Δευτέρα, Μαρτίου 19, 2012

Μετά τις εκλογές, η διαπραγμάτευση για το ευρώ

Το ΠΑΣΟΚ έχει νέο πρόεδρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να κάνει μια νέα αρχή όπως υποδηλώνει και το σύνθημά του: «αρχίζουμε». Κάθε αρχή φέρνει νέα αισιοδοξία, τουλάχιστον ότι δεν θα επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος. Από την άλλη η χώρα εξακολουθεί να έχει μη βιώσιμο χρέος παρά το κούρεμα και κυρίως δεν έχει υιοθετηθεί ως τώρα μια διαδικασία η οποία να καταλήγει σε βιώσιμο χρέος.

Γιατί αν ο κίνδυνος στάσης πληρωμών δεν έχει εξαφανιστεί δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε επενδύσεις είτε από την Ελλάδα είτε από το εξωτερικό. Αντιθέτως έχουμε ήδη μεγάλη υποαπασχόληση και του διαθέσιμου ανθρώπινου δυναμικού (πάνω από 1.000.000 άνεργοι και πολλοί νέοι που δεν έχουν δουλέψει καθόλου αν και είναι διαθέσιμοι) και του παραγωγικού εξοπλισμού και των δομών και των δικτύων.
Ενόψει εκλογών οι οποίες μάλλον θα προκηρυχθούν γύρω στις 6 Απριλίου, προέχει να φανεί μια κυβέρνηση η οποία θα είναι βιώσιμη, δηλαδή θα εξασφαλίζει τη συναίνεση των πολιτών για μια τετραετία. Αυτή η κυβέρνηση θα κληθεί να απαντήσει, να χειριστεί και να διαπραγματευθεί στην ανάγκη την παραμονή της χώρας στην ΕΕ και στην ευρωζώνη καθώς δεν υπάρχει απόφαση του ελληνικού λαού για εθελοντική έξοδο. Οι λόγοι της προσχώρησής μας και στην ΕΟΚ το 1980 και στο ευρώ το 2000 έγινε για πολιτικούς λόγους οι οποίοι δεν έχουν πάψει να υπάρχουν από την πλευρά μας. Δεν έχουν επίσης πάψει να υπάρχουν από την πλευρά της Ευρώπης, αντιθέτως θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στη σημερινή συγκυρία η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας μάλλον αναβαθμίζεται παρά υποτιμάται. Για οικονομικούς λόγους η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, μόνο και μόνο επειδή η Γερμανία δεν θέλει να αναλάβει τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τις συνθήκες.
Είναι επομένως θέμα καλών χειρισμών της ελληνικής κυβέρνησης η οποία θα προκύψει από τις κάλπες, να διαπραγματευθεί πολιτικά, αυτό το αυτονόητο και να αποσπάσει πολιτικές δεσμεύσεις από όλες τις χώρες και κυρίως από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Γιατί αν πολιτικά αυτές οι χώρες δεν το έχουν αποφασίσει για δικά τους πολιτικά συμφέροντα, τότε δεν έχουμε την επιρροή για να τους το επιβάλουμε. Από εκείνη τη στιγμή θα έχει ανοίξει ο δρόμος για ένα νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους με πολύ δυσκολότερους όρους και προϋποθέσεις γιατί τώρα το χρέος μας (που είναι μεγαλύτερο από το 2009 και το ΑΕΠ πολύ μικρότερο) διέπεται από αγγλικό δίκαιο και ανήκει σε κυρίαρχες χώρες της Ευρώπης. Άρα πολιτικά είναι «απαράδεκτο» να πληρώσουν οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι αυτό το μέρος του χρέους, αλλά ηθικά είναι επιβεβλημένο γιατί αυτά τα δισεκατομμύρια ευρώ, πήγαν σε δικές τους τράπεζες οι οποίες είχαν δανείσει απερίσκεπτα χωρίς να έχουν τα αναγκαία αποθεματικά. Η Ελλάδα θα κρατήσει φυσικά το χρέος που της αναλογεί και σπατάλησε . Το κούρεμα φυσικά και πρέπει να έχει πολιτικό στόχο το 60% που είναι και ο στόχος που θέτει το νέο αναθεωρημένο σύμφωνο.
Αυτή η διαπραγμάτευση είναι η ίδια η οποία έτσι κι αλλιώς θα γίνει με την Ελλάδα πιεζόμενη να αποχωρήσει εθελοντικά από το ευρώ, αφού δεν υπάρχει τρόπος να μας διώξουν νόμιμα, με αντάλλαγμα ακριβώς το κούρεμα του δημόσιου χρέους το οποίο πλέον δεν μπορεί να μετατραπεί σε δραχμές αν η χώρα αποχωρήσει από το ευρώ. Πρέπει επομένως να κουρευτεί εθελοντικά πριν από την αποχώρησή μας, αλλά εάν αυτό είναι εφικτό δηλαδή οι ευρωπαϊκές χώρες αναλάβουν αυτό το πολιτικό κόστος, τότε η Ελλάδα μπορεί και να παραμείνει στο ευρώ με βιώσιμο χρέος, συγκεντρώνοντας πλέον τις προσπάθειές της στο να κάνει την οικονομία βιώσιμη σε κάθε καιρό. Γιατί αν είναι βιώσιμη εντός ευρωζώνης, χωρίς δηλαδή υποτιμήσεις κατά βούληση, σαφώς και μπορεί να επιβιώσει και εκτός ευρώ. Και μια τέτοια απόφαση δεν πρέπει να ληφθεί ποτέ υπό το κράτος εκβιασμού και χρεοκοπίας.

