Τρίτη, Σεπτεμβρίου 25, 2007

Ιδού η Ρόδος!

Όπως καταλάβατε, έχει ανάψει το παρασκήνιο στο ΠΑΣΟΚ, οι δημόσιες συζητήσεις έγιναν πιο στρογγυλές, κι έτσι δεν βγάζουν αρκετές ειδήσεις. Είναι κι αυτό δείγμα της πραγματικότητας που λέει ότι οι πολιτικές διαφορές μεταξύ των επίδοξων προέδρων του ΠΑΣΟΚ, είτε δεν υπάρχουν είτε άνευ μεγάλης σημασίας. Πρέπει να περιμένουμε φαίνεται το Σαββατοκύριακο και τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, μήπως και ακουστεί κάποια άποψη. Η σημαντικότερη παρέμβαση χθες ήταν του Μιχάλη Χρυσοχοίδη, μέσα από το σταθμό μας, αλλά κι αυτή δεν ήταν αρκετή για να προκαλέσει συζητήσεις ή σχόλια των άλλων. Πέρα από την πρόθεση στα όργανα του ΠΑΣΟΚ να τεθούν σοβαρά πολιτικά ζητήματα και σε περίπτωση που δεν υπάρχει ταύτιση ή προσέγγιση απ[όψεων να φτάσει μέχρι και στην υποβολή άλλης υποψηφιότητας. Δεν είναι χωρίς υποστήριξη όλες αυτές οι προσπάθειες και αυτά τα στελέχη όπως ο Χρυσοχοίδης ή η Άννα Διαμαντοπούλου.

Τα περισσότερα των στελεχών, αναζητούν βέβαια απαντήσεις και θέσεις που θα θυμίζουν έστω τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ, με τον οποίο προκάλεσε σόκ το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου και στις αρχές του 1981-1985. Αλλά ήδη επί Ανδρέα Παπανδρέου αυτή η ταυτότητα χάθηκε και αντικαταστάθηκε από την εκσυγχρονιστική προσπάθεια του Κώστα Σημίτη η οποία απευθυνόταν περισσότερο στα μεσαία στρώματα.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει έστω και ένας επίδοξος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ που να είναι σε θέση να ξαναδώσει στο ΠΑΣΟΚ αυτόν τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα και να ριζοσπαστικοποιήσει αυτό το κόμμα εξουσίας, που έχει ως κύριο κριτήριο συζήτησης και αξιολόγησης, τις πιθανότητες επιστροφής στην εξουσία πάσει θυσία. Σ’ αυτό το πάση θυσία νομίζω ότι κρίνεται το παιχνίδι. Ενώ δηλαδή όλοι καταλήγουν ότι η εκσυγχρονιστική προσπάθεια του Σημίτη ήταν απαραίτητη για τη χώρα αλλά και η αιτία που ξηλώθηκε πολιτικά το ΠΑΣΟΚ, κανείς δεν προτείνει πραγματικά στροφή προς τα αριστερά. Το προτείνουν μόνον με την έννοια ότι θέλει ένα λίφτινγκ το κοινωνικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ που με ένα επίδομα στους φτωχούς μπορεί να θεραπευτεί. Ως επικοινωνιακή πολιτική περισσότερο και όχι ως πολιτική στροφή που θα παρασύρει τους μικρομεσαίους σε ριζοσπαστικές πολιτικές λύσεις. Το αντίθετο. Να παρασύρει τους ριζοσπάστες σε πιο μικροαστικές θέσεις εκσυγχρονιστικής κατεύθυνσης.

Δείτε για παράδειγμα το ασφαλιστικό πρόβλημα. Δεν υπάρχουν λεφτά μόνον και μόνον γιατί οι κυβερνήσεις (κυρίως του ΠΑΣΟΚ) τα κατανάλωσαν για να βοηθήσουν οικονομικά και για να μειώσουν τις ανισότητες και για να αποκομίσουν πολιτικά-κομματικά οφέλη, σε ανθρώπους που πραγματικά τα είχαν ανάγκη. Αλλά δεν ήταν λεφτά της κυβέρνησης, αλλά δικά μας. Ανήκαν στον καθένα από εμάς. Δεν είχαν τέτοιο δικαίωμα, αλλά δεν υπήρχε και κανείς για να τους εμποδίσει.

Η λύση είναι ασφαλώς να πληρώσουν αυτοί που εισφοροδιαφεύγουν, ώστε να γεμίσουν πάλι τα ταμεία (ο ένας στους τρείς εργοδότες δεν πληρώνει) και μακροπρόθεσμα να ληθεί το δημογραφικό πρόβλημα ώστε να είναι περισσότεροι οι ασφαλισμένοι. Έτσι δεν θα χρειαστεί ούτε οι συντάξεις να μειωθούν και να φτάσουν στο έσχατο σκαλοπάτι της κατώτατης εθνικής σύνταξης, ούτε τα όρια συνταξιοδότησης να αυξηθούν. Επικουρικά θα ήταν ευχής έργο αν η κυβέρνηση σταματούσε να διορίζει συνταξιούχους σε θέσεις ευθύνης, και τους άφηνε ως κίνητρο μόνον τη δόξα.

Αντί γι αυτό η κυβέρνηση προτιμά ή να χαρίσει τεράστια ποσά στους εργοδότες μέσω της ενοποίησης των ταμείων και φορτώνοντας τα βάρη στο ΙΚΑ και σε λίγα υγιή ταμεία, ή ακόμα καλύτερα να απαλλάξει εντελώς τους εργοδότες από εισφορές και να πληρ΄λωνει μια εθνική κατώτατη σύνταξη από τον προϋπολογισμό.

Δεν άκουσα ποια είναι η αριστερή απάντηση που προτείνει το ΠΑΣΟΚ, ή ο επίδοξος διάδοχος, ή έστω κάποιο άλλο κόμμα της Αριστεράς. Δεν είναι τυχαίο. Ούτε υπάρχει έλλειμμα νοημοσύνης. Απλώς δεν επιθυμούν να ταράξουν τα νερά και τον ύπνο των εργοδοτών και των συνδικάτων…
Δημοσίευση σχολίου