατήσει για τον εαυτό του ότι μπορεί περισσότερο κι όχι να κόψει από τη Γαλλία για να το προσφέρει στην Ελλάδα. Οι χώρες έχουν συμφέροντα, όχι αισθήματα.
Η Ελλάδα και όσοι σκέπτονται γι αυτήν, δηλαδή η ΝΔ που σχεδιάζει να κυβερνήσει, δεν έχει άλλο σχέδιο, παρά να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμα ως τη στιγμή που το πρόβλημα της Ευρώπης δεν θα κρύβεται πιά και θα έχει αγκαλιάσει εκτός της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Ποιος έχει εγγυηθεί όμως στον Αντώνη Σαμαρά ότι η Ελλάδα θα δανειοδοτείται διαρκώς μέχρι τις γερμανικές εκλογές ή ότι η Ελλάδα δεν θα έχει εξεγερθεί μέσα στα επόμενα δύο χρόνια;
Το γεγονός ότι τα νέα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου με την εγγύηση του EFSF και να διέπονται από αγγλικό δίκαιο διαπραγματεύονται κάτω από 20 λεπτά ανά ευρώ, σημαίνει ότι οι κάτοχοι προεξοφλούν ότι δεν μπορούν να πληρωθούν και ότι θα κουρευτούν σε μεγάλο ποσοστό. Κανένας ιδιώτης δεν θα ζημιωθεί από δώ και πέρα εκτός από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και τις χώρες της ευρωζώνης. Επομένως μόνον οι χώρες της ευρωζώνης. Υπάρχει λοιπόν κίνητρο από τις αγορές να πιέσουν για να δούν τις αντοχές της ΕΕ. Για την επόμενη δεκαετία η Ελλάδα δεν θα έχει βγεί στις αγορές. Επομένως το ελληνικό δημόσιο χρέος θα βαρύνει όλο και περισσότερο τις χώρες της ευρωζώνης. Αυτός είναι ο λόγος που ο Σόϊμπλε ήδη άρχισε να συζητάει ανοιχτά όπως δήλωσε ο ίδιος με την ελληνική κυβέρνηση το αν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να εγκαταλείψει το ευρώ ή όχι. Αυτό είναι ένα θέμα που μπορεί ακόμα να διαπραγματευθεί η Ελλάδα. Δηλαδή ποιο θα είναι το ύψος του κουρέματος του χρέους εκ μέρους της ευρωζώνης, ως αντάλλαγμα για την εθελοντική απόφαση της Ελλάδας να εγκαταλείψει την ΕΕ και το ευρώ.
Μετά από έναν χρόνο, οι δυνατότητες διαπραγμάτευσης θα έχουν μειωθεί και στο τέλος του 2013 απλώς δεν θα υπάρχουν γιατί θα έχει λεηλατηθεί όλη η ιδιωτική περιουσία του δημοσίου θα έχει μειωθεί κατά 50% τουλάχιστον η αξία της ιδιωτικής περιουσίας και μια δοτή κυβέρνηση που θα έχει πεί μόνον ΝΑΙ μέχρι τότε στην ΕΕ απλώς θα κληθεί να υπογράψει. Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος.



Αυτά τα ζητήματα πρέπει να συζητηθούν ανοιχτά στην προεκλογική περίοδο και το κάθε κόμμα να έχει τοποθετηθεί γιατί αλλιώς έχει κρυφή ατζέντα και σκοπό να κοροϊδέψει τους πολίτες για να αποσπάσει την ψήφο τους με ψεύτικες υποσχέσεις. Όπως το «λεφτά υπάρχουν» αποσκοπούσε να αποσπάσει την ψήφο των πολιτών και μετά τις εκλογές για να δικαιολογηθεί το προεκλογικό ψέμα ότι δεν θα χρειαστεί ούτε πάγωμα μισθών για 10 χρόνια, ούτε κόψιμο της σπατάλης οδήγησε στη μεθόδευση διόγκωσης του ελλείμματος για να πούν ότι δεν ξέραμε, δεν περιμέναμε τέτοιο έλλειμμα. Έτσι και τώρα όποιος λέει ότι με το κούρεμα μειώθηκε το χρέος λέει ψέματα. Ακόμα και σε ετήσια βάση η μείωση είναι μόνον 8% ενώ μέχρι να εκταμιευθεί το δάνειο, θα έχει αυξηθεί το χρέος στο 155% του ΑΕΠ. Πρέπει λοιπόν να πούν καθαρά τι έχουν στο νού τους να κάνουν και για να αποφύγουμε την έξοδο από το ευρώ και για να επιστρέψει η ανάπτυξη και για να μειωθεί η ανεργία και για να γίνει βιώσιμο το χρέος και για να προστατευθεί η περιουσία του δημοσίου και η ιδιωτική περιουσία.

