Η λάθος διάγνωση, φέρνει την ύφεση

Οι εκθέσεις που εκδίδει κάθε τόσο το ΔΝΤ, όπως και άλλοι συστημικοί οργανισμοί με προβλέψεις για την παγκόσμια οικονομία, είναι αισιόδοξοι. Προβλέπουν ανάπτυξη για την παγκόσμια οικονομία. Αυτό εν μέρει συμβαίνει γιατί είναι μια αυτό - επιβεβαιωνόμενη προφητεία, αλλά και εν μέρει γιατί στηρίζεται σε λάθος υποθέσεις, σε υποτίμηση των δεδομένων και κυρίως σε λάθος διάγνωση για την κρίση στην ευρωζώνη, όπου παράγεται ένα σημαντικό μέρος του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Το 2010 το ΔΝΤ πρόβλεπε μακροπρόθεσμα ανάπτυξη 4,5% ποσοστό μεγαλύτερο από την επταετία 2000-2007, δηλαδή πριν την κρίση. Αυτό οφειλόταν στην υποτίμηση της κρίσης στο ευρώ και γιατί υπέθετε ότι η κρίση θα είχε ξεπεραστεί γρήγορα. Η υπόθεση αυτή δεν επαληθεύτηκε. Στην τελευταία έκθεση WEO world economic outlook  η πρόβλεψη αυτή έχει μειωθεί στο 3,3% αλλά εξακολουθεί να υπάρχει η λάθος διάγνωση.

H κοινωνία καταρρέει, η οικονομία δεν προφταίνει

Η κυβέρνηση έχει την εντύπωση ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας βελτιώνεται και τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να πείσουν και τον ελληνικό λαό γι αυτό με συντονισμένες ενέργειες, ενώ έχει μπερδέψει την οικονομική κατάσταση με την εικόνα που έχουν οι δανειστές. Πολύ περισσότερο δεν συνδυάζει στην κοινωνική κατάσταση η οποία μοιάζει με καζάνι έτοιμο να εκραγεί, ούτε βλέπει τα σημαντικά μεγέθη της οικονομίας τα οποία συνεχίζουν να επιδεινώνονται, χωρίς να καταβάλλεται η παραμικρή προσπάθεια να αναστραφεί η κατάσταση.

Τα ψέματα των υποκριτών για τις καταθέσεις

Εδώ και μήνες επαναλαμβάνουμε σχεδόν μονότονα ότι πρέπει να βλέπουμε τη συνολική εικόνα στην Ευρώπη και όχι να περιοριζόμαστε στην ελληνική επικαιρότητα η οποία συχνότερα ασχολείται με θέματα χωρίς καμιά σημασία, (όπως ποιος έστειλε το νόν πέϊπερ που και μόνο η ονομασία του, νον πέϊπερ λέει ότι δεν έχει καμιά σημασία) για τις εξελίξεις. Τα τελευταία 24ωρα τρομοκρατήθηκε άλλη μια φορά το σύστημα γιατί ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κι εκείνος δημόσια εξέφρασε την ανησυχία του γιατί έχουν αποσυρθεί από τις τράπεζες 600 ή 700 ή 800 εκατομμύρια ευρώ και το σύστημα κινδυνεύει με κατάρρευση. Πέραν της υποκρισίας, και της προσπάθειας πολιτικής εκμετάλλευσης, ότι φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που τους φόβισε γιατί θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες, και άλλα κουφά που ακούγονται από τα βαποράκια της παραπληροφόρησης, θα πρέπει να μας απασχολούν τα πάνω από 70 δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν αποσυρθεί από μεγάλους καταθέτες κι έχουν πάει στο εξωτερικό. Γιατί 70 δισεκατομμύρια ευρώ δεν αποθηκεύονται σε σπίτια ούτε υπάρχουν σε χαρτονόμισμα. Είναι μόνον σε ηλεκτρονική μορφή στους υπολογιστές των τραπεζών. Σε