Από τα προγνωστικά του εκλογικού αποτελέσματος τα οποία μπορούν να γίνουν τώρα, και όχι μόνον από τις μετρήσεις της κοινής γνώμης, δεν προκύπτει η πιθανότητα σχηματισμού ισχυρής μονοκομματικής κυβέρνησης. Ούτε ασφαλώς θα είναι ισχυρή μια κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ η οποία δεν θα έχει και στην κοινωνία την πλειοψηφία με το μέρος της. Μια τέτοια κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να επιχειρήσει αυταρχικά να υποτάξει τους πολίτες και με τη σειρά της μια αυταρχική κυβέρνηση δεν μπορεί να κινητοποιήσει όλες τις διαθέσιμες παραγωγικές δυνάμεις της χώρας για να επιστρέψει επιτυχώς στην ανάπτυξη έστω και σε μία τετραετία.
Η εναλλακτική λύση είναι η διεύρυνση της δημοκρατίας η οποία και μπορεί αποδεδειγμένα να κινητοποιήσει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις και ταυτόχρονα να καταπολεμήσει τη διαφθορά και το πελατειακό κράτος. Η Ελλάδα μπορεί όπως και η Ελβετία να αποφασίσει με δημοψήφισμα ότι δεν χρειάζεται επέκταση των διακοπών, ενώ ούτε η Ελβετία που έχει μακρά παράδοση σε θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, δεν μπορεί να αποφασίσει με δημοψήφισμα μείωση των κατώτερων ονομαστικών μισθών.
Πολύ δυσκολότερο είναι να μειωθούν οι ονομαστικές τιμές στην Ελλάδα πράγμα που ρητορικά και μόνο εντυπωσιάζει τον Αντώνη Σαμαρά και την τρόικα. Από τη στιγμή που λέμε ότι οι μισθοί δεν καθορίζουν τις τιμές αλλά είναι ένας μικρότερης σημασίας παράγοντας, πρέπει και να το πιστεύουμε αντί να παριστάνουμε τους εντυπωσιασμένους από το γεγονός ότι οι τιμές συνεχίζουν να ανεβαίνουν. Οι ονομαστικοί μισθοί έχουν φτάσει ήδη στο 2000 αλλά με μεγαλύτερη ύφεση, ενώ οι τιμές εξακολουθούν να είναι στο 2012. Ούτε η διαφθορά και η αδιαφάνεια έχουν μειωθεί, ούτε η δράση των πολυεθνικών οι οποίες πουλάνε ακριβότερα στην Ελλάδα έχουν αναχαιτιστεί, ούτε η φορολογία η οποία περνάει αυξημένη στις τιμές έχει μειωθεί, ούτε η γραφειοκρατία για την ίδρυση, λειτουργία και εκκαθάριση επιχειρήσεων έχει καταπολεμηθεί, ούτε η αξία Γής, και τα ενοίκια έχουν μειωθεί με αναπτυξιακό τρόπο, δηλαδή μέσω προσφοράς, αλλά με υποτίμηση.

Προς το παρόν τα κόμματα περιορίζονται να καταγγέλλουν το ένα το άλλο ότι εκείνοι φταίνε περισσότερο από τους ίδιους. Η ΝΔ κατάλαβε ότι καταγγέλοντας το ΠΑΣΟΚ δεν κερδίζει ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ και άρχισε διμέτωπο κατά των άλλων κομμάτων της κεντροδεξιάς και κατά της Αριστεράς. Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσει αργά η γρήγορα και ο Βενιζέλος διαπιστώνοντας ότι δεν χάνει ψήφους προς τη ΝΔ αλλά προς την Αριστερά και μάλιστα προς την Αριστερά με ευρωπαϊκό προσανατολισμό δηλαδή Κοινωνική Συμφωνία, Δημοκρατική Αριστερά και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στα μικρά κόμματα που προκύπτουν στην κεντροαριστερά. Ατυχώς αυτά τα κόμματα δεν είναι πιο ενωτικά από την παραδοσιακή Αριστερά και κινδυνεύουν να μείνουν εκτός Βουλής δηλαδή να διαγραφούν στην καταμέτρηση των εδρών της Βουλής οι ψήφοι των πολιτών και να απογοητευθούν. Κατακερματισμένα αυτά τα μικρά κόμματα της κεντροαριστεράς μπορεί να συγκεντρώσουν πάνω από 10% και ασφαλώς ένα τέτοιο ποσοστό πολιτών δεν θέλει να δεί την ψήφο του να διαγράφεται και να μην εκπροσωπείται στη Βουλή. Τις 30 έδρες που αντιστοιχούν σε ένα τέτοιο ποσοστό θα της πάρει η ΝΔ με το μπόνους των 50 εδρών. Θα επιδοτηθεί δηλαδή η κεντροδεξιά από ψήφους της κεντροαριστεράς, ενώ αν μηδενιστεί το ποσοστό των ψήφων που θα μείνουν εκτός Βουλής, το μπόνους στο πρώτο κόμμα ή θα μηδενιστεί ή θα κατανεμηθεί εξίσου σε όλα τα κόμματα.

Το καλό είναι ότι πλέον και μικρά κόμματα (άλλωστε όλα πλέον είναι μικρά κόμματα ή μικρότερα) αναπτύσσουν χαρακτηριστικά κομμάτων εξουσίας. Μετά τον ΛΑΟΣ, και την Ντόρα Μπακογιάννη, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Κοινωνική Συμφωνία, η ΔΗΜΑΡ, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Δημαράς(άρμα) , Η Ενωτική Κίνηση, ο Νότης Μαριάς (αντι-μνημονιακοί πολίτες) , ακόμα και το ΕΠΑΜ με τον Καζάκη, αναπτύσσουν τέτοια κουλτούρα επηρεασμού της πολιτικής εξουσίας προς όφελος των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που εκπροσωπούν.
Δημοσίευση σχολίου