H κοινωνία καταρρέει, η οικονομία δεν προφταίνει

Η κυβέρνηση έχει την εντύπωση ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας βελτιώνεται και τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να πείσουν και τον ελληνικό λαό γι αυτό με συντονισμένες ενέργειες, ενώ έχει μπερδέψει την οικονομική κατάσταση με την εικόνα που έχουν οι δανειστές. Πολύ περισσότερο δεν συνδυάζει στην κοινωνική κατάσταση η οποία μοιάζει με καζάνι έτοιμο να εκραγεί, ούτε βλέπει τα σημαντικά μεγέθη της οικονομίας τα οποία συνεχίζουν να επιδεινώνονται, χωρίς να καταβάλλεται η παραμικρή προσπάθεια να αναστραφεί η κατάσταση.

H Μαγική εικόνα μέσα από τα ΜΜΕ και η πραγματική εικόνα της Ελλάδας

Ας ασχοληθούμε πάλι με την μαγική εικόνα την οποία προσπαθεί να δημιουργήσει η κυβέρνηση και η τρόϊκα με το οικονομικό επιτελείο στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η μαγική εικόνα δημιουργείται πρώτον με την υποβάθμιση των πραγματικών γεγονότων και συνθηκών και δεύτερον με την διόγκωση ασήμαντων ή μικρής σημασίας γεγονότων και την προβολή μελλοντικών προσδοκιών, ως πραγματικών και αναμφισβήτητων γεγονότων. Τα πραγματικά γεγονότα που πρέπει να υποβαθμιστούν για να δημιουργηθεί η μαγική εικόνα, το 1.300.000 άνεργοι. Οι 400.000 οικογένειες όπου δεν υπάρχει ούτε ένας εργαζόμενος. Οι 300.000 εργαζόμενοι που είναι απλήρωτοι εδώ και ένα χρόνο ή σχεδόν ένα χρόνο. Οι 700.000 εργαζόμενοι οι οποίοι είναι απλήρωτοι από λίγες εβδομάδες έως λίγους μήνες και παίρνουν έναντι. Οι σχεδόν 100.000 το χρόνο νέοι μορφωμένοι που μεταναστεύουν στο εξωτερικό, αν το καταφέρουν για να ζήσουν αφού στην Ελλάδα δεν υπάρχουν δουλειές. Η απελπισία οδηγεί πάνω από έναν έως κατά μέσο όρο δύο άτομα την ημέρα στην αυτοκτονία. Αυτός ο πόνος και το αίμα πρέπει να υποβαθμιστεί μαζί με τον πόνο των υπολοίπων 3.500.000 Ελλήνων εργαζομένων που δεν ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες, αλλά έχουν υποστεί μειώσεις στο εισόδημά τους από 30 έως 60%, υφίστανται υπερφορολόγηση και κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους που πήραν με στεγαστικό δάνειο ή άλλη ακίνητη περιουσία που κληρονόμησαν από τους γονείς τους, οι τιμές συνεχίζουν να αυξάνονται πράγμα που σημαίνει φτωχοποίηση και εξαθλίωση για την πρώην μεσαία τάξη των εργαζόμενων και των αυτοαπασχολούμενων.

Το μνημόνιο είναι προγραμματισμένο να προκαλέσει εξέγερση και χρεοκοπία στις 25 Μαρτίου 2014!

-->

Τα λόγια είναι περιττά την ώρα που βουλιάζουμε. Κι αφού η κυβέρνηση συνεχίζει την πολιτική Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, σημαίνει ότι δεν έχει καταλάβει, ασχέτως τι λέει, ότι το πρόβλημα μας είναι πρόβλημα ύφεσης, ανεργίας, φτώχειας και αρνητικών προσδοκιών. Παρά το γεγονός ότι και τα τρία κόμματα ανέλαβαν να κυβερνήσουν γνωρίζοντας την πραγματική κατάσταση, επέλεξαν να πούν άλλα προεκλογικά και να κάνουν άλλα μετεκλογικά εξαπατώντας και παραπλανώντας τον ελληνικό λαό, ο οποίος εν μέρει αλλά όχι στην πλειοψηφία του, ήθελε να εξαπατηθεί.

Γιατί δεν σας αρέσουν οι μισθοί Βουλγαρίας; Άλλωστε έχετε τιμές Γερμανίας!

Η κατάσταση στην Ευρώπη είναι φέτος καλύτερη από πέρυσι; Ή έστω η προβλεπόμενη για το 2013 κατάσταση στην οικονομία της Ευρώπης θα είναι καλύτερη από τη φετινή; Η απάντηση και στις δύο ρητορικές ερωτήσεις είναι αρνητική. Οι αποφάσεις της Ευρώπης είναι απογοητευτικές, το «μεγάλο μπαζούκα» που είχαν ζητήσει οι G-20 από την Ευρώπη για να ξεπεράσει τα προβλήματά της και κυρίως να βοηθήσει την παγκόσμια οικονομία στην ανάκαμψη δεν υπάρχει. Τα κεφάλαια που έχει διαθέσιμα η Ευρώπη για να χρηματοδοτήσει τα επόμενα προγράμματα της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ελλάδας, αλλά και της Ισπανίας και του Βελγίου είναι συνολικά 500 δισεκατομμύρια ευρώ. Για την Ιταλία δεν γίνεται συζήτηση. Είναι εντελώς ανεπαρκή.

Η Ευρώπη και κυρίως η Γερμανία είναι εντελώς απρόθυμη να διαθέσει μεγαλύτερα κεφάλαια για μια αναπτυξιακή προσπάθεια και μην σας παραπλανά η δήλωση της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας ότι θα συνεχίσει να δέχεται ομόλογα της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας. Το έκανε απλώς και μόνον για να μην επιδεινώσει το πρόβλημα για την ίδια. Και με τη δήλωση διέψευσε απλώς δικές της διαρροές, γιατί στην πραγματικότητα αυτό που διαψεύδει, θέλει να κάνει. Να μειώσει τον κίνδυνο έκθεσης σε ομόλογα των κρατών που χρηματοδοτεί και βεβαιώνει ότι με αυτά τα προγράμματα θα λύσουν τα προβλήματά τους. Δεκάρα δεν δίνει για τις χώρες και για τα προγράμματα.

Για την Ελλάδα όλοι γνωρίζουν ότι το δημόσιο χρέος της μειώθηκε στο 157% του ΑΕΠ από 162% μετά το κούρεμα και ενώ ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί η κρίσιμη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Με άλλα λόγια δεν είναι βιώσιμο και πάντως απέχει πολύ από τον στόχο που ήταν να φτάσει στο 120% του ΑΕΠ σε πρώτη φάση. Χώρια που η εκτέλεση του προϋπολογισμού κάθε άλλο παρά συμβαδίζει με το πρόγραμμα που στα χαρτιά πρόβλεπε έναν πακτωλό εσόδων τα οποία δεν θα έρθουν από πουθενά λόγω της ύφεσης. Έτσι κι αλλιώς η ιδέα ότι με το κούρεμα θα έφτανε στο 120% του ΑΕΠ το 2020 ήταν εντελώς τρελή. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει σε έναν χρόνο, κι αυτοί είχαν προβλέψει τι θα γινόταν μετά από 8 χρόνια.

Για την Ελλάδα, η ιδέα και μόνον να αφήσει τους ξένους να αποφασίζουν για την πορεία της είναι εντελώς τρελή. Το κέντρο των αποφάσεων είναι αναγκαίο να μεταφερθεί πάλι εντός Ελλάδας, να δημιουργηθεί ένα πρόγραμμα ανάταξης της οικονομίας το οποίο θα στηρίζεται αποκλειστικά στις ελληνικές προσπάθειες και οι εξελίξεις στην Ευρώπη να λαμβάνονται υπόψιν απλώς και μόνον για να είναι συμβατό και να φαίνεται πιο συμβατό με την ευρωπαϊκή πολιτική.

Αν η Ελλάδα κόντρα στις υποδείξεις της Γερμανίας η οποία ως τώρα έχει επιβάλει τρείς διαδοχικές και λαθεμένες πολιτικές, χωρίς να αλλάζει όμως την άποψή της, καταφέρει να ισορροπήσει την οικονομία και την κοινωνία της, θα έχει προσφέρει μεγάλη υπηρεσία και στην Ευρώπη και κυρίως στους Έλληνες. Η πολιτική της Μέρκελ και του νεοφιλελευθερισμού δεν είναι ούτε υπέρ των Γερμανών πολιτών. Απλώς τρομοκρατούνται και οι Γερμανοί με το φόβητρο της Ελλάδας, ή της Βουλγαρίας. Ούτε και είναι νεοφιλελεύθερη πολιτική, δηλαδή δήθεν υπέρ της ελεύθερης αγοράς χωρίς παρεμβάσεις του κράτους. Αντιθέτως πρόκειται για ωμές παρεμβάσεις του κράτους ώστε να επιβληθούν με τη βία του κράτους πολιτικές εξαθλίωσης των πολιτών και μεταφοράς κεφαλαίων στο τραπεζικό σύστημα.

Οι μισθοί στη Βουλγαρία, αν δεν είχαν επιβληθεί με νόμο, δεν θα ήταν στα 170 ευρώ, αλλά η αγορά θα τους είχε σπρώξει πιο ψηλά, ώστε να μπορούν ζούν όλοι οι πολίτες αξιοπρεπώς. Το ίδιο θα συνέβαινε και στη Γερμανία, αν δεν είχαν καθηλωθεί με κρατικές παρεμβάσεις επί μια δεκαετία. Το ίδιο θα συνέβαινε και στην Ελλάδα αν δεν υπήρχε ο καταναγκασμός του κράτους, αλλά και πάλι είναι αμφίβολο αν όλοι οι επιχειρηματίες θα συμμορφωθούν με τις κρατικές υποδείξεις να μειώσουν τους μισθούς στα 500 ευρώ για οκτάωρο και στα 250 ευρώ για τετράωρο. Στην πράξη το μόνο που θα πετύχουν είναι να μειώσουν τις ασφαλιστικές εισφορές και τη φορολογία, δηλαδή να δηλώνουν λιγότερα και να πληρώνουν λιγότερα στο κράτος. Οι εργαζόμενοι σαφώς και θα προτιμήσουν να ζήσουν από το να πεθάνουν στην πείνα αν ακολουθήσουν τη νομοθεσία.

Οι Έλληνες δεν μπορούν να ζήσουν με μισθούς Βουλγαρίας και με τιμές 30% μεγαλύτερες από της Γερμανίας. Ούτε μπορούν να πληρώνουν φόρους Γερμανίας με εισοδήματα Βουλγαρίας. Το σίγουρο αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η στάση πληρωμών του ελληνικού κράτους εντός του ευρώ. Διεύρυνση της ύφεσης και της παραοικονομίας, αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας, κατάρρευση του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Κι επειδή είμαστε σε προεκλογική περίοδο, βλέπουμε ζωντανά ότι είμαστε σε μεταβατική περίοδο. Το παλιό δεν έχει πεθάνει και το νέο δεν έχει γεννηθεί. Το κόμμα του μνημονίου είναι ένα και αποτελείται από δύο κομμάτια. Σίγουρα δεν αποτελούν το μέλλον.

Οι πιο ρεαλιστές από το κόμμα του μνημονίου, λένε ότι δεν έπρεπε να κάνουμε εκλογές και είναι απολύτως νόμιμη η κυβέρνηση Παπαδήμου αφού έχει τη στήριξη 200 βουλευτών ενώ ξεκίνησε με 255. Οι ίδιοι λένε αποδεχόμενοι την πραγματικότητα ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν μπορεί να κυβερνήσει κι έχει ξεπέσει σε προεκλογική ρουσφετολογία, αλλά μετά τις εκλογές η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα μπορούν να κυβερνήσουν με 155 ή με 185 βουλευτές. Δεν είναι ρεαλιστικά αυτά τα σχέδια. Δεν φταίνε τα πρόσωπα, αλλά οι πολιτικές. Δεν φταίνε τα ποσοστά, αλλά οι πολιτικές. Στις δημοκρατίες δεν μπορείς να κυβερνήσεις όταν το 80% των πολιτών έχει τη γνώμη ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο. Το πολιτικό σύστημα έχει πεθάνει και κάποιος πρέπει να του το πεί.

Η διεύρυνση των δημοκρατικών θεσμών, ο έλεγχος της κυβέρνησης από τους πολίτες, η λήψη των αποφάσεων από τους πολίτες μέσα από δημοψηφίσματα, η δημιουργία κομμάτων ελεγχόμενων από τους πολίτες, η δημιουργία συνδικάτων ελεγχόμενων από τους εργαζόμενους, δημάρχων και περιφερειαρχών που θα ανακαλούνται από τους πολίτες, είναι πιο χρήσιμοι και αναγκαίοι παρά ποτέ. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα πάλι έχει ανάγκη το ακριβώς αντίθετο. Κυβερνήσεις χωρίς καμιά δύναμη, οι οποίες θα εκτελούν τις εντολές τους και θα επιβάλουν με τη βία στους πολίτες να πληρώνουν τις δόσεις τους κόβοντας από το φαγητό τους. Πρώτα θα πληρώνουν τη δόση τους και μετά θα τρώνε ότι τους περισσεύει, αλλιώς θα τους ρίχνουν στην ανεργία και δεν θα τρώνε τίποτα. Ο Έλληνας θα βλέπει τον Βούλγαρο με τα 170 ευρώ και θα φοβάται, ο Πορτογάλος θα βλέπει τον Έλληνα και θα τρέμει και ο Ιταλός θα μακαρίζει την τύχη του που έχει τον Μόντι κι όχι τον Παπαδήμο. Και ο Γερμανός φυσικά θα μπορεί να παίρνει περισσότερα από όλους, όχι γιατί δουλεύει περισσότερο από τους Έλληνες, τους Βούλγαρους και τους Ιταλούς, αλλά γιατί οι Γερμανοί τραπεζίτες λεηλατούν τις άλλες χώρες και μπορούν να τους μοιράσουν καλύτερα μεροκάματα.