χαρτονόμισμα για τις ανάγκες της Ελλάδας υπάρχουν το πολύ 6 δισεκατομμύρια ευρώ κι από αυτά τουλάχιστον τα μισά είναι στα χρηματοκιβώτια των τραπεζών. Με άλλα λόγια πρέπει να ανησυχούμε γιατί η πολιτική του μνημονίου και τα γερμανικά σχέδια για υποχρεωτική έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ έδιωξαν ήδη τα χρήματα των μεγαλοκαταθετών, των επιχειρηματιών και των τραπεζιτών εκτός Ελλάδας και όχι για τους ελάχιστους μικρούς καταθέτες που έχουν 1000 ή 2000 ευρώ στα σπίτια τους χωμένα στον κήπο, ή τα έχουν ράψει σε στρώματα, εξαιτίας των απειλών ότι η ΕΚΤ θα κλείσει την κάνουλα και παρά τα 130 δισεκατομμύρια ευρώ σε εγγυήσεις του κράτους, θα τις αφήσει χωρίς ρευστότητα χωρίς να έχει τέτοιο δικαίωμα. Απλώς δεν έχει τέτοιο δικαίωμα. Είναι σαν να καταπίνεις την κάμηλο και να διυλίζεις τον κώνωπα. Με ετήσιο ΑΕΠ λίγο κάτω από 200 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο, οι καταθέσεις είναι επίσης λίγα δισεκατομμύρια ευρώ κάτω, ενώ στο παρελθόν και πριν από το 2008 ήταν τουλάχιστον 20% πάνω από το αυξημένο ΑΕΠ. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό; Ότι οι καταθέσεις είναι περίπου η αξία των υπηρεσιών και των προϊόντων που πωλούνται και μετράνε στο ΑΕΠ. Δηλαδή ο καθένας από εμάς παίρνει 1.000 ευρώ το μήνα, άρα στην 1η του μηνός έχουμε 1.000 κατάθεση και στις 30 του μηνός δεν έχουμε μία. Ο μέσος όρος είναι 500 ευρώ εκείνον τον μήνα. Το ίδιο και μια επιχείρηση. Εισπράττει 1.000.000 ευρώ και πληρώνει 1.000.000 ευρώ ως το τέλος του μήνα, άρα ο μέσος όρος ήταν 500.000 ευρώ. Με άλλα λόγια δεν υπάρχουν μόνιμες αποταμιεύσεις στις τράπεζες. Υπάρχουν μόνον τα υπόλοιπα τα οποία δεν έχουμε ακόμα χρησιμοποιήσει. Οι καταθέσεις είναι λογικό τις μέρες των εκλογών να μειώθηκαν γιατί το μέν κράτος επανέλαβε την ιδιότυπη στάση πληρωμών που είχε κάνει και πέρυσι το καλοκαίρι όταν η τρόϊκα σηκώθηκε κι έφυγε όταν ο Βενιζέλος τους είπε να αλλάξουμε λιγάκι τη συνταγή. Χρησιμοποίησαν όλοι τις καταθέσεις τους για να πληρώσουν νοίκια, μισθούς, δόσεις δανείων και λοιπά έξοδα. Τις προηγούμενες μέρες των εκλογών όλοι είχαν ξοδέψει λίγα λεφτά παραπάνω κι έτσι κινήθηκε λίγο καλύτερα η αγορά. Μετά τις εκλογές, σταμάτησαν να ξοδεύουν γιατί δεν έχουν ούτε και περιμένουν να πάρουν. Προσθέστε και τους εργαζόμενους που δεν πληρώνονται κανονικά και έχουμε το αποτέλεσμα. Το μεγαλύτερο μέρος των καταθέσεων είναι αυτά τα χιλιάρικα των πολλών Ελλήνων. Είναι θέμα εμπιστοσύνης και συναίνεσης προς την κυβέρνηση να αφήνουν τα λεφτά τους και να μην ανησυχούν. Με κυβέρνηση του μνημονίου κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη, γιατί οι ίδιοι απειλούν και εκβιάζουν με έξοδο από την ευρωζώνη. Μέρκελ, Σόϊμπλε, Μπαρόζο, Όλι Ρέν και στο εσωτερικό Παπαδήμος, Σαμαράς και Βενιζέλος είναι όλο ανησυχία για το ευρώ. Κανείς δεν είπε ότι