Η Ισλανδία δείχνει το δρόμο στην Ελλάδα

Η απόφαση του Γιούρογκρουπ ήταν η αναμενόμενη εδώ και μέρες, αλλά για κάποιο λόγο που έχει εύλογη εξήγηση, αισθάνθηκαν μεγάλη ανακούφιση οι συμμετέχοντες στη λήψη της απόφασης, σε σημείο να αρχίσουν τις δηλώσεις πανηγυρισμού σαν να μην γνωρίζουν τη σημασία της απόφασης η οποία ελήφθη. Στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν εκ των προτέρων τι ακριβώς αποφάσισαν, γιατί τίποτα δεν άλλαξε σε σύγκριση με μια μέρα ή μια εβδομάδα νωρίτερα.

Το ΔΝΤ που έκανε και τη μελέτη μη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, εξαιτίας της οποίας και αναβλήθηκε για μία εβδομάδα η συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ(οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης) γνωρίζει ότι το ελληνικό χρέος δεν άλλαξε και παραμένει μεσοπρόθεσμα μη βιώσιμο. Επομένως η οριστική λύση αναβλήθηκε για άλλη μια φορά για ένα εξάμηνο το πολύ και στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου το θέμα θα τεθεί από την αρχή σαν να μην άλλαξε τίποτα από τον Φεβρουάριο του 2010, με ακόμα μεγαλύτερο κόστος για την Ελλάδα. Η ελπίδα των υπόλοιπων ευρωπαίων πολιτικών είναι ότι ως τότε θα έχουν υψώσει τα αναχώματα που χρειάζονται ώστε η άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας να μην ταρακουνήσει το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Προς το παρόν έκριναν ότι δεν ήταν ακόμα έτοιμοι να αφήσουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει εντός του ευρώ.


Οι ευρωπαίοι πολιτικοί και κυρίως η κα Μέρκελ επίσης ανακουφίστηκε γιατί δεν πιέστηκε από τους Αμερικανούς σε σημείο ώστε να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τα σχέδιά της για γερμανοποίηση της ΕΕ. Για τους τραπεζίτες έφτασε η στιγμή να αποφασίσουν να ανταλλάξουν τα ελληνικά ομόλογα με τα νέα ομόλογα που θα διέπονται από το αγγλικό δίκαιο και επομένως μπορούν να ησυχάσουν ότι δεν θα χάσουν περισσότερα στην περίπτωση της χρεοκοπίας της Ελλάδας η οποία γίνεται πλέον ορατή. Οι τράπεζες δεν θα χάσουν περισσότερα στο μέλλον. Είναι θωρακισμένες απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο και η μόνη περίπτωση να χάσουν είναι να καταρρεύσει ολόκληρη η Ευρώπη, ενδεχόμενο που είναι μακρινό ακόμη. Ως εκ τούτου ανακουφίστηκαν κι αυτοί γιατί απέφυγαν τα χειρότερα.

Οι Έλληνες πολιτικοί που υποστηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου, ο Βαγγέλης Βενιζέλος αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς είναι επίσης λογικό να αισθάνονται ανακούφιση δροσιάς από τα παγάκια που κρατάνε ενώ τα πόδια τους χορεύουν απάνω στα κάρβουνα. Μπορούν να πάνε σε εκλογές στο τέλος Απριλίου ελπίζοντας ότι με κάποιο μαγικό τρόπο θα απεγκλωβιστούν από την παγίδα στην οποία βρίσκονται.

Η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε τελευταία και ο μελλοθάνατος πάντα ελπίζει σε ένα θαύμα, μια κουβέντα για να πιαστεί από αυτήν και να συνεχίσει να ελπίζει στη διάσωσή του. Ανθρώπινο και κατανοητό. Το έχει πάθει κάθε εργαζόμενος που κινδυνεύει να απολυθεί, κάθε επιχειρηματίας που κινδυνεύει να χρεοκοπήσει, κάθε δανειολήπτης που δεν μπορεί να πληρώσει το δάνειο και κάθε πολιτικός που είναι αρχηγός ή υπουργός ενός κόμματος που διαλύεται χωρίς να μπορεί να αντιδράσει.

Αν μπορεί να αντιδράσει και να σώσει, τον εαυτό του, ή την επιχείρησή του ή το κόμμα του, τότε επενδύει εκεί όλες τις ελπίδες του. Αν έχει πιαστεί στην παγίδα και εξαρτάται από τους τρίτους, τότε απλώς παρακολουθεί απαθώς σαν τρίτος, σαν να μην τον αφορά τη διαδικασία σταύρωσης και αποκαθήλωσης.


Λίγο πολύ όλοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι, απλώς μέσα στο καζάνι είναι λογικό ότι ο ένας είναι απάνω στον άλλον και όποιος είναι από πάνω έχει περισσότερες ελπίδες ότι θα επιβιώσει λίγη ώρα παραπάνω, ή ότι θα πατήσει στο κεφάλι του αποκάτω για να πεταχτεί έξω από το καζάνι.
Αυτό μας θυμίζουν και τα δύο κόμματα του μνημονίου καταναλώσουν πολύ ενέργεια για να πατήσουν το ένα πάνω στο άλλο, να κατηγορήσουν το ένα το άλλο, να πείσουν τα θύματα της πολιτικής τους ότι για τα άσχημα φταίει ο άλλος και όλα τα καλά τα έκαναν εκείνοι. Εγώ σε έσωσα όχι εγώ σε έσωσα πιο πολύ. Εσύ έχει καταρρεύσει, ναι αλλά οι βουλευτές είναι ακόμα δικοί μου οι περισσότεροι. Ναι αλλά δεν φτάνουν πλέον τους 151 και χωρίς τους δικούς μου δεν θα μαζεύονταν 199. Κι εγώ μπορεί να είμαι αξιωματική αντιπολίτευση αλλά στις μετρήσεις είμαι πρώτο κόμμα με 19,5% ενώ εσύ έχεις το μισό ποσοστό από μένα.
Και οι δύο μαζί δεν ξεπερνάνε το 35 με 40% αλλά εξακολουθούν να μιλάνε για το κούρεμα ή για το μνημόνιο, ελπίζοντας να πάνε στις εκλογές πριν υποχρεωθούν να συμφωνήσουν στη συμφωνία που ετοιμάζεται για την Κύπρο και για τα Σκόπια. Ουδέν κακό αμιγές καλού. Αν η Γερμανία και ο Σόϊμπλε, αν η Μέρκελ και οι ΗΠΑ είχαν πεισθεί ότι ο συνασπισμός ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μπορεί να ζήσει λίγους μήνες ακόμα, θα τους υποχρέωναν να υπογράψουν και το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο και για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, χωρίς να μπορούν να πουν κουβέντα. Αλλά κατάλαβαν ακόμα κι αυτοί, ότι ο μεγάλος συνασπισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ τον οποίο κατάφεραν τελικά να κάνουν ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου, τρώγοντας φυσικά τις σάρκες τους, δεν υπάρχει πιά σε κοινωνικό επίπεδο και ότι αν δεν τους επιτρέψουν να πάνε σε εκλογές, θα αναγκαστούν να στείλουν στην Αθήνα ακόμα και ΜΑΤ από τη Γαλλία και τη Γερμανία για να τους γλυτώσουν από τους διαδηλωτές. Δεν είναι όμως έτοιμοι οι λαοί της Ευρώπης να ζήσουν ακόμα μια τέτοια εμπειρία άμεσης κατάργησης ενός εθνικού κράτους και διακυβέρνησης ενός ευρωπαϊκού προτεκτοράτου απευθείας από τις Βρυξέλλες.
Το ΠΑΣΟΚ χρειάστηκε δύο χρόνια για να διαλυθεί κοινωνικά και να μείνει μια απλή σφραγίδα που γράφει μονοψήφια στις μετρήσεις. Όταν τους το λέγαμε μετά τη συμφωνία του Ιουλίου δεν μας πίστευαν, αλλά κι εμείς δεν το πιστεύαμε πριν από δύο χρόνια. Η ΝΔ ακόμα και με την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά δεν θα χρειαστεί πάνω από 6 μήνες για να ακολουθήσει το ΠΑΣΟΚ στη διάλυση και ο Αντώνης Σαμαράς θα αναγκαστεί να παραδοθεί άνευ όρων στους οπαδούς του μνημονίου οι οποίοι ήθελαν για αρχηγό τη Ντόρα Μπακογιάννη σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από ότι χρειάστηκε ο Παπανδρέου για να παραδοθεί άνευ όρων στον Βαγγέλη Βενιζέλο. Και από ότι φαίνεται, όπως ο ίδιος ο Παπανδρέου παρέδωσε οικειοθελώς στον Βενιζέλο και ο Αντώνης Σαμαράς με τις διαγραφές 21 πιστών σε αυτόν βουλευτών, έδειξε έτοιμος να παραδώσει εαυτόν στη Ντόρα. Η Ντόρα το μόνο που έχει να κάνει είναι να διαλύσει την Δημ. Συμμαχία και να προσχωρήσει άνευ όρων στη ΝΔ δείχνοντας μεγαλείο ψυχής, ενόψει εκλογών.
Η ίδια αυτοκαταστροφική διάθεση έχει πιάσει και όλους τους ήδη διαγραμμένους βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων. Είτε επιλέγουν το δρόμο της ατομικής διάσωσης και επιστροφής στα κόμματα που ήδη καταρρέουν, είτε της προσχώρησης σε άλλα κόμματα είτε της αποστράτευσης. Ενώ αν παρέμεναν ενωμένοι στον τόπο τους, θα κρατούσαν τη θέση τους και θα έσωζαν μακροπρόθεσμα τους πολιτικούς τους χώρους. Οι διαγραμμένοι βουλευτές της ΝΔ δεν επιλέγουν να κατέβουν όλοι μαζί ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι με την γνωστή αντιμνημονιακή γραμμή της ΝΔ. Αν το έκαναν θα έπαιρναν μεγαλύτερο ποσοστό από την επίσημη ΝΔ. Οι διαγραμμένοι και οι αποκλεισμένοι από τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν επιλέγουν να κατέβουν όλοι μαζί ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι με την αντιμνημονιακή γραμμή και την ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ. Αν το κάνουν όμως θα πάρουν μεγαλύτερο ποσοστό από το επίσημο μνημονιακό ΠΑΣΟΚ. Και μακροπρόθεσμα δηλαδή λόγω ρευστότητα σε έναν χρόνο, θα μπορέσουν να ανασυστήσουν τα μεγάλα κόμματα τα οποία φυσικά αλλαγμένα προς το καλύτερο θα κυβερνήσουν τη χώρα, θα υπερασπιστούν την ανεξαρτησία της και θα την εκπροσωπήσουν διεθνώς όταν θα αναγεννηθεί γιατί η Ελλάδα και οι Έλληνες θα ζήσουμε. Δεν θα χαθούμε.

