Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007

Μίλα σιγά... μην ενοχλείς!!!


Εκλογές στην ΕΣΗΕΑ

Είναι από τις σπάνιες φορές που οι πολίτες, οι αναγνώστες οι ακροατές και οι τηλεθεατές, μπορούν να μάθουν πράγματα που αφορούν τους δημοσιογράφους. Τετάρτη και Πέμπτη έχουν εκλογές οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι της Αθήνας, στην ΕΣΗΕΑ που είναι και το μεγαλύτερο δημοσιογραφικό σωματείο της χώρας με 4.500 μέλη.

Θα μου πείτε γιατί έχει κάποια παραπάνω σημασία από οποιοδήποτε άλλο σωματείο που κάνει εκλογές. Έχει και γι αυτό θα έπρεπε να έχουν φροντίσει οι συνδικαλιστές μας να έχει δοθεί μεγαλύτερη δημοσιότητα, γιατί τα μέσα ενημέρωσης παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην εποχή μας. Έχουν αντικαταστήσει θεσμούς συλλογικής δράσης, όπως είναι τα κόμματα και όχι μόνο. Αρκεί να σκεφθείτε τι κάνει ένα στέλεχος κόμματος που θέλει να προωθήσει μια ιδέα. Προσφεύγει στη βάση του κόμματος ή προσπαθεί να δώσει μια συνέντευξη σε ένα μέσο ενημέρωσης; Αλλά και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, προωθούν τα συμφέροντά τους μέσω των μέσων ενημέρωσης κυρίως και προνομιακά.

Αρκεί να σκεφθείτε αν υπάρχει έστω και μία εφημερίδα ή ηλεκτρονικό μέσο ενημέρωσης που να μπορεί να αρθεί στον ορισμό του Συντάγματος. Ότι αποστολή του είναι η αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών. Για να μην αναφέρω την άλλη αποστολή του Τύπου δηλαδή την κριτική της κάθε εξουσίας. Αρκεί μόνο να σκεφθείτε ότι δεν υπάρχει πιά μέσο ενημέρωσης που να μην ανήκει σε κόμμα ή στο μεγάλο κεφάλαιο. Δηλαδή σε επιχειρηματίες που δεν έχουν ως μοναδική τους επιχείρηση την εκδοτική.

Όλοι αυτοί κάνουν τη δουλειά τους με τα μέσα ενημέρωσης στα οποία εργάζονται οι 4.500 επαγγελματίες δημοσιογράφοι, το κοινό αυτούς γνωρίζει κάθε μέρα που έρχεται σε επαφή μαζί τους, αλλά το κοινό έχει πλήρη άγνοια και των ανθρώπων του Τύπου και των συνθηκών εργασίας τους. Το ευρύ κοινό γνωρίζει 15 ανθρώπους που βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και ασχολούνται επισήμως με την ενημέρωσή τους, αλλά οι περισσότεροι εξ αυτών δεν θα είχαν τη δημοσιογραφική ιδιότητα αν εφαρμοζόταν το καταστατικό και ο κώδικας δεοντολογίας. Για παράδειγμα οι εκδότες όπως π.χ. Γιώργος Κύρτσος, Νίκος Κακαουνάκης, Γιώργος Τράγκας, Μάκης Κουρής, Δημήτρης Ρίζος, ή τα επιχειρηματικά και διευθυντικά στελέχη, όπως π.χ. ο Νίκος Χατζηνικολάου, ο Νίκος Ευαγγελάτος για να αναφέρω μόνον τους πιο διάσημους που το κοινό εσφαλμένα και με συνενοχή των δημοσιογράφων θεωρεί δημοσιογράφους. Δεν λέω ότι οι παραπάνω δεν έχουν το δικαίωμα να σχολιάζουν τις ειδήσεις. Αντιθέτως το έχουν όπως για παράδειγμα ο Γιώργος Παπανδρέου, ή ο Κ. Καραμανλής και η Αλέκα Παπαρήγα ή όπως ο πρόεδρος του ΣΕΒ, της ΓΣΕΕ και της ΠΑΣΕΓΕΣ. Λέω ότι δεν είναι δημοσιογράφοι, ενώ αν ρωτήσουμε 100 πολίτες να μας πούν δέκα γνωστούς δημοσιογράφους, είναι σίγουρο ότι θα μας αναφέρουν τους προαναφερθέντες μεταξύ αυτών.