Δεν έχει κανένα νόημα να πάρεις 50 έδρες μπόνους στη Βουλή, αν δεν έχεις τη συναίνεση της κοινωνίας να κυβερνήσεις και δεν μπορείς να καταστρέφεις το 75% της κοινωνίας ελπίζοντας ότι θα σε ψηφίσουν. Εκτός κι αν το γυρίσεις σε δικτατορία. Κανείς άλλωστε δεν υποσχέθηκε να μας χαρίσει τη δημοκρατία. Ή την κατοχυρώνεις κάθε μέρα με τις πράξεις σου, ή δεν την έχεις ποτέ. Δεν ήταν ποτέ εισαγόμενο ή δάνειο είδος. Άλλωστε σε ποιόν περισσεύει για να την δανείσει ή να την εξάγει; Και στη Γερμανία η ΚΥΠ παρακολουθούσε 17 βουλευτές της Αριστεράς του εθνικού κοινοβουλίου και 11 τοπικών κυβερνήσεων, γιατί όπως είπε ο υπουργός Εσωτερικών δεν έχουν παραιτηθεί από τη δικτατορία του προλεταριάτου και δεν έχουν σαφώς απορρίψει κάθε μορφή βίας.

Οι Ισλανδοί καθαίρεσαν την κυβέρνησή τους, περνάνε από δίκη τον προηγούμενο πρωθυπουργό και έχουν την κυβέρνηση που τους αξίζει. Το ίδιο ισχύει και για μας. Και για τους Γάλλους και για τους Ιταλούς. Η λύση που μας προτείνει η Μέρκελ αν θέλουμε να ζήσουμε καλύτερα είναι να μεταναστεύσουμε σε άλλη χώρα. Το είπε και ο Μόντι. Το προωθεί και ο ΟΟΣΑ. Πρέπει οι εργαζόμενοι να γίνουμε πιο ευέλικτοι και να κινούμαστε από χώρα σε χώρα για να βρούμε δουλειά. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να ζήσουμε μέσα στα εθνικά μας σύνορα. Θα μας φτιάξουν μάλιστα λέει και ένα πανευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης για να μην χάνονται τα χρόνια που έχουμε περάσει σε κάθε χώρα και στα γηρατειά μας πάλι θα διαλέγουμε σε ποια χώρα μπορούμε να ζήσουμε με την μικρή μας σύνταξη. Αν δεν φτάνουν για να ζήσουμε στην Ελλάδα, θα μπορούμε να πάμε στο Σουδάν που κάνει και ζέστη. Οι Γερμανοί θα μπορούν να έρχονται στην Ελλάδα. Παγκόσμια ποίηση.

Το δρόμο μας δείχνει η Ισλανδία

Αξίζει να μελετάμε τις λύσεις που υιοθέτησαν άλλες χώρες για να αντιμετωπίσουν προβλήματα ανάλογα με τα δικά μας ιδίως αν τα παραδείγματα που μελετάμε είναι πρόσφατα. Άλλωστε η μίμηση είναι αυτή που δημιούργησε τον ανθρώπινο πολιτισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ουρές για να εξυπηρετηθούμε είτε σε μια τράπεζα, είτε στην ουρά για να αγοράσουμε πατάτες σε χαμηλή τιμή χωρίς μεσάζοντες. Αντί να σπρωχνόμαστε απολίτιστα και να χτυπιόμαστε για το ποιος θα εξυπηρετηθεί πρώτος, μπαίνουμε σε μια ουρά δηλαδή μιμούμαστε αυτό που έκανε ο προηγούμενος από μας και εξυπηρετήθηκε αξιοπρεπώς.
Όπως λοιπόν τώρα η Πορτογαλία και η Ιρλανδία μπορούν να μελετήσουν για να μιμηθούν το παράδειγμα της Ελλάδας για να ελαφρύνουν το χρέος τους εφόσον υπόκειται σε εγχώριο δίκαιο, έτσι και η Ελλάδα ενόψει εκλογών πρέπει να μελετήσει το παράδειγμα της Ισλανδίας η οποία κατάφερε επιτυχώς μετά από 3 μόλις χρόνια να επιστρέψει στις αγορές, να διαγράψει ολόκληρο το χρέος της στο εξωτερικό αντί να μετατρέψει το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιες ζημιές και να διαγράψει το 25% του χρέους επιχειρήσεων και νοικοκυριών στις τράπεζες.

Ας μην σπεύσει κανείς να μιλήσει για διαφορές, οι οποίες υπάρχουν, γιατί είναι υπεκφυγή για να μην κάνουν τίποτα. Υπάρχουν και ομοιότητες όπου μπορούν να εφαρμοστούν τα ίδια (κατά μίμηση) υπάρχουν και διαφορές όπου θα πρέπει να υπάρξουν και προσαρμογές για να πετύχουμε το ίδιο αποτέλεσμα. Στην Ισλανδία αναγνωρίστηκε αμέσως ότι το πρόβλημα του χρέους είναι πολιτικό. Έτσι ενώ η κυβέρνηση της Ισλανδίας αποδέχθηκε αμέσως ότι πρέπει να αποζημιώσει τους ξένους πελάτες των τραπεζών της οι οποίες κατέρρευσαν το 2008, οι πολίτες εναντιώθηκαν και ζήτησαν δημοψήφισμα. Απέναντι στη ραγιάδικη κυβέρνηση που αποδέχθηκε αμέσως τους εκβιασμούς Βρετανίας και Ολλανδίας, μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας αρνήθηκε να υπογράψει το νόμο και προκάλεσε δημοψήφισμα το οποίο απέρριψε την απόφαση της Βουλής με συντριπτική πλειοψηφία. Τα δημοψηφίσματα λοιπόν είναι το πρώτο που πρέπει κι εμείς να αντιγράψουμε υπακούοντας στο δικό μας Σύνταγμα.
Η προσπάθεια στην Ισλανδία δεν ήταν σύντομη, αλλά ο λαός έδειξε επιμονή για τρία χρόνια. Απέρριψε σε δεύτερο δημοψήφισμα τον συμβιβασμό που έκανε η δεύτερη κυβέρνηση με τους ξένους δανειστές (είχαν αποδεχθεί κούρεμα 60%) κρατικοποίησε τις τράπεζες, πήρε δάνειο από το ΔΝΤ χωρίς να υπογράψει μνημόνιο, διπλάσιο από της Ελλάδας (ως ποσοστό του ΑΕΠ) και μετά από τρία χρόνια διέγραψε και μέρος του ιδιωτικού χρέους επιστρέφοντας ταυτόχρονα στις αγορές με το σπαθί της.
Μια σημαντική διαφορά Ελλάδας και Ισλανδίας είναι ότι έχει το εθνικό της νόμισμα, ενώ η Ελλάδα δεν έχει. Πρέπει λοιπόν να προσαρμοστεί σε αυτή τη διαφορά. Αμέσως μόλις οι ξένες χώρες συνεπικουρούμενες από το ΔΝΤ και από την ΕΕ είδαν ότι απορρίφθηκε ο εκβιασμός τους (ενώ πέρασε στην Ελλάδα από την πρώτη στιγμή μέχρι σήμερα) επιτέθηκαν στην Ισλανδία και το εθνικό της νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 50%. Το αντί9στοιχο στην Ελλάδα είναι αυτό που έχουμε υποστεί. Να μειωθεί το εισόδημα όλων μαζί με τις τιμές κατά 50%. Ούτε έλλειψη καυσίμων όμως παρατηρήθηκε, ούτε φαρμάκων ούτε τροφίμων τα οποία και στην Ισλανδία είναι εισαγόμενα όπως και στην Ελλάδα. Η ισοτιμία φυσικά άρχισε αμέσως να αποκαθίσταται σταδιακά από την πρώτη μέρα και ακόμα βρίσκεται σε ελαφρώς χαμηλότερα επίπεδα.
Η απότομη υποτίμηση δημιούργησε πρόβλημα στις ξένες εταιρίες που είχαν εγκατασταθεί στη χώρα (όπως τα Μακ Ντόναλντς) πολλές από τις οποίες έκλεισαν και έφυγαν. Αυτό ευνόησε αμέσως τις ντόπιες ανταγωνιστικές τους επιχειρήσεις οι οποίες κάλυψαν αμέσως το κενό στην αγορά αυξάνοντας τα έσοδα του δημοσίου γιατί είναι γνωστό ότι οι ξένες εταιρίες έχουν τον τρόπο να είναι πρακτικά αφορολόγητες στο εσωτερικό κάθε χώρας.
Μια άλλη διαφορά της Ισλανδίας με την Ελλάδα είναι ότι η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα με σημαντικό πλούτο έτοιμο για λεηλασία όπως η ιδιωτική περιουσία του δημοσίου στην οποία περιλαμβάνονται επιχειρήσεις μονοπωλιακού χαρακτήρα με σίγουρα κέρδη, ακίνητα φιλέτα και ο ορυκτός πλούτος. Η Ελλάδα έχει επίσης σημαντική γεωπολιτική θέση καθώς αποτελεί το κλειδί για τον έλεγχο των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Η διαφορά δεν είναι μειονέκτημα, αλλά ενώ η Ισλανδία δεν αξίζει τον κόπο να κάνει κάποιος μια εκστρατεία για να την εξουσιάσει, η Ελλάδα αξίζει να ξοδέψει κανείς περισσότερα γιατί αποτελεί χρυσόμαλλο δέρας για όποιον την ηγεμονεύει. Μπορεί λοιπόν η Ελλάδα να διαπραγματευθεί αν κατέχει το έδαφός της και ασκεί κυριαρχία στα εθνικά της σύνορα. Κι αυτό κάνει επιτακτική την ανάγκη της δημοκρατίας ώστε οι πολίτες να ελέγχουν ασφυκτικά την κυβέρνησή τους κι όχι να έχουν μια δοτή κυβέρνηση στην υπηρεσία των ξένων που θέλουν να την κατέχουν. Ενδεχομένως λοιπόν χρειάζεται επέκταση της άμεσης δημοκρατίας ακόμα και πέραν των βημάτων που έκανε η Ισλανδία η οποία ανέθεσε σε απλούς πολίτες την αναθεώρηση του Συντάγματός της με κατεύθυνση τον παραπέρα εκδημοκρατισμό του.
Το συμπέρασμα είναι αυτό που βγαίνει και από τη μελέτη της ιστορίας για αιώνες. Οι πολίτες μπορούν να είναι νοικοκύρηδες στον τόπο τους αν καταφέρουν να ελέγχουν την κυβέρνησή τους και αντιστρόφως αν η κυβέρνηση εκφράζει τα συμφέροντα ολόκληρης της κοινωνίας και όχι μόνον του πλουσιότερου τμήματός της. Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή κανένα κόμμα δεν εκπροσωπεί το 21% των άνεργων, το 23% των φτωχών και το 30% των νέων έως 30 ετών δηλαδή το 75% του πληθυσμού. Υπερ εκπροσωπείται το ένα τέταρτο της κοινωνίας και κυρίως το 1% που είναι το απολύτως πλουσιότερο. Αντί για διαδικασίες αποχής λοιπόν έχουμε ανάγκη από τη συμμετοχή και τον δημοκρατικό έλεγχο.



Βλέπουμε όμως ότι επιλέγονται διαρκώς διαδικασίες που σπρώχνουν τους πολίτες στην απογοήτευση και στην αποχή. Λαμβάνονται αποφάσεις ερήμην τους, τα κόμματα εξουσίας κάνουν τα αντίθετα από αυτά που δεσμεύθηκαν ατιμώρητα, πράγμα που απογοητεύει τους πολίτες αλλά αποθρασύνει το 1% τα συμφέροντα των οποίων υπερεκπροσωπούνται. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ για την ανάδειξη του αρχηγού του, είδατε ότι επέλεξε τη διαδικασία εκείνη που θα εξασφαλίσει την ελάχιστη δυνατή συμμετοχή. Όποιος δεν θέλει να ψηφίσει τον Βενιζέλο, δεν έχει λόγο να πάει να ψηφίσει γιατί θα εκλεγεί έτσι κι αλλιώς ακόμα κι αν πάρει ελάχιστες ψήφους. Σκεφθείτε τι θα είχε συμβεί αν υποψήφια για την αρχηγία ήταν μόνον η Ντόρα Μπακογιάννη. Για να είναι ένα κόμμα πολλυσυλλεκτικό και άρα μεγάλο, πρέπει να επιτρέπει να εκφράζονται στο εσωτερικό του διαφορετικά και συχνά αντιτιθέμενα συμφέροντα και πολιτικές απόψεις. Με τη διαδικασία που επέλεξε, όχι απλός πολίτης δεν θα πάει να ψηφίσει, αλλά αμφιβάλω αν θα κάνει τον κόπο να πάει να ψηφίσει και ο ίδιος ο Παπουτσής με τον Τζουμάκα, δηλαδή οι άλλοι δύο επίδοξοι διεκδικητές. Τι να πάει να κάνει; Να ψηφίσει άκυρο ή λευκό; Δεν έχει νόημα. Κι αν εκείνοι είναι υποχρεωμένοι να πάνε ως επαγγελματίες για να δείξουν αφοσίωση στις διαδικασίες του καταστατικού, ο απλός πολίτης δεν θα καταδεχθεί ούτε να το σκεφτεί. Αν όμως πάνε μόνον οι υπάλληλοι των κομματικών, βουλευτικών και υπουργικών γραφείων, οι διορισμένοι σε πολιτικές θέσεις, οι συγγενείς και οι πελάτες τους τότε δεν έχει νόημα η ανοιχτή εκλογή γιατί δεν είναι συμμετοχή των πολιτών, των ψηφοφόρων και των φίλων. Ούτε καν των μελών γιατί σιωπηρά έχουν αποχωρήσει σε ποσοστό 75% όπως δείχνουν οι μετρήσεις.