Το δρόμο της αυτονόητης διάσωσης της Ελλάδας στηριγμένης μόνον στις δικές της και όχι σε δάνειες δυνάμεις τον δείχνει η Ισλανδία. Μια μικρή χώρα 300.000 κατοίκων. Μετά από μια στάση πληρωμών και μια σύντομη περίοδο ύφεσης 7%, όσο είχαμε εμείς μόνον το 2011, επέστρεψε στην ανάπτυξη με ρυθμούς διπλάσιους από την ΕΕ και όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Το ΔΝΤ αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη στάση πληρωμών αφού δεν μπορούσε να αντιδράσει. Οι τράπεζες αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τη διαγραφή του χρέους αφού δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Οι ξένες χώρες αποδέχθηκαν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος αφού δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Και η Ισλανδία δεν έμεινε ούτε χωρίς πετρέλαιο ούτε χωρίς τρόφιμα που είναι εισαγόμενα και εκεί όπως κι εδώ. Η στάση πληρωμών τελείωσε και η διαγραφή του χρέους έγινε αποδεκτή. Η Ισλανδία ζεί στηριγμένη στις δικές της δυνάμεις, πάνω στα φτωχά βουνά της που είναι ζωντανά ηφαίστεια. Και οι Ισλανδοί απολαμβάνουν την άμεση και δυναμωμένη δημοκρατία τους, η οποία αποδείχθηκε η ασπίδα προστασίας του κράτους τους. Η δημοκρατία αποδείχθηκε το μόνο όπλο που διέσωσε τους Ισλανδούς και την Ισλανδία και το μέλλον τους το εγγυάται η ίδια δημοκρατία. Και να

Ο φόβος μας είναι η δύναμή τους

Τις τελευταίες μέρες και όσο προχωρούν οι διαπραγματεύσεις για το κούρεμα, ακούσαμε πολλούς ξένους οικονομολόγους να χρησιμοποιούν την έκφραση, «οι Έλληνες πυροβολούν τα πόδια τους», γιατί το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους βρίσκεται εντός Ελλάδος, στις τράπεζες και στα ασφαλιστικά ταμεία. Η Βουλή ετοιμάζεται να ψηφίσει με τις διαδικασίες του κατεπείγοντος και τους εφαρμοστικούς νόμους του μνημονίου, δηλαδή να δεσμευθεί οριστικά για όλα τα εκκρεμή ζητήματα. Χωρίς ακόμα να έχουμε μάθει ποιο είναι το κούρεμα, αν φτάνει στα 103 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία τα 50 προβλεπόταν να είναι στα χέρια ξένων τραπεζών. Και πόσα νέα δάνεια θα πρέπει να λάβουμε με επαχθείς όρους για να καλυφθούν οι ζημιές στο εσωτερικό εξαιτίας του κουρέματος.
Δυστυχώς η διαχείριση της κρίσης εξακολουθεί να είναι από τους Έλληνες ιθύνοντες καταστροφική όπως ήταν και τα προηγούμενα 2,5 χρόνια και να δημιουργεί διαρκώς νέα προβλήματα αντί να λύνει τα υπάρχοντα. Χωρίς σχέδιο εκ μέρους της Ελλάδας είναι προφανές ότι κανείς δεν πρότεινε και δεν διαπραγματεύθηκε κανένα νέο δάνειο που να κατευθυνθεί σε νέες επενδύσεις, σε νέες επιχειρήσεις στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να βρουν δουλειά οι άνεργοι και να δημιουργηθούν νέα εισοδήματα, τα οποία θα αυξήσουν το ΑΕΠ, θα δημιουργήσουν νέα κατανάλωση και θα δώσουν νέα έσοδα στο δημόσιο. Μέσα στα 240 δισεκατομμύρια ευρώ των νέων δανείων που πηγαίνουν στο βαρέλι δίχως πάτο, κανείς δεν ζήτησε έστω το 10% ή το 20% (24 ή 48 δις αντίστοιχα) να πηγαίνει σε νέες επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα ή σε δημόσιες επενδύσεις.
Το αποτέλεσμα είναι να οδηγούμαστε ολοταχώς στη χρεοκοπία εντός του ευρώ, με πρωτοβουλία και απόφαση των δανειστών, οι οποίοι θα ελέγχουν την κίνηση των λογαριασμών όπου θα κατατίθενται τα νέα δάνεια, ώστε να πληρώνονται μόνον οι δανειστές. Οι Έλληνες πρέπει να ζούν το 2012 από όσα εισπράττουν και από το 2013 να δίνουν 5 δισεκατομμύρια ευρώ για τόκους και το 2014 10 δισεκατομμύρια ευρώ για τόκους. Αυτό είναι το σχέδιο, το οποίο καταστρέφει την οικονομία, οδηγεί στο κλείσιμο ακόμα και πολύ υγιείς ως τώρα επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα και φυσικά σε εκτόξευση της ανεργίας.
Επειδή δεν θέλει να παραδεχθεί το λάθος της, τόσο η τρόϊκα όσο και η κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία στηρίζεται στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ, συνεχίζει τον ίδιο λαθεμένο δρόμο και φυσικά δεν πρέπει να νιώθει έκπληξη από τις μετρήσεις που λένε ότι και τα δύο κόμματα μαζί έχουν πέσει στο 40% με αρνητικές προοπτικές!
Μόνον η πλήρης εξάρτηση της χώρας από τους ξένους, εξηγεί αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο στον οποίο επιδιδόμαστε με το να στρέφονται τα κυβερνητικά κόμματα εναντίον του εαυτού τους, αυτοκτονώντας για να εκτελέσουν τις εντολές των ξένων, οι οποίοι τις υπαγορεύουν άμεσα όπως γινόταν μόνον το 1944. Κι αυτό άνευ λόγου. Γιατί δεν έχουμε χάσει κανέναν πόλεμο, δεν παραδώσαμε τη χώρα μας άνευ όρων και δεν έχουμε κανένα λόγο να μην καταλαβαίνουμε ότι από τον εμφύλιο πόλεμο δεν θα κερδίσουμε εμείς.
Πάρτε για παράδειγμα το μικρό θέμα του Ελληνικού. Πρόκειται για σκάνδαλο τεράστιου μεγέθους αν σκεφτείτε ότι σε έναν διαγωνισμό όπου θα το πουλήσουμε σαν να είναι άνυδρο χωράφι, δεν πρόκειται να εισπράξουμε πάνω από 6 με 8 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία είναι οι τόκοι μόνον για έξι μήνες. Έναντι αυτού του ευτελούς ποσού θα πουλήσουμε ένα φιλέτο 5.500 στρεμμάτων στο κέντρο της πρωτεύουσας. Αυτό το οικόπεδο μπορεί να συγκριθεί μόνον με το πριγκιπάτο του Μονακό, το οποίο είναι το ένα τρίτο του Ελληνικού δηλαδή μόνον 1.950 στρέμματα κι έχει ετήσιο τζίρο 6,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Μά με 10% να το φορολογήσεις κι όχι με 23% που είναι ο ΦΠΑ θα εισπράττεις 600 εκατομμύρια το χρόνο, δηλαδή σε 30 χρόνια θα έχεις εισπράξει τα τριπλάσια και θα σου έχει μείνει και το Ελληνικό. Με 23% που είναι ο ΦΠΑ αν υπολογίσεις ως έσοδο, φτάνεις στο 1,3 δισε ευρώ το χρόνο, κι αν το προεξοφλήσεις με ένα ομόλογο 30 ετών, χωρίς να χάσεις την ιδιοκτησία, μπορείς να εισπράξεις 39 δισεκατομμύρια δηλαδή να αγοράσεις σε σημερινές τιμές όλες τις ελληνικές τράπεζες μετά το κούρεμα των ομολόγων.
Μπορεί κάποιος Έλληνας να πιστέψει ότι τέτοιο φιλέτο θα δοθεί κοψοχρονιά χωρίς διαφθορά δηλαδή χωρίς να εισπράξουν αυτοί που θα υπογράψουν και θα υποχρεώσουν τα κορόϊδα τους βουλευτές να το ψηφίσουν και να νομιμοποιήσουν με την ψήφο τους την παρανομία, χωρίς αντάλλαγμα; Επειδή οι βουλευτές είναι βέβαιο ότι δεν είναι στο κόλπο και δεν θα πληρωθούν για την ψήφο τους, αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να μην μπορούν να κάνουν έναν μπακάλικο λογαριασμό και να σκεφτούν αν θα το πουλούσαν στην περίπτωση που ήταν δικό τους, για να πληρώσουν τους τόκους έξι μηνών, ενώ μπορούν να έχουν ένα πάγιο έσοδο το χρόνο, δημιουργώντας κιόλας νέες δουλειές. Το δημόσιο να βάλει τη γή και οι ξένοι ή ντόπιοι επενδυτές να βάλουν τα κεφάλαια για να αξιοποιηθεί καλύτερα από το Μονακό. Πιο μάγκας είναι ο Αλβέρτος;

Πιάσαμε το πιο μικρό από όλα για να δείξουμε ότι οικονομικά, αυτοί δεν είναι λογαριασμοί νοικοκυραίων αλλά αρπαχτές, είναι λεηλασία του συλλογικού μας πλούτου. Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε. Κι αυτό για να μην μπλέξουμε τα πατριωτικά, όπου έχουμε παραιτηθεί της ασυλίας του δημοσίου, όπως δεν παραιτείται Η Γερμανία ακόμα και για εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας όπως είναι η σφαγή του Διστόμου και άλλες 160 τέτοιες περιπτώσεις. Το είδαμε πριν από λίγες μέρες στο δικαστήριο της Χάγης. Δεν παραιτήθηκε του ασύλου, να μην μπορεί να δικάζεται από ξένα δικαστήρια, όχι για χρέος, όχι για χρήματα αλλά για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε κάνει ακόμα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το πιο μεγάλο μας έγκλημα είναι ότι βάλαμε χρέη. Μέχρι εκεί φτάνει η εγκληματική μας δράση, αλλά ετοιμαζόμαστε να αυτοτιμωρηθούμε (αφού κανείς δεν μπορεί με τη βία να μας υποχρεώσει) με παραίτηση από το άσυλο όχι μόνον για το δημόσιο αλλά και για την Τράπεζα της Ελλάδας, γιατί φαίνεται κάποιοι σκέφτηκαν να κατασχέσουν όσο από τον ελληνικό χρυσό έχει απομείνει στα θησαυροφυλάκια της Τράπεζας της Αγγλίας, όπου φυλάσσεται από το 1944. Πάλι μπροστά μας το 1944. Για ιστορικούς λόγους λέει η Τράπεζα της Ελλάδας ότι φυλάσσεται ακόμα εκεί και όχι στην Αθήνα. Οι ιστορικοί λόγοι είναι να μας θυμίζουν τον εμφύλιο πόλεμο του 1944 – 1949 και να μην τον ξεχνάμε. Αυτό θέλουμε πραγματικά να κάνουμε;
Ας δούμε λίγο και τα πολιτικά. Εμείς από εδώ έχουμε πεί εδώ και δύο μήνες από τη στιγμή που η ΝΔ συμφώνησε να σχηματιστεί η κυβέρνηση Παπαδήμου, αντί να απεγκλωβιστούμε από την παγίδα του θανάτου μέσω δημοψηφίσματος ότι και τα δύο κόμματα μαζί, θα είναι κάτω από 50% στο λαό και επομένως δεν μπορούν να κυβερνήσουν. Ήδη οι μετρήσεις λένε ότι είναι κάτω από 40% με τάση να πάνε κάτω από 35% στις εκλογές. Επομένως δεν μπορούν να κυβερνήσουν με κανέναν εκλογικό νόμο ούτε μετά τις εκλογές. Δεν αρκεί πλέον να έχεις 151 βουλευτές όπως είχε ο Μητσοτάκης το 1989. Οι βουλευτές δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να ψηφίζουν τα πάντα όλα.
Το αισιόδοξο είναι ότι όπως δείχνουν οι μετρήσεις και αρνούνται να σχολιάσουν τα μεγάλα κανάλια, τα δύο μεγάλα κόμματα, αν δεν αλλάξουν γραμμή, απλώς δεν θα έχουν 150 βουλευτές και με το ζόρι θα έχουν 130 βουλευτές για να μπλοκάρουν αναθεώρηση του Συντάγματος. Αλλιώτικα η επόμενη Βουλή όχι μόνον θα καταργήσει όλες αυτές τις αποφάσεις της υποτέλειας, αλλά με διαδικασίες δημοψηφίσματος μπορεί να καθιερώσει διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας και να περάσει από δίκη όλους τους επίορκους πολιτικούς, όπως έγινε στην Ισλανδία. Με οκτώ ή και περισσότερα κόμματα στην επόμενη Βουλή, είναι πιο πιθανό κάτι τέτοιο και μου κάνει εντύπωση ότι δεν έχουν κάνει την αναγωγή αυτή οι αναλυτές αν και υπάρχει εύκολη εξήγηση.
Γιατί αν ο πολίτης αποβάλει το φόβο του, τότε θα καλοπεράσουν όλα αυτά τα καλόπαιδα. Και για να μας φύγει ο φόβος, φρόντισαν οι άπληστοι δανειστές μας. Θα ζούμε έτσι κι αλλιώς με μηδενικά ελλείμματα ή με πρωτογενή πλεονάσματα. Δηλαδή δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, αφού θα ζούμε σε μόνιμο καθεστώς χρεοκοπίας. Η χρεοκοπία είναι το τρομακτικό. Ούτε το ευρώ ούτε η δραχμή τρομάζει κανέναν. Ένα νόμισμα είναι και μπορείς να το έχεις είτε χρεοκοπημένος είτε πλούσιος.