η Ελλάδα είναι αδιαφιλονίκητο μέλος και κανείς δεν την απειλεί και εν πάσει περιπτώσει όλη η Ευρώπη είναι αλληλέγγυα μαζί της. Μόνο ο Τσίπρας απολογείται σε κάθε συνέντευξη σε ξένα μέσα ενημέρωσης και ορκίζεται ότι είναι υπέρ του ευρώ και ο ελληνικός λαός είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ, αλλά όχι με μνημόνιο και με λιτότητα. Μέχρι να συμφωνήσουν λοιπόν και οι υπόλοιποι με τον ελληνικό λαό, η ανησυχία θα υπάρχει. Είναι κουφό πάντως να ανησυχεί ο Παπαδήμος και όποιος Έλληνας του έχει εμπιστοσύνη, να μην τον πιστεύει. Ο ψηφοφόρος του Σαμαρά, όταν ακούει ότι υπάρχει κίνδυνος να μας διώξουν από το ευρώ, δεν τον πιστεύει; Αφού τον ψήφισε τον πιστεύει. Πάει και παίρνει λοιπόν τα 300 ευρώ που έχει για να βγάλει το μήνα και τα κρατάει στην τσέπη του αντί να τα έχει στο ΑΤΜ της τράπεζας. Τέτοια ποσά αθροίζονται σε τόσο μικρά σύνολα των 800 εκατομμυρίων ευρώ. Γιατί το ΑΕΠ ενός μήνα είναι περίπου 17 δισεκατομμύρια ευρώ. Αν σταματήσουν αυτές τις δηλώσεις οι τρομολάγνοι και κυρίως οι ξένοι, ο Σόϊμπλε και οι άλλοι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης, τα 800 εκατομμύρια ευρώ πάλι μέσα στις τράπεζες θα είναι. Αν το δημόσιο πληρώσει τα 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ που χρωστάει, θα δώσει ανάλογη ρευστότητα στο σύστημα. Αν το EFSF δεν είχε κόψει το 1 δισεκατομμύριο ευρώ από τη δόση, θα είχε καταλήξει στις ελληνικές τράπεζες. Είναι τόσο αυτονόητο που απορώ γιατί το συζητάμε…

Μετά από έναν χρόνο, θα μπορούν να μας διώξουν και από το ευρώ. Το χρέος για να γίνει βιώσιμο χρειάζεται νέο βαθύ κούρεμα

Η λέξη ανάπτυξη προφανώς θα γίνει η καραμέλα της προεκλογικής περιόδου στην Ελλάδα. Γι αυτό εγκαίρως και πριν να μπλέξουμε σε κομματικά συμφέροντα πρέπει να έχουμε υπόψη μας μερικά πράγματα. Ανάπτυξη με λόγια δεν υπάρχει. Και κανείς δεν συζητάει κανένα αναπτυξιακό πρόγραμμα αν δεν έχει τερματιστεί η πιθανότητα χρεοκοπίας της χώρας συνοδευόμενη ή όχι από υποχρεωτική έξοδο από το ευρώ. Ασχέτως αν το νόμισμα της χώρας θα είναι το ευρώ ή η δραχμή, η πιθανότητα χρεοκοπίας πρέπει να έχει προηγουμένως τερματιστεί.
Η αναμενόμενη ολοκλήρωση της διαδικασίας του PSI βαδίζει σύμφωνα με το πρόγραμμα και μερικοί θριαμβολογούν, αλλά κακώς το κάνουν γιατί πριν από τις εκλογές θα έχουν προσγειωθεί στην πραγματικότητα επομένως σκάβουν το λάκκο στον οποίο πολύ σύντομα θα πέσουν μέσα όπως και τις προηγούμενες φορές με τις θριαμβολογίες τους και με τα απαράδεκτα χειροκροτήματα του ενός προς τον άλλον στο υπουργικό συμβούλιο. Αντιθέτως τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Το χρέος αυξήθηκε κατά 25 δισεκατομμύρια ευρώ παρά το κούρεμα, τα δικαστήρια θα αρχίσουν σύντομα και αν όλες οι αποφάσεις είναι υπέρ της Ελλάδας το χρέος δεν θα αυξηθεί περισσότερο. Τα νέα μέτρα πρέπει να ληφθούν το αργότερο τον Ιούνιο.