Δεν είναι καν το ίδιο με την εκλογή του Παπανδρέου την πρώτη φορά που είχε πάρει το δαχτυλίδι από τον Σημίτη και ήταν ο μόνος υποψήφιος γιατί κατά κάποιο τρόπο, η συμμετοχή 1.000.000 απλών πολιτών νομιμοποίησε εκ των υστέρων την αντιδημοκρατική κληρονομική διαδοχή με τη διαδικασία του δαχτυλιδιού στον εκλεκτό του Σημίτη. Και η αλήθεια είναι ότι τότε κατατροπώθηκε στις κάλπες μαζί με την παιδική χαρά που είχε φέρει μαζί του. Τη δεύτερη φορά, όπου συμμετείχαν 800.000 πολίτες με τρείς υποψήφιους έγινε πραγματικός αρχηγός όταν υποστηρίχθηκε όχι από την παιδική χαρά αλλά από ένα σημαντικό μέρος της βάσης που αποδείχθηκε πλειοψηφικό και νικηφόρο και στην κοινωνία μετά από 2 χρόνια. Είναι αυτό το μέρος της κοινωνίας το οποίο αγνόησε τα δύο χρόνια που ήταν στην κυβέρνηση, το οποίο του γύρισε την πλάτη και επειδή του κούνησε το δάχτυλο με απρεπή και αλαζονικό τρόπο, του ανταπέδωσε τη χειρονομία με όλα τα δάχτυλα ανοιχτά.
Είναι αμφίβολο, αν σε αυτές τις εσωκομματικές εκλογές θα πάνε έστω και οι μισοί από όσους είχαν ψηφίσει Βενιζέλο το 2007 όταν ήταν δεύτερος, αλλά μαζί με τον Σκανδαλίδη, όπως και τώρα, είχαν πάρει το 47% από τους 800.000 πολίτες υποστηρικτές μαζί με τις οικιακές βοηθούν τους.

Ένα σημαντικό κεφάλαιο που διδάσκει η Ισλανδία είναι φυσικά η παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων για την κρίση στην Ισλανδία από την Ισλανδική Δικαιοσύνη. Γιατί αποδείχθηκε ως μέτρο πρόνοιας που συνέβαλε στην κοινωνική συνοχή και στην τροφοδότηση της διάθεσης των πολιτών να μην αφήσουν να τους ξεφύγει ο έλεγχος. Η αίσθηση της ατιμωρησίας αποθρασύνει και τους ξένους να ζητούν όλο και περισσότερα, αλλά και απογοητεύει τους πολίτες όταν βλέπουν ότι οι νόμοι δεν εφαρμόζονται αν πρόκειται για το 1% του πληθυσμού που έχει όλο τον πλούτο και την πολιτική εξουσία στα χέρια του. Οι νόμοι ως γνωστόν θεσπίζονται όχι για να κατοχυρώνουν τα προνόμια των λίγων, αλλά των πολλών. Θεσπίζονται για να περιορίζουν την εξουσία των λίγων οι οποίοι έχουν τη δύναμη και τον πλούτο στα χέρια τους. Στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια, όλοι οι νόμοι ψηφίζονται για να απαλλαγούν οι πλούσιοι και οι εξουσιαστές από τις ποινικές ευθύνες για τις πράξεις τους. Ακόμα και οι φορολογικοί νόμοι, δεν είναι ανάλογα με την ικανότητα του καθενός αλλά ανάλογα με το πόσο μπορεί να ξεφύγει κάποιος ή όχι.

Στο ξεκίνημα της κρίσης η Ισλανδία είχε δημόσιο χρέος 130% του ΑΕΠ και ιδιωτικό χρέος των τραπεζών στο 1000% του ΑΕΠ. Τρία χρόνια αργότερα το δημόσιο χρέος είναι στο 100%, το χρέος των τραπεζών στο 200% και η ανεργία στο 7% κι έχει επιστρέψει στις αγορές. Η Ελλάδα ξεκίνησε με δημόσιο χρέος 113% και πριν το κούρεμα είχε 170% θα καταλήξει μετά το κούρεμα στο 120 ή στο 160% το 2020. Οι ελληνικές τράπεζες είχαν εξωτερικό χρέος 23% του ΑΕΠ, αλλά χρεοκόπησαν εξαιτίας του κουρέματος και οι φορολογούμενοι δανείστηκαν με επαχθείς όρους 40 ή 50 δισεκατομμύρια ευρώ χώρια τις εγγυήσεις και τα ομόλογα για να τις επανακεφαλαιοποιήσουν. Η ανεργία είναι στο 21% και η ύφεση στο 7% για Πέμπτη συνεχή χρονιά. Μόνον στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχε πάθει τέτοια καταστροφή. Το 2012 το δημόσιο χρέος θα διαμορφωθεί στο 155% δηλαδή όλοι θα συμφωνούν ότι χρειάζεται άλλο ένα γενναίο κούρεμα γιατί δεν είναι βιώσιμο.

Κι επειδή έχουμε εκλογές πρέπει να σκεφτόμαστε απλά. Μπορεί να φαίνεται πολύ καλό να κουρεύει η τράπεζα κατά 30% το δάνειό σου, αλλά αν ταυτόχρονα απαιτεί να είσαι άνεργος και ταυτόχρονα βάζει υποθήκη στο σπίτι σου, στην περιουσία σου, ενώ πριν δεν είχε, είναι φανερό ότι σε έχει πιάσει σε μια παγίδα, και δεν είναι σωστό να θριαμβολογείς. Καλό είναι να σκεφτείς τι μπορείς εσύ να πληρώσεις και πως, κρατώντας τη δουλειά σου και την περιουσία σου. Αυτό που λέμε εμείς πιστεύουν και οι αγορές. Τα νέα ομόλογα που είναι εγγυημένα από το EFSF και διέπονται από αγγλικό δίκαιο, διαπραγματεύονται κάτω από τα 20 σέντς ανά ευρώ. Άρα προεξοφλούν ότι δεν θα πληρωθούν, και ότι μετά από μια χρεοκοπία θα μπορέσουν να πάρουν κάτω από 20% της ονομαστικής τους αξίας αν και λήγουν το 2046. Το αν αυτό θα γίνει με πρωτοβουλία της ΕΕ ή με πρωτοβουλία μιας εξέγερσης των πολιτών η οποία θα διαλύσει τη Βουλή και θα επιβάλει αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει.

Το έγκλημα, η κρίση, η φτώχεια και η ακρίβεια!

Η ανταλλαγή πυροβολισμών σε ένα κατάστημα κινητής τηλεφωνίας ανάμεσα σε έναν αστυνομικό και σε δύο ληστές με θύμα μια 32χρονη υπάλληλο, είναι η αφορμή για το σημερινό σχόλιο για την πολιτική αδυναμία και για την οικονομική κρίση. Θα μου πείτε πώς συνδέονται; Έλα που συνδέονται.

Είναι κοινό μυστικό ότι η εγκληματικότητα αυξάνεται μαζί με τη φτώχεια. Όταν λοιπόν αντιμετωπίζουμε χρόνιο πρόβλημα ακρίβειας, όταν επί δεκαετίες αυξάνεται σταθερά ο αριθμός των ατόμων που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, όταν μετά από την εφαρμογή επί μια πενταετία της νεοφιλελεύθερης συνταγής η οικονομία μπαίνει σε ύφεση και όταν αυτό συμπίπτει με την εισαγωγή των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης, μέσω του τουρισμού, τότε πρέπει να περιμένουμε αύξηση της εγκληματικότητας. Όταν οι ληστές που άλλοτε χτυπούσαν χρηματαποστολές τραπεζών ή καταστήματα τραπεζών, χτυπάνε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας σημαίνει ότι έχουν πολλαπλασιαστεί και οι στόχοι και οι ληστές και δεν έχουν πού να χτυπήσουν και καταλήγουν σε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας.

Αντί να χτυπάνε τράπεζες που είναι και πιο δύσκολες και έχουν και λιγότερα χρήματα στα ταμεία τους, φτάσανε όπου υπάρχουν έστω και λίγα χρήματα. Σε βενζινάδικα, σε εκθέσεις αυτοκινήτων και σε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας που επειδή εισπράττουν και μηνιαίους λογαριασμούς – όχι επειδή πουλάνε συσκευές – μαζεύουν κάθε μέρα κάποια μετρητούλια. Αναλογικά αν συνεχίσουμε έτσι, κι αν αυξηθούν και οι απαγωγείς, θα απαγάγουν εκτός από εφοπλιστές και βιομηχάνους και μεγαλογιατρούς – πού έχει γίνει ήδη – και μεγαλοδικηγόρους και γενικά καλά αμειβόμενους ελεύθερους επαγγελματίες ή υπαλλήλους επιχειρήσεων και θα ζητάνε λύτρα. Προς τα εκεί πάμε…

Αυτό το κλίμα που συνδυάζει τη φτώχεια, την οικονομική στενότητα, την έλλειψη ευκαιριών, την απελπισία και την απαισιοδοξία για το μέλλον σε συνδυασμό με την άδικη πολιτική εκ μέρους της κυβέρνησης είναι που φτιάχνει το εκρηκτικό κλίμα που είδαμε και στην εξέγερση του Δεκέμβρη, όπου μόλις μπήκε η θρυαλλίδα της άδικης δολοφονίας ενός 15χρονου, υπήρχε γύρω γύρω ξερό χορτάρι στην κοινωνία που προκάλεσε εξεγέρσεις και σκληρές συγκρούσεις σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο στην Αθήνα.

Δυστυχώς αυτή η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται τα απλά. Πόσο μάλλον αυτά που είναι και λίγο πιο σύνθετα. Δεν αντιλαμβάνεται ότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης για όλους, φτωχούς και πλούσιους, δεν μπορείς ούτε να δημιουργείς σκάνδαλα σαν το Βατοπέδι ή το σκάνδαλο Μανούσου-Παυλίδη, και κυρίως δεν μπορείς να τα κουκουλώνεις επίσημα και προκλητικά να απαγορεύεις να φτάσουν στη Βουλή και οι φάκελοι της δικογραφίας. Δεν μπορείς να απαλλάσσεις από τους φόρους τους πλούσιους την ίδια στιγμή που επιβάλεις βαρύτερη φορολογία στους φτωχούς. Δεν μπορείς να κάνεις ρουσφέτια και να διορίζεις μόνον γαλάζιους και οι άλλοι να πεθαίνουν στην ανεργία.

Η ίδια κυβέρνηση που παράγει την κοινωνική ένταση, είναι ανίκανη και να την διαχειριστεί. Ούτε μπορεί να μοιράσει χρήματα και να ανακουφίσει τις ακραίες μορφές φτώχειας, ούτε μπορεί να συντηρήσει έναν ακραία αποτελεσματικό μηχανισμό καταστολής με αστυνομικά μέτρα και ΜΑΤ για καταστολή διαδηλώσεων και ένας συρφετός ρουφιάνων, όπως θα μπορούσε π.χ. μια δικτατορία. Είναι υποχρεωμένη να τηρεί τα προσχήματα ότι και καλά διατηρεί τμήμα αντιτρομοκρατίας, ενώ το έχει κάνει και αυτό μπάτε σκύλοι κι αλέστε αρκεί να είσαστε κομματικοί.

Νομίζω ότι όλοι οι ακροατές αντιλήφθηκαν αυτό που θέλω να πω. Κάθε εργοστάσιο παραγωγής προϊόντων ή επιχείρηση παροχής υπηρεσιών, στην οποία γίνονται απολύσεις μετατρέπεται σε μπαρουταποθήκη. Κάθε σπίτι που έχει έναν άνεργο (και με 500.000 ως 600.000 άνεργους είναι δύσκολο να βρεθεί έστω και ένα σπίτι που να μην έχει άνεργο ή μη απασχολούμενο που δεν μπορεί να ζήσει) γίνεται μπαρουταποθήκη. Τα Πανεπιστήμια και τα ΤΙ όπου όλοι οι απόφοιτοι προετοιμάζονται για ανεργία, είναι μπαρουταποθήκη. Ακόμα και οι ένοπλες δυνάμεις που αποτελούνται από έφεδρους αυτής της κατηγορίας είναι μπαρουταποθήκη. Τα γυμνάσια και τα λύκεια το ίδιο. Συγκεντρώνεται πολύ καύσιμη ύλη όπως λένε και για τα δάση σε περιόδους ξηρασίας. Η παραμικρή σπίθα μπορεί να προκαλέσει τεράστια πυρκαγιά.

Ο Καραμανλής δεν φέρεται καθόλου συνετά όταν πιστεύει ότι δεν θα ξανασυμβεί μια εξέγερση σαν του Δεκέμβρη. Στην πραγματικότητα δεν το πιστεύει, αλλά και δεν κάνει τίποτα για να το αποτρέψει. Όπως σε όλα τα επιμέρους θέματα πηγαίνει βλέποντας και κάνοντας και η γενική εικόνα είναι ότι δεν κάνει τίποτα δημιουργικό απλώς κάνει κανένα ευχέλαιο και ελπίζει να μην χτυπήσει την Ελλάδα η κρίση. Κι αν τη χτυπήσει να τη χτυπήσει ελαφρά. Κι αν έρθει να φύγει έτσι όπως ήρθε σαν αεράκι του Νοτιά χωρίς η κυβέρνηση να κουνήσει και το δαχτυλάκι της. Είναι πάρα πολύ λάϊτ δηλαδή και κάνει μόνο για τελετές έναρξης και λήξης Ολυμπιακών Αγώνων αρκεί μια άλλη κυβέρνηση να έχει μοχθήσει επί μία οκταετία για να χτίσει τα στάδια και να πείσει όλον τον κόσμο ότι βρίσκεται σε οικονομική άνοδο σε σημείο να μπορεί να διοργανώσει τους πιο πολυδάπανους και ασφαλείς και λαμπρούς ολυμπιακούς αγώνες όλων εποχών μέχρι τότε. Αν τα βρει έτοιμα, μπορεί άνετα να πάει να κόψει την κορδέλα. Μέχρι εκεί. Με το που τέλειωσαν οι Ολυμπιακοί αγώνες δεν μπόρεσε να φτιάξει ούτε τη μία ανισόπεδη διάβαση στη λεωφόρο Κηφισίας που δεν έφτιαξε το ΠΑΣΟΚ. Για να στρώσει την άσφαλτο σε ένα τούνελ που είχε τελειώσει επί ΠΑΣΟΚ στην Κακιά σκάλα στην εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου, ο Σουφλιάς έκανε πέντε χρόνια. Το πέταλο του Μαλιακού που με τους ρυθμούς πού πήγαινε επί ΠΑΣΟΚ θα τελείωνε σε 18 μήνες, όπως και με άλλα έργα που είχαν δημοπρατηθεί αλλά ο Σουφλιάς ακύρωσε για να αλλάξει το νόμο και μετά ο Αλογοσκούφης δεν χρηματοδοτούσε έκαναν 18 μήνες να αλλάξουν το νόμο, 36 μήνες να αλλάξουν τον μειοδότη εργολάβο και μετά από 72 μήνες είναι ακόμα στα σπάργανα όπως η σύνδεση της Χαλκίδας ‘όχι της Εύβοιας, της πόλης της Χαλκίδας με τον ΠΑΘΕ κι έτσι όπως πάει θα ολοκληρωθεί μάλλον επί ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, ενώ οι Χαλκιδέοι πληρώνουν διπλά διόδια από την εποχή όχι του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά του Κωνσταντίνου Καραμανλή του μακαρίτη…

Δηλαδή έλεος. Και το ΠΑΣΟΚ είχε καταντήσει για τα μπάζα, αλλά εσείς και στα μπάζα δίνετε αξία και τα κάνετε να μοιάζουν χρυσάφι…

πλούσιος με νόμο...