Μετάθεση εκβιασμού από τους βουλευτές στους πολίτες

Καμιά δουλειά δεν τελείωσε, αν δεν … τελειώσει! Λέει μια παλιά παροιμία. Στο Γιούρογκρουπ της Δευτέρας προβλέπεται να τελειώσει το θέμα του δανείου για το οποίο βιαζόταν την προηγούμενη εβδομάδα η Γερμανία, αλλά δεν δίστασε να ρίξει μια τελευταία τορπίλη εκβιασμού ακόμα και του εκλογικού φρονήματος των Ελλήνων πολιτών στις εκλογές, προτείνοντας να μην δοθεί τώρα το δάνειο των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά ένα δάνειο γέφυρα για να πληρώσει στις 20 Μαρτίου η Ελλάδα το ομόλογο που λήγει ύψους 14,5 δισεκατομμυρίων ευρώ (το οποίο υποτίθεται θα κουρευόταν κατά 50% της ονομαστικής του αξίας) και τα υπόλοιπα, μετά τις εκλογές.
Σε δραματικούς πλέον τόνους ο Βαγγέλης Βενιζέλος είπε στους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι παίζουν με τη φωτιά της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, και μετά τις αντιδράσεις υπέρ της Ελλάδας όπως από τον Γάλλο πρωθυπουργό, η ιδέα σιωπηρά φαίνεται ότι εγκαταλείφθηκε. Κι ενώ εμφανίστηκε ότι η απόσυρση της πρότασης είχε φιλικό χαρακτήρα προς την Ελλάδα, μετά επισημάνθηκε ότι τώρα η Ελλάδα είναι στο κενό και ότι αν τη Δευτέρα δεν υπάρξει συμφωνία, κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Συνηθισμένα πράγματα στις διαπραγματεύσεις. Την ίδια στιγμή εμφανίζεται ως … συμμετοχή στο κούρεμα η απόφαση της ΕΚΤ να μοιράσει στα μέλη της δηλαδή στις ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες της Ευρώπης τα κέρδη της από την αγορά ελληνικών ομολόγων ως τώρα και στο μέλλον. Με άλλα λόγια η ΕΚΤ όχι μόνον δεν συμμετέχει στο κούρεμα, αλλά βγάζει κέρδη από τις πληρωμές της Ελλάδας, τα οποία αντί να επιστραφούν στην Ελλάδα, θα τα μοιράσει ως μέρισμα στους μετόχους της δηλαδή τα μισά από αυτά στις κεντρικές τράπεζες Γερμανίας και Γαλλίας.

Όλες αυτές οι κινήσεις έγινε προσπάθεια να έχουν ολοκληρωθεί το Σαββατοκύριακο ώστε να μην βρεθούν οι κεντρικές τράπεζες με ελληνικά ομόλογα όταν αρχίσει το κούρεμα των άλλων ιδιωτών κατόχων ομολόγων. Η υπεραξία που έχει εισπράξει ως τώρα η ΕΚΤ είναι περίπου 10 δισεκατομμύρια ευρώ. Κι αυτό πλασάρεται ως βήμα προόδου για την επιτυχία του κουρέματος. Οι τρείς προϋποθέσεις όμως παραμένουν: Πολιτικές δεσμεύσεις ότι και μετά τις εκλογές θα τηρηθεί το πρόγραμμα, ταμείο για να κατατεθούν τα δάνεια στο εξωτερικό υπό τον έλεγχο των δανειστών ώστε να πληρώνονται μόνον ξένες τράπεζες και αυστηρή επιτροπεία σε κάθε υπουργείο, όπως προβλέπεται και στο μνημόνιο.
Το πολιτικό παιχνίδι που παίζει το Βερολίνο, σχετίζεται φυσικά από τον μοναδικό επίσημο φορέα που θέτει το κύριο θέμα ότι το ελληνικό χρέος που θα προκύψει δεν είναι βιώσιμο, δηλαδή το ΔΝΤ. Κανονικά θα έπρεπε η Ελλάδα να θέτει το θέμα της βιωσιμότητας του χρέους, αλλά δεν το θέτει για τους γνωστούς λόγους. Δεν διαπραγματεύεται τίποτα. Δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Το ΔΝΤ λέει, ότι το τελικό χρέος είναι 128% και επομένως μη βιώσιμο και η Ελλάδα χρειάζεται πρόσθετη χρηματοδότηση από την ΕΕ. Είναι βέβαια αξιοθαύμαστο πως γίνεται υπολογισμός του ΑΕΠ για τα επόμενα οκτώ χρόνια, όταν όλοι οι υπολογισμοί για τα προηγούμενα δύο χρόνια έπεσαν δραματικά έξω. Αντί για ύφεση 5,5% που πρόβλεπε το ΔΝΤ είχαμε -11% δηλαδή διπλάσια. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμιά μέτρηση οικονομικών μεγεθών αλλά τίθενται στόχοι με καθαρά πολιτικά κριτήρια.
Κι αυτό τη στιγμή που ο Γερμανός οικονομολόγος και σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνησης Μπόφινγκερ λέει ότι αν συνυπολογίσουμε τις αυξήσεις τιμών και την ύφεση, έχουμε μείωση του ελλείμματος κατά 11% πράγμα που είναι νέο παγκόσμιο ρεκόρ και δεν πρέπει να επιμείνει η Γερμανία σε ένα πρόγραμμα καταστροφής της ελληνικής οικονομίας. Δυστυχώς μέχρι στιγμής οι πολιτικές και επιχειρηματικές δυνάμεις οι οποίες υποστηρίζουν την ιδιωτική οικονομία της αγοράς δεν έχουν ακόμη υψώσει τη φωνή τους κατά του μνημονίου. Προς το παρόν το κάνουν όσοι υπερασπίζονται το δημόσιο τομέα και τις εργασιακές σχέσεις ή τη συνταγματικότητα των μέτρων και την απώλεια κυριαρχίας της χώρας. Οι δυνάμεις που υπερασπίζονται την ελεύθερη αγορά ακόμα σιωπούν ή κρύβονται πίσω από την τρόϊκα.
Πάμε στα πολιτικά

Η είδηση της ημέρας είναι η προσχώρηση του Μάκη Βορίδη και του Άδωνη Γεωργιάδη στη ΝΔ. θεωρώ ότι είναι η φυσιολογική εξέλιξη της πορείας της ΝΔ η οποία μάλιστα άργησε πολύ να βγάλει το αγκάθι από τα πλευρά της το οποίο επέτρεψε να φυτρώσει ο Κ. Καραμανλής. Δεν πρέπει να αφήσουν χώρο στη λαϊκή δεξιά και στον Καρατζαφέρη γιατί αυτή είναι η κοινωνική δεξιά μια υπαρκτή κοινωνική δύναμη στην Ελλάδα. Ο Καρατζαφέρης υπάρχει επειδή ο Καραμανλής έκανε το λάθος κάποια στιγμή να ποντάρει στον λεγόμενο μεσαίο χώρο, ο οποίος δεν υπάρχει. Θυμόμαστε όλοι ότι όταν είχε την έμπνευση να κατεβάσει τον Τζαννετάκο για υπερνομάρχη Αττικής τότε πήρε για πρώτη φορά μεγάλα ποσοστά ο Καρατζαφέρης. Ο Καρατζαφέρης χάνει όταν συμπλέει με τους νεοφιλελεύθερους όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, όταν ψήφισε το πρώτο μνημόνιο και όταν συμμετείχε στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Μπορεί την τελευταία στιγμή να κατάλαβε αυτό που εμείς λέγαμε εδώ και καιρό, αλλά είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να διασωθεί και να εκπροσωπείται στην επόμενη Βουλή. Υπάρχουν και άλλοι βουλευτές του ΛΑΟΣ οι οποίοι θα ένιωθαν πολύ πιο άνετα στη ΝΔ, ιδίως αν ο σαμαράς επέμενε ή επανέλθει στην αντιμνημονιακή πολιτική. Μπορεί τώρα να φαίνεται αντιφατικό αυτό που λέω, γιατί ενσωματώνει τους δύο βουλευτές που ψήφισαν ΝΑΙ στο μνημόνιο. Αλλά νομίζω ότι είναι θέμα ημερών για να κάνει ο Αντώνης Σαμαράς μια έκκληση για ενότητα όλων των δυνάμεων της συντηρητικής παράταξης, στο πλαίσιο της οποίας θα επιστρέψουν στη ΝΔ όλοι οι διαγραμμένοι βουλευτές επειδή ψήφισαν ΟΧΙ στο μνημόνιο. Είναι οι αγκυλώσεις του παλαιού πολιτικού συστήματος που επέβαλαν και τη διαγραφή τους, δηλαδή η δεδομένη εκχώρηση της ψήφου των βουλευτών στον πρόεδρο της ΚΟ του κόμματός τους. Μαζί με τους διαγραμμένους βουλευτές της ΝΔ προφανώς θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στο ίδιο κάλεσμα του Αντώνη Σαμαρά και άλλοι βουλευτές και στελέχη του ΛΑΟΣ οι οποίοι ψήφισαν ΟΧΙ στο μνημόνιο. Και το έκαναν επειδή το πίστευαν όχι επειδή φοβήθηκαν την κομματική πειθαρχία του Καρατζαφέρη. Ούτε είναι δυνατόν να προσχωρήσουν στη ΝΔ βουλευτές του ΛΑΟΣ οι οποίοι ψήφισαν ΟΧΙ, αλλά να εξαιρεθούν οι βουλευτές της ΝΔ.
Ο λόγος που ο Σαμαράς πρέπει να προχωρήσει σε μια πολιτική ανατροπή, είναι απλώς ότι το σχέδιο που ψηφίστηκε δεν είναι βιώσιμο. Το χρέος στο 120% του ΑΕΠ δεν βγαίνει ούτε στα χαρτιά με κανένα επιτόκιο, εκτός κι αν είναι το βασικό της ΕΚΤ το 1%. Για να είναι το χρέος βιώσιμο πρέπει να φτάσει στο 60% του ΑΕΠ όπως το ορίζει η συνθήκη του Μάαστριχτ και ταυτόχρονα το επιτόκιο να παραμένει χαμηλό και ο δανεισμός να έχει μόνον αναπτυξιακό χαρακτήρα όπως είναι η πρόταση για το ευρωομόλογο. Η συμφωνία πακέτο, κούρεμα, δάνειο, μνημόνιο είναι λαθεμένη και δεν παύει να είναι λαθεμένη επειδή την ψήφισε και ο Σαμαράς. Είναι λοιπόν υποχρεωμένος προεκλογικά να πεί αυτό που έχει σκοπό να κάνει μετεκλογικά. Δεν υπάρχει περιθώριο για συνεχείς κωλοτούμπες.