Συνυπολογίζοντας τα προγραμματισμένα μέτρα νέας λιτότητας, τις νέες απαιτήσεις της τρόϊκας για μέτρα ισοδύναμα με κάθε αποτυχία του προγράμματος, την συνεχιζόμενη ύφεση για Πέμπτη συνεχή χρονιά με ρυθμούς -7% και την αυξανόμενη ανεργία που ξεπερνά το 21%, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι έρχονται κι άλλα δάνεια προς την Ελλάδα τα οποία δεν έχει αποφασίσει ακόμα κανείς, ούτε και θέλει να προγραμματίσει κανείς. Καμιά χώρα της ευρωζώνης δεν έχει φροντίσει να λάβει οποιαδήποτε τέτοια νέα απόφαση. Σε αυτές τις συνθήκες μάλλον οι συνεχιζόμενες δηλώσεις Ελλήνων πολιτικών για μείωση του χρέους μοιάζουν με αστείο σε όσους το ακούν στο εξωτερικό και γι αυτούς είναι μόνον αριθμοί. Γι αυτούς το χρέος απλώς αυξάνεται. Εντός Ελλάδος κάθε αριθμός που αυξάνεται, είτε αφορά άνεργους, είτε ύφεση, πληρώνεται με αίμα ιδρώτα, φτώχεια και εξαθλίωση. Κάθε επιχείρηση που κλείνει χειροτερεύει τα πράγματα. Και τα τελευταία 2,5 χρόνια ούτε μία πρόβλεψη της Ελλάδας της ΕΕ ή του ΔΝΤ δεν επαληθεύτηκε. Όλες διαψεύστηκαν παταγωδώς. Τα απλά μαθηματικά λένε λοιπόν ότι το 2020 το χρέος θα είναι πάνω από 160% του ΑΕΠ αν φρενάρει η ύφεση, αλλιώς θα ξεπερνά και το 170% του ΑΕΠ. Η απόφαση για απελευθέρωση του νέου δανείου με δόσεις, σημαίνει ότι αμέσως μετά τις εκλογές, η Ελλάδα θα ψάχνει αγωνιωδώς νέα δάνεια για να μην κάνει στάση πληρωμών. Επομένως είναι η κατάλληλη στιγμή για να εκβιαστεί άγρια η νέα ελληνική κυβέρνηση.
Αν η ΕΕ βρισκόταν σε μήκος κύματος αλληλεγγύης με την ελληνική κυβέρνηση, θα αναλάμβανε χωρίς συζήτηση να καλύψει τις άμεσες ανάγκες πληρωμών της κυβέρνησης από το πακέτο των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ και θα άφηνε την απόφαση για αύξηση του συνολικού ποσού για το μέλλον. Στο μέλλον σίγουρα πρέπει να το αυξήσει και μόνο από το γεγονός ότι το ΔΝΤ δεν προτίθεται να συμμετέχει με το ένα τρίτο του συνολικού ποσού όπως στο παρελθόν. Άρα εξαιτίας αυτού του λόγου θα υπάρξει και νέο δάνειο. Η ΕΕ όμως δεν δείχνει σημάδια να μετατρέψει την τιμωρία της Ελλάδας σε αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και πάντως όχι πριν από τις γερμανικές εκλογές. Οι γαλλικές εκλογές, αν εκλεγεί ο Ολάντ ίσως να βοηθήσουν αλλά προφανώς η Γαλλία έχει να διαπραγματευθεί καλύτερους όρους για τον εαυτό της με τη Γερμανία επομένως θα τεθεί το ζήτημα της Ελλάδας, αλλά στη διαπραγμάτευση το Παρίσι θα προτιμήσει να κρατήσει για τον εαυτό του ότι μπορεί περισσότερο κι όχι να κόψει από τη Γαλλία για να το προσφέρει στην Ελλάδα. Οι χώρες έχουν συμφέροντα, όχι αισθήματα.
