Τετάρτη, Απριλίου 15, 2009

Καλή χρονιά για τον τουρισμό, και καλή ...ανάσταση!...


Εδώ είμαστε λοιπόν ετοιμαζόμαστε για το Πάσχα, αλλά πού μυαλό να σκεφτούμε τα πάθη της μεγάλης εβδομάδας αφού έχουμε τα δικά μας πάθη. Με την περίοδο του Πάσχα περιμένουν όλοι όσοι ασχολούνται με τον τουρισμό να δούν πώς θα εγκαινιάσουν την τουριστική περίοδο.

Δεδομένου ότι ο τουρισμός είναι το 20% του ΑΕΠ, μια κάμψη του 10% είναι δυό μονάδες στο ετήσιο ΑΕΠ. Το οποίο έτσι κι αλλιώς συρρικνώνεται για ψυχολογικούς λόγους. Όλοι θα δούμε τώρα το Πάσχα ότι όπου μπορούν εξοικονομούν μεροκάματα. Επιστρατεύουν γιαγιάδες για να μην πληρώσουν μπέϊμπυ σίτερ, ή για να μην προσλάβουν λατζέρηδες στα εστιατόρια ή καθαρίστριες στα ενοικιαζόμενα δωμάτια.
Ή στα μπαράκια και στις καφετέριες που όπου μπορούν προσλαμβάνουν έστω ένα άτομο λιγότερο ή αντί να τους προσλάβουν για έξι μήνες τους προσλαμβάνουν για τρείς. Η ψυχολογική πίεση και η έλλειψη καλών προσδοκιών είναι αρκετή για να μειώσει την ανάπτυξη και να φέρει την ύφεση. Αντιλαμβάνεστε τι θα γίνει αν η πίεση είναι πραγματική.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να κάνει οικονομίες ένας επιχειρηματίας και άλλο πράγμα είναι να κλείνει μια επιχείρηση. Μόνον όμως αν κλείνει μια επιχείρηση που έχει μόνιμο προσωπικό, καταγράφεται από τον ΟΑΕΔ ανεργία. Η αύξηση λοιπόν της ανεργίας στο 9,4% όταν τα πραγματικά νούμερα είναι διπλάσια καταγράφει απλώς την ανεργία οργανικών θέσεων εργασίας. Ένας εποχιακά απασχολούμενος ή ένας περιστασιακά απασχολούμενος δεν καταγράφεται. Αν πέρυσι δηλαδή κάποιος έκανε 100 μεροκάματα και φέτος κάνει 90, έχουμε μια μείωση της απασχόλησης η οποία δεν καταγράφεται πουθενά στα επίσημα στατιστικά στοιχεία. Θα καταγραφεί όμως ως μείωση του ΑΕΠ γιατί ο συγκεκριμένος εργαζόμενος θα καταναλώσει λιγότερο αφού δεν έχει άλλα. Η δυνατότητα να δανειστεί τα υπόλοιπα από τις τράπεζες έχει περιοριστεί ή έχει αυξηθεί το κόστος της. Και όσα περισσότερα κέρδη βγάλει μια τράπεζα, αφαιρούνται από την τσέπη των καταναλωτών.

Η ανεργία είναι από μόνη της η πιο άγρια καταπίεση των εργαζόμενων. Όχι μόνον εξουθενώνει τους άνεργους αλλά πιέζει πολλαπλασιαστικά και τους εργαζόμενους αυξάνοντας την ανασφάλεια και μειώνοντας τα δικαιώματα και τις αποδοχές τους. Ο ίδιος επιχειρηματίας που έχει π.χ. ένα κλάμπ και ως πέρυσι προσλάμβανε 10 άτομα, θα προσλάβει φέτος 9, θα κόψει π.χ. μια σερβιτόρα, αλλά θα κόψει και δέκα ευρώ από το μεροκάματο των υπόλοιπων και μερικές ώρες εργασίας από την καθαρίστρια. Ή θα προσλάβει έναν ανασφάλιστο φοιτητή ή λαθρομετανάστη αντί για έναν κανονικά ασφαλισμένο εργαζόμενο.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Καθώς η κυβέρνηση αδυνατεί να αντιληφθεί πως δουλεύει η πραγματική οικονομία στην Ελλάδα. Μην περιμένετε και να δείτε οποιαδήποτε μέτρα. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις ενοικίασης δωματίων ή μικρά ξενοδοχεία, έτσι ζουν. Με προσωπική εργασία των μελών της οικογένειας και με τη βοήθεια μιάς ή δυό μεταναστριών για τις πιο βαριές δουλειές. Αυτοί δεν πρόκειται να πάρουν τα 400 ευρώ του ΟΑΕΔ τα οποία προορίζονταν για τους άνεργους αλλά πάνε τώρα στους μεγαλύτερους επιχειρηματίες. Οι μικρότεροι επειδή απασχολούσαν ανασφάλιστους δεν μπορούν να τα πάρουν. Η μαύρη όμως αμοιβή για τη μαύρη εργασία γινόταν κυρίως νοίκι, ψωμί και φαγητό και ποτό για τα μέλη των οικογενειών αυτών. Καταγράφονταν δηλαδή στο ΑΕΠ στον δεύτερο κύκλο τους. Έχανε η εφορία τον πρώτο κύκλο, αλλά έπιανε τον δεύτερο.

Είναι ο τρόπος που η παραοικονομία τροφοδοτεί την πραγματική οικονομία γιατί υπάρχουν διαρθρωτικά προβλήματα χρόνια τα οποία τώρα επιδεινώνουν την κατάσταση. Ατυχώς όμως τα προβλήματα της πραγματικής οικονομίας μπορούν να περιμένουν γιατί έχουμε το θέμα του σκανδάλου Μανούση – Παυλίδη το οποίο σε μια κανονική κοινωνία θα είχε πάρει το δρόμο του για το δικαστήριο χωρίς να ταρακουνηθεί η κυβέρνηση. Εδώ όμως είναι η άρνηση της κυβέρνησης να κάνει τα αυτονόητα και η ταύτισή της με τον παυλίδη αυτή που δημιουργεί προβλήματα.
Δημοσίευση σχολίου