Η Ισλανδία δείχνει το δρόμο στην Ελλάδα

Η απόφαση του Γιούρογκρουπ ήταν η αναμενόμενη εδώ και μέρες, αλλά για κάποιο λόγο που έχει εύλογη εξήγηση, αισθάνθηκαν μεγάλη ανακούφιση οι συμμετέχοντες στη λήψη της απόφασης, σε σημείο να αρχίσουν τις δηλώσεις πανηγυρισμού σαν να μην γνωρίζουν τη σημασία της απόφασης η οποία ελήφθη. Στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν εκ των προτέρων τι ακριβώς αποφάσισαν, γιατί τίποτα δεν άλλαξε σε σύγκριση με μια μέρα ή μια εβδομάδα νωρίτερα.

Το ΔΝΤ που έκανε και τη μελέτη μη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, εξαιτίας της οποίας και αναβλήθηκε για μία εβδομάδα η συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ(οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης) γνωρίζει ότι το ελληνικό χρέος δεν άλλαξε και παραμένει μεσοπρόθεσμα μη βιώσιμο. Επομένως η οριστική λύση αναβλήθηκε για άλλη μια φορά για ένα εξάμηνο το πολύ και στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου το θέμα θα τεθεί από την αρχή σαν να μην άλλαξε τίποτα από τον Φεβρουάριο του 2010, με ακόμα μεγαλύτερο κόστος για την Ελλάδα. Η ελπίδα των υπόλοιπων ευρωπαίων πολιτικών είναι ότι ως τότε θα έχουν υψώσει τα αναχώματα που χρειάζονται ώστε η άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας να μην ταρακουνήσει το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Προς το παρόν έκριναν ότι δεν ήταν ακόμα έτοιμοι να αφήσουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει εντός του ευρώ.


Οι ευρωπαίοι πολιτικοί και κυρίως η κα Μέρκελ επίσης ανακουφίστηκε γιατί δεν πιέστηκε από τους Αμερικανούς σε σημείο ώστε να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τα σχέδιά της για γερμανοποίηση της ΕΕ. Για τους τραπεζίτες έφτασε η στιγμή να αποφασίσουν να ανταλλάξουν τα ελληνικά ομόλογα με τα νέα ομόλογα που θα διέπονται από το αγγλικό δίκαιο και επομένως μπορούν να ησυχάσουν ότι δεν θα χάσουν περισσότερα στην περίπτωση της χρεοκοπίας της Ελλάδας η οποία γίνεται πλέον ορατή. Οι τράπεζες δεν θα χάσουν περισσότερα στο μέλλον. Είναι θωρακισμένες απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο και η μόνη περίπτωση να χάσουν είναι να καταρρεύσει ολόκληρη η Ευρώπη, ενδεχόμενο που είναι μακρινό ακόμη. Ως εκ τούτου ανακουφίστηκαν κι αυτοί γιατί απέφυγαν τα χειρότερα.

Οι Έλληνες πολιτικοί που υποστηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου, ο Βαγγέλης Βενιζέλος αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς είναι επίσης λογικό να αισθάνονται ανακούφιση δροσιάς από τα παγάκια που κρατάνε ενώ τα πόδια τους χορεύουν απάνω στα κάρβουνα. Μπορούν να πάνε σε εκλογές στο τέλος Απριλίου ελπίζοντας ότι με κάποιο μαγικό τρόπο θα απεγκλωβιστούν από την παγίδα στην οποία βρίσκονται.

Η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε τελευταία και ο μελλοθάνατος πάντα ελπίζει σε ένα θαύμα, μια κουβέντα για να πιαστεί από αυτήν και να συνεχίσει να ελπίζει στη διάσωσή του. Ανθρώπινο και κατανοητό. Το έχει πάθει κάθε εργαζόμενος που κινδυνεύει να απολυθεί, κάθε επιχειρηματίας που κινδυνεύει να χρεοκοπήσει, κάθε δανειολήπτης που δεν μπορεί να πληρώσει το δάνειο και κάθε πολιτικός που είναι αρχηγός ή υπουργός ενός κόμματος που διαλύεται χωρίς να μπορεί να αντιδράσει.