Η Ελλάδα και όσοι σκέπτονται γι αυτήν, δηλαδή η ΝΔ που σχεδιάζει να κυβερνήσει, δεν έχει άλλο σχέδιο, παρά να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμα ως τη στιγμή που το πρόβλημα της Ευρώπης δεν θα κρύβεται πιά και θα έχει αγκαλιάσει εκτός της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Ποιος έχει εγγυηθεί όμως στον Αντώνη Σαμαρά ότι η Ελλάδα θα δανειοδοτείται διαρκώς μέχρι τις γερμανικές εκλογές ή ότι η Ελλάδα δεν θα έχει εξεγερθεί μέσα στα επόμενα δύο χρόνια;
Το γεγονός ότι τα νέα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου με την εγγύηση του EFSF και να διέπονται από αγγλικό δίκαιο διαπραγματεύονται κάτω από 20 λεπτά ανά ευρώ, σημαίνει ότι οι κάτοχοι προεξοφλούν ότι δεν μπορούν να πληρωθούν και ότι θα κουρευτούν σε μεγάλο ποσοστό. Κανένας ιδιώτης δεν θα ζημιωθεί από δώ και πέρα εκτός από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και τις χώρες της ευρωζώνης. Επομένως μόνον οι χώρες της ευρωζώνης. Υπάρχει λοιπόν κίνητρο από τις αγορές να πιέσουν για να δούν τις αντοχές της ΕΕ. Για την επόμενη δεκαετία η Ελλάδα δεν θα έχει βγεί στις αγορές. Επομένως το ελληνικό δημόσιο χρέος θα βαρύνει όλο και περισσότερο τις χώρες της ευρωζώνης. Αυτός είναι ο λόγος που ο Σόϊμπλε ήδη άρχισε να συζητάει ανοιχτά όπως δήλωσε ο ίδιος με την ελληνική κυβέρνηση το αν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να εγκαταλείψει το ευρώ ή όχι. Αυτό είναι ένα θέμα που μπορεί ακόμα να διαπραγματευθεί η Ελλάδα. Δηλαδή ποιο θα είναι το ύψος του κουρέματος του χρέους εκ μέρους της ευρωζώνης, ως αντάλλαγμα για την εθελοντική απόφαση της Ελλάδας να εγκαταλείψει την ΕΕ και το ευρώ.
Μετά από έναν χρόνο, οι δυνατότητες διαπραγμάτευσης θα έχουν μειωθεί και στο τέλος του 2013 απλώς δεν θα υπάρχουν γιατί θα έχει λεηλατηθεί όλη η ιδιωτική περιουσία του δημοσίου θα έχει μειωθεί κατά 50% τουλάχιστον η αξία της ιδιωτικής περιουσίας και μια δοτή κυβέρνηση που θα έχει πεί μόνον ΝΑΙ μέχρι τότε στην ΕΕ απλώς θα κληθεί να υπογράψει. Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος.



Αυτά τα ζητήματα πρέπει να συζητηθούν ανοιχτά στην προεκλογική περίοδο και το κάθε κόμμα να έχει τοποθετηθεί γιατί αλλιώς έχει κρυφή ατζέντα και σκοπό να κοροϊδέψει τους πολίτες για να αποσπάσει την ψήφο τους με ψεύτικες υποσχέσεις. Όπως το «λεφτά υπάρχουν» αποσκοπούσε να αποσπάσει την ψήφο των πολιτών και μετά τις εκλογές για να δικαιολογηθεί το προεκλογικό ψέμα ότι δεν θα χρειαστεί ούτε πάγωμα μισθών για 10 χρόνια, ούτε κόψιμο της σπατάλης οδήγησε στη μεθόδευση διόγκωσης του ελλείμματος για να πούν ότι δεν ξέραμε, δεν περιμέναμε τέτοιο έλλειμμα. Έτσι και τώρα όποιος λέει ότι με το κούρεμα μειώθηκε το χρέος λέει ψέματα. Ακόμα και σε ετήσια βάση η μείωση είναι μόνον 8% ενώ μέχρι να εκταμιευθεί το δάνειο, θα έχει αυξηθεί το χρέος στο 155% του ΑΕΠ. Πρέπει λοιπόν να πούν καθαρά τι έχουν στο νού τους να κάνουν και για να αποφύγουμε την έξοδο από το ευρώ και για να επιστρέψει η ανάπτυξη και για να μειωθεί η ανεργία και για να γίνει βιώσιμο το χρέος και για να προστατευθεί η περιουσία του δημοσίου και η ιδιωτική περιουσία.

Δεν εκπροσωπείται στη Βουλή τα τρία τέταρτα του ελληνικού λαού

Μια πρώτη ψύχραιμη προσέγγιση των αποτελεσμάτων του κουρέματος του ελληνικού χρέους, μπορεί να αρχίσει να γίνεται μακριά από πανηγυρισμούς οι οποίοι δείχνουν μόνον κυνισμό απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Το γεγονός ότι αυτές οι πολιτικές συνοδεύονται από ανεργία 21% η οποία αναμένεται να μεγαλώσει και από φτωχοποίηση 2.500.000 οικογενειών εργαζομένων, θα έπρεπε να αποτρέπει από κάθε πανηγυρισμό που αφορά νούμερα επί χάρτου τα οποία μπορούν να χαροποιούν μόνον ανάλγητους πολιτικούς και ξένους που διέσωσαν την περιουσία τους μακροπρόθεσμα.