Έχει επίσης χρέος να προφυλάξει τους πολίτες (και όλοι έχουν την ίδια υποχρέωση) από ψεύτικους εκβιασμούς και ψεύτικα διλήμματα. Η χρεοκοπία της χώρας όχι μόνον δεν αποφεύγεται με το μνημόνιο, αλλά αντιθέτως προκαλείται η χρεοκοπία και η απόφαση δεν είναι στα χέρια της Ελλάδας, αλλά των άλλων ευρωπαίων και ξένων. Είναι επίσης ψεύτικος εκβιασμός ότι η Ελλάδα μπορεί να εκδιωχθεί από το ευρώ παρά τη θέλησή της. Δεν υπάρχει τέτοιος μηχανισμός ούτε νομική δυνατότητα. Υπάρχει και σχετική μελέτη της ΕΚΤ η οποία έχει κατατεθεί και στη Βουλή όπως είπε η κα Κατσέλη. Κακώς μεταφέρουν τέτοιους εκβιασμούς των ξένων Έλληνες πολιτικοί. Ψεύτικος εκβιασμός είναι επίσης αυτό που λέγεται δυστυχώς ακόμα, ότι αν δεν πάρουμε το δάνειο δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Ποτέ δεν ίσχυε ακόμα και όταν είχαμε μεγάλο πρωτογενές έλλειμμα, γιατί προφανώς και θα κόβαμε άλλες δαπάνες και όχι τους μισθούς των εργαζομένων. Το τελευταίο εξάμηνο όμως η Ελλάδα έχει ήδη πρωτογενές πλεόνασμα 871 εκατομμύρια το προσδιόρισε η κα Κατσέλη. Αν δεν αρχίσουν τώρα τους διορισμούς και τις σπατάλες δεν θα έχουμε ξανά πρωτογενές έλλειμμα. Μόνον οι τόκοι θα είναι το έλλειμμά μας.
Αντιθέτως μπορεί να δημιουργηθεί νέο πρωτογενές έλλειμμα αν εφαρμοστούν οι μειώσεις μισθών του μνημονίου στον ιδιωτικό τομέα και οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων γιατί θα προκαλέσουν νέα μείωση των εσόδων του κράτους. Και οι νέες περικοπές που έχουν προγραμματιστεί για 1,5% του ΑΕΠ είναι ανεπαρκείς όχι γιατί θα πληρωθούν οι μισθοί, αλλά γιατί η ύφεση θα είναι 7% όπως φαίνεται.

Το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών να δώσει την απάντηση στον Σόϊμπλε

Ακόμα κι αν πρόκειται για μπλόφα, το σενάριο να υποχρεώσουν οι άλλοι ευρωπαίοι ηγέτες την Ελλάδα να αποχωρήσει από το ευρώ παρά τη θέλησή της, είναι στο τραπέζι. Άλλωστε για να πιάσει η μπλόφα, πρέπει να είναι πειστική και να μην μπορεί να προβλέψει με σιγουριά όποιος υφίσταται την πίεση, αν μπλοφάρουν ή αν το επιδιώκουν πραγματικά. Άλλωστε πολλές μπλόφες δεν πιάνουν. Όποιος όμως υφίσταται την πίεση της μπλόφας πρέπει να την αντιμετωπίσει πραγματικά, σαν να είναι αληθινό το χειρότερο σενάριο, δηλαδή να το επιδιώκουν πραγματικά, ιδίως αν έχει μείνει ταπί, όπως σήμερα η Ελλάδα. Δεν έχει τίποτα να χάσει. Δεν έχει νόημα η Ελλάδα να πάει πάσο, χωρίς να δεί τα χαρτιά τους.
Από την άποψη αυτή, δεν υπάρχει μπλόφα για την Ελλάδα. Έχουμε βάλει ως τώρα όλα τα λεφτά μας στο τραπέζι, όλη μας την περιουσία, δημόσια και ιδιωτική ακόμα και το προϊόν της εργασίας μας τα επόμενα 30 χρόνια. Είναι η ώρα να δούμε και τα δικά τους χαρτιά. Η Ελλάδα δεν μπορεί να εκβιαστεί, εκτός από ένα δύο πρόσωπα που ίσως να επιθυμούν να μείνουν στην ιστορία ως οι πρωθυπουργοί που κήρυξαν επίσημα χρεοκοπία της χώρας. Το 1932, μοιράστηκαν την τιμή ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Παναγής Τσαλδάρης. Για τον Βενιζέλο ήταν μια μαύρη παρένθεση η οποία δεν αμαύρωσε τα προηγούμενα κατορθώματά του. Ο Παναγής Τσαλδάρης δεν κατάφερε τίποτα καλύτερο στην πολιτική του σταδιοδρομία κι έτσι η ιστορία αγνοεί το όνομά του. Μετά από λίγο έπαψε να είναι και πρωθυπουργός και τον διαδέχθηκε η δικτατορία του Μεταξά. Ποιος από τους σημερινούς πολιτικούς αρχηγούς ζηλεύει τη δόξα του Τσαλδάρη και την ανύπαρκτη ιστορική του θέση;

Η Γερμανία και μερικοί άλλοι ηγέτες εμφανίζονται έτοιμοι να διώξουν την Ελλάδα από το ευρώ και να την υποχρεώσουν σε πτώχευση αν δεν παραδώσει τα πάντα. Είναι καιρός να δούμε τα χαρτιά τους. Ακόμα κι αν υπήρχε τρόπος να αποσπάσουν δηλώσεις εξευτελισμού από τους πολιτικούς αρχηγούς αυτής της Βουλής, η επόμενη Βουλή μπορεί να ανατρέψει όλες τις αποφάσεις της προηγούμενης Βουλής σύμφωνα με το Σύνταγμα. Επίσης κατά το διεθνές και κατά το κοινοτικό δίκαιο, μπορεί να διαπραγματευθεί την ανατροπή όλων των αποφάσεων που έχουν ληφθεί, με τις ίδιες διαδικασίες που προβλέπονται. Με άλλες αποφάσεις του Γιούρογκρουπ και της Συνόδου Κορυφής. Αφού ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και η Γερμανία έχει χάσει την υπομονή της με τους Έλληνες πολιτικούς και με την Ελλάδα που δεν μπορεί να υλοποιήσει τους στόχους που της επιβάλλονται, τι ακριβώς συζητάμε; Μπορούν με παρακάλια να αλλάξουν άποψη; Αφού έχουν δημιουργήσει αναχώματα για την κρίση και οι αγορές το έχουν προεξοφλήσει, τι περιμένουμε; Αν η διάσωση της Ελλάδας δεν αξίζει τον κόπο, τι συζητάμε;

Ειλικρινά, δεν είναι σοβαρή η συζήτηση που γίνεται στην Ελλάδα και πρέπει ένας από τους πολιτικούς αρχηγούς, κατά προτίμηση ο Αντώνης Σαμαράς που έχει το μοναδικό κάπως συγκροτημένο κόμμα να ξεκινήσει μια περιοδεία, στις ΗΠΑ, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στο Λονδίνο και στις άλλες πρωτεύουσες και να θέσει τα πράγματα ωμά και όπως είναι.

Το πρόγραμμα που κατόπιν εκβιασμού ψήφισε η ελληνική Βουλή, δεν είναι βιώσιμο και σε λίγους μήνες θα καταρρεύσει. Εκτός κι αν περιληφθεί ένα σημαντικό αναπτυξιακό πρόγραμμα που θα είναι τόσο ισχυρό ώστε να ανακόψει την ύφεση και η Ελλάδα με νέες άμεσες δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις να επιστρέψει σύντομα στα μεγέθη του 2008 και το χρέος της στο 60% ώστε να είναι άμεσα διαχειρίσιμο. Δεν έχουν νόημα πιά οι εκβιασμοί. Ούτε υπάρχουν μπλόφες. Δείξτε μας τα χαρτιά σας. Αν θέλετε να διατηρηθεί η Ευρώπη όπως τη γνωρίζουμε τα τελευταία 50 χρόνια, έχει καλώς. Ας αναδιαρθρώσουμε το χρέος στα επίπεδα που έχουμε συμφωνήσει στο Μάαστριχτ, κι ας προβλέψουμε ένα πρόγραμμα πανευρωπαϊκό ώστε η Ελλάδα να συγκλίνει με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες του Βορρά. Δεν είναι τόσο δύσκολο αν υπάρχει πολιτική βούληση, η κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή πολυεθνική να δημιουργήσει και από μια παραγωγική μονάδα στην Ελλάδα δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας, νέα εισοδήματα και νέο ΑΕΠ μαζί με νέους φόρους. Αν δεν υπάρχει πολιτική βούληση να διατηρήσουμε την Ευρώπη έτσι όπως την ξέρουμε τα τελευταία 50 χρόνια, και οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις προτιμούν να χτίσουν τα νέα τους εργοστάσια στην Κίνα ή στο Βιετνάμ όπου τα μεροκάματα είναι πολύ φθηνότερα, εμείς δεν μπορούμε να σας επιβάλουμε με τη βία το αντίθετο. Είμαστε μια μικρή χώρα και θα ζήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις, όπως μπορούμε καλύτερα και στο πλαίσιο που η γεωγραφία μας επιβάλει γιατί η γεωγραφία μας δεν μπορεί να αλλάξει. Το διεθνές περιβάλλον μας είναι δεδομένο και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Αν το Βερολίνο έχει αποφασίσει να αλλάξει τα δεδομένα 60 χρόνια επιμελούς και βασανιστικής πολιτικής όλων των ευρωπαϊκών κρατών και των συμμάχων του Β’ παγκόσμιου πολέμου, όπως έχουν εξελιχθεί τα τελευταία 60 χρόνια, η Ελλάδα μόνη της δεν μπορεί να το εμποδίσει. Απαιτώντας έναν δημοσιονομικό επίτροπο και έναν δεσμευμένο λογαριασμό για την Ελλάδα, το Βερολίνο έχει υπερβεί κάθε όριο που δικαιούται κατά το διεθνές δίκαιο, κατά την κοινοτική νομοθεσία, κατά το εσωτερικό δίκαιο της Γερμανίας και κατά το εσωτερικό δίκαιο της Ελλάδας. Είναι ένα θέμα που μπορεί να συζητηθεί πλέον στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και όχι πιά στο εσωτερικό της ΕΕ, ή της Κομισιόν, της ΕΚΤ ή του ΔΝΤ. Το Βερολίνο, επιμένοντας σε μια πολιτική που ξεφεύγει από κάθε απόφαση διεθνούς συνεργασίας, ακόμα και από τις αποφάσεις του G-20 πρέπει επιτέλους να έρθει αντιμέτωπο με τις επιπτώσεις των πολιτικών του επιλογών. Ότι ισχύει για τον Σαμαρά, ισχύει φυσικά σε μικρότερο βαθμό και για τον Παπαδήμο, που έχει ορκιστεί να είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και όχι τραπεζίτης ή μεσάζων ανάμεσα σε τραπεζίτες και Έλληνες ή ανάμεσα σε ευρωπαίους και Έλληνες πολιτικούς. Για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν λέω περισσότερα, αλλά μπορεί ασφαλώς να συγκαλέσει σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών και να τους θέσει, ενώπιον αυτών των ευθυνών τους και να καταλήξουν από κοινού σε αποφάσεις που θα δεσμεύουν όλους. Αν αυτή είναι η δέσμευση του πολιτικού συστήματος που γυρεύει ο Σόϊμπλε, ασφαλώς και πρέπει να ακούσει την απάντηση. Την ίδια απάντηση πρέπει να ακούσουμε και όλοι οι πολίτες που σε λίγο θα πάμε στις κάλπες.