Η κατάσταση στην οικονομία προβλέπεται να δυσκολέψει το 2009. και πώς να μην δυσκολέψει αφού η κυβέρνηση φροντίζει γι αυτό και με όσα κάνει και με όσα παραλείπει να κάνει.

Για παράδειγμα είμαστε οι πρώτοι στην ΕΕ των 15 μετά τη Λετονία στη μακροχρόνια φτώχεια. Ένας στους πέντε το 20% ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και το 14% από αυτούς είναι μακροχρόνια φτωχοί. Στον τομέα αυτό επί πέντε χρόνια η κυβέρνηση έχει παραλείψει να κάνει οτιδήποτε για να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους να βγούν από την παγίδα στην οποία έχουν πιαστεί. Δεν έχει ιδέα τι άνθρωποι είναι, τι προβλήματα έχουν και γιατί επι σειρά ετών δεν μπορούν να ανακάμψουν και να ξεπεράσουν το όριο της φτώχειας. Αν είχαν ασχοληθεί θα μάθαιναν ότι το ελληνικό κράτος είναι υπεύθυνο για την κατάντια τους στο μεγαλύτερο ποσοστό. Είναι άνθρωποι που τους έχει καταστρέψει το κράτος, η γραφειοκρατία, οι αγκυλώσεις, η διάλυση, και η κομματοκρατία. Δεν λειτουργεί το κράτος και εν πολλοίς οι άνθρωποι αυτοί είναι καταδικασμένοι.

Η παραοικονομία υπήρχε αλλά σε συνθήκες κρίσης, αυξάνεται πάλι με ευθύνη του κράτους. Από τη μια επιτρέπει σε πολλούς κλάδους να φοροδιαφεύγουν και από την άλλη αρνείται να βοηθήσει αυτούς που χρεοκόπησαν ή είχαν κάποιο οικονομικό πρόβλημα ή ανέλαβαν ένα επιχειρηματικό ρίσκο και δεν τους βγήκε, να επανέλθουν στην πραγματική οικονομία. Για κανέναν από αυτούς δεν ενδιαφέρθηκε ως τώρα η κυβέρνηση. Ούτε για μικρούς επιχειρηματίες ούτε για εργαζόμενους. Αντιθέτως κάνει τα στραβά μάτια ώστε οι εργαζόμενοι να χάνουν μια κανονική δουλειά και να γίνονται μερικώς απασχολούμενοι, ανασφάλιστοι και αμειβόμενοι με 400 ή με 500 ευρώ δηλαδή κάτω από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Ενώ λοιπόν έχει κόψει όλες τις χρηματοδοτήσεις που θα βοηθούσαν το άνοιγμα των αγορών ή τις δημόσιες επενδύσεις που θα δημιουργούσαν θέσεις εργασίας και θα επέτρεπαν στο χρήμα να κυκλοφορήσει και να αλλάξει χέρια, είδατε ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα να βρεί 28 δισεκατομμύρια ευρώ και να τα δώσει στους τραπεζίτες περίπου εν λευκώ. Παρά τη διόγκωση των όρων με τους οποίους θα δανειστούν ή θα εγγυηθούν πιστώσεις ή θα αγοράσει μετοχές το κράτος, γίνεται φανερό ότι οι τράπεζες περίπου θα επιδοτηθούν και θα έχουν εγγυητή το κράτος στα δύσκολα, αλλά χωρίς κανένα όφελος για τους πολίτες φορολογούμενους οι οποίοι επιβαρύνονται με αυτό το χρέος.

Αυτά τα 28 δισεκατομμύρια ευρώ δεν γράφονται στον προϋπολογισμό, άρα και δεν μετρούν στο έλλειμμα της χώρας. Είναι όμως δάνεια και μετράνε στο εξωτερικό χρέος της χώρας. Δηλαδή οι Έλληνες φορολογούμενοι θα τα πληρώσουν έτσι κι αλλιώς. Από αυτά τα 5 δισεκατομμύρια ευρώ είναι μετρητά και θα μπεί το κράτος στο μετοχικό κεφάλαιο και στο ΔΣ της Τράπεζας. Αλλά η τράπεζα μπορεί όποτε θέλει μετά την 1η Ιουλίου 2009, όταν δηλαδή ελπίζουν να έχουν γυρίσει τα δάνειά τους και να ξέρουν πού πατάνε, να δώσει πίσω στο κράτος όσα έδωσε και να ξαναγοράσει τις μετοχές. Δηλαδή ποια είναι η κομπίνα; Αν η μετοχή της τράπεζας είναι ακριβότερη, τότε θα δώσει λιγότερα χρήματα και θα επαναγοράσει τις μετοχές. Σίγουρα λεφτά και σίγουρα κέρδη χωρίς ρίσκο. Έτσι κι εγώ γίνομαι πλούσιος. Αυτό λέγεται κομπίνα όμως δεν λέγεται τίμια συναλλαγή. Το τίμιο θα ήταν αν η μετοχή έχει μεγαλύτερη αξία, τότε ο ενδιαφερόμενος να πληρώσει τη μεγαλύτερη αξία, μαζί με ένα πρίμιουμ όπως γίνεται πάντοτε στις πωλήσεις μεγάλων πακέτων που σχετίζονται με τη διοίκηση της τράπεζας. Για τον ΟΤΕ π.χ. η κυβέρνηση πήρε περίπου 800 εκατ. Ευρώ για να πουλήσει το μάνατζμεντ κι αυτό το έκανε με νόμο που ψήφισε επειδή δεν του άρεσαν τα μούτρα του Βγενόπουλου. Τις μετοχές των τραπεζών θα τις πουλήσει υποχρεωτικά όχι μόνον χωρίς πρίμιουμ αλλά και κάτω από την αγοραία αξία των μετοχών. Στην αρνητική περίπτωση που οι μετοχές θα έχουν μικρότερη αξία από ότι θα έχει πληρώσει τώρα το κράτος, δεν υπάρχει καμία δέσμευση της τράπεζας να επαναγοράσει τις μετοχές ακόμα και με έκπτωση. Δεν τις αγοράζει καθόλου. Έχασε λεφτά το δημόσιο δηλαδή οι φορολογούμενοι. Τέλος. Μα έτσι κι εγώ γίνομαι πλούσιος. Αυτός ο νόμος έπρεπε να έχει τίτλο πως θα γίνεται πλούσιος με νόμο, αρκεί να είστε ιδιοκτήτης τράπεζας.

Τα 13 δισεκατομμύρια ευρώ από τα 28 είναι εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου για να μπορέσουν οι τράπεζες να πάνε στην ΕΚΤ και να αντικαταστήσουν δικές τους εγγυήσεις με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Για να το καταλάβουν όλοι, πως έχουμε βάλει εμείς εγγύηση το σπίτι μας αξίας 200.000 ευρώ για να πάρουμε στεγαστικό δάνειο 100.000 ευρώ. Έ! Είναι σαν να ήρθε το κράτος να δώσει τη δική του εγγύηση για το στεγαστικό μας δάνειο κι εμείς είμαστε ελεύθεροι να άρουμε την υποθήκη από το σπίτι μας και ή να το έχουμε ελεύθερο υποχρεώσεων άρα και να το πουλήσουμε, ή να το βάλουμε υποθήκη και να πάρουμε άλλα 200.000 ευρώ δάνειο. Αυτή τη χαριστική πράξη, την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου τη δίνει το κράτος δωρεάν στις τράπεζες, ενώ δεν την έχει δώσει σε κανέναν άνεργο για να ζήσει, σε κανέναν φτωχό, σε κανέναν αγρότη, ούτε σε κανέναν άλλον επιχειρηματία. Κατασκευαστή, βιομήχανο, έμπορο, εφοπλιστή…Μόνον στις τράπεζες. Χωρίς καμιά δέσμευση ότι με τα κεφάλαια που θα απελευθερωθούν πρέπει να δώσουν χαμηλότοκα δάνεια. Τίποτα από όλα αυτά. Αν όμως έστω και μία τράπεζα έχει πρόβλημα και χρεοκοπήσει, τότε οι φορολογούμενοι θα πληρώσουν ολόκληρο αυτό το ποσό που έχει εγγυηθεί το δημόσιο. Πάλι χωρίς καμία δέσμευση που να συμφέρει τους φορολογούμενους.

Τα τελευταία 8 δισεκατομμύρια ευρώ είναι ειδικά κρατικά ομόλογα τα οποία μπορούν οι τράπεζες που θα τα πάρουν να πάνε κατευθείαν στην ΕΚΤ και να τα κάνουν μετρητά για να χρηματοδοτήσουν τη δουλειά τους και τα δάνειά τους στη διατραπεζική αγορά.

Πώς να μην μπούν σε τέτοιο φαγοπότι όλες οι τράπεζες; Αυτή είναι επιδότηση, δωρεάν κρατική εγγύηση, και ανάληψη όλου του ρίσκου από το κράτος. Χώρια που ανοίγει ο δρόμος σε έναν αν υπάρχει αυτός απατεώνας, να υπονομεύσει σκοπίμως την τράπεζα αφού προηγουμένως έχει βγάλει σε μερικούς φίλους του δάνεια εκατομμυρίων ή δισεκατομμυρίων τα οποία και δεν θα πληρώσει ώστε η τράπεζα αδειάσει και να ενεργοποιηθεί η κρατική εγγύηση. Ελπίζω να μην γίνει κάτι τέτοιο, αλλά κι αν γίνει κανένας υπουργός που έφερε τέτοιο νόμο στη Βουλή δεν κινδυνεύει με ποινική δίωξη. Ενώ αν έκανες ένα τέτοιο πράγμα σε μια ανώνυμη εταιρία θα καταδικαζόσουν για απάτη…

Πριν από κάτι μήνες, κάποιες ελληνικές εταιρίας εμπορίας ηλεκτρικών ειδών, είχαν προβλήματα ρευστότητας και δεν μπορούσαν να πληρώσουν όλες τις δόσεις των δανείων τους. Είχαν πάρει πολλά δάνεια, οι τζίροι τους δεν ήταν τόσο μεγάλοι και βάρεσαν κανόνι. Δεν είχαν δηλαδή ρευστότητα να πληρώσουν τις επιταγές, μείνανε ακάλυπτες και χρεοκόπησαν. Δεν τις βοήθησε ούτε το κράτος ούτε οι τράπεζες. Το ίδιο έγινε τώρα και με μια δυο εταιρίες τηλεπικοινωνιών. Δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους στον ΟΤΕ, τους έκοψε την πίστωση αφού δεν μπορούσαν να πληρώνουν τις δόσεις κι έκλεισαν. Δεν ήρθε το κράτος να καλύψει με κρατική εγγύηση δωρεάν το χρέος της εταιρίας και να εξασφαλίσει το έσοδο του ΟΤΕ. Για τις τράπεζες όμως το κάνουν αν και οι ίδιες ισχυρίζονται ότι δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα.

Δηλαδή γίνεται μια άνιση κατανομή διαθέσιμων πόρων από τους φτωχότερους στους πλουσιότερους. Και όχι σε όλους τους επιχειρηματίες, αλλά μόνον στους τραπεζίτες που είναι μέρος του προβλήματος. Στους επιχειρηματίες της πραγματικής οικονομίας θα δώσουν μερικά ψίχουλα από ότι τους περισσεύει, οι τράπεζες. Επιμένει δηλαδή και ο υπουργός Οικονομίας και ο πρωθυπουργός στην αυτορύθμιση της αγοράς και στην πλήρη απ[ουσία κρατικής παρέμβασης στην οικονομία. Γι αυτό και θα χειροτερέψει η κατάσταση το 2009…

Η ακρίβεια μας θόλωσε το νου...

Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει και το ΠΑΣΟΚ και καταφέρνουμε να ξεχνάμε τον πόνο μας με την ακρίβεια, αλλιώς υπήρχε κίνδυνος να προκύψει καμιά σοβαρή οργάνωση και αντίδραση των καταναλωτών η οποία θα μπορούσε να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Σκεφθείτε για παράδειγμα ότι το ρεύμα Βενιζέλου, ήθελε και πράγματι μπορούσε να οργανώσεις πυρήνες και οργανώσεις σε όλη την Ελλάδα για να μπορέσει να υπάρξει και στο μέλλον και να μην πάει χαμένη μια τέτοια κινητοποίηση σαν αυτή που είχε δημιουργηθεί λόγω της διαδικασίας διαδοχής.

Μια τέτοια οργάνωση από μόνη της θα αποκτούσε πολιτικά χαρακτηριστικά, αναγκαστικά για να μπορέσει να μακροημερεύσει. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τους εμπόδισε, χωρίς όμως να μπορέσει να φτιάξει μια πανελλαδική οργάνωση επίσημη που θα μπορούσε να απορροφήσει και αυτούς που δεν είχαν ψηφίσει τον Παπανδρέου. Επειδή όμως φοβάται η ηγεσία τη βάση, φροντίζει να εμποδίσει ακόμα και την αυτοοργάνωσή της.