Αν μπορεί να αντιδράσει και να σώσει, τον εαυτό του, ή την επιχείρησή του ή το κόμμα του, τότε επενδύει εκεί όλες τις ελπίδες του. Αν έχει πιαστεί στην παγίδα και εξαρτάται από τους τρίτους, τότε απλώς παρακολουθεί απαθώς σαν τρίτος, σαν να μην τον αφορά τη διαδικασία σταύρωσης και αποκαθήλωσης.


Λίγο πολύ όλοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι, απλώς μέσα στο καζάνι είναι λογικό ότι ο ένας είναι απάνω στον άλλον και όποιος είναι από πάνω έχει περισσότερες ελπίδες ότι θα επιβιώσει λίγη ώρα παραπάνω, ή ότι θα πατήσει στο κεφάλι του αποκάτω για να πεταχτεί έξω από το καζάνι.
Αυτό μας θυμίζουν και τα δύο κόμματα του μνημονίου καταναλώσουν πολύ ενέργεια για να πατήσουν το ένα πάνω στο άλλο, να κατηγορήσουν το ένα το άλλο, να πείσουν τα θύματα της πολιτικής τους ότι για τα άσχημα φταίει ο άλλος και όλα τα καλά τα έκαναν εκείνοι. Εγώ σε έσωσα όχι εγώ σε έσωσα πιο πολύ. Εσύ έχει καταρρεύσει, ναι αλλά οι βουλευτές είναι ακόμα δικοί μου οι περισσότεροι. Ναι αλλά δεν φτάνουν πλέον τους 151 και χωρίς τους δικούς μου δεν θα μαζεύονταν 199. Κι εγώ μπορεί να είμαι αξιωματική αντιπολίτευση αλλά στις μετρήσεις είμαι πρώτο κόμμα με 19,5% ενώ εσύ έχεις το μισό ποσοστό από μένα.
Και οι δύο μαζί δεν ξεπερνάνε το 35 με 40% αλλά εξακολουθούν να μιλάνε για το κούρεμα ή για το μνημόνιο, ελπίζοντας να πάνε στις εκλογές πριν υποχρεωθούν να συμφωνήσουν στη συμφωνία που ετοιμάζεται για την Κύπρο και για τα Σκόπια. Ουδέν κακό αμιγές καλού. Αν η Γερμανία και ο Σόϊμπλε, αν η Μέρκελ και οι ΗΠΑ είχαν πεισθεί ότι ο συνασπισμός ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μπορεί να ζήσει λίγους μήνες ακόμα, θα τους υποχρέωναν να υπογράψουν και το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο και για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, χωρίς να μπορούν να πουν κουβέντα. Αλλά κατάλαβαν ακόμα κι αυτοί, ότι ο μεγάλος συνασπισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ τον οποίο κατάφεραν τελικά να κάνουν ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου, τρώγοντας φυσικά τις σάρκες τους, δεν υπάρχει πιά σε κοινωνικό επίπεδο και ότι αν δεν τους επιτρέψουν να πάνε σε εκλογές, θα αναγκαστούν να στείλουν στην Αθήνα ακόμα και ΜΑΤ από τη Γαλλία και τη Γερμανία για να τους γλυτώσουν από τους διαδηλωτές. Δεν είναι όμως έτοιμοι οι λαοί της Ευρώπης να ζήσουν ακόμα μια τέτοια εμπειρία άμεσης κατάργησης ενός εθνικού κράτους και διακυβέρνησης ενός ευρωπαϊκού προτεκτοράτου απευθείας από τις Βρυξέλλες.
Το ΠΑΣΟΚ χρειάστηκε δύο χρόνια για να διαλυθεί κοινωνικά και να μείνει μια απλή σφραγίδα που γράφει μονοψήφια στις μετρήσεις. Όταν τους το λέγαμε μετά τη συμφωνία του Ιουλίου δεν μας πίστευαν, αλλά κι εμείς δεν το πιστεύαμε πριν από δύο χρόνια. Η ΝΔ ακόμα και με την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά δεν θα χρειαστεί πάνω από 6 μήνες για να ακολουθήσει το ΠΑΣΟΚ στη διάλυση και ο Αντώνης Σαμαράς θα αναγκαστεί να παραδοθεί άνευ όρων στους οπαδούς του μνημονίου οι οποίοι ήθελαν για αρχηγό τη Ντόρα Μπακογιάννη σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από ότι χρειάστηκε ο Παπανδρέου για να παραδοθεί άνευ όρων στον Βαγγέλη Βενιζέλο. Και από ότι φαίνεται, όπως ο ίδιος ο Παπανδρέου παρέδωσε οικειοθελώς στον Βενιζέλο και ο Αντώνης Σαμαράς με τις διαγραφές 21 πιστών σε αυτόν βουλευτών, έδειξε έτοιμος να παραδώσει εαυτόν στη Ντόρα. Η Ντόρα το μόνο που έχει να κάνει είναι να διαλύσει την Δημ. Συμμαχία και να προσχωρήσει άνευ όρων στη ΝΔ δείχνοντας μεγαλείο ψυχής, ενόψει εκλογών.
Η ίδια αυτοκαταστροφική διάθεση έχει πιάσει και όλους τους ήδη διαγραμμένους βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων. Είτε επιλέγουν το δρόμο της ατομικής διάσωσης και επιστροφής στα κόμματα που ήδη καταρρέουν, είτε της προσχώρησης σε άλλα κόμματα είτε της αποστράτευσης. Ενώ αν παρέμεναν ενωμένοι στον τόπο τους, θα κρατούσαν τη θέση τους και θα έσωζαν μακροπρόθεσμα τους πολιτικούς τους χώρους. Οι διαγραμμένοι βουλευτές της ΝΔ δεν επιλέγουν να κατέβουν όλοι μαζί ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι με την γνωστή αντιμνημονιακή γραμμή της ΝΔ. Αν το έκαναν θα έπαιρναν μεγαλύτερο ποσοστό από την επίσημη ΝΔ. Οι διαγραμμένοι και οι αποκλεισμένοι από τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν επιλέγουν να κατέβουν όλοι μαζί ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι με την αντιμνημονιακή γραμμή και την ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ. Αν το κάνουν όμως θα πάρουν μεγαλύτερο ποσοστό από το επίσημο μνημονιακό ΠΑΣΟΚ. Και μακροπρόθεσμα δηλαδή λόγω ρευστότητα σε έναν χρόνο, θα μπορέσουν να ανασυστήσουν τα μεγάλα κόμματα τα οποία φυσικά αλλαγμένα προς το καλύτερο θα κυβερνήσουν τη χώρα, θα υπερασπιστούν την ανεξαρτησία της και θα την εκπροσωπήσουν διεθνώς όταν θα αναγεννηθεί γιατί η Ελλάδα και οι Έλληνες θα ζήσουμε. Δεν θα χαθούμε.