Φόβος και αλληλεγγύη

Τετάρτη και Πέμπτη είχαμε μόνον μουσική στον Φλάς λόγω της 48ωρης απεργίας των τεχνικών της ΕΤΕΡ εξαιτίας της απόλυσης των τριών τεχνικών. Την Τετάρτη ήδη είχαμε μάθει ότι η επιδίωξη της διοίκησης είναι η μείωση του συνολικού προϋπολογισμού του σταθμού κατά 50%. Άρα γνωρίζαμε ότι αυτή είναι μόνον η αρχή. Πρότεινα αυτό που γνωρίζετε και μπορείτε να διαβάσετε εδώ.(http://antoniskokorikos.blogspot.com/2011/06/blog-post.html) Η άποψη των υπολοίπων ήταν να περιμένουμε μια συγκεκριμένη πρόταση από τη διοίκηση. Καταβάλλεται μια προσπάθεια να μην μείνει κανείς άνεργος και να επιδιωχθεί το ισοδύναμο αποτέλεσμα για την επιχείρηση, αλλά δεν το χειρίζεται κανείς, δεν έχει αναλάβει κανείς να το διαπραγματευθεί με κανέναν. Συνεπώς κερδίζουν έδαφος εκείνοι που επιδιώκουν να εκπέμπει μόνον μουσική ο σταθμός αυτές τις κρίσιμες μέρες για τη χώρα και για το δικό μας μέλλον και ρίχνουν την μπανανόφλουδα. Έκπληκτοι οι συνδικαλιστές βλέποντας την μπανανόφλουδα μονολογούν: «Ώχ! Πάλι θα πέσουμε!». Γιατί οι αντιδράσεις τους είναι προβλέψιμες. χειραγωγούνται εύκολα.

Την Παρασκευή ξεκίνησα την εκπομπή μου λέγοντας «ελπίζω να μην χρειαστεί να ξανακλείσει ο σταθμός όπως τις προηγούμενες μέρες». Τελειώνοντας την εκπομπή μου (στις 14:00) έμαθα για την απόλυση του Γιώργου Σταματόπουλου, διευθυντή ειδήσεων του Φλάς, παρτενέρ του Γιώργου Κύρτσου στην πρωϊνή εκπομπή με την μεγαλύτερη ακροαματικότητα, ενός σοβαρού δημοσιογράφου και έντιμου συναδέλφου, από τον προοδευτικό χώρο και από τα ιδρυτικά μέλη της συνδικαλιστικής παράταξης «Συσπείρωση» δημοσιογράφων στην ΕΣΗΕΑ. Είναι φανερό ότι κάποιος θέλει να διασφαλίσει ότι ο σταθμός θα εκπέμπει μόνον μουσική και οι 60 δημοσιογράφοι θα είναι στη γωνία χωρίς καμιά συμμετοχή στις εξελίξεις. Υπάρχει μάλιστα ένα «συστημικό εμπόδιο» γιατί ο Γιώργος Σταματόπουλος ήταν διευθυντικό στέλεχος και η ΕΣΗΕΑ δεν νομιμοποιείται ηθικά και δεοντολογικά να κηρύξει απεργία για την απόλυση διευθυντικού στελέχους.

Ο Γενικός διευθυντής δημοσιογράφος Νίκος Παναγιωτόπουλος έχει παραιτηθεί και ο διευθυντής ειδήσεων δημοσιογράφος Γιώργος Σταματόπουλος έχει απολυθεί. Από το αν θα έχουν αναπληρωθεί ως τη Δευτέρα θα καταλάβουμε αν η διοίκηση προεξοφλεί πως δεν θα της χρειαστεί διεύθυνση του ειδησεογραφικού, δημοσιογραφικού τομέα του τρίτου μεγαλύτερου ενημερωτικού σταθμού για το χρονικό διάστημα που προαναγγέλθηκε από τον Δημήτρη Καμαρινόπουλο πρόεδρο της ΕΤΕΡ με τη φράση «Καλό μήνα».

Η άποψή μου την οποία και θα καταθέσω στην επόμενη συνέλευση των εργαζομένων (όλων των ειδικοτήτων) στον Φλάς, θα είναι ότι πρέπει να στήσουμε κάλπη και να αποφασίσουμε υπεύθυνα. Επιλέγουμε τον φόβο, ή την αλληλεγγύη; Ιστορικά ξέρουμε πού οδηγεί ο φόβος μπροστά στον κίνδυνο. Δείτε τι έπαθε ο στρατός των Οθωμανών από τον Καραϊσκάκη στην Αράχωβα όταν προσπάθησαν να σώσουν τη ζωή τους με τη φυγή μέσα στο χιόνι. Πηγαίνετε στον Μαραθώνα να δείτε ακόμα και σήμερα το κόκαλα των Περσών τα οποία άφησαν εκεί όταν γύρισαν την πλάτη στους Μαραθωνομάχους. Θυμηθείτε τι έπαθαν οι Έλληνες κατά την έξοδο του Μεσολογγίου όταν κάποιος τους φώναξε «να γυρίσουμε πίσω στα τείχη»!

Από την άλλη σκεφτείτε τι μπορούμε να πάθουμε δείχνοντας ενότητα και αλληλεγγύη. Στο Χάνι της Γραβιάς όπου 100 άτομα σταμάτησαν έναν στρατό από χιλιάδες οθωμανούς μαχητές και δεν σκοτώθηκε κανείς. Τους 300 του Λεωνίδα που σκοτώθηκαν όλοι. Και οι 700 Θεσπιείς. Θυμηθείτε και την καταστροφή του Δράμαλη που τα έχασε όλα λόγω καθυστέρησης στη λήψη των σωστών αποφάσεων.

Και στον Φλάς έχουμε κρίση!

Καλό μήνα! Μετά από πολύ καιρό κι ενώ ανησυχούσα, όπως πολλοί γιατί ο Φλάς δεν έχει ακόμα αντιμετωπίσει κρίση, ή γιατί δεν προετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει την κρίση, έμαθα όπως όλοι μας ότι απολύθηκαν τρείς τεχνικοί και η ΕΤΕΡ κήρυξε 48ωρη απεργία με αίτημα την επαναπρόσληψη των απολυθέντων. Επιπλέον ότι ο γενικός διευθυντής του σταθμού παραιτήθηκε. Ανησύχησα όταν μου μετέφερε τα νέα η συνεργάτης μου. Γιατί κανείς δεν παραιτείται από γενικός διευθυντής όταν απολύει τρείς εργαζόμενους και το σωματείο κάνει 48ωρη απεργία. Άρα κάτι διαφορετικό του ζήτησαν κι εκείνος διαφώνησε, και παραιτήθηκε ή κάποιος τον πούλησε και τον άδειασε αλλά εκείνος είχε υποσχεθεί σε διαφορετικούς διαφορετικά και αντιφατικά πράγματα και επομένως έπρεπε να παραιτηθεί.
Σήμερα έμαθα ότι η απόφαση της διοίκησης του ομίλου ήταν να επιδιωχθεί η μείωση του ετήσιου προϋπολογισμού κατά 50%. Ότι ο πρώην γενικός διευθυντής είχε εισηγηθεί ένα πρόγραμμα περικοπών ύψους 1.000.000 ευρώ το χρόνο. Το πρώτο βήμα ήταν η απόλυση των τριών τεχνικών του βουνού και θα ακολουθούσαν κι άλλες απολύσεις και περικοπές του συνολικού ύψους που αναφέρθηκε. Άρα αυτό είναι το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στην πραγματικότητα και όχι να διαχειριστούμε απλώς την κατάσταση που δημιουργήθηκε με την απεργία των τεχνικών. Να είναι ο σταθμός βιώσιμος και μέσα στο επιχειρηματικό πλάνο του ομίλου για περαιτέρω ανάπτυξη. Γιατί αν δεν υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο αλλά ο όμιλος βρίσκεται σε συρρίκνωση είτε λόγω κρίσης είτε λόγω δικών του λαθεμένων επιλογών, δεν πρόκειται να βρεθεί συναινετική λύση. Οι αποφάσεις θα είναι μονομερείς εκ μέρους της εργοδοσίας και αιματηρές για τους εργαζόμενους.

Ήδη έχουμε εμπειρία δύο ετών στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας. Πολλές επιχειρήσεις έχουν κάνει προσαρμογές είτε σε συνεννόηση με τους εργαζόμενους είτε μονομερώς. Το σωματεία και τα συνδικάτα έχουν επίσης αρκετή εμπειρία, όπως και οι εργαζόμενοι και οι πολίτες. Εμείς ως δημοσιογράφοι έχουμε κατά τεκμήριο καλύτερη πληροφόρηση, άρα έχουμε κι εμείς αρκετή εμπειρία για το τι έχει γίνει ως τώρα και για το πώς πρέπει να διαχειριστούμε την κρίση.
Πιστεύω ότι η απεχθέστερη βία είναι η ανεργία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη καταπίεση από τους εργαζόμενους από την ανεργία. Η καταπίεση των εργαζόμενων βοηθάει τους εργοδότες να περάσουν τα σχέδιά τους γιατί η ύπαρξη των ανέργων συμπιέζει όλους τους μισθούς των εργαζόμενων και η απειλή της ανεργίας κάνει τους εργαζόμενους να φοβούνται τα χειρότερα και να συμβιβάζονται με λιγότερα. Η κρίση βοηθάει όλα αυτά τα συναισθήματα γιατί ο φόβος και η ανησυχία για το αύριο είναι διάχυτα παντού. Η κρίση όμως τρομοκρατεί εκτός από τους εργαζόμενους και τους επιχειρηματίες γιατί μερικοί από αυτούς θα χάσουν την επιχείρησή τους (προς όφελος των ανταγωνιστών τους και όχι των εργαζομένων) τις επενδύσεις τους, και την κοινωνική θέση που απορρέει από την κατοχή οποιασδήποτε επιχείρησης αλλά των μέσων ενημέρωσης πολύ περισσότερο. Δεν θα επιβιώσουν όλοι οι επιχειρηματίες από την κρίση και αυτό το γνωρίζουν. Όσοι όμως επιβιώσουν θα έχουν τη δυνατότητα της περαιτέρω ανάπτυξης και θα επωφεληθούν κατά την επόμενη περίοδο της ανάπτυξης καθώς θα έχουν μείνει λιγότεροι ανταγωνιστές κι εκείνοι θα έχουν το προβάδισμα έναντι νέων επιχειρηματιών που θα ρισκάρουν κατά την περίοδο της ανάπτυξης νέα κεφάλαια.