Η αλήθεια είναι ότι οι ιδιώτες πιστωτές έκαναν μια καλή συμφωνία την οποία οφείλουν στην Άνκελα Μέρκελ αν και δεν τους επέτρεψε να ικανοποιήσουν όλους τους στόχους και τις απαιτήσεις τους. Μπορεί μερικοί από αυτούς να «κλαίνε» γιατί δήθεν οι ιδιώτες πλήρωσαν περισσότερα ενώ το ΔΝΤ, οι χώρες της ευρωζώνης και η ΕΚΤ εξαιρέθηκαν από το κούρεμα, αλλά η αλήθεια δεν είναι αυτή. Η συμφωνία προβλέπει ότι θα κουρευτεί συνολικά 100 δισεκατομμύρια ευρώ χρέους στα χέρια ιδιωτών και ο επίσημος τομέας δίνει ένα νέο δάνειο 130 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ελλάδα, χρεώνοντάς την. Δηλαδή οι ζημιές περνάνε από τους ιδιώτες στον επίσημο τομέα κατά 130 δισεκατομμύρια ευρώ στην αρχή και για όσα ποσά απαιτηθούν στο μέλλον.
Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας παραμένει μη βιώσιμο, αλλά ο ιδιωτικός τομέας είναι εξασφαλισμένος ακόμα και στην περίπτωση άτακτης χρεοκοπίας της Ελλάδας γιατί δεν θα μπορεί να μετατραπεί σε δραχμές το απομένον χρέος. Επομένως είναι ο επίσημος τομέας που επωμίζεται στο μέλλον όλο το βάρος είτε για μια απαραίτητη αναδιάρθρωση του χρέους ώστε να φτάσει σε βιάσιμα επίπεδα της τάξης του 60 έως 80% του ΑΕΠ το οποίο θα έχει συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο ως το 2020.
Κατά το σχέδιο το χρέος θα είναι το 2020 στο 120% του ΑΕΠ αλλά το πιθανότερο είναι να φτάσει στο 160% του ΑΕΠ. Επομένως πρέπει να υποστεί ένα περαιτέρω κούρεμα κατά 50% για να γίνει βιώσιμο και αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να επιστρέψει στις αγορές ούτε σε δέκα χρόνια. Ο επίσημος τομέας έχει ήδη αναδιαρθρώσει το χρέος ήδη δύο φορές μειώνοντας τα επιτόκια και μεγαλώνοντας τον χρόνο αποπληρωμής, αλλά όλα αυτά έγιναν χωρίς τη φιλοδοξία να γίνει βιώσιμο το ελληνικό χρέος και φυσικά χωρίς παράλληλα να τρέχει ένα πρόγραμμα δυναμικής στήριξης της ελληνικής οικονομίας, ώστε να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Το σχέδιο της τρόϊκας δεν λαμβάνει καθόλου υπόψιν του τον ανθρώπινο πόνο που προκαλεί γιατί δεν είναι δουλειά των τραπεζών ή του ΔΝΤ ή της ΕΚΤ να ασχολούνται με τους ανθρώπους αλλά με τα κέρδη τους. Είναι δουλειά της πολιτικής να εξασφαλίζει την κοινωνική συνοχή, την συναίνεση αντί για την αυταρχική επιβολή, ώστε όλοι οι Έλληνες να δουλέψουν σκληρά και να επιστρέψει η ανάπτυξη και τα κέρδη για τους επιχειρηματίες.
Εδώ λοιπόν στον τομέα των πολιτικών αποφάσεων και μια και θα πάμε στις κάλπες το πολύ σε 60 μέρες, όχι γιατί το επιθυμεί η κυβέρνηση και η τρόϊκα αλλά γιατί απλώς δεν μπορούν να κυβερνήσουν. Όχι απλώς να κυβερνήσουν αλλά εδώ που τα λέμε τρέμουν στην ιδέα ότι πρέπει να παρουσιαστούν στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Δεν το έχουν σε τίποτα να εξαφανιστούν από παντού, αλλά να μην έχουν παραιτηθεί ακόμα από τις καρέκλες τους. Σκεφτείτε λοιπόν πόσο μπορούν να κυβερνήσουν με τη συναίνεση του ελληνικού λαού ο οποίος πρέπει να καταβάλει μια γιγάντια προσπάθεια τα επόμενα 10 χρόνια για να επιβιώσει και να διασώσει ένα μέρος από την ιδιωτική του περιουσία.