Γιατί οι πολιτικές οργανώσεις είναι σε θέση να προσανατολίζονται σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις οι οποίες και τις θρέφουν. Έτσι ζουν, έτσι αναπνέουν και έτσι επεκτείνονται οργανώνονται και πετυχαίνουν τους στόχους τους. Στη σημερινή συγκυρία η ακρίβεια προσφέρει το πεδίο μεγάλων πρωτοβουλιών και κινητοποιήσεων πρωτότυπων. Το ότι δεν γίνεται τίποτα αν και υπάρχει ανάγκη, είναι η αιτία για να διαπιστώνουμε αυτό που λέγαμε πολιτικό στασιμοπληθωρισμό. Υπάρχει οξύτατη ανάγκη, αλλά ακόμα μεγαλύτερη ανικανότητα του υποκειμένου να αντιδράσει. Το αποτέλεσμα είναι η σήψη και η αδράνεια. Οι κερδοσκόποι κάνουν λίγη υπομονή να βγάλουν υπερκέρδη άλλο ένα εξάμηνο και μετά άλλο ένα, μέχρι να καταρρεύσει το σύστημα και το υποκείμενο βάζει τρικλοποδιές στον εαυτό του ώστε να μην μπορέσει να ανταποκριθεί στην επίκαιρη αποστολή του άρα να χαντακώσει και την ιστορική του αποστολή.

Κι αν δεν έχει ιστορική αποστολή δεν έχει και λόγο ύπαρξης…Εδώ και καιρό, φαίνεται από μακριά ότι ο καθένας από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κι αυτοί που είναι με τον Παπανδρέου κι αυτοί δεν είναι, ακολουθούν προσωπικές πορείες και επιδιώξεις. Το ίδιο και ο Σημίτης. Είπαμε και χθες ότι ο Σημίτης έχει το μυαλό του στην ΕΕ και στις Βρυξέλλες γιατί έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει τίποτα και μάλιστα δημιουργικό και χρήσιμο. Έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια. Φροντίζει λοιπόν να ευθυγραμμίζεται κάθε φορά με αυτούς που κάνουν κουμάντο στην ΕΕ για να έχει και πιθανότητες να είναι υποψήφιος πρόεδρος. Δεν είναι κακή επιδίωξη ούτε προσωπική μωροφιλοδοξία,

Είναι ένας πολιτικός στόχος τον οποίο υπηρέτησε ως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και κατάφερε να κρατήσει ενωμένη την ΕΕ σε κρίσιμες στιγμές που οι Αμερικανοί θα ήθελαν να γίνει μπάχαλο. Και η μόνιμη παρουσία των επτά χωρών της πρώην ανατολικής Ευρώπης κάνει επιτακτική την ανάγκη γι αυτούς που επιδιώκουν την πολιτική ενοποίηση να υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος στο τιμόνι της ΕΕ που να μπορεί και να μανουβράρει και να σκληρύνει και να μαλακώσει ελεγχόμενα ώστε να υπηρετήσει τον στρατηγικό στόχο της ενοποίησης.

Αλλά αυτά τα επιδιώκει ο Σημίτης από μόνος του και όσο το ΠΑΣΟΚ δείχνει να ακολουθεί άλλο δρόμο, τόσο αυτός σκληραίνει τη θέση του και ζητάει και τα ρέστα. Όσο νοιώθει απομονωμένος, τόσο θέλει περισσότερα παρακάλια για να δείξει ενδιαφέρον, αλλά κανένας δεν είναι διατεθειμένος να τον παρακαλέσει. Να μη σας πω ότι και ο Παπανδρέου το κάνει επίτηδες και τσιγκλάει τον Καραμανλή να φτιάξει εξεταστική επιτροπή για την υπόθεση Ζήμενς μήπως και υπάρχει κάποιος που θα φοβηθεί περισσότερο από αυτόν. Το βλέπει ο Σημίτης, φυσικά και χωρίς να φοβάται, εκνευρίζεται γιατί καταλαβαίνει ότι ο Παπανδρέου το κάνει επίτηδες για να ρίξει λάσπη στη δική του διακυβέρνηση αντί να την υπερασπιστεί.

Οι πολιτικές τοποθετήσεις πάντως του Σημίτη – και υποθέτω ότι στις 4 Ιουλίου που θα κάνει το ετήσιο συνέδριο των εκσυγχρονιστών στην Ηλεία, θα το κάνει πιο εμφανές – αυτές που έχουν να κάνουν με την ΕΕ έγιναν ακριβώς για να ευθυγραμμιστεί και αν μπορεί να ρυμουλκήσει και την Ελλάδα δηλαδή τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου στις νέες θέσεις του διευθυντηρίου Σαρκοζί-Μέρκελ. Το 2003 έκανε ακριβώς το ίδιο με τους Σιράκ και Σρέντερ και το έκανε με πολύ ικανοποιητικό τρόπο. Κι αυτό ξαναλέω για να μην τον αδικήσω το κάνει επειδή πολιτικά είναι ευρωπαϊστής, υποστηρίζει την ευρωπαϊκή ενοποίηση και όχι για να κερδίσει πρόσκαιρα οφέλη και μάλιστα προσωπικά.

Απλώς ξέρει ότι πρέπει σοβαρά να υποστηρίξει μια ευρωπαϊκή πολιτική και όχι να είναι αιθεροβάμων που σαν τον Παπανδρέου ή σαν τον Βενιζέλο δουλεύει για την επόμενη δεκαετία. Δουλεύει για τώρα. Για σήμερα που έχουμε και το πρόσθετο πρόβλημα της Ιρλανδίας η οποία δεν μας επιτρέπει να θεωρήσουμε επικυρωμένη την ευρωσυνθήκη άρα και να πάμε σε εκλογή προέδρου της ΕΕ ώστε να αποκτήσει και πολιτική υπόσταση…Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν είναι σε θέση να κάνει ευρωπαϊκή πολιτική όπως θα έπρεπε, αλλά δεν μπορεί να κάνει ούτε και εσωτερική πολιτική που είναι αλληλένδετη. Ούτε και οι υπόλοιποι που θέλουν να πάρουν τη θέση του Παπανδρέου και του Βενιζέλου είναι πιο μπροστά. Αναφέρομαι στον Σκανδαλίδη και στην Άννα Διαμαντοπούλου οι οποίοι επίσης δεν είναι σε θέση να προτείνουν και να υποστηρίξουν μια ίδια ή έστω και διαφορετική πολιτική στρατηγική για την Ευρώπη, για τον κόσμο, για την Ελλάδα και για την ακρίβεια.

Γι αυτό τους βλέπετε χαντακωμένους σε μια θολούρα, σε μια ομίχλη στην οποία βαδίζουν με τα χέρια τεντωμένα για να μην τρακάρουν. Πάνε στα τυφλά γιατί δεν έχουν ούτε καμπανάκι… δηλαδή ούτε καλές σχέσεις μεταξύ τους για να μην τρακάρουν μεταξύ τους αλλά να πετύχουν μια μίνιμουμ πολιτική συμφωνία η οποία θα τους επιτρέψει να ζήσουν άλλη μια τετραετία ως κόμμα του 40%. Έχουν βάλει πλώρη και μερικοί το επιδιώκουν να γίνει κόμμα του 20%…

Ο Σημίτης φλερτάρει τη Βρυξέλλα...

(η ξεκούραση του πολεμιστή...)

Δε μας φτάνει που έχουμε την ακρίβεια η οποία κατατρώγει όλα τα εισοδήματα, έχει φέρει σε απόγνωση τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους και δυσκολεύει ήδη τα μεσαία εισοδήματα τα οποία για πρώτη φορά δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα, αν και έχουν προσαρμόσει τις δαπάνες τους.

Η ακρίβεια πάντως δεν χτυπάει τους βιομηχάνους ή τους εμπόρους ή τις μεγάλες αλυσίδες του λιανεμπορίου μέσω της μείωσης του τζίρου, όπως ίσως θα υπέθετε κανείς. Και ο λόγος είναι ότι η ακρίβεια δεν μειώνει δραματικά το τζίρο τους γιατί αυτές οι δαπάνες είναι περίπου ανελαστικές για τα νοικοκυριά. Δεν μπορούν να μείνουν χωρίς τρόφιμα. Πρώτα θα πεθάνουν οι άνθρωποι από πείνα και μετά οι έμποροι και οι παραγωγοί τροφίμων από έλλειψη κερδών.

Αντιθέτως έχουν τη δικαιολογία να αναδιαρθρώσουν τη λειτουργία τους και τη σύνθεση του προσωπικού, εκμεταλλευόμενοι τη νέα νομοθεσία και τα νέα στραβά μάτια της κυβέρνησης για να καθιερώσουν τις τετράωρες απασχολήσεις και την μετατροπή του σταθερού ωραρίου σε ελαστικό. Σε συνδυασμό με τη μείωση των συντελεστών κέρδους, μπορούν να δείξουν μεγαλύτερα κέρδη, πράγμα που τους αυξάνει τη δυνατότητα δανεισμού ή μεγαλώνει την υπεραξία τους αν είναι στο χρηματιστήριο ή αν επιθυμούν την είσοδό τους για να αντλήσουν φτηνά κεφάλαια.

Ενδεικτικά ο Νίκας είχε αύξηση κερδών κατά 5.180%, η Νοβαρτις κατά 664%, ο Καλλιμάνης 572%, η Ολύμπικ Κέτερινγκ 320 %, η Σόγια Ελλάς κατά 180%. Η Κρέτα φάρμ 81%, η Κόκα κόλα 25%… Η ακρίβεια λοιπόν χτυπάει μόνον τους μισθωτούς και ιδίως όσους παίρνουν κάτω από 1.000 ευρώ το μήνα. Αισθητή γίνεται σε όσους παίρνουν κάτω από 3.000 ευρώ το μήνα και αυτοί οι άνθρωποι που είχαν συνηθίσει να αποταμιεύουν ή να αγοράζουν σπίτια και αυτοκίνητα με στεγαστικά και με καταναλωτικά δάνεια, βλέπουν ότι πιά δεν μπορούν και να το κάνουν. Τέλος.

Το κράτος με μια νεοφιλελεύθερη ηγεσία είναι το πρώτο που σέρνει το χορό της ακρίβειας για λόγους ιδεολογικούς και πολιτικούς. Για τον ίδιο λόγο που ο Αλογοσκούφης μειώνει τον συντελεστή κέρδους των επιχειρήσεων και αφήνει αφορολόγητους τους επιχειρηματίες, για τον ίδιο λόγο δεν έχει καμία αντίρρηση να διπλασιάσει η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ τα τιμολόγιά τους (όσο είναι υπό κρατικό έλεγχο). Κι αυτό γιατί ενδιαφέρεται να πουλήσει τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ και όχι να παρέχονται φτηνές υπηρεσίες στον ελληνικό λαό και στις επιχειρήσεις. Είναι έξω από την ιδεολογία τους και την πολιτική τους.

Αυτή τη στοιχειώδη πολιτική διάκριση έχει χρέος το ΠΑΣΟΚ που ισχυρίζεται ακόμη ότι είναι σοσιαλιστικό, και τα κόμματα της Αριστεράς να το κάνουν κτήμα του λαού. Όλου του λαού και όχι μόνο των διανοούμενων της Αριστεράς που το γνωρίζουν ήδη. Και η αριστεροσύνη αυτών των κομμάτων εξαρτάται από την ικανότητά τους να πείσουν γι αυτό κυρίως τους πολίτες που ψηφίζουν δεξιά κόντρα στα οικονομικά τους συμφέροντα.

Την ίδια στιγμή το ΠΑΣΟΚ, κάνει ότι μπορεί για να συσκοτίσει την πραγματικότητα με διάφορες θολές προτάσεις όπως ανεξάρτητη αρχή για τα μονοπώλια ή για όλα φταίει η δεξιά και μόλις ορκιστούν ΠΑΣΟΚοι υπουργοί τα προβλήματα θα λυθούν. Ο Σημίτης επίσης που έδωσε την αφορμή για την τελευταία κρίση, δεν έχει το μυαλό τους στην Ελλάδα, αλλά κυρίως στις Βρυξέλλες, το άντρο του νεοφιλελευθερισμού και κυρίως ενδιαφέρεται για την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Πριν από κάποια χρόνια έκαναν κουμάντο κάτι μισοσοσιαλιστές, Όπως ο Σρέντερ και ο Μπλέρ, αλλά τώρα έχει καταλάβει ότι κουμάντο κάνουν ο Σαρκοζί και η Μέρκελ.

Μάλιστα υπολόγιζε ότι αν δεν του χάλαγε τη μανέστρα η Ιρλανδία, θα μπορούσε πάλι να είναι υποψήφιος για πρόεδρος της ΕΕ με πρόεδρο της ΕΕ τον Μπαρόζο. Γι αυτό το λόγο και φρόντισε εγκαίρως να διαφοροποιηθεί σε σχέση με την ένταξη της Τουρκίας, γιατί ήθελε και την ψήφο του Σαρκοζί. Αν και ήταν λοιπόν ο αρχιτέκτονας της αλλαγής γραμμής της Ελλάδας υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, δεν δίστασε για να αυξήσει τις πιθανότητές του να προταθεί ως πρόεδρος της ΕΕ, να αλλάξει πάλι γραμμή και να προτείνει να ταχθούμε υπέρ μιάς ειδικής σχέσης της Τουρκίας. Δηλαδή με τον Σαρκοζί με τον οποίο συμφωνεί και η Μέρκελ.

Τώρα λοιπόν που η ευρωσυνθήκη καταψηφίστηκε στην νΙρλανδία, του ήρθε του Παπανδρέου να υποστηρίξει δημοψήφισμα και μάλιστα πανευρωπαϊκό γιατί ο Παπανδρέου είναι στον κόσμο του και στον ίδιο κόσμο με αυτός είναι και κάτι σοσιαλιστές Ιταλοί, Γάλλοι και Γερμανοί με τους οποίους συναναστρέφεται στη Σοσιαλιστική διεθνή όταν λείπει από την Ελλάδα. Και ο Σημίτης το είχε υποστηρίξει πριν από 2 χρόνια, αλλά τότε ήταν άλλη η συγκυρία στις Βρυξέλλες. Τώρα είναι άλλη και ο Σημίτης είναι με τις Βρυξέλλες. Δεν είναι ούτε με το ΠΑΣΟΚ ούτε με τον Παπανδρέου. Διαφοροποιείται λοιπόν και μάλιστα με άκομψο τρόπο.

