Τρίτη, Ιουνίου 03, 2008

Επιτέλους όλοι μιλάνε για την ακρίβεια...


Επιτέλους, μπορεί να κουραστήκαμε μερικοί από μας να το λέμε μονότονα, αλλά όλα τα μέσα ενημέρωσης νομίζω ότι υποχρεώθηκαν τελικά να κάνουν μόνιμο πρώτο θέμα, την ακρίβεια.

Υπάρχουν νοικοκυριά στα οποία μπαίνουν και τρείς μισθοί και δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα ούτε με 5.200 ευρώ το μήνα. Κι έτσι ακόμα και αυτοί που μάλλον πρέπει να λογίζονται στους καλά αμειβόμενους, σκέπτονται πως είναι δυνατόν να τα βγάζουν πέρα και άνθρωποι που παίρνουν λιγότερα. Απλώς δεν τα βγάζουν πέρα. Πολλοί είναι αυτοί ιδίως μεταξύ των συνταξιούχων που αν έχουν κάποια ακίνητη περιουσία την πουλάνε για να ζήσουν. Για να βοηθήσουν τα παιδιά τους πάντα το έκαναν. Τώρα πουλάνε απλώς για να ζήσουν. Δανείζονται μια δυό τρείς από τις τράπεζες και μόλις τα χρέη φτάσουν σε κάποιο σημείο δεκάδων χιλιάδων, πουλάνε ένα χωραφάκι για να ξεχρεώσουν και να αρχίσουν να χρεώνονται πάλι από την αρχή.

Μου έκανε εντύπωση σήμερα που έβλεπα ότι μόνον 3,3 εκατομμύρια Έλληνες είναι χρεωμένοι στις τράπεζες. Μετά όμως σκέφτηκα ότι όλοι είμαστε. Δηλαδή τα μικρά παιδιά και οι νέοι που σπουδάζουν ασφαλώς δεν είναι οι ίδιοι γιατί είναι οι γονείς τους. Άλλωστε μικρά παιδιά και νέους που δεν έχουν μόνιμη ή έστω σταθερή για έναν χρόνο δουλειά, δεν τους δανείζουν οι τράπεζες, αν και είναι αυτοί που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Αλλά και συνταξιούχους των 500 ευρώ δεν τους δανείζουν οι τράπεζες. Αν αφαιρέσουμε και τους άνεργους που πάλι δεν τους δανείζουν οι τράπεζες ποιοι ΄μένουν; Αυτά τα 3,3 εκατομμύρια Έλληνες. Όλοι χρωστάμε στις τράπεζες. Όλοι είμαστε συνδρομητές εκτός της ΔΕΗ και του ΟΤΕ και των εταιριών κινητής τηλεφωνίας και στις τράπεζες. Και το ποσό που έχουμε δανειστεί δεν μειώνεται ποτέ. Τους τόκους μόνον πληρώνουμε. Συλλογικά όχι ατομικά.
Ακόμα και ένα ζευγάρι γονέων που και οι δύο είναι δημόσιοι υπάλληλοι, δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα, φανταστείτε οι υπόλοιποι…
Δημοσίευση σχολίου