Η κυβέρνηση που θα προκύψει από την επόμενη Βουλή είναι ασφαλώς το ίδιο σημαντική όσο ήταν και το 2009. Αν η επόμενη Βουλή και η επόμενη κυβέρνηση έχει τα ίδια χάλια με την προηγούμενη, η οποία δεν είχε ούτε σχέδιο ούτε στοιχειώδη ικανότητα αντίστασης και διαπραγμάτευσης, θα χάσουμε άλλα 4 χρόνια και ήδη έχουμε χάσει 6 χρόνια με Καραμανλή και 3 με ΠΑΣΟΚ και 12 λόγω κρίσης και ύφεσης. Συνολικά έχουμε χάσει 21 χρόνια από εκεί που θα έπρεπε να είμαστε και τουλάχιστον 12 χρόνια από την είσοδό μας στο ευρώ. Αυτά τα χρόνια πρέπει να τα κερδίσουμε με τον ιδρώτα μας ελπίζοντας ότι θα κάνουμε οικονομία στο αίμα μας, το οποίο ήδη χύνουν αυτοί που αυτοκτονούν, αυτοί που χάνουν τη ζωή τους λόγω μείωσης του προσδόκιμου ζωής λόγω κακής περίθαλψης, φροντίδας και διατροφής ή ιατροφαρμακευτικής φροντίδας, λόγω εξαθλίωσης και υποβάθμισης της καθημερινής τους ζωής. Σκεφθείτε μόνον πόσα μωρά ήδη παραμελούνται γιατί οι γονείς τους δεν έχουν τη δυνατότητα να τους παρέχουν τη φροντίδα που μπορούσαν ως το 2008 και πόσοι γέροι και γριές δεν μπορούν να έχουν ούτε τις συντάξεις που είχαν ούτε τη στήριξη από τα παιδιά τους που είχαν.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τιμωρηθούν αρχικά από τους πολίτες όλοι εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση και να μην αναθέσουν τη σωτηρία τους στους υπεύθυνους της καταστροφής. Και σε πρόσωπα και σε κόμματα. Στη συνέχεια η επόμενη Βουλή πρέπει να ανοίξει το δρόμο στη Δικαιοσύνη να κάνει το καθήκον της και να τιμωρήσει όσους έχουν και ποινικές ευθύνες. Είναι το πρώτο βήμα για την εξασφάλιση συναίνεσης. Και φυσικά η επόμενη Βουλή πρέπει να διευκολυνθεί στη συναίνεση αντί να έχει τα πρόσωπα που θα τη σπρώξουν σε εμφύλιο πόλεμο, τα πρόσωπα που ενδιαφέρονται για τα δικά τους συμφέροντα και των πελατών τους, να έχει πρόσωπα που θα ενδιαφέρονται για τα 2/3 της κοινωνίας που είναι όχι στον αφρό αλλά στον πάτο. Αντί να σπρώξουμε τα 2/3 της κοινωνίας στην αδιαφορία και στην αποχή πρέπει να αποκτήσουν τον δημοκρατικό έλεγχο της Βουλής κατά τα 2/3 ώστε να μπορούν να διαπραγματευθούν με το ισχυρότερο πλουσιότερο και πιο μορφωμένο 1/3 της κοινωνίας το οποίο υπερεκπροσωπείται.

Και κυρίως δεν εκπροσωπείται η νεολαία σε κανένα κόμμα είτε της δεξιάς ή της αριστεράς η οποία πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα ήδη με 50% ανεργία και μεγάλη φτώχεια για το υπόλοιπο 50% που πληρώνεται με 417 καθαρά ή 565 μικτά παρά τα προσόντα του, τα πτυχία του και την εκπαίδευσή του η οποία είναι πρώτης γραμμής και ίσως καλύτερη από την αντίστοιχη στη Γερμανία ή στις ΗΠΑ. Αυτή η νεολαία πρέπει να παίρνει το 50% των αποφάσεων γιατί αυτή θα ζήσει κάτω από αυτές τις συνθήκες όλη τη ζωή της. Και φυσικά όλοι θα προσπαθήσουν να την αποκλείσουν με φυσικό και με τεχνητό τρόπο.