Αν το είχε κάνει με κομψό τρόπο, θα είχε μασήσει ο Παπανδρέου και μάλιστα μπορεί και να τον είχε υποστηρίξει, με την έννοια ότι αυτό που υπερασπίζεται ο Σημίτης είναι μια πολιτική υπόθεση για την οποία έχει προσπαθήσει επί σειρά ετών και δεν είναι μια προσωπική μωροφιλοδοξία, Αλλά του έγραψε απαξιωτικά ωθούμενος από τα εσωτερικά, γιατί δεν του αρέσει να διαπιστώνει ότι όλες του οι επιλογές σε πρόσωπα ήταν λάθος. Και ο Παπανδρέου που επέλεξε το 2004 δεν του βγήκε καθόλου γιατί δεν κέρδισε τις εκλογές και ο Βενιζέλος που διάλεξε στη συνέχεια αποδείχθηκε ανίκανος να κερδίσει τον Παπανδρέου. Μάλιστα είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι περισσότερο έχει μετανιώσει για τον Βενιζέλο παρά για τον Παπανδρέου, αν και τον Παπανδρέου τον θεωρεί καμένο χαρτί.

Δεν θα σας πώ άλλα σήμερα, για να κρατήσω το ενδιαφέρον σας για αύριο…

Οι πρωταγωνιστές της ακρίβειας

(αυτή είναι η τρίτη φωτογραφία। Ο φακός στρίβει λίγο και πάει στο πλάϊ। Η έγχρωμη είναι η τέταρτη φωτογραφία, η επόμενη...)

Πέμπτη १२ Ιουνίου

Νομίζω ότι σήμερα ακόμα κι εγώ δεν θα αντέξω στον πειρασμό, να μην ασχοληθώ με την ακρίβεια γιατί η κίνηση του Σημίτη είναι καλή δικαιολογία. Για την τιμή των όπλων και μόνο πρέπει να πω ότι και το μποϋκοτάζ στο φρέσκο γάλα συνεχίζεται και υπήρξε ανταπόκριση, αλλά και αντιδράσεις πολλές υπήρξαν από τα σούπερ μάρκετ, ενώ θεωρητικά δεν στρέφεται εναντίον τους το μποϋκοτάζ. Κατάλαβαν όμως ότι εναντίον τους στρέφεται και έτσι υπήρξαν περιπτώσεις μεγάλων σούπερ μάρκετ που δεν είχαν φτηνό φρέσκο γάλα κάτω από ‘ένα ευρώ.
Έτσι και να ήθελε να καταγραφεί ένας καταναλωτής δεν μπορούσε και ή πρέπει να σκεφτεί σοβαρά να αλλάξει σούπερ μάρκετ ή να υποκύψει. Εγώ πάντως επειδή ψωνίζω από Σκλαβενίτη νομίζω ότι δικαιούμαι ως πελάτης να διαμαρτυρηθώ γιατί ενώ έφερε το φρέσκο γάλα στα 80 λεπτά, το ακρίβυνε τις τελευταίες εβδομάδες στα 95 λεπτά αύξηση 20% μόνο και μόνο για να μη μειώσει τις πωλήσεις των άλλων ετικετών από τις οποίες βγάζει περισσότερα και για να αυξήσει τα κέρδη του. Κι αν τα κάνει αυτά ο Σκλαβενίτης, τι θα κάνουν οι άλλοι;
(από εδώ είναι η χθεσινή ανάρτηση)

Δεν έχω καμία αμφιβολία, ότι ο καλύτερος να εκτοξεύσει κεραυνούς εναντίον των κυκλωμάτων της αγοράς τα οποία δημιουργούν την ακρίβεια, τη συντηρούν με τη συνεργασία της κυβέρνησης, είναι ο Γιώργος Αλογοσκούφης μόλις βρεθεί στην αντιπολίτευση. Το λέω αυτό γιατί άκουσα και τον κ. Γκαργκάνα ο οποίος ανακάλυψε τους κερδοσκόπους της αγοράς ταυτόχρονα με τον αποχαιρετισμό του από τη διοίκηση της τράπεζας της Ελλάδος. Και πραγματικά ξέρει πολύ καλά τι λέει γιατί συνεργάστηκε αρμονικά με αυτούς τους κερδοσκόπους, τους έδωσε χέρι βοηθείας όσο περνούσε από το χέρι του. Άρα γνωρίζει γιατί μιλάει.

Θα μπορούσαμε επίσης να πούμε ότι ήταν αφανής υπάλληλός τους ως τώρα και σε συνεργασία μαζί τους έβαζε κι αυτός το χέρι στην τσέπη μας. Δεν θα πέσουμε λοιπόν από τα σύννεφα αν από αύριο προτιμήσει εκτός από την παχυλή του σύνταξη και παίρνει και ένα μεγάλο επίδομα από τους κερδοσκόπους με τους οποίους συνεργαζόταν ως τώρα.

Το ίδιο και ο κ. Αλογοσκούφης, θα δείτε ότι θα κάνει την πιο πολυτελή προεκλογική καμπάνια γιατί θα έχει καλούς χορηγούς και μόλις βρεθεί στην αντιπολίτευση, θα ξέρει με λεπτομέρειες τι θα έπρεπε να κάνει ο υπουργός Οικονομίας που θα τον έχει διαδεχθεί. Γιατί και τώρα γνωρίζει, αλλά συνειδητά δεν θέλει να τα βάλει με τους φίλους του.

Το είδατε και χθες που βγήκε από το μέγαρο Μαξίμου. Δεν γνωρίζει τίποτα για την ακρίβεια. Αλλά αν πετύχει η πολιτική του και πέσουμε κάτω από τα 400 ευρώ το μήνα, τότε θα μας δώσει ως πτωχούς μια φιλανθρωπική βοήθεια. Γιατί θα μου πείτε να βάλει όριο τα 400 ευρώ; Για να μην μπούν και οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ μέσα στους δικαιούχους γιατί τότε θα πρέπει να δώσει μεγαλύτερη φιλανθρωπική βοήθεια. Οι αγρότες νομίζω ότι παίρνουν 411 ή 433 δεν είμαι σίγουρος. Οπότε αυτοί θα μείνουν απέξω.

Και δεν πρόκειται περί κοροϊδίας. Πρόκειται περί οικονομικής πολιτικής η οποία εκπονήθηκε από άνθρωπο που δεν έχει δουλέψει ποτέ του για να βγάλει λεφτά. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο και μετά δίδασκε στο πανεπιστήμιο αυτά που κάνει και τώρα στη θεωρία. Και μετά για να περάσει από τη θεωρία στην πράξη, πέρασε κι αυτός στην πολιτική. Και δοκιμάζει τις θεωρίες του στο κεφάλι μας με την έγκριση αρχικά του Μιλτιάδη Έβερτ, αυτός τον έφερε και μετά του Καραμανλή.

Ενώ για παράδειγμα ο Φώλιας έχει δουλέψει στην αγορά, έχει βγάλει λεφτά, έχει χρηματοδοτήσει πολιτικούς και ξέρει πως γίνεται η δουλειά. Στην πολιτική λοιπόν μπήκε ως εκπρόσωπος των εργοδοτών για να υποστηρίζει τα συμφέροντά τους γι αυτό και είδε την υπουργοποίησή του στο ανάπτυξης ως προαγωγή της επιχειρηματικής του σταδιοδρομίας. Ασχολήθηκε με τους αγωγούς. Μπίγκ μπίζνες. Μεγαλύτερη από αυτή που έκανε ως επιχειρηματίας. Μόνο που δυστυχώς γι αυτόν η δουλειά του υπουργού δεν είναι μπίγκ μπίζνες, αλλά πρέπει να ασχοληθεί και το ηλιέλαιο με το οποίο τηγανίζουν τις πατάτες στα φαστφουντάδικα. Γι αυτό και δήλωσε ότι τρώει πολύ ηλιέλαιο. Το έχει μέσα στην οικογένειά του και ξέρει από καλό φοινικέλαιο με το οποίο ταίζουν τους πελάτες τους. Πόσο μάλλον το φοικικέλαιο που είναι;ι το μάλλον ακατάλληλο για τρόφιμα.
Τώρα μαθαίνει ότι πρέπει και να ασχοληθεί με την ακρίβεια δηλαδή με την κερδοσκοπία των πρώην συναδέλφων του προς χάριν των οποίων μπήκε στην πολιτική. Αν κάναμε υπουργό συγκοινωνιών τον πρόεδρο των ταξιτζήδων, δεν θα έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να κάνει τη ζωή εύκολη στους πρώην συναδέλφους του χάριν των οποίων μπήκε στην πολιτική; Το ίδιο κάνει και ο κ. Φώλιας. Τίποτα απολύτως στην πράξη. Παίρνει 41 μέτρα από τα οποία κανένα δεν πρόκειται να αποδώσει οτιθδήποτε για τον απλό λόγο ότι όλα έχουν εφαρμοστεί στο παρελθόν με τα γνωστά αποτελέσματα. Τίποτα. Μετά λέει ότι θα εξετάσει περισσότερα μέτρα. Δηλαδή τίποτα. Να περνάει ο καιρός. Μετά θα μας πεί ο Καραμανλής ότι τον αλλάζει γιατί δεν έκανε τίποτα. Άρα πάλι τίποτα. Μετά θα θέλει να ενημερωθεί ο νέος υπουργός. Άρα πάλι τίποτα. Και μετά πάλι από την αρχή, δηλαδή πάλι τίποτα, μέχρι να φτάσει ο κ. Αλογοσκούφης στην αντιπολίτευση, οπότε θα ξέρει απέξω κι ανακατωτά τι θα έπρεπε να έχουν κάνει όλοι αυτοί για την ακρίβεια.

Ακριβό μου τριχίλιαρο... φτηνό μου ευρουδάκι!

(αυτή είναι η δεύτερη φωτογραφία της σειράς। Αύριο η επόμενη। Χθες η πρώτη)

Ασφαλώς οι επιπτώσεις από τον σεισμό είναι πολύ σημαντική είδηση, σημαντικότερη τολμώ να πω και από την ακρίβεια και το μποϋκοτάζ, ιδιαίτερα αφού περιμένουμε ισχυρό μετασεισμό για να αρχίσουν να ησυχάζουν οι άνθρωποι που έχουν πληγεί, έχουν χάσει το σπίτι τους και περιμένουν να ακούσουν λόγια παρηγοριάς ότι το κράτος θα τους φτιάξει το σπίτι. Όπως ακριβώς το έφτιαξε και στους ανθρώπους που κάηκε το σπίτι τους προεκλογικά πέρυσι το καλοκαίρι.

Καλή είναι η βοήθεια και είναι υποχρέωση της πολιτείας να την παράσχει αλλά από δικαιολογίες όταν δεν θέλει να τη δώσει, βρίσκει πολλές. Για παράδειγμα σχεδόν όλα τα 195 εκατομμύρια ευρώ που πρόσφεραν πολίτες της χώρας για να ανοικοδομηθούν τα σπίτια είναι ακόμα άθικτα λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων, ενώ με τα τριχίλιαρα που για λόγους προεκλογικούς έδωσαν χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες, μοίρασαν 65 εκατομμύρια σε τρεις μέρες. Βλέπετε εκεί ο σκοπός ήταν ιερός. Να κερδίσει η κυβέρνηση τις εκλογές. Οπότε δόθηκαν εν ριπή οφθαλμού και τα 65 εκατομμύρια. Μετά άρχισαν οι καθυστερήσεις.

Τώρα ήδη είδατε ότι η διαδικασία αφορά πολλά δικαιολογητικά ώστε να είναι κατ’ αρχήν 165 άτομα, δηλαδή οι ιδιοκτήτες των σπιτιών που έπεσαν εντελώς και θα προστεθούν όσοι κριθεί ότι το σπίτι τους είναι κατεδαφιστέο. Όχι χιλιάδες άνθρωποι που μένουν στο σπίτι, με μόνη την υπογραφή του δήμαρχου και με την ταυτότητά τους.

Τώρα σε ότι αφορά την ακρίβεια, υπάρχει ένα σημαντικό ζήτημα. Ότι για την ακρίβεια δεν ευθύνονται οι καταναλωτές, αλλά η κυβέρνηση που επιτρέπει στρεβλώσεις της αγοράς καρτέλ και μονοπωλιακές καταστάσεις οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με κάθε φιλελεύθερη πολιτική που υποτίθεται ότι διαπνέει αυτή την κυβέρνηση. Αντιθέτως την διαπνέει ένα πνεύμα κερδοσκοπίας που έχει γίνει ιδεολογία και βίαιης ανισοκατανομής του πλούτου που παράγεται, υπέρ των ισχυρών. Τα καρτέλ, τα μονοπώλια, τα ολιγοπώλια, η απουσία ελέγχων ή τα δήθεν μέτρα που είναι χάδια για τους κερδοσκόπους, ο πληθωρισμός και η ακρίβεια είναι τα μέσα που έχουν οι κερδοσκόποι για να μεταφέρουν το εισόδημα από τους πολλούς εργαζόμενους στους λίγους αετονύχηδες της αγοράς που θέλουν να γίνουν πλούσιοι πολύ γρήγορα.

Οι καταναλωτές είναι οι ίδιοι οι πολίτες που πρέπει και μπορούν να αντιδράσουν μέσα από τη συνειδητοποίηση αυτής της κατάστασης αλλά επιπλέον δεν αρκούνται να ψηφίζουν κάθε 4 χρόνια, αλλά θέλουν να κάνουν και κάτι για τον εαυτό τους σήμερα. Τα μποϋκοτάζ λοιπόν δεν γίνονται για να είναι πετυχημένα, για 5 μέρες. Επίσης δεν γίνονται εναντίον ενός προϊόντος. Γίνονται εναντίον μιάς εταιρίας για όλα τα προϊόντα της και επ’ αόριστον δηλαδή μέχρι να γονατίσει η εταιρία και να υποχρεωθεί επειδή δεν θέλει να αυτοκτονήσει να ρίξει τις τιμές της εκεί που βρίσκεται η τρίτη ή η τέταρτη εταιρία της αγοράς από τιμές. Άρα εφαρμόζεται μάλλον εναντίον όλων των προϊόντων των πρώτων δύο εταιριών σε τιμές και ακρίβεια. Και έπ’ αόριστον. Αν πετύχει οι εταιρίες θα γονατίσουν. Αλλιώς οργανώνεται καλύτερα και επαναλαμβάνεται…

Πρόβλεψη...