Η διαχείριση της κρίσης από την κυβέρνηση ήταν καταστροφική. Συνεπώς από την κυβέρνηση δεν πρέπει να περιμένουμε μεγάλη βοήθεια. Η διαχείριση της κρίσης από τα συνδικάτα ήταν πιο καταστροφική καθώς δεν πέτυχαν ούτε να ανακόψουν την επίθεση εναντίον των εισοδημάτων, ούτε να κινητοποιήσουν αποτελεσματικά τους εργαζόμενους. Το ίδιο που ισχύει για άλλα συνδικάτα, τη ΓΣΕΕ την ΑΔΕΔΥ κλπ ισχύει και για την ΕΣΗΕΑ η οποία δεν είναι ένα απλό σωματείο, αλλά ένα πνευματικό σωματείο το οποίο δεν κατάφερε να αναδείξει αυτό τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, ούτε να εκμεταλλευτεί τη θέση του στα μέσα ενημέρωσης για να προστατεύσει τα μέλη του και τον κλάδο συνολικά. Δεν κατάφερε να ενημερώσει τους πολίτες ο κλάδος μας για την κρίση, ούτε κατάφερε να διασφαλίσει τα οικονομικά συμφέροντα των μελών του μέσα στην κρίση γιατί δεν διεκδίκησε αυτό το ρόλο. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι δημοσιογράφοι βρέθηκαν χωρίς συνδικαλιστική κάλυψη και ηγεσία ακόμα και όταν είχαν τη διάθεση να αγωνιστούν για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους. Έμεινε ο καθένας μόνος του απέναντι στον εργοδότη του ο οποίος είχε και το μαχαίρι είχε και το πεπόνι. Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε: Ο καθένας απολύει όποιον επιθυμεί και πληρώνει τον εργαζόμενο που διατηρεί όσο του αρέσει. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο, χωρίς δέσμευση, χωρίς έλεγχο. Το κράτος ενισχύει το διευθυντικό δικαίωμα των εργοδοτών εν μέσω κρίσης, αλλάζει προς το χειρότερο την εργατική νομοθεσία και δεν εφαρμόζει τους νόμους όταν καταπατώνται από τους ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης.

Τι να κάνουμε;

Παραθέτω όπως μου έρχονται κάποια πράγματα που θεωρώ απαραίτητα:

1. Δεν πρέπει να κηρύξουμε εμφύλιο πόλεμο ο ένας εναντίον του άλλου. Δεν είναι η ώρα να στραφούμε ο ένας εργαζόμενος εναντίον του άλλου, ο παλιός ενάντια στον καινούργιο, ο υψηλόμισθος ενάντια στον χαμηλόμισθο, ο τεχνικός εναντίον του δημοσιογράφου, ο τεμπέλης και ο γλείφτης εναντίον του ευσυνείδητου και του έντιμου. Ούτε ο εργοδότης εναντίον του εργαζομένου και το διευθυντικό στέλεχος εναντίον του υφιστάμενου.

2. Η οποιαδήποτε απόφαση για την αντιμετώπιση της κρίσης στην επιχείρηση μας αφορά και πρέπει να συμμετέχουμε στη λήψη της. Ακόμα κι αν η σημερινή κρίση είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων της διοίκησης και όχι των εργαζομένων, θέλουμε να συμμετέχουμε στη λύση και όχι να δημιουργήσουμε μεγαλύτερο πρόβλημα. Απαιτούμε άμεση συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων όλων των εργαζομένων στο σταθμό είτε είναι αποφάσεις της διοίκησης είτε των σωματείων που μας εκπροσωπούν. Η προηγούμενη εμπειρία των εργαζομένων στον ΣΚΑΪ και αλλού δεν μας επιτρέπει να θεωρήσουμε αυτονόητο ότι οι συνδικαλιστές που μόλις εκλέξαμε, θα διαχειριστούν καλύτερα το πρόβλημα του Φλάς γιατί είναι οι ίδιοι. Η διοίκηση έχει επίσης καθυστερήσει να λάβει μέτρα που θα της επιτρέψουν να έχει την αμέριστη εμπιστοσύνη των εργαζομένων ότι ξέρει τι κάνει κι έχει το σχέδιό της. Απόδειξη ότι ξαφνικά ομολογεί ότι με τα σημερινά δεδομένα ο σταθμός μπορεί να ζήσει άλλους τρείς μήνες. Άρα δεν έκανε καλά τη δουλειά της.

3. Θεωρούμε ότι η χειρότερη βία είναι η ανεργία. Πρέπει να ήμαστε πρόθυμοι να διαπραγματευθούμε ένα σχέδιο που θα εξασφαλίσει ότι κανείς εργαζόμενος δεν θα μείνει άνεργος. Μετά από συζήτηση μας ενδιαφέρει μια δίκαιη συμφωνία, χωρίς υπερβολές και ακρότητες αλλιώς δεν θα είναι δίκαιη. Το αίσθημα της Δικαιοσύνης σημαίνει επίσης ότι θα διορθωθεί οποιοδήποτε λάθος έγινε ως τώρα από τη διοίκηση, η οποία και θα αναλάβει το κόστος της διόρθωσης.

4. Έχουμε ανάγκη τα σωματεία μας που είναι κλαδικά και πρέπει να τα ενισχύσουμε. Κι εκείνα όμως πρέπει να σεβαστούν την αυτονομία μας και να σκύψουν στο πρόβλημά μας χωρίς τη δικαιολογία ότι έχουν πολύ δουλειά και δεν προλαβαίνουν. Δεν θέλουμε όμως να ενσκήψουν στον εργασιακό μας χώρο για να λύσουν τις συνδικαλιστικές τους ή τις κομματικές τους διαφορές. Επίσης έχουμε υπόψιν μας ότι για να είναι έγκυρη οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να υπογραφεί από τα σωματεία μας για να είναι έγκυρη. Συνεπώς η όποια κριτική κάνουμε πρέπει να είναι ενδοοικογενειακή και τις διαφορές που έχουμε μεταξύ μας θα τις λύσουμε αργότερα.

5. Πιστεύουμε ότι είναι λάθος οποιοσδήποτε αυτοματισμός. Γιατί έτσι γίνεσαι προβλέψιμος. Κι αν γίνεις προβλέψιμος μπορούν να σε χειραγωγούν για την επιδίωξη δικών τους σκοπών. Δεν υπάρχει τίποτα πιο προβλέψιμο από το ότι αν απολύσεις τρείς τεχνικούς η ΕΤΕΡ θα κηρύξει απεργία η οποία θα είναι πετυχημένη. Χωρίς να έχω πληροφόρηση, εκτιμώ ότι σκοπίμως ξεκίνησαν οι περικοπές από τους τεχνικούς για να υπάρξει αυτή η απάντηση, η οποία κλιμακώνει ταχύτατα το πρόβλημα και θέτει εκτός σκηνικού τους δημοσιογράφους οι οποίοι είναι το μεγαλύτερο μέρος του παραγωγικού προσωπικού ενός ενημερωτικού μέσου. Τους περιθωριοποιεί και εμφανίζει προς τα έξω μια ψευδή εικόνα της πραγματικής κατάστασης. Η πραγματικότητα είναι πιο κρίσιμη.

6. Στην αυριανή συνέλευση, των εργαζομένων του Φλάς νομίζω ότι πρέπει να λάβουμε συγκεκριμένες αποφάσεις:

Α. Να προχωρήσουμε σε λειτουργική κατάληψη του σταθμού για 24 ώρες την Παρασκευή. Να μας καλύψουν τα σωματεία μας για τη μέρα αυτή και για την απόφαση ώστε να είναι νόμιμη. Να χρησιμοποιήσουμε την εμβέλεια και το κύρος του σταθμού, το οποίο εμείς χτίσαμε, για να γίνει γνωστό το πρόβλημά μας. Αυτό θα ισχυροποιήσει και τη διαπραγματευτική μας θέση. Ένα μέσο ενημέρωσης δεν είναι καλτσοβιομηχανία και η ενημέρωση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στα χέρια ενός καλτσοβιομηχάνου. Δηλαδή κάποιου στελέχους που νομίζει ότι όλες οι επιχειρήσεις είναι βασικά ίδιες και διοικούνται με τον ίδιο τρόπο. Είναι πνευματικό ίδρυμα και οι εργαζόμενοι είναι πνευματικοί άνθρωποι, πέρα από το ότι πρέπει να παίρνουν κι ένα μισθό για να ζήσουν. Να διεκδικήσουμε αρχικά και μέχρι να οριστικοποιηθεί κάποια συμφωνία:

-- ακύρωση των απολύσεων
-- διαπραγμάτευση μιάς συμφωνίας διάρκειας ενός χρόνου την οποία θα υπογράψουν όλα τα κλαδικά σωματεία αλλά θα διαπραγματευθούμε εμείς μαζί τους και με τους εργοδότες μας. Η συζήτηση θα ολοκληρωθεί σε μία εβδομάδα.
-- Να πληρωθεί το μεροκάματο της απεργίας.

Αν αυτά τα τρία μας αιτήματα γίνουν αποδεκτά, προχωράμε στην εκλογή μιάς τριμελούς επιτροπής εργαζομένων οι οποίοι μαζί με την ΕΣΗΕΑ και την ΕΤΕΡ θα διαπραγματευθούμε μια συμφωνία διάρκειας ενός χρόνου για τον Φλάς.

Αν αυτά τα τρία μας αιτήματα δεν γίνουν αποδεκτά, επαναλαμβάνουμε τη γενική συνέλευση των εργαζομένων την Παρασκευή στις 12: 00 το μεσημέρι και επεξεργαζόμαστε άλλες προτάσεις. Έχουμε αρκετή φαντασία και θέλουμε να είμαστε απρόβλεπτοι.

Κατά τη διάρκεια της 24ωρης απεργίας, όλες οι εκπομπές είναι αφιερωμένες στην απεργία και στη γενικότερη κρίση, την οποία αντιμετωπίζουμε κι εμείς μέσα στο σπίτι μας. Δεν είναι κατάχρηση της θέσης μας και δεν πρέπει να κάνουμε υπερβολές ξεχνώντας την κρίση όλων των άλλων. Απαιτούμε από τους καλεσμένους μας (πολιτικούς συνδικαλιστές καλλιτέχνες, πνευματικούς ανθρώπους να μας πούν καθαρά αν είναι μαζί μας ή με τα αφεντικά μας. Να διαλέξουν στρατόπεδο γιατί ως δημοσιογράφους και θα τους θυμόμαστε και θα το μάθει όλος ο κόσμος. Δεν θέλουμε γλείψιμο, αλλά συμπαράσταση.