Το δρόμο της αυτονόητης διάσωσης της Ελλάδας στηριγμένης μόνον στις δικές της και όχι σε δάνειες δυνάμεις τον δείχνει η Ισλανδία. Μια μικρή χώρα 300.000 κατοίκων. Μετά από μια στάση πληρωμών και μια σύντομη περίοδο ύφεσης 7%, όσο είχαμε εμείς μόνον το 2011, επέστρεψε στην ανάπτυξη με ρυθμούς διπλάσιους από την ΕΕ και όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Το ΔΝΤ αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη στάση πληρωμών αφού δεν μπορούσε να αντιδράσει. Οι τράπεζες αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τη διαγραφή του χρέους αφού δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Οι ξένες χώρες αποδέχθηκαν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος αφού δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Και η Ισλανδία δεν έμεινε ούτε χωρίς πετρέλαιο ούτε χωρίς τρόφιμα που είναι εισαγόμενα και εκεί όπως κι εδώ. Η στάση πληρωμών τελείωσε και η διαγραφή του χρέους έγινε αποδεκτή. Η Ισλανδία ζεί στηριγμένη στις δικές της δυνάμεις, πάνω στα φτωχά βουνά της που είναι ζωντανά ηφαίστεια. Και οι Ισλανδοί απολαμβάνουν την άμεση και δυναμωμένη δημοκρατία τους, η οποία αποδείχθηκε η ασπίδα προστασίας του κράτους τους. Η δημοκρατία αποδείχθηκε το μόνο όπλο που διέσωσε τους Ισλανδούς και την Ισλανδία και το μέλλον τους το εγγυάται η ίδια δημοκρατία. Και να