Αν η επόμενη κυβέρνηση είναι δοτή όπως η σημερινή και δεν μπορεί να αντισταθεί σε πιέσεις όπως η σημερινή, δεν θα αντέξει σε εκβιασμούς και θα αποδεχθεί παθητικά να διωχθεί από την ΕΕ και από το ευρώ, ενώ δεν έχουμε κανένα λόγο να το κάνουμε και να τους χαρίσουμε αυτό που δικαιούμαστε. Δεν είναι μόνο λεφτά αυτό που μας ανήκει, ούτε μας το χάρισαν. Και σε λεφτά όμως είναι τουλάχιστον 2 τρισεκατομμύρια ευρώ που θέλουν να το υποτιμήσουν στο 10% της αξίας του σε δραχμές.
Η επόμενη κυβέρνηση, οφείλει να στηρίζεται σε πολλά κόμματα τα οποία θα εκπροσωπούν τουλάχιστον το 65% των πολιτών. Κυβερνήσεις μειοψηφίας στο λαό αλλά αυτοδυναμίας στη Βουλή δεν μπορούν να κυβερνήσουν με συναίνεση και με δημοκρατία. Αναγκαστικά θα περάσουν σε αυταρχισμό και σε κοινοβουλευτική δικτατορία. Και το πρώτο που πρέπει να διεκδικήσει είναι η άμεση επιστροφή στην ανάπτυξη. Στενά συνδεδεμένο με την ανάπτυξη είναι το κούρεμα του χρέους στο 60% που είναι ο στόχος του νέου συμφώνου σταθερότητας. Αυτό θα μας εξασφαλίσει την παραμονή στο ευρώ. Και φυσικά η ανάπτυξη έχει δύο πόδια. Άμεση και μακροπρόθεσμη. Άμεση σημαίνει να πέσει χρήμα στην αγορά και στην κατανάλωση ώστε να φρενάρει ο καθοδικός σπειροειδής κύκλος της ύφεσης και της καταστροφής και μακροπρόθεσμη σημαίνει ότι η οικονομία πρέπει να βιομηχανοποιηθεί ώστε να καλύπτει τις ανάγκες της και να μπορεί να εξάγει τουλάχιστον όσα εισάγει.
Και τα δύο είναι δύσκολα αλλά χρειάζονται δημοκρατική διακυβέρνηση και κοινωνική συναίνεση. Δεν μπορεί κάποιος να πάει να δουλέψει αν ξέρει ότι κυβερνούν κλέφτες και ατιμώρητοι απατεώνες. Δεν πείθεται κάποιος να πληρώσει τους φόρους του αν ξέρει και βλέπει ότι οι πλούσιοι απαλλάσσονται. Και φυσικά είναι αστείο να περιμένει το κράτος ότι ο συνταξιούχος θα πουλήσει το χωραφάκι του ή το σπιτάκι του για να πληρώσει το χαράτσι και να μείνει άστεγος. Είναι αστείο να περιμένει η τράπεζα ότι ο πατέρας θα αφήσει το παιδί του χωρίς γάλα, ή χωρίς σχολείο, ή χωρίς ρούχα για να πληρώσει το δάνειο στην τράπεζα.
Άρα η επόμενη κυβέρνηση μαζί με το κούρεμα του δημόσιου χρέους στα χέρια του επίσημου τομέα ΕΚΤ και ΕΣΦ και ΕΦΣΦ και χωρών της ευρωζώνης κατά 50% πρέπει να κουρέψει και το ιδιωτικό χρέος κατά 50% για να ανασάνουν επιχειρήσεις της πραγματικής οικονομίας και νοικοκυριά και για να γίνει βιώσιμο το απομένον 50% του ιδιωτικού χρέους. Είναι ήδη 170% του ΑΕΠ πρέπει να πέσει στο μισό, στο 85% του ΑΕΠ για να γίνει βιώσιμο. Αλλιώτικα θα μείνει απλήρωτο και η κοινωνική συνοχή θα καταστραφεί. Οι τράπεζες θα ανεβάζουν και θα κατεβάζουν κυβερνήσεις όπως γνωρίζουν με κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, αλλά ο κόσμος δεν θα πληρώνει γιατί δεν έχει. Οπότε θα είναι δώρο άδωρο και για τις τράπεζες. Δεν μπορείς να προσλάβεις όλους τους άνεργους στην αστυνομία για να δέρνουν αυτούς που δουλεύουν. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.