Προστατεύουμε το σταθμό στον οποίο δουλεύουμε και μέσα σε κρίση δεν μεταδίδουμε μουσική που δεν ενοχλεί κανέναν. Δεν απαξιώνεται ο σταθμός ως περιουσιακό στοιχείο και δεν αποξενωνόμαστε εμείς από τη δουλειά μας και από το προϊόν της εργασίας μας. Δεν πριονίζουμε το κλαδί που πατάμε γιατί θα πέσουμε κι εμείς μαζί του. Καλούμε όλα τα άλλα μέσα ενημέρωσης, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα αλλά και εφημερίδες να μας συμπαρασταθούν με αναφορές και ζωντανές συνδέσεις από τις εκπομπές τους, κι έτσι πολλαπλασιάζουμε την απήχησή μας.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τον προβληματισμό μου, να ακούσω το δικό σας, γι αυτό μέχρι αύριο το μεσημέρι που έχουμε συνέλευση, γράψτε παρακαλώ τη γνώμη σας.

Τί να περιμένουμε από τη σύσκεψη;

Είναι ολοφάνερο πλέον ότι είναι θέμα λίγων ημερών, οι οποίες φυσικά και θα περάσουν μέσα σε συνεχείς διαπραγματεύσεις και μπλόφες, αρκετοί άνθρωποι δεν θα κοιμηθούν ίσως ήσυχοι, ή πολλές ώρες, ως τη στιγμή που θα έχει αποφασίσει η ευρωζώνη να χορηγήσει ένα επαρκές νέο δάνειο στην Ελλάδα, με το οποίο θα αναβληθεί (χωρίς να ανασταλεί) ως το 2013 η χρεοκοπία της Ελλάδας. Οι άλλες διαβεβαιώσει είναι καθαρό πολιτικό θέατρο, καθαρές διαπραγματεύσεις όπου όποιος έχει πιο γερά νεύρα και είναι σταθερός στα επιχειρήματά του θα πείσει και τους υπόλοιπους. Οι «μπλόφες» είναι πλέον ολοφάνερες και όποιος έχει το δυνατότερο χαρτί κερδίζει σε ένα παιχνίδι που είναι πλέον ανοιχτό. Αν η Ελλάδα μιλήσει επιτέλους πολιτικά και δείξει ποιο είναι το συμφέρον της ευρωζώνης το οποίο ταυτίζεται με το δικό μας, θα μπορέσει να διορθώσει και τα συνεχή λάθη των ευρωπαίων.

Από τη στιγμή που το ΔΝΤ ανακοίνωσε επίσημα ότι θα αποσυρθεί από τη χρηματοδότηση της Ελλάδας αν οι Ευρωπαίοι δεν εξασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα χρεοκοπίας για 12 μήνες, η Ευρώπη θα χορηγήσει αυτό το δάνειο (πού όταν το ζήτησε ο Παπακωνσταντίνου δηλαδή η Ελλάδα, του είπαν ότι θα το δούμε τον Ιούνιο μετά την έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους).
Η διαπραγμάτευση η οποία θα συνεχιστεί ως την τελευταία στιγμή είναι πολιτική και όχι οικονομική. Οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (και κυρίως οι τέσσερις πλεονασματικές) πιέζουν την Ελλάδα θα βάλει ως ενέχυρο την περιουσία της γιατί θέλουν να την αποκτήσουν στο 10% της αξίας της. Δεν χάνουν όμως αυτή την ευκαιρία και μπορούν να το κάνουν το 2013 αν ως τότε η Ευρώπη δεν βρεί την «τελική λύση» ή αν η Ελλάδα δεν βρεί μια άλλη λύση στηριζόμενη στις δικές της και όχι σε δάνειες δυνάμεις, όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στις 22 Δεκεμβρίου στη Βουλή. Αυτό είναι το σχέδιο Β της Ελλάδας. Δεν έχει όμως επαρκώς διακινηθεί και οι πολίτες, (Έλληνες και Ευρωπαίοι) το αγνοούν. Εμείς το δημοσιεύσαμε στο φύλλο της Κυριακής. Αφού λοιπόν οι Ευρωπαίοι δεν χάνουν τίποτα από την αναβολή ως το 2013, είναι δίκαιο να δώσουν και στην Ελλάδα τη δυνατότητα ως το 2013 να λύσει μόνη της τα προβλήματά της, στηριζόμενη και στην περιουσία της.
Ο άλλος λόγος που οι Ευρωπαίοι μας πιέζουν να τους εκχωρήσουμε με 180 ψήφους στη Βουλή την περιουσία μας στην τιμή που επιθυμούν και με διαδικασία που εκείνοι θα ελέγχουν, είναι για να πείσουν τους πολίτες στις χώρες τους ότι δεν χρηματοδοτούν μια Ελλάδα σπάταλη και αποτυχημένη Πολιτεία, αλλά έναν πλούσιο σε ακίνητα και κινητές αξίες που χρειάζεται ρευστότητα και χρόνο. Σαφώς μπορούν να χρησιμοποιήσουν και το πιο σωστό επιχείρημα, ότι δηλαδή στην πραγματικότητα χρηματοδοτούν τον εαυτό τους και όχι την Ελλάδα.

Ιδού πως γίνεται αυτό. Όλα τα δάνεια και το περσινό και το φετινό δεν προορίζονται ούτε κατά ένα ευρώ να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη, νέα δημόσια έργα στην Ελλάδα κλπ Όλα τα χρήματα προορίζονται για την πληρωμή ομολόγων που λήγουν και οι δανειστές μας τα πληρώνονται κανονικά στο 100% της ονομαστικής τους τιμής, ενώ στη δευτερογενή αγορά θα τα πούλαγαν με έκπτωση έως και 50% αυτή τη στιγμή ή αν ήθελαν να τα ασφαλίσουν με CDS τώρα και δεν το είχαν κάνει ως τώρα, είναι τόσο ακριβά που δεν το κάνει κανείς. Τα χρήματα του δανείου η Ελλάδα τα παίρνει από το EFSF τον προσωρινό μηχανισμό, ο οποίος τα δανείζεται από τις διεθνείς τράπεζες με βαθμολογία ΑΑΑ και με χαμηλό επιτόκιο, περίπου με το γερμανικό επιτόκιο και με ελάχιστο σπρέντ και τα δίνει στην Ελλάδα με κέρδος, περίπου 2%.
Κατά κανόνα η ίδια διεθνής τράπεζα που κατέχει το ελληνικό ομόλογο το οποίο είναι πλέον αφερέγγυο, (και διαπραγματεύεται στην αγορά με έκπτωση 50%) δανείζει την ΕΕ που έχει βαθμολογία ΑΑΑ. Αυτό δεν είναι απόλυτο, αλλά ισχύει σχεδόν στο σύνολο των περιπτώσεων. Δηλαδή με διαφορά μιάς μέρας η τράπεζα ανταλλάσσει το αφερέγγυο ομόλογο με ένα άλλο απολύτως φερέγγυο στο 100% της αξίας του, αντί να το δώσει με έκπτωση. Επομένως η Γερμανία και η Γαλλία που κατέχουν και το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους είναι αυτές που επωφελούνται έμμεσα. Οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες κυρίως αλλά και όλες οι υπόλοιπες τράπεζες επωφελούνται και εξυπηρετούν το δικό τους συμφέρον ενώ η Ελλάδα δεν λύνει το πρόβλημα του χρέους που αντιμετωπίζει. Κανονικά θα έπρεπε να μας δίνουν έστω ένα 10% για να χρηματοδοτήσουμε την επιστροφή στην ανάπτυξη, αλλά δεν το κάνουν πριν από το 2013 που θα έχει δημιουργηθεί ο μόνιμος μηχανισμός σταθερότητας. Είναι δηλαδή δική τους η καθυστέρηση και δική τους η απαίτηση. Δεν εξυπηρετεί την Ελλάδα. Επομένως υπάρχουν περιθώρια διαπραγμάτευσης τα οποία δεν έχουμε εξαντλήσει. Δεν πιέζουμε. Μόνον δεχόμαστε πιέσεις. Κυρίως γιατί η ελληνική κυβέρνηση απέδειξε ότι ούτε ξέρει ούτε μπορεί. Θα ήθελε, έχει καλές προθέσεις και 160 βουλευτές, (156 μείνανε ακριβώς επειδή δεν διαπραγματεύθηκε) αλλά δεν μπορεί να κάνει πολιτική διαπραγμάτευση.
Από τη σύσκεψη λοιπόν των πολιτικών αρχηγών την Ελλάδα συμφέρει να μην υποχωρήσει με τίποτα ο Σαμαράς και δεχθεί να ψηφίσει τη νέα σύμβαση που αφορά το νέο δάνειο με υποθήκη την ακίνητη περιουσία μας. Τέτοιο ενυπόθηκο δάνειο, που δεν έχει καμιά σχέση με τα ελληνικά ομόλογα που στηρίζονται απλώς στην αξιοπιστία της χώρας χωρίς εγγυήσεις και υποθήκες, μπορούμε να βρούμε και χωρίς δάνειες δυνάμεις. Αλλιώς θα βρεθούμε σε χειρότερη νομική θέση από αυτή που βρισκόμαστε σήμερα. Και όσο δεν έχει αποκατασταθεί η φερεγγυότητα της χώρας κανείς δεν θα μας κατηγορήσει γιατί δεν θέλουμε να αλλάξει η νομική μας θέση.
Από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών συμφέρει τη χώρα να προκύψει και μια πιο αξιόπιστη κυβέρνηση, αλλά αυτή είναι εσωτερική μας υπόθεση και θα ήταν τεράστιο λάθος να πούμε δημοσίως στους δανειστές μας με τις πράξεις μας, ότι αλλάζουμε κυβέρνηση έστω και με απλό ανασχηματισμό επειδή μας πίεσαν. Ο ανασχηματισμός πρέπει να περιμένει τουλάχιστον ως τον Ιούνιο που θα έχει λυθεί αυτό το ζήτημα. Αλλιώτικα παραδεχόμαστε εμπράκτως και παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις ότι είμαστε ένα προτεκτοράτο τελευταίας υποστάθμης και την επομένη θα μπούν οι Τούρκοι να πάρουν κι αυτοί το μερίδιό τους, θα πλακώσουνε κι οι γύφτοι γιατί μάθανε ότι … αγαπιόμαστε.
Από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών πρέπει να προκύψει ένα αρραγές μέτωπο όλων των πολιτικών δυνάμεων που θα λέει καθαρά ότι είμαστε αποφασισμένοι να παραμείνουμε στον σκληρό πυρήνα του ευρώ και να μηδενίσουμε το πρωτογενές έλλειμμα στον συμφωνημένο χρόνο που τον έχουμε ήδη υπογράψει και επομένως δεν χρειάζεται καινούργια υπογραφή. Παρόλα αυτά, μπορούν να πούν οι πολιτικοί αρχηγοί εμείς θα λάβουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε το πρωτογενές έλλειμμα (χωρίς τους τόκους) θα το μηδενίσουμε πολύ νωρίτερα, παρά το γεγονός ότι δεν είναι συμβατική μας υποχρέωση. Και θα το κάνουμε γιατί κρίνουμε ότι έτσι εξυπηρετούμε το συμφέρον της χώρας μας και της Ευρώπης. Σ’ αυτή την προσπάθειά μας θέλουμε τη συμπαράσταση και της Ευρώπης και των ΗΠΑ και άλλων χωρών που μπορούν να μας βοηθήσουν με βάση ισότιμες συμφωνίες που θα κάνουμε μαζί τους και στις οποίες θα περιλαμβάνεται και η αξιοποίηση της περιουσίας του ελληνικού λαού την οποία διαχειρίζεται η κυβέρνηση με το σημερινό νομικό καθεστώς και χωρίς αυτό να αλλάξει.