(από σήμερα, μιά σειράοκτώ φωτογραφιών του Βάϊσμαν, με τίτλο, "το αντικείμενο του πόθου")

Δυσάρεστες ειδήσεις έχουμε δυστυχώς σήμερα, αλλά τι να κάνουμε… ποτέ η επικαιρότητα δεν διαμορφώνεται με βάση τις προσδοκίες μας. Αυτό φαινόταν ιδιαίτερα χθες στις Κυριακάτικες εφημερίδες που περιείχαν ειδήσεις όπως η εσωστρέφεια στο ΠΑΣΟΚ δηλαδή ειδήσεις που δεν ενδιαφέρουν καθόλου τον κόσμο.

Ο κόσμος ενδιαφέρεται εν πρώτοις για την ακρίβεια και για ότι πρέπει να γίνει για να αρχίσουν να πέφτουν οι τιμές, πράγμα που ως τώρα δεν έχει γίνει. Θα εξηγήσω μετά αν βρω την ευκαιρία τι εννοώ. Ενδιαφέρεται για τον πληθωρισμό ρεκόρ, για την παραπέρα άνοδο των τιμών του πετρελαίου, για το ασφαλιστικό, για τα πανεπιστήμια, για τη Ζήμενς, για τα λιμάνια, φυσικά και για το σεισμό και για τις επιπτώσεις του ή για αστυνομικές ειδήσεις όπως ο φόνος του Σεργιανόπουλου, και για το ποδόσφαιρο φυσικά. Αλλά για τα ψυχολογικά προβλήματα του Βενιζέλου και του Παπανδρέου δεν νομίζω ότι ενδιαφέρεται κανείς πέρα από τους ίδιους και το περιβάλλον τους, οι οποίοι καταφανώς έχουν αποκοπεί από το περιβάλλον και νομίζουν ότι ο κόσμος κινείται γύρω τους.

Ο σεισμός φυσικά είναι πολύ σοβαρός δεδομένου ότι αφορά πάνω από 3.000 ανθρώπους αν μετρήσουμε σπίτι και οικογένεια η οποία χτυπήθηκε. Και πάλι καλά να λέμε, γιατί τέτοιος σεισμός, αυτού του μεγέθους θα μπορούσε να έχει ακόμα μεγαλύτερες επιπτώσεις. Δυσάρεστες. Κατά τα άλλα είχαμε για άλλη μια φορά πρόβλεψη του σεισμού από την ομάδα ΒΑΝ η οποία όμως είναι σαν να μην έγινε για το λόγο ότι δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα αμερικανικού πανεπιστημίου και δεν απευθύνθηκε στον οργανισμό προστασίας και στην επιστημονική του επιτροπή.
Εδώ μπλέκουμε δυό διαφορετικά πράγματα। Το ένα είναι το επιστημονικό ενδιαφέρον και το άλλο είναι η πρακτική αξιοποίηση των προβλέψεων από το κράτος για να προετοιμαστεί καλύτερα να αντιμετωπίσει τον επικείμενο σεισμό. Αντί να λένε όμως αυτό ακριβώς και οι μεν και οι δε, λένε οι μεν προβλέψαμε και οι άλλοι δεν προβλέψατε. Ο καθένας καταλαβαίνει την πρόβλεψε διαφορετικά, οπότε ακόμα κι αν χρησιμοποιούν την ίδια λέξη, δεν μιλάνε για το ίδιο πράγμα, οπότε και δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουν. Αν προσθέσουμε και τις ενδο-επιστημονικές κόντρες αλλά και τις ρουσφετολογικές κόντρες για το ποιος επιστήμονας θα γίνει προϊστάμενος κρατικών θέσεων, καταλαβαίνετε…

Η ακρίβεια όπως καταλαβαίνετε δεν είναι σαν τους σεισμούς μπορεί να προβλεφθεί। και δεν είναι ४,९% (τέσσερα κόμμα εννέα τοις εκατό) που ανακοίνωσε η ΕΣΥΕ, αλλά κοντά στο δέκα १०% ...

Οι ακριβότεροι της Ευρώπης

Δεν θέλω να φανώ μονότονος, αλλά και σήμερα υπάρχουν επαρκείς ειδήσεις που αναδεικνύουν το θέμα της ακρίβειας ως πρώτο θέμα μεταξύ των άλλων πολιτικών ή και αστυνομικού δελτίου ειδήσεις. Η έρευνα του ΕΒΕΑ είναι άλλη μία που επιβεβαιώνει το γεγονός ότι τα ίδια προϊόντα πωλούνται στην Ελλάδα από τις ίδιες βιομηχανίες και από τις ίδιες αλυσίδες λιανικών πωλήσεων σε ακριβότερες τιμές από όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Είναι ζήτημα αν σε 1.000 προϊόντα μπορούμε να βρούμε ένα που να είναι φτηνότερο στην Ελλάδα. Ενώ πολλά από αυτά θα έπρεπε να πωλούνται φτηνότερα γιατί παρασκευάζονται δίπλα μας. Επίσης αν δείτε τον κατάλογο τα περισσότερα από αυτά τα προϊόντα είναι βιομηχανικά δηλαδή ούτε μπαγιατεύουν ούτε χαλάνε ούτε τίποτα. Είναι δηλαδή μόνον η στρέβλωση της εσωτερικής αγοράς που επιτρέπει στις πολυεθνικές εταιρίες να πουλάνε ακριβότερα.

Αυτός ο πληθωρισμός και η ακρίβεια φυσικά και δεν είναι εισαγώμενος κι ας εμπλέκονται πολυεθνικές εταιρίες. Οι ίδιες εταιρίες δεν μπορούν και δεν πωλούν ακριβότερα στις άλλες χώρες. Είναι οι εσωτερικές συνθήκες που τους επιτρέπουν μεγαλύτερα ποσοστά κέρδους και μάλιστα χωρίς καμία αντιπαροχή. Όπως επίσης έδωσε πληρωμένη απάντηση ο κ. Βάρδας στην κυβέρνηση λέγοντας ότι το χειρότερο καρτέλ που ανεβάζει τις τιμές είναι το δημόσιο. Και ως παράδειγμα ανέφερε τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι με τον ρητορικό συμψηφισμό απαλλάσσονται οι επιχειρηματίες και οι έμποροι. Κι αυτοί κάνουν το ίδιο. Απλώς και το δημόσιο κάνει το ίδιο.

Μποϋκοτάζ στο φρέσκο γάλα (ένα ευρώ μάξιμουμ)

Σήμερα υπάρχουν πραγματικά πάρα πολλές ειδήσεις, αλλά η ακρίβεια εξακολουθεί να έχει πολλές ειδήσεις ώστε να είναι το πρώτο θέμα. Ασχέτως αν όλα ή σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης διαλέγουν να προβάλουν άλλα θέματα για να κάνουν τις αβάντες τους. Και η κατάσταση στα πανεπιστήμια είναι σοβαρή αλλά δεν είναι για πρώτο θέμα. Είναι για έκτο. Το λέω για να είσαστε υποψιασμένοι όταν βλέπετε ένα δελτίο ειδήσεων γιατί οι δημοσιογράφοι έχουν κριτήρια αλλά έχει και ο ιδιοκτήτης. Συνήθως τα κριτήρια του ιδιοκτήτη επικυριαρχούν. Και τα λιμάνια είναι θέμα, αλλά όχι πρώτο. Το περιβάλλον έστω και για μία μέρα είναι πρώτο.

Ας δούμε όμως τι ειδήσεις τροφοδοτούν την ακρίβεια. Και στις χώρες ΟΟΣΑ είναι πλέον πρόβλημα ο πληθωρισμός και η ακρίβεια ακόμα και η φτώχεια. Το ποσοστών των φτωχών αυξάνεται διαρκώς ενώ αυξάνεται ο πλούτος κάθε μέρα. Άρα έχουμε πρόβλημα διανομής αυτού του πλούτου. Υπάρχει αρκετός πλούτος αλλά δεν διανέμεται ούτε αναλογικά ούτε δίκαια. Διανέμεται άνισα και άδικα.

Πολύ σημαντικό όμως για να δούμε αν έχουμε συνείδηση της κατάστασής μας και των δικαιωμάτων μας αλλά και της δύναμής μας, είναι το μποϋκοτάζ για το γάλα. Για το φρέσκο γάλα που δίνουμε στα παιδιά μας και πίνουμε κι εμείς και πρέπει να πίνουμε. Από τις 9 ως τις 14 Ιουνίου είναι σημαντικό να μην αγοράσει κανείς φρέσκο γάλα σε τιμή πάνω από ένα ευρώ το λίτρο. Είναι πολύ λογική τιμή. Με τιμή στον παραγωγό 44 λεπτά, μια λιανική τιμή στα 88 λεπτά επιτρέπει να βγάλει κέρδη και η βιομηχανία και το εμπόριο. Ο παραγωγός στα 44 λεπτά καλύπτει το κόστος των αγελάδων, των τροφίμων της υγείας τους και το κόστος των εγκαταστάσεων που δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο κάνει εκατοντάδες εκατομμύρια δρχ για κάθε εκατοντάδα αγελάδας. Βγαίνουν και τα μεροκάματα και ο κόπος και το άρμεγμα και όλα. Δεν είναι δυνατόν με άλλα τόσα να μην βγαίνει η παστερίωση, η εμφιάλωση και η διανομή. Εκεί πρέπει να συμπιεστεί και το κόστος και τα κέρδη.

Είναι πολύ ήπια η καταναλωτική αυτή αντίδραση και αν υπάρχουν ψήγματα υγείας και στη βιομηχανία, θα δούμε για πρώτο φορά φρέσκο γάλα στην τιμή του ενός ευρώ. Όχι 1,5 γιατί παραείναι ακριβό. Στη Γερμανία πωλείται στα 80 λεπτά και πληρώνουν γερμανικά μεροκάματα και ίδιες τιμές στις ζωοτροφές. Άρα γίνεται. Δεν υπάρχει πρόβλημα παραγωγικότητας στις φάρμες.

Επίσης ακόμα κι αν έχουμε μικρά παιδιά κάτω του ενός χρόνου και θέλουμε να τους δώσουμε το καλύτερο κι αυτό είναι το φρέσκο γάλα, δεν θα πάθουν τα παιδιά μας τίποτα αν για πέντε μέρες πιούν παστεριωμένο φρέσκο γάλα μακράς διαρκείας που έρχεται από τη Γερμανία κι έχει 85 λεπτά. Εμείς μεγαλώσαμε και πίναμε εβαπορέ νουνού που δεν είναι καν φρέσκο. Όλοι οι άλλοι όμως δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξαναγοράσουμε ποτέ φρέσκο γάλα σε τιμή πάνω από ένα ευρώ. Εντάξει για τα μωρά ας ψάξουν να βρουν οι γονείς τους, το καλύτερο γάλα (στο σάϊτ της Γκρήνπης) αλλά να μην το πληρώσουν πάνω από ένα ευρώ…

και νεοφιλελεύθεροι είμαστε... να'ουμε!

(το έργο τέχνης λέγεται: νουντ ον πινκ σάτιν)

Δεν λέω σοβαρό θέμα είναι και ο γάμος μεταξύ ομοφυλόφιλων, σοβαρά πράγματα συμβαίνουν και στην παιδεία και στα πανεπιστήμια, και σοβαρές είναι οι συζητήσεις περί μη συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ. Αλλά σοβαρότερο όλων είναι η ακρίβεια την οποία αυτή η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να αντιμετωπίσει με κανέναν τρόπο. Και για να είναι σίγουρη ότι δεν θα κάτι κάτι, αλλά παράλληλα για να κοροϊδέψει τον κόσμο ότι θέλει αλλά δεν μπορεί, αδυνατεί, έστειλε και επιστολή ο πρωθυπουργός στον Μπαρόζο για να του συστήσει αυτό που είναι αποφασισμένο ήδη. Δηλαδή ότι θα συζητηθεί το θέμα της ακρίβειας στην επόμενη σύνοδο κορυφής. Και το πουλάει ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης ως δήθεν έμπνευση του Καραμανλή ενώ ήδη είναι αποφασισμένος και έχει ζητήσει η προεδρία τη συμφωνία των ηγετών. Τέτοιες δικαιολογίες.

Δηλαδή αφού πέρασαν 24 ώρες και τους βεβαίωσαν από τις Βρυξέλλες ότι έχει μπει στην ημερήσια διάταξη της συνόδου το θέμα της ακρίβειας, είπανε μεταξύ τους: «Πω πω ευκαιρία που χάσαμε… αν το είχαμε σκεφτεί νωρίτερα και αν δεν ήμασταν κότες, θα είχαμε προτείνει εμείς το θέμα και θα το πουλάγαμε στους χαχόλους ως δική μας πρωτοβουλία»! Μετά ένας από την παρέα που ήταν πιο καλαμπουρτζής, λέει: και που το ξέρουν βρε παιδιά στην Άνω Αγουλινίτσα… γιατί δεν στέλνει ο πρωθυπουργός μια επιστολή κάνοντας τον ανήξερο και να γράφει μέσα αυτά που λέμε τόσες μέρες ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι απαράδεκτη, ότι όλα στην Ελλάδα πωλούνται ακριβότερα από ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη και επομένως πρέπει η Ευρώπη να λάβει τα μέτρα της και να σταματήσει να μας στέλνει εδώ τον πληθωρισμό της. Ορίστε μας. Και συμφώνησαν και οι άλλοι, αντί να τον πλακώσουν στη σφαλιάρα και να του πουν τι λες βρε απατεώνα…να στείλουν την επιστολή και να βάλουν τα παπαγαλάκια να μας το λένε σοβαρά-σοβαρά, αποκρύπτοντας τη λεπτομέρεια ότι το θέμα της ακρίβειας ήταν ήδη στην ημερήσια διάταξη από την προηγούμενη μέρα…
Εν τω μεταξύ και η ΕΕ μη νομίσετε ότι θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με την ακρίβεια. Είναι το άντρο του νεοφιλελευθερισμού και εναντίον κάθε επέμβασης στην αγορά. Απλώς οι άνθρωποι είναι λίγο πιο καλοί επαγγελματίες και είπαν ότι κάτι πρέπει να κάνουμε εμείς οι νεοφιλελεύθεροι γιατί αλλιώς θα κάνουν οι άλλοι και στις εκλογές θα μας σαρώσουν και μαζί με μας και τον νεοφιλελευθερισμό μας.