Μια άλλη κατηγορία δημοσιογράφων που μπορεί να έχουν ακούσει οι πολίτες είναι αυτοί που αλληλοκαταγγέλονται ως λαμόγια, ή ως βαποράκια της παραπληροφόρησης, ή ως πολυθεσίτες, ή ως εκλεκτοί της εξουσίας οι οποίοι τρέχουν πίσω από τον κάθε υπουργό και είναι ανακατεμένοι σε κάθε σκάνδαλο που σκάει μύτη, όπως για παράδειγμα ο πρώην υπεύθυνος Τύπου του υπουργού Άμυνας και του υπουργού Εσωτερικών και δημόσιας διοίκησης. Οι δημοσιογράφοι όμως δεν είναι αυτοί. Είναι πέραν αυτών. Αλλά έχουμε γίνει τόσο ρεζίλι των σκυλιών που πραγματικά όποιος με ακούει μπορεί να αναρωτηθεί αν υπάρχει έστω και ένας δημοσιογράφος που να αντιστέκεται στον αυταρχισμό της εξουσίας, στην ευτέλεια και στην αθλιότητα και στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες. Είναι καιρός οι πολίτες να γνωρίζουν και τους εργάτες της δημοσιογραφίας. Και πρέπει οι δημοσιογράφοι να κάνουν κάτι γι αυτό…

Και δεν εννοώ να κάνουν κάτι οι συνδικαλιστές γιατί κι αυτοί είναι μέρος του συστήματος, μέρος των ισορροπιών που επιτεύχθηκαν μετά από δεκαετίες, αλλά και μέρος του προβλήματος εάν δεχθούμε ότι και η κατάσταση στον συνδικαλισμό των δημοσιογράφων είναι ανεπαρκής, μίζερη και ανάξια των περιστάσεων.

Ανάξια των περιστάσεων γιατί η ΕΣΗΕΑ δεν πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια τήρησης της δεοντολογίας, αντικειμενικής κατά το δυνατόν πληροφόρησης και ελεύθερου σχολιασμού αλλά και πλουραλισμού των μέσων ενημέρωσης τα οποία θεωρούνται και είναι κτήματα των ιδιοκτητών. Ενώ επειδή είναι «πολιτιστικά ιδρύματα», θα έπρεπε να έχουν αυτονομία και ειδική προστασία έως ασυλία γιατί αποτελούν σημαντικούς θεσμούς που εξασφαλίζουν τη δημοκρατία, την ελευθερία διακίνησης ιδεών και τον πλουραλισμό της έκφρασης των πολιτών. Δεν πρωταγωνιστεί επίσης στη διαδικασία μετατροπής των μέσων ενημέρωσης σε μέσα διακίνησης προϊόντων, αντίστοιχα με τα εμπορικά δίκτυα διανομής, αλλά μετατρέπουν επίσης και τις ιδέες σε εμπορεύματα προς πώλησιν.

Ανεπαρκής γιατί δεν μπορεί να προστατεύσει αποτελεσματικά, ούτε το δικαίωμα στην εργασία και να επιβάλει την τήρηση των νόμων και των συλλογικών συμβάσεων από τις επιχειρήσεις των μέσων ενημέρωσης. Κυρίως όμως δεν μπορεί να αντιδράσει στοιχειωδώς στην αυταρχικότερη καταπίεση των εργαζόμενων δημοσιογράφων που είναι η ανεργία. Εκεί ο κάθε δημοσιογράφος είναι εντελώς μόνος του, ανυπεράσπιστος και η ΕΣΗΕΑ το πολύ- πολύ να βγάλει μια ανακοίνωση γεμάτη απειλές, βερμπαλισμό και αυτοδιαφήμιση.

Μίζερη γιατί αντί να θεωρεί μείζον θέμα την εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας υπέρ των εργαζομένων και μείζον όπλο το δικαίωμα στην απεργία, αφοπλίζεται και ενδιαφέρεται μόνον για το πώς θα επιδοθεί σε εμφύλιο πόλεμο. Ακόμα και προεκλογικά πιο πολύ βρισίδι πέφτει εναντίον «αντιπάλων» συνδικαλιστικά παρά εναντίον εργοδοτών και κράτους που είναι ο πραγματικός αντίπαλος των εργαζόμενων.

Συνεπώς απευθύνομαι στον κάθε δημοσιογράφο ατομικά. Να κάνει κάτι από μόνος του προς την ορθή κατεύθυνση, ως τη στιγμή που θα καταφέρουμε να συνεννοηθούμε και να δράσουμε συλλογικά, αποτελεσματικά, και να αλλάξουμε τη μοίρα μας αλλά και το μέλλον της δημοσιογραφίας. Είναι ένα μέρος του ίδιου αγώνα για ένα καλύτερο αύριο για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Η εργασία προηγείται του κεφαλαίου αλλά αυτό πρέπει και να το αποδεικνύει κάθε μέρα, όποιος το πιστεύει.




Δημοσίευση σχολίου