Κόλυβα από το δικό μας ... μνημόσυνο!

ΚΑΘΕ συζήτηση για το ξεπέρασμα της «ελληνικής» κρίσης χρέους είτε στην Ευρώπη είτε στην Ελλάδα (δυστυχώς η Βουλή δεν έχει κάνει καμιά σοβαρή συζήτηση ως τώρα και μάλλον ο κατάλληλος τόπος θα ήταν μια ακρόαση διαπρεπών οικονομολόγων στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της Βουλής) ξεκινά δυστυχώς με μια προπαγανδιστική σιωπηρή αποδοχή: Ότι υπάρχουν χώρες ασφαλείς όπως η Γερμανία ή η Γαλλία και χώρες επισφαλείς όπως η Ελλάδα και η Ιρλανδία. Η Ελλάδα είναι επισφαλής χώρα επειδή χρωστάει πολλά. Σε ποιον τα χρωστάει; Στις τράπεζες της Γερμανίας και της Γαλλίας. Το ίδιο και η Ιρλανδία, η Πορτογαλία ή η Ισπανία. Αν όμως χρεοκοπήσουν, οι επισφαλείς χώρες θα παρασύρουν και τις τράπεζες που τις δάνεισαν άρα οι χώρες θα αναγκαστούν να τις στηρίξουν δίνοντάς τους χρήματα που δεν έχουν, δηλαδή θα χρεωθούν υπερβολικά και επομένως θα πάψουν να είναι ασφαλείς χώρες κατά της χρεοκοπίας.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ μπορεί να παριστάνει την άνετη, γιατί με την άνεση ελπίζει να περάσει απαρατήρητη η σιωπηρή αποδοχή της βασικής προπαγανδιστικής της επιδίωξης: να θεωρείται ασφαλής χώρα. Εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να δεχόμαστε αυτή τη σιωπηρή όσο και ανακριβή παραδοχή, αλλά να τονίζουμε διαρκώς το αυτονόητο. «Βοηθήστε μας να σας πληρώσουμε, αλλιώς εμείς μεν θα ζοριστούμε, αλλά δεν μπορείτε να πάρετε χρήματα που δεν υπάρχουν. Εσείς θα χάσετε αν εμείς χρεοκοπήσουμε». Διότι μπορεί μακροπρόθεσμα να έχουμε υποθηκεύσει με το μνημόνιο που υπογράφει μόνος του ο υπουργός Οικονομικών ακίνητα, αλλά μέχρι να εκποιηθούν τα ακίνητα έστω και μισοτιμής ή σε χαριστικές τιμές θα έχουν καταρρεύσει οι μεγαλύτερες γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. Η ζημιά δηλαδή θα είναι πολύ μεγαλύτερη από την αξία των ελληνικών ακινήτων και του ελληνικού χρέους.

ΑΡΧΙΚΑ είχαμε πιστέψει στην ειλικρίνεια της Γερμανίας όταν έλεγε ότι διαφωνεί με την έκδοση ευρωομολόγου γιατί αυτό φυσιολογικά θα αύξανε και τα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας έστω και ελάχιστα. Όταν όμως ο Γερμανός δημιουργός της πρότασης για τα ευρωομόλογα μας εξήγησε πώς ακριβώς προτείνει εκείνος να εκδοθούν ευρωομόλογα, καταλάβαμε ότι χώρες σαν τη δική μας την έχουν θάψει και της έχουν κάνει και μνημόσυνο πριν πεθάνει, δηλαδή πριν από το τέλος του 2013. Για να το πούμε απλά, σύμφωνα με τη γερμανική ιδέα τα ευρωομόλογα προτείνεται να είναι δύο ή τριών χρωμάτων. Για το χρέος που αντιστοιχεί ως το 60% του ΑΕΠ θα έχουμε το μπλε ευρωομόλογο με χαμηλό επιτόκιο και με εγγύηση τα έσοδα όλων των Ευρωπαίων φορολογουμένων, άρα μπορεί να πετύχει άριστη βαθμολογία και επιτόκιο κάτω ακόμα και από το γερμανικό. Θα έχουμε δηλαδή ένα νέο πρότυπο. Για το μέρος του χρέους που φτάνει έως το 110%, δηλαδή για το υπόλοιπο 50% (60%+50%=110%) θα εκδίδεται το κόκκινο ευρωομόλογο για το οποίο θα υπάρχει εγγύηση επί των εσόδων μόνον από τους φορολογούμενους της συγκεκριμένης χώρας και επομένως το επιτόκιο θα είναι ακριβό περίπου όσο και το σημερινό επιτόκιο του μηχανισμού στήριξης (των τραπεζών) γύρω στο 5%. Για το χρέος πάνω από το 110% του ΑΕΠ της κάθε χώρας-μέλους του ευρώ θα βγαίνει ένα άλλο ομόλογο που δεν θα αγοράζει κανένας εκτός κι αν είναι τρελός, δηλαδή αυτό το ποσοστό του χρέους θα κουρεύεται και δεν θα το πληρώνει κανείς.

Η ΙΔΕΑ ακούγεται καλή για την πρώτη μέρα και ίσως και ο πρωθυπουργός, όταν το άκουσε, να ενθουσιάστηκε χωρίς να γνωρίζει κι εκείνος τι σόι θα είναι το ευρωομόλογο, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι «μπάλωμα» γιατί δεν λύνει το βασικό πρόβλημα ότι η κεντρική τράπεζα δεν δανείζει απευθείας τις κυβερνήσεις με το βασικό επιτόκιο αλλά πολλαπλασιάζει τα χρέη. Η ιδέα είναι αρκούντως πολύπλοκη έτσι ώστε κανείς να μην καταλαβαίνει τι ακριβώς είναι, κοινό γνώρισμα όλων των κερδοσκοπικών προϊόντων των τραπεζών.

ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ των ευρωομολόγων θα είναι κατενθουσιασμένες όχι μόνο οι τράπεζες που θα μεσολαβούν χωρίς ρίσκο εξασφαλίζοντας ανέξοδη μεταφορά χρήματος, πλούτου, πόρων από τις χώρες στα ταμεία τους, αλλά και οι κεντρικές τράπεζες που έχουν τώρα στα ταμεία τους ομόλογα των χωρών αντί για ομόλογα των Ευρώπης. Όλες οι μεγάλες τράπεζες των μεγάλων χωρών θα μειώσουν το ρίσκο τους. Η ΕΚΤ για παράδειγμα αντί για τα 55 δισεκατομμύρια ευρώ σε ελληνικά ομόλογα που τώρα έχει στην κατοχή της, με ρίσκο να τα χάσει, θα τα αντικαταστήσει με ευρωομόλογα. Η ΕΚΤ θα δώσει κέρδη στους ιδιώτες μετόχους της, αλλά επίσης και στην Τράπεζα Διεθνών Διευθετήσεων της οποίας είναι μέτοχος και η οποία επίσης έχει στην κατοχή της και συναλλάσσεται με κρατικά ομόλογα. Οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες είναι αυτές που θα έχουν κερδίσει, αλλά και οι εμπορικές ή επενδυτικές ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες χαριστικά ονομάστηκαν «συστημικές» και επομένως ο κίνδυνος να χρεοκοπήσουν κι αυτός «συστημικός κίνδυνος».

ΟΙ ΧΩΡΕΣ όμως του Νότου με τα μεγάλα χρέη δεν πρόκειται ποτέ να μπορέσουν να πληρώσουν χρέη με επιτόκιο 5,8% όταν ταυτόχρονα έχουν όπως η Ελλάδα ύφεση -4,5%. Για να μπορούν να αποπληρώνουν τα χρέη τους πρέπει το επιτόκιο που πληρώνουν να είναι μικρότερο από το ρυθμό ανάπτυξης. Μόνον λοιπόν αν τα επόμενα χρόνια πετύχουν ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 8% θα είναι αξιόχρεες και επομένως θα μπορούν να δουν επιτόκια μικρότερα όταν θα ξεχρεώσουν. Αλλιώς δεν έχουν ελπίδα ποτέ να μειωθούν τα επιτόκια για τα κόκκινα ομόλογα και φυσικά δεν πρόκειται να ξεχρεωθούν ποτέ.

ΕΑΝ ΣΤΗΝ Ελλάδα προσθέσουμε και τον πληθωρισμό ο οποίος τροφοδοτείται κυρίως από τη φορολογία και είναι πάνω από 5%, αντιλαμβανόμαστε όλοι για τι αναρρόφηση πλούτου στο εξωτερικό μιλάμε σε ετήσια βάση και για τι θυσίες των Ελλήνων. Αντί ο πρωθυπουργός να ελπίζει ότι με τα ευρωομόλογα θα πάρουμε έστω μια ανάσα που θα του επιτρέψει να κάνει αξιοπρεπείς εκλογές πριν ξεσηκωθεί ο κόσμος για να κυνηγήσει την τρόικα εκτός συνόρων (μαζί με την κυβέρνηση φυσικά), πρέπει να ζητήσει νέα ενημέρωση.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Λουκάς Παπαδήμος

Να λύσει απορίες

ΑΘΟΡΥΒΑ και μεθοδικά ο Λουκάς Παπαδήμος έχει ξεκινήσει τις επαφές με τις μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες με σκοπό να βολιδοσκοπήσει και στη συνέχεια να συμφωνήσει μαζί τους μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Οι τράπεζες κάθονται κι ακούνε με μεγάλο ενδιαφέρον γιατί αυτό είναι μάλλον προς το μακροπρόθεσμο συμφέρον τους. Αν ο Παπαδήμος καταφέρει και κάνει μια καλή συμφωνία με μία μεγάλη τράπεζα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γίνει συμφωνία με όλες τις μεγάλες. Οι μικρές θα ακολουθήσουν υποχρεωτικά.

Ατυχώς όμως -σύμφωνα με πληροφορίες- συζητά μαζί τους μικρό κούρεμα στα μέτρα της ΕΚΤ, δηλαδή 30%, επιμήκυνση του υπόλοιπου ποσού από δέκα χρόνια και πάνω και επιτόκιο 5,8%! Μάλλον ο πρωθυπουργός θα πρέπει να του θέσει μερικές απλές ερωτήσεις του στιλ: Πρόκειται έτσι να μειωθεί ποτέ στο 60% το δημόσιο χρέος; Πόσα δισεκατομμύρια πρέπει να πληρώνει κάθε χρόνο η Ελλάδα μόνον σε τόκους τα επόμενα 30 χρόνια; Με τι ρυθμό ετήσιας ανάπτυξης θα αρχίσει να μειώνεται το συνολικό χρέος; Αν δεν είχαμε εφαρμόσει το μνημόνιο και δεν είχαμε μπει ηθελημένα σε καθοδική πορεία ύφεσης, θα ήταν καλύτερα;