Επιτέλους όλοι μιλάνε για την ακρίβεια...

Επιτέλους, μπορεί να κουραστήκαμε μερικοί από μας να το λέμε μονότονα, αλλά όλα τα μέσα ενημέρωσης νομίζω ότι υποχρεώθηκαν τελικά να κάνουν μόνιμο πρώτο θέμα, την ακρίβεια.

Υπάρχουν νοικοκυριά στα οποία μπαίνουν και τρείς μισθοί και δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα ούτε με 5.200 ευρώ το μήνα. Κι έτσι ακόμα και αυτοί που μάλλον πρέπει να λογίζονται στους καλά αμειβόμενους, σκέπτονται πως είναι δυνατόν να τα βγάζουν πέρα και άνθρωποι που παίρνουν λιγότερα. Απλώς δεν τα βγάζουν πέρα. Πολλοί είναι αυτοί ιδίως μεταξύ των συνταξιούχων που αν έχουν κάποια ακίνητη περιουσία την πουλάνε για να ζήσουν. Για να βοηθήσουν τα παιδιά τους πάντα το έκαναν. Τώρα πουλάνε απλώς για να ζήσουν. Δανείζονται μια δυό τρείς από τις τράπεζες και μόλις τα χρέη φτάσουν σε κάποιο σημείο δεκάδων χιλιάδων, πουλάνε ένα χωραφάκι για να ξεχρεώσουν και να αρχίσουν να χρεώνονται πάλι από την αρχή.

Μου έκανε εντύπωση σήμερα που έβλεπα ότι μόνον 3,3 εκατομμύρια Έλληνες είναι χρεωμένοι στις τράπεζες. Μετά όμως σκέφτηκα ότι όλοι είμαστε. Δηλαδή τα μικρά παιδιά και οι νέοι που σπουδάζουν ασφαλώς δεν είναι οι ίδιοι γιατί είναι οι γονείς τους. Άλλωστε μικρά παιδιά και νέους που δεν έχουν μόνιμη ή έστω σταθερή για έναν χρόνο δουλειά, δεν τους δανείζουν οι τράπεζες, αν και είναι αυτοί που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Αλλά και συνταξιούχους των 500 ευρώ δεν τους δανείζουν οι τράπεζες. Αν αφαιρέσουμε και τους άνεργους που πάλι δεν τους δανείζουν οι τράπεζες ποιοι ΄μένουν; Αυτά τα 3,3 εκατομμύρια Έλληνες. Όλοι χρωστάμε στις τράπεζες. Όλοι είμαστε συνδρομητές εκτός της ΔΕΗ και του ΟΤΕ και των εταιριών κινητής τηλεφωνίας και στις τράπεζες. Και το ποσό που έχουμε δανειστεί δεν μειώνεται ποτέ. Τους τόκους μόνον πληρώνουμε. Συλλογικά όχι ατομικά.
Ακόμα και ένα ζευγάρι γονέων που και οι δύο είναι δημόσιοι υπάλληλοι, δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα, φανταστείτε οι υπόλοιποι…

Ο τιμάριθμος στο έξι κόμμα δύο %, τον Απρίλιο 2008

Σήμερα ο πρωθυπουργός αποφάσισε να μιλήσει στη Βουλή στην ώρα του πρωθυπουργού για ένα σοβαρό μεν θέμα, αλλά που δεν αγγίζει όλο τον πληθυσμό. Και η υγεία είναι σοβαρό θέμα ιδιαίτερα για όσους εξ ημών έχουμε την ατυχία να ερχόμαστε σε επαφή με το σημερινό ΕΣΥ που μετά από σειρά ετών με υποχρηματοδότηση κοντεύει να διαλυθεί εντελώς. Η ακρίβεια όμως είναι σημαντικότερη με δημοσιογραφικά κριτήρια γιατί αφορά όλους τους Έλληνες στην μεγάλη τους πλειοψηφία γιατί οι πλούσιοι είναι λίγοι.

Η μέτρηση που έκαναν λοιπόν δύο καθηγητές, έδειξε ότι ο πληθωρισμός των φτωχών Ελλήνων είναι τουλάχιστον κατά 50% υψηλότερος και αυτό με βάση τις μετρήσεις της ΕΣΥΕ. Και η ΕΣΥΕ θα μπορούσε να κάνει την ίδια μέτρηση, αλλά δεν την κάνει γιατί δεν συμφέρει πολιτικά.

Οι ανατιμήσεις λοιπόν σε 6 βασικά είδη πρώτης ανάγκης, μόνον σε έξι, απορροφούν το 25% του εισοδήματος των φτωχών οικογενειών ενώ είναι μόνον το 11% των πιο πλούσιων οικογενειών. Ο πληθωρισμός, ο επίσημος είναι 6,2% για τους φτωχούς όταν είναι 4,4% για το σύνολο. Με κάθε μικρή αύξηση σ’ αυτά τα έξι βασικά είδη πρώτης ανάγκης το εισόδημα των πιο φτωχών από μας το εισόδημά τους παθαίνει μια δεινή ήττα. Μειώνεται το επίπεδο ζωής τους ακόμα και το επίπεδο της διατροφής τους. Τα 10 αγαθά που διαμορφώνουν το 70% του πληθωρισμού είναι τα βασικά τρόφιμα (ψωμί, τυριά, φρούτα, λαχανικά πουλερικά και γάλα) και το πετρέλαιο, η βενζίνη, το ηλεκτρικό και το ενοίκιο.
Γι αυτό διάλεξε να μην μιλήσει για το θέμα της ακρίβειας.

Ακρίβεια και διατροφικά σκάνδαλα στο Ελλαδιστάν!

(Φωτογραφία: Σώμα υγιές)

Η ακρίβεια την οποία αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα, δεν έχει καμία σχέση με την ακρίβεια των τροφίμων που αντιμετωπίζεται παγκοσμίως. Αντιθέτως η ακρίβεια στα τρόφιμα την οποία αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα, έχει μεγάλη σχέση με το διατροφικό σκάνδαλο που συνιστά η αντιμετώπιση του θέματος του μολυσμένου ηλιελαίου.

Και στη Γαλλία έφτασαν όπως και στην Ελλάδα δεκάδες χιλιάδες τόνοι μολυσμένου ηλιελαίου, αλλά δεν αντιμετώπισαν κανένα διατροφικό σκάνδαλο. Οι βιομηχανίες τροφίμων που παρέλαβαν όπως και στην Ελλάδα αυτό το ηλιέλαιο, το εξέτασαν είδαν πως ήταν ακατάλληλο, το σταμάτησαν και ειδοποίησαν το κράτος το οποίο σε δύο μέρες το απέσυρε από την αγορά και ειδοποίησε και την υπόλοιπη Ευρώπη. Επειδή δηλαδή έχει εμπεδωθεί ένα κράτος και μια κοινωνία που λειτουργεί, δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα. Αλλά και αν υπήρχε κάποιος ασυνείδητος που δεν ενήργησε όπως έπρεπε, είναι βέβαιο ότι εισέπραξε ένα τσουχτερό πρόστιμο που μάλλον οδήγησε την επιχείρησή του στην ανυπαρξία.

Το ίδιο γίνεται και με τις τιμές. Σαφώς υπάρχουν μεγάλες επιχειρήσεις, μεγαλύτερες από τις ελληνικές αλλά δεν διανοούνται να εκμεταλλευτούν τη δεσπόζουσα θέση τους στην αγορά γιατί θα πάρουν να έχουν αυτή τη θέση και θα γονατίσουν από το πρόστιμο που θα τους ρίξει η επιτροπή ανταγωνισμού. Ούτε διανοούνται να κόβουν διπλά και ψευδή τιμολόγια για το λόγο αυτό και δεν υπάρχουν καθόλου θεωρημένα τιμολόγια. Σε ένα απλό χαρτί κάνουν τις συναλλαγές τους. Ούτε εφορία ούτε τίποτα. Αλλά φορολογούνται πιο πετυχημένα και αποτελεσματικά από όλο το αυστηρό και δισκίνητο ελληνικό σύστημα στοιχείων φορολογικού ελέγχου.

Στην Ελλάδα οι έλεγχοι γίνονται στις επιχειρήσεις που έχουν κλείσει και είναι αυστηροί. Σ’ αυτές που λειτουργούν επιτυχώς δεν γίνεται κανένας έλεγχος γιατί υπάρχουν τα κατάλληλα παραθυράκια. Εδώ θεωρείται επιχειρηματική αρετή το να κοροϊδεύεις τους πελάτες σου. Εδώ θεωρείται ανοησία το να πλουτίζεις σιγά-σιγά. Αν δεν γίνεις πλούσιος σε έναν χρόνο, έστω και με φοροδιαφυγή ή με ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, δεν εντυπωσιάζεις κανέναν. Εδώ ο υπουργός θα δηλώσει ότι τρώει πολύ ηλιέλαιο, αλλά αποφεύγει δύο χρόνια πριν να συμβουλεύσει τους συγγενείς του να μην χρησιμοποιούν φοινικέλαιο στην επιχείρησή τους γιατί είναι βλαβερό για την υγεία των πελατών τους.

Εδώ ο πρόεδρος της ΔΕΗ θα δηλώσει ότι το διοξείδιο του άνθρακος είναι το αέριο της γκαζόζας και όχι το αέριο του θερμοκηπίου που καταστρέφει τον πλανήτη και κόβει την ανάσα στην Μεγαλόπολη ή στην Πτολεμαίδα. Όπως και ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ θα δηλώσει ότι η πυρηνική ενέργεια είναι πράσινη γιατί δεν παράγει αέρια θερμοκηπίου. Όπως και ο άλλος θα δηλώσει ότι για να αυτοκτονήσεις με ηλιέλαιο πρέπει να τρώς 4 κιλά τηγανητές πατάτες την ημέρα.

Αυτή η συμπεριφορά που δεν είναι σοβαρή, εκτοξεύει και τις τιμές γιατί η κερδοσκοπία είναι ιδεολογία και η αισχοκέρδεια η νόμιμη πολιτική. Παράγει επίσης διατροφικά σκάνδαλα ακριβώς γιατί οι αρμόδιες υπηρεσίες υπάρχουν μόνον για να παίρνουν το μισθό τους και όχι για να δουλεύουν. Και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι το μόνο που κάνουν είναι να αποδιαρθρώνουν και όχι να διορθώνουν. Να ρουσφετολογούν και όχι να λειτουργούν.

Φόβος της φτώχειας

Πέντε πρόεδροι τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων εργαζομένων τάχθηκαν χθες με το μέρος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου δηλαδή των σύνολο της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Αλλά δεν φάνηκε να το χάρηκε ούτε ο Παπανδρέου, ούτε οι συνδικαλιστές οι οποίοι το έκαναν χωρίς να δώσουν και μεγάλη σημασία, κρατώντας μεγάλες αποστάσεις από την ως τώρα επίσημη πολιτική του ΠΑΣΟΚ, λέγοντας για παράδειγμα ότι η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει χρεοκοπήσει, δηλαδή καταφερόμενοι ρητορικά εναντίον της πολιτικής που αντιπροσωπεύει το ΠΑΣΟΚ επίσημα τα τελευταία 12 χρόνια και υποστηρίζουν όλοι οι υποψήφιοι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ. Και οι τρεις.

Επικοινωνιακά ο Βενιζέλος κατάφερε με τη δήλωση που έκανε στον Φλας για όσα παρασκηνιακά είπε στη Φώτη Γεννηματά την ημέρα που ανακοινώθηκε άδοξα ότι θα είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, να αποσπάσει μεγαλύτερο τηλεοπτικό χρόνο, από όσα είπαν οι πέντε μαζί πρόεδροι των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Και σήμερα ανακοινώνονται τα αποτελέσματα έρευνας, σύμφωνα με την οποία όχι μόνον 2.000.000 Έλληνες ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας με νούμερα του 2006 (του 2007 ασφαλώς θα είναι περισσότεροι) αλλά και το 60% των Ελλήνων και των Ελληνίδων φοβούνται ότι θα γίνουν φτωχοί αύριο το πρωί. Φοβούνται ότι θα ξυπνήσουν φτωχοί. Είναι τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό θέμα και κανονικά θα έπρεπε τα κόμματα της Αριστεράς όχι να το πληροφορούνται και να το αφήνουν ασχολίαστο, αλλά κυρίως το κόμμα της κεντροαριστεράς που θέλει και να κυβερνά, να έχει ανοιχτό διάλογο με αυτή την κοινωνική πλειοψηφία.

Αν δεν καταφέρει να αποκτήσει προνομιακές σχέσεις με αυτό το 60% των Ελλήνων, δηλαδή με όλους εμάς γιατί όλοι μας είμαστε σ’ αυτό το 60% στην κοινωνία των δύο τρίτων. Αλλά δυστυχώς το πολιτικό προσωπικό που υποτίθεται ότι εκφράζει αυτά τα δύο τρίτα, ασχολείται ακόμα με τη συγκέντρωση που έχει σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου στο Σπόρτιγκ και ο Βαγγέλης Βενιζέλος στα Πευκάκια. Και θα πουν πάλι κάτι δήθεν άκρως ενδιαφέρον αλλά το οποίο είμαι βέβαιος γιατί το βλέπω κάθε μέρα, θα αφήνει παγερά αδιάφορους όλους αυτούς τους Έλληνες των δύο τρίτων που φοβούνται ότι αύριο το πρωί θα ξυπνήσουν φτωχοί.

Απλό είναι. Οι Έλληνες φοβούνται ότι ακόμα κι αν έχουν δουλειά και παίρνουν 1000-1500 ευρώ, ότι αν αύριο τη χάσουν δεν θα μπορέσουν να την αντικαταστήσουν και θα βρεθούν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Και όμως αυτοί περί άλλα τυρβάζουν και αναρωτιούνται: Με ήλιο τα βάζω, με ήλιο τα βγάζω… τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;